passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Forbidden Mate - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

Forbidden Mate

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Ostatniej nocy, po tym jak lord Leon przywołał swoją córkę z ogrodu, stał w progu jej komnaty z wyrazem twarzy, który znała aż za dobrze. Rozczarowanie owinięte troską.

"Widziałem cię," powiedział cicho. "Z wilkiem. Sama w ogrodzie."

Jej gardło zrobiło się suche. "Ojcze, tylko rozmawialiśmy—"

"Tylko rozmawialiście." Wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi. "Cordelio, starałem się być cierpliwy. Starałem się ufać twojemu osądowi. Ale nie będę patrzył, jak kroczysz tą samą drogą, która zniszczyła twoją matkę."

To oskarżenie spadło na nią jak cios. "To nie fair..."

"Obiecaj mi." Jego głos załamał się czymś surowym i rozpaczliwym. "Obiecaj mi, że będziesz trzymać się od nich z daleka. Zwłaszcza od niego."

Więc obiecała. Co innego mogła zrobić, gdy ojciec patrzył na nią z takim strachem i oczekiwaniem?

Teraz, stojąc na wschodniej loggii z rozłożonym przed sobą rejestrem, Cordelia czuła ciężar tej przysięgi jak kajdany oplatające jej piersi.

Ekonom monotonnie mówił o zapasach zboża i zaopatrzeniu na zimę, ale jej myśli były gdzie indziej. Odtwarzała w pamięci leśno-zielone oczy i łagodny głos, który ją koił.

Wyprzedziła obecność Dantego zanim go zobaczyła. Puls przyspieszył zdradziecko i wbiła wzrok w równe kolumny rejestru, jakby kryły tajemnice wszechświata.

"Pani Cordelio," powiedział, zatrzymując się w odpowiedniej odległości. "Wschodni grzbiet jest czysty. Jest tam małe wzniesienie nad sadami, skąd widać całą dolinę. Jeśli chciałaby pani się przespacerować, ja—"

"Nie." Wyszło to twardziej, niż zamierzała. Zaraz zmiękczyła ton. "Dziękuję, Alfie Dante, ale muszę odmówić."

Coś przemknęło po jego twarzy—zrozumienie zmieszane z rozczarowaniem. Daniel, który kręcił się w pobliżu, nagle znalazł pilną sprawę w stajniach i zniknął.

Dante skłonił głowę z nienaganną uprzejmością. "Może innym razem."

"Nie sądzę, żeby był inny raz," powiedziała cicho. "Mój ojciec ma... oczekiwania."

"Znam oczekiwania." Jego usta złagodniały w czymś, co mogło być uśmiechem, gdyby nie było tak smutne. "Bardziej, niż ci się wydaje."

Nie nalegał, nie kłócił się, nie próbował jej przekonać. A jednak właśnie to sprawiło, że jej pierś ścisnęła się jeszcze mocniej, a oddychanie stało się trudniejsze.

Kiedy odszedł, wróciła do liczb i pracowała, aż kolumny przestały się rozmazywać.

Cały dzień grała ostrożną grę unikania. Wybierała korytarze, które właśnie opuścił, wchodziła na dziedzińce chwilę po tym, jak jego kroki ucichły.

A jednak za każdym razem, gdy jego obecność musnęła krawędź pomieszczenia, jej serce gubiło rytm i musiało zacząć od nowa.

Powtarzała sobie, że to dla najlepszego. Że dystans ostudzi tę dziwną gorączkę, która ją ogarnęła. Że w końcu przestanie nasłuchiwać jego głosu w każdej rozmowie. Przestanie wypatrywać ciemnych włosów i złotej skóry w każdym tłumie.

Wieczorem wielka sala tętniła życiem, a jej komnaty oferowały błogą ciszę. Cordelia przekroczyła próg, już sięgając po wsuwki we włosach, gdy jej pantofel dotknął czegoś na podłodze.

Kartka kremowego pergaminu, złożona na pół.

Jej serce wiedziało, zanim umysł nadążył. Podniosła ją drżącymi palcami i rozłożyła, odkrywając dwa równe wersy silnym, męskim pismem:

'Czekam mimo wszystko. Tam, gdzie widziały nas tylko księżyc i gwiazdy.'

Bez podpisu. Bez potrzeby.

Cordelia stała nieruchomo. Liścik zaciśnięty w dłoni, jakby świat nagle przekrzywił się na bok.

Powinna go spalić. Powinna zapomnieć, że go widziała. Powinna dotrzymać obietnicy danej ojcu.

Zamiast tego zamknęła drzwi i oparła się o nie, wciskając pergamin w dłoń tak mocno, że jego krawędź zostawiła ślad na skórze.

Wewnątrz toczyła się burzliwa walka. Złożyła obietnicę. Zdradzała zaufanie ojca. To było niebezpieczne, głupie i złe.

Ale inny głos szeptał cichsze prawdy—że nigdy nie czuła się tak żywa, jak wtedy w ogrodzie. Że Dante patrzył na nią, jakby była czymś cennym. Że być może, tylko być może, są rzeczy warte ryzyka.

W końcu ta wewnętrzna walka stopniała do jednej nitki logicznego rozumowania: jeśli pójdzie, może nazwie to uczucie i osłabi jego moc. Jeśli zostanie, urośnie mu kły i pożre ją od środka.

Więc ruszyła. Buty pod brzegiem nocnej koszuli, płaszcz na ramionach, rygiel uniesiony.

Ogród usłyszał i ucichł. Podążyła znajomymi kamieniami do sadu i dalej, w stronę polany z oczkiem wodnym. On już tam był, ciemny zarys na tle bladego księżycowego światła.

Dante nie poruszył się, gdy weszła na polanę, ale coś w jego postawie się rozluźniło. Jakby ciężar, który sam wybrał, by go nieść, wreszcie osiadł na ziemi.

"Przyszłaś," powiedział, a ulga w jego głosie sprawiła, że aż rozbolała ją pierś.

"Nie powinnam była." Jej oddech zamglił się biało w zimnym powietrzu. "Ale przyszłam."

"Na chwilę," zaproponował łagodnie. "Potem wrócisz i powiesz sobie, że potrzebowałaś tylko powietrza."

"Lubiłeś ten pretekst."

"Pasuje do wielu grzechów."

Prychnęła śmiechem, który śmiechem nie był do końca, i stanęła u jego boku. Bez słowa zaczęli spacerować ścieżką dookoła stawu, buty szurały cicho po szronie.

"Opowiedz mi więcej o wilkach," rzuciła nagle, bo cisza była zbyt podobna do wyboru czegoś, czego nie była gotowa nazwać. "Nie kuchenne historie. Swoje."

Przyjął to pytanie skinieniem głowy, dobierając słowa z namysłem.

"Jesteśmy uparci. Praktyczni. Kiedy możemy, podróżujemy pieszo — to daje nam szybkość, lepszy kontakt z ziemią. Śpiewamy, kiedy jesteśmy daleko od domu."

"Śpiewacie?" Spojrzała na niego, szczerze zaskoczona.

"Wy nazywacie to wyciem. Ale dla nas to coś więcej. Czasem dźwięk staje się liną, do której można się uchwycić."

"A twoja ulubiona rzecz?" Pytanie wymknęło się, zanim zdążyła je powstrzymać.

"Bieganie," odpowiedział bez wahania. "Z watahą. Kiedy każdy puls wokół ciebie należy do kogoś, kto oddałby za ciebie życie—" Urwał, potrząsnął lekko głową. "Nie ma niczego podobnego."

Zrozumiała to bez tłumaczenia. Jej uśmiech był mały, ale jasny w ciemności. Gdy Dante spojrzał na nią, miał w oczach zrozumienie tak głębokie, że coś w jej wnętrzu pękło.

Zrobili kolejne powolne okrążenie wokół stawu. Pytanie, które paliło ją od chwili w wielkiej sali, w końcu odnalazło głos.

"Słyszałam, że... istnieje jakaś więź między waszymi. Przeznaczona nawet, tak mówili."

Jego krok zachwiał się niemal niedostrzegalnie.

"Tak. Więź partnerów to dar rozpoznania — uderza jak wschód słońca. Nagły, absolutny, a jednocześnie łagodny. Obraca twój świat, a wszystko inne znajduje swoje miejsce wokół tego obrotu."

Wstrzymała oddech. "Brzmi pięknie."

"Tak jest." Jego głos był chropawy od emocji, których nie potrafił ukryć.

Dante zerknął na nią, naturalnie jak pogoda, i przez jedno nieosłonięte uderzenie serca jego spojrzenie zatrzymało się na jej ustach, zanim gwałtownie przeniósł wzrok z powrotem na ścieżkę.

"Czy ty..." zawahała się, nagle bojąc się odpowiedzi. "Czy jesteś już z kimś związany?"

Zaskoczenie przemknęło przez jego twarz — szybkie i szczere, pozbawione pancerza, jasne.

"To trudne pytanie w tej chwili, lady Cordelio," odpowiedział ostrożnie, a czułość tych słów ogrzała zimne powietrze między nimi.

Przez moment po prostu stali tak blisko, by mogli się dotknąć. Świat zawęził się tylko do nich dwojga i prawdy wiszącej w powietrzu.

Aż Cordelia uświadomiła sobie, ile już zdradziła.

Strach eksplodował, odskoczyła zbyt gwałtownie. Jej obcas natrafił na śliski od szronu kamień i ziemia ją zawiodła. Jeden but ześlizgnął się w stronę brzegu wody.

Dante poruszył się zanim pojawiła się myśl. Jego ramię objęło jej talię, druga dłoń chwyciła za przedramię. Impet poniósł ich o jeden oddech dalej i zatrzymał: jej but w połowie nad czarną taflą, on sam rozstawiony mocno w trawie.

Przez ułamek sekundy zawisła na nim, puls walił przez jedwab, oddech przy jego gardle.

Wstyd rozbłysnął w jej oczach z gorącem, które nie było tylko wstydem. Skóra, zima, czysty sól potu, żelazna pamięć atramentu — jego bliskość była faktem, którego noc nie chciała rozmyć.

Trwał nieruchomo, by mogła sama podjąć kolejną decyzję.

"Wybacz mi..." wyszeptała, głos jej drżał.

"Nie ma czego wybaczać."

"Jest." Znalazła grunt pod nogami i dystans jednocześnie. "Nie powinnam była tu przychodzić."

Jego dłonie opadły powoli. Ich rozbita sylwetka zadrżała w tafli wody i ucichła.

"Dziękuję," dodała — w słowie było więcej niż tylko równowaga — i odwróciła się.

Płaszcz zatańczył, warkocz uderzył ją w plecy, pobiegła przez żywopłoty do domu. Myśli wybijały rytm wraz z jej krokami:

'Złamałam przysięgę. Złamałam przysięgę. Złamałam przysięgę.'

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Cordelia zamknęła drzwi i stanęła z plecami przyciśniętymi do nich. Serce waliło jej w piersi, jakby biegło przed jej ciałem, zanim zdążyło się ono poruszyć. Dłonie płasko spoczywały na drewnie, które wciąż trzymało w sobie nocny, gorzki chłód.

Nakazała sobie oddychać. Myśleć o czymkolwiek, tylko nie o oczach w kolorze leśnej zieleni i głosie, który sprawiał, że świat był mniej ostry.

Zapomnieć o tym, jak ją złapał. O solidnym cieple jego ciała przy jej własnym. O zapachu skóry i zimy, który oplótł jej zmysły.

Cichy stukot roztrzaskał jej kruchą równowagę.

„Lady Cordelio.” Głos Dantego przefiltrował się przez drzwi, cichy i opanowany. „Czy mogę wejść?”

Każda racjonalna myśl krzyczała, by go odesłać. „Nie możesz tu być.”

Ale jej zdradziecka ręka już odnalazła zasuwę i uniosła ją.

Wszedł do środka i zamknął drzwi z ostrożną precyzją, odwrócił się do niej, jakby jeden nagły ruch mógł rozbić na kawałki to delikatne coś, co istniało między nimi.

„Nie mogę już tego znieść,” powiedział, a jego głos był szorstki od powstrzymywanego uczucia.

„Co to znaczy?” Jej puls dudnił jej w uszach.

Pokonał małą odległość między nimi w dwóch krokach i nagle zapach zimy i dzikich rzeczy całkowicie ją otoczył.

Cordelia nie spodziewała się, że pochyli się i odnajdzie jej usta swoimi — gorące wargi napierały na jej własne z desperackim głodem.

Gorąco rozlało się przez nią jak pożar. Wydawało jej się, że będzie rozsądna, że jakaś jej część przypomni sobie o obowiązku i przyzwoitości.

Zamiast tego jej palce wślizgnęły się w jego ciemne włosy, a jej ciało przywarło do niego, zdradzając wszystkie przysięgi, które kiedykolwiek złożyła.

Delikatnie przycisnął ją do drzwi i całował jak człowiek umierający z pragnienia, który wreszcie znalazł wodę. Jej imię rozpadło się na jego oddechu jak zbyt długo skrywana tajemnica, a ona odpowiedziała dźwiękiem, którego nigdy wcześniej nie wydała z siebie — surowym i pełnym pragnienia.

„Dante…” zdołała wymówić, bez tchu i płonąca.

Jego dłonie osiadły na jej talii z nabożną troską. Jego usta opuściły jej usta, by powędrować wzdłuż kolumny jej szyi. Odnalazły puls, obojczyk, gdzie jej serce biło gwałtownie wbrew zdrowemu rozsądkowi.

Cienki jedwab jej koszuli nocnej szeleścił pod jego dotykiem, a z jej ust wyrwał się niski jęk, który zaskoczył ich oboje swoją intensywnością.

„Powiedz tylko jedno słowo, a przestanę,” wyszeptał przy jej skórze, a czułość w jego głosie rozbroiła ją bardziej niż sam głód.

Nie była w stanie tego powiedzieć. Nie chciała tego powiedzieć.

Dante pocałował jej ramię przez rozchylony brzeg szlafroka, potem podniósł głowę, by spojrzeć jej w oczy. Jego spojrzenie było ciemne od pragnienia, ale wciąż ostrożne, wciąż proszące o pozwolenie.

„Mogę?” Jego głos był surowy, pozbawiony wszelkiej obrony.

„Tak.” Słowo opuściło jej usta w desperackim pośpiechu. „Proszę…”

Dotykał jej piersi powoli, tak delikatnie, że aż piekły ją oczy. Gdy jego dłonie przesunęły się niżej, zbierając jej spódnicę, wszystko w niej drżało z oczekiwania.

'Trzymaj się z dala od wilków. Zwłaszcza od niego.'

Głos ojca przeciął mgłę jak ostrze, nagły, jasny i niemożliwie wyraźny. Jakby stał w progu, patrząc, jak jego córka staje się wszystkim, czego się obawiał.

Cordelia obudziła się tak, jak budzi się ze snu o upadku. Nagle, bez tchu, chwytając powietrze, które smakowało miedzią i zakazanymi snami.

Usiadła gwałtownie prosto, włosy przyklejały się do spoconej szyi, koszula nocna była mokra od potu. Jej oddech był urywany, a fantomowy kształt Dantego wciąż zdawał się wypełniać powietrze wokół łóżka.

Smak pragnienia wciąż tkwił jej na języku, jakby sen był prawdziwy.

To nie było prawdziwe. To nie było prawdziwe.

Ale jej ciało zdawało się nie znać różnicy. Gorąco wciąż pulsowało w jej żyłach, skóra była nadwrażliwa, a między nogami—

Przycisnęła dłonie do rozpalonych policzków i walczyła z chęcią krzyku.

Co było z nią nie tak?

Dobre córki nie mają takich snów. Porządne damy nie budzą się obolałe i spragnione mężczyzn, którzy powinni być ich wrogami.

Wstała, bo stanie to coś, nad czym miała kontrolę. Umyła twarz wodą tak zimną, że aż ją otrzeźwiła, zaplotła włosy trzęsącymi się dłońmi.

Starała się skupić na czymś innym przez cały dzień — rachunki do przejrzenia, luźny szew do zszycia. Nić się zahaczyła. Cyfry rozmazywały się w bezsensowne kształty.

Wszystko rozpadło się całkowicie, gdy zobaczyła go przy kolacji.

Wielka sala tętniła zwykłym wieczornym chaosem, ale hałas jakby cichł wokół jego krzesła. Siedział trzy miejsca dalej od jej ojca, rozmawiając z kupcem o szlakach handlowych, jego głos miał to niskie brzmienie, od którego przewracało jej się w żołądku.

Nie mogła przestać patrzeć. Nie mogła przestać przypominać sobie snu. Gorąca jego ust, delikatności jego dłoni, tego, jak wypowiadał jej imię jak modlitwę.

A teraz był tu. Prawdziwy i namacalny, wystarczająco blisko, by go dotknąć.

Gorąco zalało jej policzki i sięgnęła po kielich wina drżącymi palcami.

„Cordelio?” Głos ojca przeciął jej zamyślenie. „Słuchasz mnie?”

Odwróciła zaskoczone oczy ku zmartwionej twarzy lorda Leona. „Przepraszam, co?”

„Pytałem, czy dobrze się czujesz. Wydajesz się rozkojarzona.”

„Wszystko w porządku,” odpowiedziała zbyt szybko. „Po prostu jestem zmęczona.”

„Służba mówiła, że obudziłaś się późno dziś rano. I prawie nie tknęłaś jedzenia.” Jego poorana zmarszczkami twarz spoważniała z troski. „Na pewno wszystko w porządku?”

„Czytałam do późna w nocy. To wszystko.”

Spojrzenie Leona trwało jeszcze chwilę, szukając prawdy pod jej starannie ułożoną maską, po czym w końcu ustąpiło.

„Nie męcz oczu czytaniem, kochanie. Odpoczynek też jest ważny.”

„Tak, ojcze.”

Z drugiego końca stołu zauważyła reakcję Dantego. Wolno rozjaśnił się uśmiechem — zadowolonym i świadomym — zanim wrócił do rozmowy.

Obserwując go kątem oka podczas przedłużającej się kolacji, zastanawiała się, czy wie. Czy wyczuwa chaos, jaki zasiał w jej głowie. Nawet we śnie.

Kiedy w końcu wymknęła się do swoich komnat tego wieczoru, wyczerpana udawaniem spokoju, za drzwiami czekał na nią jasny skrawek pergaminu.

Serce jej zamarło. Znała ten charakter pisma, zanim jeszcze go podniosła.

W środku jeden wers, napisany tą silną, znajomą ręką: 'Pójdziesz na spacer?'

Usiadła na łóżku i patrzyła jak zegar zbliża się do północy, trzymając liścik w drżących dłoniach. Gdy dzwony w końcu wybiły, wstała jak kobieta powołana przez siły poza własną wolą.

Wyszła.

Dante stał do niej tyłem, z rękami splecionymi za plecami, patrząc na odbicie księżyca. Usłyszał jej kroki, ale się nie odwrócił.

„Muszę przeprosić książkę za to, że cię porwałem?” W jego głosie pobrzmiewała nuta rozbawienia. „Och, czekaj... Właściwie to ja jestem książką.”

Nie potrafiła odpowiedzieć. Jej oddech był szorstki i nierówny, a żar snu wciąż tlił się w jej krwi jak gorączka.

Wtedy się odwrócił i jakkolwiek żartobliwy komentarz miał na końcu języka, zgasł mu na ustach. Pobladł, patrząc na jej wygląd. Zaczerwienione oczy, rumiane policzki, sposób, w jaki oddychała niczym po biegu.

„Co się stało?” Pokonał dzielący ich dystans w kilka sekund, wystarczająco blisko, by ją złapać, gdyby upadła. „Cordelio, co się stało?”

„Nie wiem,” odpowiedziała, a prawda rozbiła jej opanowanie. „Wczoraj śniłam. Wciąż czuję... to wszystko jest tak realne, że po przebudzeniu wciąż czuję twój smak. Powtarzałam sobie, że nie przyjdę dziś wieczorem. Że nie możemy się więcej spotykać. Że to szaleństwo. Ale nie mogę oddychać na myśl, że cię nie zobaczę...”

Jej głos się załamał, upokorzony tęsknotą, która w nim zabrzmiała, ale zebrała całą odwagę, zanim spojrzała mu w oczy. „Co jest ze mną nie tak?”

Coś dzikiego i zaborczego przemknęło przez jego twarz, zanim zdołał to opanować. Jego ręce lekko drżały, gdy uniósł je, zawieszając w powietrzu tuż przy jej twarzy, ale nie dotykając.

„Nie ma z tobą nic złego,” powiedział, głosem szorstkim od ledwo powstrzymywanego uczucia. „Nie wariujesz, Cordelio. Obiecuję ci to.”

„To dlaczego—”

„Bo ja też o tobie śnię.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Wyznanie wybrzmiało surowo, pozbawione każdej obrony, którą Dante próbował ukryć.

„Co?” — wydyszała Cordelia.

„Każdej nocy, odkąd się spotkaliśmy, śnię o tym, że trzymam cię w ramionach. Śnię o tym, jak cię całuję, aż obojgu nam zabraknie tchu, o tym, jak poznaję każdy dźwięk, który wydajesz, gdy cię dotykam”. Jego leśnozielone oczy płonęły wpatrzone w jej. „A gdy się budzę, to pragnienie jest tak silne, że aż boli fizycznie”.

Patrzyła na niego, z ustami rozchylonymi ze zdumienia. „Ty... ty też to czujesz?”

„Tak”. Zbliżył się, tak blisko, że mogła poczuć ciepło bijące od jego ciała. „Każda chwila. Każdy oddech. Każde uderzenie serca. To tortura być przy tobie i nie móc—”

Zamilkł, szczęki mu się zacisnęły.

„Nie móc czego?”

„Dotknąć cię. Przytulić. Pokazać ci, jak wiele dla mnie znaczysz”. Jego głos stał się ledwie szeptem. „Mogę ci to udowodnić”.

Jej serce waliło w piersi. „Jak?”

Jego spojrzenie spoczęło na jej ustach, głodne i rozpaczliwe, przełknął ślinę.

Dante poruszał się z ostrożną powściągliwością, dając jej każdą szansę na zmianę zdania. Jego dłonie uniosły się, by objąć jej twarz z rozdzierającą czułością, kciuki muskały jej kości policzkowe.

Przez chwilę tylko na nią patrzył. Jakby była czymś jednocześnie cennym i przerażającym. A gdy ją pocałował, świat eksplodował feerią doznań.

Jego usta były gorące i natarczywe na jej, smakowały zimą i czymś ciemniejszym, dzikim, co sprawiało, że uginały się jej kolana. To nie był sen—było o wiele lepiej, intensywniej, bardziej prawdziwie.

Gorąco rozlało się po jej żyłach jak płynny ogień i usłyszała, jak wydaje z siebie dźwięk na pół westchnienie, na pół jęk. Jego ramiona objęły ją, przyciągając mocno do siebie, a ona czuła oznaki jego powściągliwości w każdym spiętym mięśniu, każdym kontrolowanym ruchu.

Całował ją, jakby była powietrzem, a on się w niej topił, a ona odpowiadała z równą desperacją—palce wplątując się w jego włosy, ciało przyciskając bliżej, bliżej, nigdy dość blisko.

Kiedy w końcu się odsunął, oboje dyszeli ciężko. Jego czoło oparło się o jej, a dłonie drżały, gdzie obejmowały jej talię.

„Jesteśmy sobie przeznaczeni, Cordelio”. Te słowa zawisły w mroźnym powietrzu między nimi, ciężkie od znaczenia. „Jesteś moja, a ja twój w sposób głębszy niż wybór, głębszy niż rozum”.

Jej umysł próbował pojąć jego słowa, choć ciało już znało ich prawdę.

„Ale jak to możliwe? Myślałam, że to możliwe tylko wśród twoich... Ja nie jestem... Jestem człowiekiem”.

„Więź nie pyta”. Jego kciuk musnął jej dolną wargę, a ona zadrżała. „Przeznaczenie wybrało nas mimo wszystko. To, co jest między nami—to był zawsze tylko kwestia kiedy się odnajdziemy, nie czy. Zakochanie w tobie nie było moją decyzją. To było tak nieuniknione jak oddychanie”.

Łzy spłynęły jej po policzkach, ale nie były to łzy smutku. To były łzy rozpoznania, zrozumienia prawdy, którą jej dusza znała od pierwszego spotkania ich spojrzeń.

„Czuję, jakbym czekała na ciebie całe życie” — wyszeptała. „Nawet zanim wiedziałam, że istniejesz”.

„Bo czekałaś”. Starł jej łzy delikatnymi dłońmi. „Oboje czekaliśmy. Każda ścieżka, którą szliśmy, każdy wybór, który podjęliśmy—wszystko prowadziło nas tutaj. Do siebie. Do tej chwili”.

Spojrzała na niego przez łzy, wszystko w niej jednocześnie się układało i rozsypywało. To tłumaczyło wszystko—natychmiastowe przyciąganie, palącą potrzebę, sny bardziej realne niż jawę.

To, jak jej ciało znało go, zanim jej umysł nadążył.

„Więc to uczucie”—powiedziała drżąco—„nie zniknie. Nigdy”.

„Nie”. Jego głos był szorstki od emocji. „Z każdym dniem, każdą chwilą, gdy jesteśmy razem—więź się pogłębia”.

Prawda tych słów uderzyła ją jak fala. To nie było jakieś przelotne zauroczenie, które mogłaby zignorować, aż zwiędnie. To było przeznaczenie. Los. Zapisane w samej tkaninie jej istnienia, zanim się urodziła.

I było to całkowicie, absolutnie zakazane.

„Mój ojciec...” zaczęła, głos jej się załamał.

„Wiem”. Dłonie Dantego zacisnęły się na jej talii, jakby bał się, że zniknie. „Wiem, co myśli o moim rodzaju. I co ci mówił o wilkach. I wiem, że proszenie cię, byś się mu sprzeciwiła, to jakby prosić cię o rozdarcie się na pół”.

„Tak”. Świeże łzy spłynęły po jej policzkach. „On jest wszystkim, co mam, Dante. Jedyną rodziną, która mi pozostała”.

„Ale możesz mieć więcej”. Słowa wyszły miękko, lecz z siłą. „Chodź ze mną, Cordelio. Do Grayfen. Pozwól mi zabrać cię do mojego stada, pokazać ci, jak mogłoby wyglądać życie. Każdego dnia udowadniałbym ci, że potrafię się tobą zaopiekować—że nigdy by ci niczego nie zabrakło”.

Zatkało ją na myśl o obrazie, który malował. „Jak wyglądałoby takie życie?”

„Byłabyś otoczona troską”. Jego kciuk musnął jej szczękę z bolesną czułością. „Chroniona. Miałabyś miejsce zaszczytu wśród mojego ludu—nie tylko jako moja wybranka, ale jako ich Luna. Pokochaliby cię, bo ja cię kocham, i dlatego że sama jesteś warta miłości”.

Jego głos stał się niższy, bardziej intymny, gdy pochylił się do niej, ustami ledwie muskając jej wargi.

„Wiem, że proszę cię o wszystko. Wiem, że opuszczenie ojca, domu—to nie jest drobnostka. Ale sprawiłbym, że byłoby warto, Cordelio. Dałbym ci wszystko, co mam, wszystko, czym jestem. Nigdy nie zwątpiłabyś, że jesteś kochana”.

Zamknęła oczy, czując rozdarcie między dwoma przyszłościami—jedną bezpieczną i znajomą, drugą przerażającą i pełną możliwości.

„A mój ojciec uznałby to za największą zdradę. Uważałby, że wybrałam wilki, które zabiły moją matkę, zamiast niego”.

„Ból twojego ojca jest prawdziwy”, powiedział Dante ostrożnie. „Ale jego nienawiść nie powinna decydować o twoim szczęściu. To, co spotkało twoją matkę, było tragedią, ale nie jestem wilkiem, który ją skrzywdził. Moje stado nie jest twoim wrogiem”.

„Wiem o tym”. Otworzyła oczy, by spotkać jego wzrok. „Tutaj, przy tobie, wiem to. Ale jak mam mu to wytłumaczyć? Jak powiedzieć mu, że kocham wszystko, co kazał mi się bać?”

„Kochasz mnie?” Pytanie zabrzmiało szorstko, bezbronne.

Nie zamierzała powiedzieć tego tak wprost, ale skoro słowa już padły, nie mogła ich cofnąć.

„Tak. Nie wiem, kiedy to się stało—może w chwili, gdy cię zobaczyłam, może gdy opowiadałeś mi historie w ogrodzie, może wtedy, gdy złapałeś mnie, zanim upadłam. Ale tak. Kocham cię”.

Jego oczy zapłonęły czymś dzikim i czułym zarazem. „Ja też cię kocham. Bardziej, niż sądziłem, że można kogokolwiek kochać. I dlatego pytam cię teraz, zanim zabraknie mi odwagi”.

Zrobił krok do tyłu, wciąż trzymając jej dłonie, i zobaczyła, jak zbiera się w sobie do czegoś wielkiego.

„Wyjdź za mnie”, powiedział w końcu.

Te słowa zawisły w mroźnym powietrzu jak modlitwa skierowana do głuchych bogów.

„Nie wobec twojego ojca—jeszcze nie. Ale pod tym księżycem, który był świadkiem naszego pierwszego spotkania. Pozwól mi być twój naprawdę, nie tylko w skradzionych chwilach. Pozwól mi uczynić cię moją żoną, moją wybranką, moją Luną”.

Jej serce skoczyło— tak, tak, tak —ale w wyobraźni od razu pojawiła się twarz ojca, poorana miłością i poświęceniem, wyrzeźbiona latami chronienia jej właśnie przed tym.

„Nie mogę”, wyszeptała, choć słowa były jak połykanie szkła. „On mi ufa. Wychował mnie. Gdy mama umarła, zostałam mu tylko ja, a on dał mi wszystko. Jak mogę odpłacić za to zaufanie zdradą?”

„Czy miłość to zdrada?” — spytał Dante łagodnie.

„Jest, gdy łamie serce człowiekowi, który kochał mnie najdłużej”. Łzy znaczyły jej policzki. „Ostrzegał mnie przed wilkami. Kazał mi obiecać. A ja chcę powiedzieć tak tak bardzo, że aż pali. Ale zniszczyłabym go”.

Dante ujął jej dłonie, pewny i ciepły, podczas gdy ona patrzyła na niego przez łzy, walcząc między obowiązkiem a pragnieniem.

„Nie mogę ci teraz odpowiedzieć”, powiedziała w końcu, głosem ledwie słyszalnym. „Ale obiecuję, że o tym pomyślę. Naprawdę o tym pomyślę.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Forbidden Mate

Forbidden Mate

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa