Cordelia zamknęła drzwi i stanęła z plecami przyciśniętymi do nich. Serce waliło jej w piersi, jakby biegło przed jej ciałem, zanim zdążyło się ono poruszyć. Dłonie płasko spoczywały na drewnie, które wciąż trzymało w sobie nocny, gorzki chłód.
Nakazała sobie oddychać. Myśleć o czymkolwiek, tylko nie o oczach w kolorze leśnej zieleni i głosie, który sprawiał, że świat był mniej ostry.
Zapomnieć o tym, jak ją złapał. O solidnym cieple jego ciała przy jej własnym. O zapachu skóry i zimy, który oplótł jej zmysły.
Cichy stukot roztrzaskał jej kruchą równowagę.
„Lady Cordelio.” Głos Dantego przefiltrował się przez drzwi, cichy i opanowany. „Czy mogę wejść?”
Każda racjonalna myśl krzyczała, by go odesłać. „Nie możesz tu być.”
Ale jej zdradziecka ręka już odnalazła zasuwę i uniosła ją.
Wszedł do środka i zamknął drzwi z ostrożną precyzją, odwrócił się do niej, jakby jeden nagły ruch mógł rozbić na kawałki to delikatne coś, co istniało między nimi.
„Nie mogę już tego znieść,” powiedział, a jego głos był szorstki od powstrzymywanego uczucia.
„Co to znaczy?” Jej puls dudnił jej w uszach.
Pokonał małą odległość między nimi w dwóch krokach i nagle zapach zimy i dzikich rzeczy całkowicie ją otoczył.
Cordelia nie spodziewała się, że pochyli się i odnajdzie jej usta swoimi — gorące wargi napierały na jej własne z desperackim głodem.
Gorąco rozlało się przez nią jak pożar. Wydawało jej się, że będzie rozsądna, że jakaś jej część przypomni sobie o obowiązku i przyzwoitości.
Zamiast tego jej palce wślizgnęły się w jego ciemne włosy, a jej ciało przywarło do niego, zdradzając wszystkie przysięgi, które kiedykolwiek złożyła.
Delikatnie przycisnął ją do drzwi i całował jak człowiek umierający z pragnienia, który wreszcie znalazł wodę. Jej imię rozpadło się na jego oddechu jak zbyt długo skrywana tajemnica, a ona odpowiedziała dźwiękiem, którego nigdy wcześniej nie wydała z siebie — surowym i pełnym pragnienia.
„Dante…” zdołała wymówić, bez tchu i płonąca.
Jego dłonie osiadły na jej talii z nabożną troską. Jego usta opuściły jej usta, by powędrować wzdłuż kolumny jej szyi. Odnalazły puls, obojczyk, gdzie jej serce biło gwałtownie wbrew zdrowemu rozsądkowi.
Cienki jedwab jej koszuli nocnej szeleścił pod jego dotykiem, a z jej ust wyrwał się niski jęk, który zaskoczył ich oboje swoją intensywnością.
„Powiedz tylko jedno słowo, a przestanę,” wyszeptał przy jej skórze, a czułość w jego głosie rozbroiła ją bardziej niż sam głód.
Nie była w stanie tego powiedzieć. Nie chciała tego powiedzieć.
Dante pocałował jej ramię przez rozchylony brzeg szlafroka, potem podniósł głowę, by spojrzeć jej w oczy. Jego spojrzenie było ciemne od pragnienia, ale wciąż ostrożne, wciąż proszące o pozwolenie.
„Mogę?” Jego głos był surowy, pozbawiony wszelkiej obrony.
„Tak.” Słowo opuściło jej usta w desperackim pośpiechu. „Proszę…”
Dotykał jej piersi powoli, tak delikatnie, że aż piekły ją oczy. Gdy jego dłonie przesunęły się niżej, zbierając jej spódnicę, wszystko w niej drżało z oczekiwania.
'Trzymaj się z dala od wilków. Zwłaszcza od niego.'
Głos ojca przeciął mgłę jak ostrze, nagły, jasny i niemożliwie wyraźny. Jakby stał w progu, patrząc, jak jego córka staje się wszystkim, czego się obawiał.
Cordelia obudziła się tak, jak budzi się ze snu o upadku. Nagle, bez tchu, chwytając powietrze, które smakowało miedzią i zakazanymi snami.
Usiadła gwałtownie prosto, włosy przyklejały się do spoconej szyi, koszula nocna była mokra od potu. Jej oddech był urywany, a fantomowy kształt Dantego wciąż zdawał się wypełniać powietrze wokół łóżka.
Smak pragnienia wciąż tkwił jej na języku, jakby sen był prawdziwy.
To nie było prawdziwe. To nie było prawdziwe.
Ale jej ciało zdawało się nie znać różnicy. Gorąco wciąż pulsowało w jej żyłach, skóra była nadwrażliwa, a między nogami—
Przycisnęła dłonie do rozpalonych policzków i walczyła z chęcią krzyku.
Co było z nią nie tak?
Dobre córki nie mają takich snów. Porządne damy nie budzą się obolałe i spragnione mężczyzn, którzy powinni być ich wrogami.
Wstała, bo stanie to coś, nad czym miała kontrolę. Umyła twarz wodą tak zimną, że aż ją otrzeźwiła, zaplotła włosy trzęsącymi się dłońmi.
Starała się skupić na czymś innym przez cały dzień — rachunki do przejrzenia, luźny szew do zszycia. Nić się zahaczyła. Cyfry rozmazywały się w bezsensowne kształty.
Wszystko rozpadło się całkowicie, gdy zobaczyła go przy kolacji.
Wielka sala tętniła zwykłym wieczornym chaosem, ale hałas jakby cichł wokół jego krzesła. Siedział trzy miejsca dalej od jej ojca, rozmawiając z kupcem o szlakach handlowych, jego głos miał to niskie brzmienie, od którego przewracało jej się w żołądku.
Nie mogła przestać patrzeć. Nie mogła przestać przypominać sobie snu. Gorąca jego ust, delikatności jego dłoni, tego, jak wypowiadał jej imię jak modlitwę.
A teraz był tu. Prawdziwy i namacalny, wystarczająco blisko, by go dotknąć.
Gorąco zalało jej policzki i sięgnęła po kielich wina drżącymi palcami.
„Cordelio?” Głos ojca przeciął jej zamyślenie. „Słuchasz mnie?”
Odwróciła zaskoczone oczy ku zmartwionej twarzy lorda Leona. „Przepraszam, co?”
„Pytałem, czy dobrze się czujesz. Wydajesz się rozkojarzona.”
„Wszystko w porządku,” odpowiedziała zbyt szybko. „Po prostu jestem zmęczona.”
„Służba mówiła, że obudziłaś się późno dziś rano. I prawie nie tknęłaś jedzenia.” Jego poorana zmarszczkami twarz spoważniała z troski. „Na pewno wszystko w porządku?”
„Czytałam do późna w nocy. To wszystko.”
Spojrzenie Leona trwało jeszcze chwilę, szukając prawdy pod jej starannie ułożoną maską, po czym w końcu ustąpiło.
„Nie męcz oczu czytaniem, kochanie. Odpoczynek też jest ważny.”
„Tak, ojcze.”
Z drugiego końca stołu zauważyła reakcję Dantego. Wolno rozjaśnił się uśmiechem — zadowolonym i świadomym — zanim wrócił do rozmowy.
Obserwując go kątem oka podczas przedłużającej się kolacji, zastanawiała się, czy wie. Czy wyczuwa chaos, jaki zasiał w jej głowie. Nawet we śnie.
Kiedy w końcu wymknęła się do swoich komnat tego wieczoru, wyczerpana udawaniem spokoju, za drzwiami czekał na nią jasny skrawek pergaminu.
Serce jej zamarło. Znała ten charakter pisma, zanim jeszcze go podniosła.
W środku jeden wers, napisany tą silną, znajomą ręką: 'Pójdziesz na spacer?'
Usiadła na łóżku i patrzyła jak zegar zbliża się do północy, trzymając liścik w drżących dłoniach. Gdy dzwony w końcu wybiły, wstała jak kobieta powołana przez siły poza własną wolą.
Wyszła.
Dante stał do niej tyłem, z rękami splecionymi za plecami, patrząc na odbicie księżyca. Usłyszał jej kroki, ale się nie odwrócił.
„Muszę przeprosić książkę za to, że cię porwałem?” W jego głosie pobrzmiewała nuta rozbawienia. „Och, czekaj... Właściwie to ja jestem książką.”
Nie potrafiła odpowiedzieć. Jej oddech był szorstki i nierówny, a żar snu wciąż tlił się w jej krwi jak gorączka.
Wtedy się odwrócił i jakkolwiek żartobliwy komentarz miał na końcu języka, zgasł mu na ustach. Pobladł, patrząc na jej wygląd. Zaczerwienione oczy, rumiane policzki, sposób, w jaki oddychała niczym po biegu.
„Co się stało?” Pokonał dzielący ich dystans w kilka sekund, wystarczająco blisko, by ją złapać, gdyby upadła. „Cordelio, co się stało?”
„Nie wiem,” odpowiedziała, a prawda rozbiła jej opanowanie. „Wczoraj śniłam. Wciąż czuję... to wszystko jest tak realne, że po przebudzeniu wciąż czuję twój smak. Powtarzałam sobie, że nie przyjdę dziś wieczorem. Że nie możemy się więcej spotykać. Że to szaleństwo. Ale nie mogę oddychać na myśl, że cię nie zobaczę...”
Jej głos się załamał, upokorzony tęsknotą, która w nim zabrzmiała, ale zebrała całą odwagę, zanim spojrzała mu w oczy. „Co jest ze mną nie tak?”
Coś dzikiego i zaborczego przemknęło przez jego twarz, zanim zdołał to opanować. Jego ręce lekko drżały, gdy uniósł je, zawieszając w powietrzu tuż przy jej twarzy, ale nie dotykając.
„Nie ma z tobą nic złego,” powiedział, głosem szorstkim od ledwo powstrzymywanego uczucia. „Nie wariujesz, Cordelio. Obiecuję ci to.”
„To dlaczego—”
„Bo ja też o tobie śnię.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wyznanie wybrzmiało surowo, pozbawione każdej obrony, którą Dante próbował ukryć.
„Co?” — wydyszała Cordelia.
„Każdej nocy, odkąd się spotkaliśmy, śnię o tym, że trzymam cię w ramionach. Śnię o tym, jak cię całuję, aż obojgu nam zabraknie tchu, o tym, jak poznaję każdy dźwięk, który wydajesz, gdy cię dotykam”. Jego leśnozielone oczy płonęły wpatrzone w jej. „A gdy się budzę, to pragnienie jest tak silne, że aż boli fizycznie”.
Patrzyła na niego, z ustami rozchylonymi ze zdumienia. „Ty... ty też to czujesz?”
„Tak”. Zbliżył się, tak blisko, że mogła poczuć ciepło bijące od jego ciała. „Każda chwila. Każdy oddech. Każde uderzenie serca. To tortura być przy tobie i nie móc—”
Zamilkł, szczęki mu się zacisnęły.
„Nie móc czego?”
„Dotknąć cię. Przytulić. Pokazać ci, jak wiele dla mnie znaczysz”. Jego głos stał się ledwie szeptem. „Mogę ci to udowodnić”.
Jej serce waliło w piersi. „Jak?”
Jego spojrzenie spoczęło na jej ustach, głodne i rozpaczliwe, przełknął ślinę.
Dante poruszał się z ostrożną powściągliwością, dając jej każdą szansę na zmianę zdania. Jego dłonie uniosły się, by objąć jej twarz z rozdzierającą czułością, kciuki muskały jej kości policzkowe.
Przez chwilę tylko na nią patrzył. Jakby była czymś jednocześnie cennym i przerażającym. A gdy ją pocałował, świat eksplodował feerią doznań.
Jego usta były gorące i natarczywe na jej, smakowały zimą i czymś ciemniejszym, dzikim, co sprawiało, że uginały się jej kolana. To nie był sen—było o wiele lepiej, intensywniej, bardziej prawdziwie.
Gorąco rozlało się po jej żyłach jak płynny ogień i usłyszała, jak wydaje z siebie dźwięk na pół westchnienie, na pół jęk. Jego ramiona objęły ją, przyciągając mocno do siebie, a ona czuła oznaki jego powściągliwości w każdym spiętym mięśniu, każdym kontrolowanym ruchu.
Całował ją, jakby była powietrzem, a on się w niej topił, a ona odpowiadała z równą desperacją—palce wplątując się w jego włosy, ciało przyciskając bliżej, bliżej, nigdy dość blisko.
Kiedy w końcu się odsunął, oboje dyszeli ciężko. Jego czoło oparło się o jej, a dłonie drżały, gdzie obejmowały jej talię.
„Jesteśmy sobie przeznaczeni, Cordelio”. Te słowa zawisły w mroźnym powietrzu między nimi, ciężkie od znaczenia. „Jesteś moja, a ja twój w sposób głębszy niż wybór, głębszy niż rozum”.
Jej umysł próbował pojąć jego słowa, choć ciało już znało ich prawdę.
„Ale jak to możliwe? Myślałam, że to możliwe tylko wśród twoich... Ja nie jestem... Jestem człowiekiem”.
„Więź nie pyta”. Jego kciuk musnął jej dolną wargę, a ona zadrżała. „Przeznaczenie wybrało nas mimo wszystko. To, co jest między nami—to był zawsze tylko kwestia kiedy się odnajdziemy, nie czy. Zakochanie w tobie nie było moją decyzją. To było tak nieuniknione jak oddychanie”.
Łzy spłynęły jej po policzkach, ale nie były to łzy smutku. To były łzy rozpoznania, zrozumienia prawdy, którą jej dusza znała od pierwszego spotkania ich spojrzeń.
„Czuję, jakbym czekała na ciebie całe życie” — wyszeptała. „Nawet zanim wiedziałam, że istniejesz”.
„Bo czekałaś”. Starł jej łzy delikatnymi dłońmi. „Oboje czekaliśmy. Każda ścieżka, którą szliśmy, każdy wybór, który podjęliśmy—wszystko prowadziło nas tutaj. Do siebie. Do tej chwili”.
Spojrzała na niego przez łzy, wszystko w niej jednocześnie się układało i rozsypywało. To tłumaczyło wszystko—natychmiastowe przyciąganie, palącą potrzebę, sny bardziej realne niż jawę.
To, jak jej ciało znało go, zanim jej umysł nadążył.
„Więc to uczucie”—powiedziała drżąco—„nie zniknie. Nigdy”.
„Nie”. Jego głos był szorstki od emocji. „Z każdym dniem, każdą chwilą, gdy jesteśmy razem—więź się pogłębia”.
Prawda tych słów uderzyła ją jak fala. To nie było jakieś przelotne zauroczenie, które mogłaby zignorować, aż zwiędnie. To było przeznaczenie. Los. Zapisane w samej tkaninie jej istnienia, zanim się urodziła.
I było to całkowicie, absolutnie zakazane.
„Mój ojciec...” zaczęła, głos jej się załamał.
„Wiem”. Dłonie Dantego zacisnęły się na jej talii, jakby bał się, że zniknie. „Wiem, co myśli o moim rodzaju. I co ci mówił o wilkach. I wiem, że proszenie cię, byś się mu sprzeciwiła, to jakby prosić cię o rozdarcie się na pół”.
„Tak”. Świeże łzy spłynęły po jej policzkach. „On jest wszystkim, co mam, Dante. Jedyną rodziną, która mi pozostała”.
„Ale możesz mieć więcej”. Słowa wyszły miękko, lecz z siłą. „Chodź ze mną, Cordelio. Do Grayfen. Pozwól mi zabrać cię do mojego stada, pokazać ci, jak mogłoby wyglądać życie. Każdego dnia udowadniałbym ci, że potrafię się tobą zaopiekować—że nigdy by ci niczego nie zabrakło”.
Zatkało ją na myśl o obrazie, który malował. „Jak wyglądałoby takie życie?”
„Byłabyś otoczona troską”. Jego kciuk musnął jej szczękę z bolesną czułością. „Chroniona. Miałabyś miejsce zaszczytu wśród mojego ludu—nie tylko jako moja wybranka, ale jako ich Luna. Pokochaliby cię, bo ja cię kocham, i dlatego że sama jesteś warta miłości”.
Jego głos stał się niższy, bardziej intymny, gdy pochylił się do niej, ustami ledwie muskając jej wargi.
„Wiem, że proszę cię o wszystko. Wiem, że opuszczenie ojca, domu—to nie jest drobnostka. Ale sprawiłbym, że byłoby warto, Cordelio. Dałbym ci wszystko, co mam, wszystko, czym jestem. Nigdy nie zwątpiłabyś, że jesteś kochana”.
Zamknęła oczy, czując rozdarcie między dwoma przyszłościami—jedną bezpieczną i znajomą, drugą przerażającą i pełną możliwości.
„A mój ojciec uznałby to za największą zdradę. Uważałby, że wybrałam wilki, które zabiły moją matkę, zamiast niego”.
„Ból twojego ojca jest prawdziwy”, powiedział Dante ostrożnie. „Ale jego nienawiść nie powinna decydować o twoim szczęściu. To, co spotkało twoją matkę, było tragedią, ale nie jestem wilkiem, który ją skrzywdził. Moje stado nie jest twoim wrogiem”.
„Wiem o tym”. Otworzyła oczy, by spotkać jego wzrok. „Tutaj, przy tobie, wiem to. Ale jak mam mu to wytłumaczyć? Jak powiedzieć mu, że kocham wszystko, co kazał mi się bać?”
„Kochasz mnie?” Pytanie zabrzmiało szorstko, bezbronne.
Nie zamierzała powiedzieć tego tak wprost, ale skoro słowa już padły, nie mogła ich cofnąć.
„Tak. Nie wiem, kiedy to się stało—może w chwili, gdy cię zobaczyłam, może gdy opowiadałeś mi historie w ogrodzie, może wtedy, gdy złapałeś mnie, zanim upadłam. Ale tak. Kocham cię”.
Jego oczy zapłonęły czymś dzikim i czułym zarazem. „Ja też cię kocham. Bardziej, niż sądziłem, że można kogokolwiek kochać. I dlatego pytam cię teraz, zanim zabraknie mi odwagi”.
Zrobił krok do tyłu, wciąż trzymając jej dłonie, i zobaczyła, jak zbiera się w sobie do czegoś wielkiego.
„Wyjdź za mnie”, powiedział w końcu.
Te słowa zawisły w mroźnym powietrzu jak modlitwa skierowana do głuchych bogów.
„Nie wobec twojego ojca—jeszcze nie. Ale pod tym księżycem, który był świadkiem naszego pierwszego spotkania. Pozwól mi być twój naprawdę, nie tylko w skradzionych chwilach. Pozwól mi uczynić cię moją żoną, moją wybranką, moją Luną”.
Jej serce skoczyło— tak, tak, tak —ale w wyobraźni od razu pojawiła się twarz ojca, poorana miłością i poświęceniem, wyrzeźbiona latami chronienia jej właśnie przed tym.
„Nie mogę”, wyszeptała, choć słowa były jak połykanie szkła. „On mi ufa. Wychował mnie. Gdy mama umarła, zostałam mu tylko ja, a on dał mi wszystko. Jak mogę odpłacić za to zaufanie zdradą?”
„Czy miłość to zdrada?” — spytał Dante łagodnie.
„Jest, gdy łamie serce człowiekowi, który kochał mnie najdłużej”. Łzy znaczyły jej policzki. „Ostrzegał mnie przed wilkami. Kazał mi obiecać. A ja chcę powiedzieć tak tak bardzo, że aż pali. Ale zniszczyłabym go”.
Dante ujął jej dłonie, pewny i ciepły, podczas gdy ona patrzyła na niego przez łzy, walcząc między obowiązkiem a pragnieniem.
„Nie mogę ci teraz odpowiedzieć”, powiedziała w końcu, głosem ledwie słyszalnym. „Ale obiecuję, że o tym pomyślę. Naprawdę o tym pomyślę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cordelia tak naprawdę nie spała. Noc podgryzła się na strzępy, a jej myśli rozproszyły się jak spłoszone ptaki.
Oświadczył się jej. Nie odmówiła, nie do końca.
To było szaleństwo, a jednak rodzaj szaleństwa, który uspokajał, sprawiając, że reszta świata wydawała się lekko nie na miejscu.
Sobotnie śniadania sam na sam z ojcem były przyzwyczajeniem starszym niż żałoba. Lord Leon spojrzał znad notatek i zauważył nietknięty kawałek ciasta na jej talerzu.
— Czy znowu czytałaś całą noc?
Cordelia pozwoliła, by uśmiech odnalazł jej usta. — Tak, ojcze. Książka była pasjonująca…
— Tak? O czym była? — Pokroił ciasto i zsunął na swój talerz hojny kawałek.
Dotknęła ciepłej porcelany, by się zakotwiczyć.
— Dwoje młodych ludzi — powiedziała ostrożnie — z rodzin, które nienawidzą się tak długo, że już nie pamiętają dlaczego. Spotykają się przypadkiem. On nie jest taki, jakim go nazywają. Wszyscy mówią, że jest zimny, niebezpieczny, dumny, ale on ciągle wybiera łagodność, choć mógłby poddać się łatwiejszej drodze. Ona to zauważa, i nie potrafi przestać o tym myśleć.
Usta lorda Leona wygięły się lekko. — Miłość w opowieściach jest sprytna.
— W opowieściach — zgodziła się, pozwalając temu słowu ukryć drżenie w piersi. — To przerażające… i jednocześnie…
Urwała, jakby zawstydzona własną czułością.
— Porywające? — podsunął Leon, rozbawiony.
— Tak. — Przywdziała maskę, którą lubił — naiwną i marzycielską — i nosiła ją ostrożnie. — Bardzo głupie. Podejrzewam, że skończy się źle, jak to bywa w takich historiach. Nie dotarłam jeszcze do ostatnich rozdziałów.
— Oszczędź sobie — powiedział sucho. — Rodziny zachowują stare urazy, młodzi swoje romantyczne mrzonki. A ksiądz zarabia na chleb, grzebiąc różnice.
Cordelii wyrwał się cichy śmiech, próbując ukryć złożone uczucia za żebrami.
Oderwała kawałek skórki, pokruszyła go i zapomniała zjeść. Zanim się powstrzymała, jej własny głos zapytał:
— A jeśli to mogłoby być prawdziwe?
Leon uniósł wzrok, a rozbawienie zgasło. — Co, jeśli co mogłoby być prawdziwe?
— Historia — powiedziała łagodnym tonem, co kosztowało ją wysiłek. — Nie imiona, tylko kształt. A jeśli rodziny nie byłyby wymysłem, tylko… — wybrała słowa — powiedzmy, dwoje ludzi, którzy się nie rozumieją. Ludzie i wilki, na przykład.
Jego twarz nie zamknęła się, raczej stwardniała. Ciepło pokoju się przerzedziło.
— Cordelio.
— Mówię tylko o historii.
— Nie — powiedział, odstawiając filiżankę ostrożnie. — Testujesz granice. Wilki zabiły twoją matkę. To nie bajka na postrach dzieci; tacy właśnie są. Nie są zdolni do miłości. Ich serca są z kamienia.
Wiedziała, że to powie. A jednak słowa te uderzyły chłodem. Pamięć przyniosła strzępy — szal matki wiszący tam, gdzie nie powinien, ciszę w domu, głos ojca twardy jak żelazo.
Cordelia spuściła wzrok i pozwoliła posłuszeństwu wejść w swoje znane ścieżki.
— Tak, ojcze — odrzekła cicho. — Masz rację.
Westchnął i ponownie wyciągnął rękę, chcąc ją uspokoić.
— Nie mówię tego, by cię przestraszyć — dodał łagodniej. — Chcę cię tylko uchronić przed bólem, którego nie umiem ukoić.
— Wiem. — Spojrzała na niego wystarczająco długo, by dać mu wdzięczność, której oczekiwał.
Dokończyli śniadanie, rozmawiając o zwykłych sprawach — o plonach, pękniętym kole u wozu, o tym, czy południowa straż będzie potrzebowała nowych butów przed roztopami. Potem lord Leon zebrał notatki, by spotkać się z kapitanem.
Cordelia przeprosiła i opuściła jadalnię, z głową pełną myśli, których nie potrafiła rozplątać. Korytarz rozciągał się przed nią pusty, echem odbijając jej kroki.
Słowa ojca krążyły w jej głowie jak sępy. Wilki zabiły twoją matkę. Nie są zdolni do miłości. Ich serca są z kamienia.
A przecież czuła, jak serce Dantego bije przy jej piersi, gdy ją obejmował. Czuła czułość w jego pocałunku. Słyszała kruchość w jego głosie, gdy mówił, że ją kocha.
Jak coś tak prawdziwego mogłoby być kłamstwem, o którym mówił ojciec?
Zamyślona nie zauważyła postaci wychodzącej z cienia, dopóki czyjaś dłoń nie pochwyciła jej nadgarstka i nie wciągnęła w ukrytą wnękę. Gwałtownie wciągnęła powietrze, ale zanim zdążyła wydać dźwięk, rozpoznała złotą skórę i leśnozielone oczy.
— Dante! — wyszeptała ostro, choć ogarnęła ją ulga. — O mało co nie przyprawiłeś mnie o zawał.
— Przepraszam. — Jego usta wygięły się w coś, co nie było do końca uśmiechem — zbyt głodnym, zbyt zadowolonym, że znów ją ma blisko. — Ale szłaś taka zamyślona, nie mogłem się powstrzymać.
— Ktoś może nas zobaczyć.
— W takim razie będziemy cicho. — Zbliżył się, delikatnie przygniatając ją do kamiennej ściany. — Musiałem cię zobaczyć. Wczoraj, gdy odeszłaś — nie mogłem przestać myśleć o tym, co powiedziałaś. Że się nad tym zastanowisz.
Jej oddech zamarł. — Cały czas o tym myślę. To wszystko, o czym myślę.
—I? — Nadzieja w jego głosie sprawiła, że aż rozbolała ją pierś.
—I nadal się boję — przyznała. — Ojciec właśnie przy śniadaniu przypomniał mi, że wilki to potwory niezdolne do miłości.
Coś ciemnego przemknęło przez jego twarz. — A ty mu wierzysz?
—Nie. — To słowo zabrzmiało ostro. — Wiem, co czuję. Wiem, kim jesteś. Ale Dante, on jest tak przekonany—
—Ciii. — Przyłożył delikatnie palec do jej ust. — Nie musimy wszystkiego rozwiązywać od razu. Chciałem ci tylko coś dać.
Sięgnął do kieszeni i wyjął delikatny srebrny łańcuszek. Wisiorek z kamienia księżycowego złapał blade światło przebijające przez tkaninę, rozbłyskując eterycznym, biało-niebieskim połyskiem.
Cordelii zabrakło tchu. — Jest przepiękny.
— Mogę? — Wskazał naszyjnik.
Pokiwała głową, nie mogąc wydusić słowa. Jego palce były ciepłe na jej szyi, gdy zapinał zamek, delikatny i ostrożny. Kamień księżycowy osiadł w zagłębieniu jej gardła, a ona poczuła jego ciężar jak obietnicę.
Kiedy odwróciła się z powrotem, jego oczy pociemniały czymś, co przyspieszyło bicie jej serca.
— Idealny — szepnął. — Jakby był stworzony dla ciebie.
„Dziękuję,” wyszeptała. „Będę to cenić.”
„Cordelio.” Jej imię zabrzmiało na jego ustach jak modlitwa. Ujął jej twarz obiema dłońmi, kciukami muskał kości policzkowe. „Niezależnie od tego, czy zgodzisz się na moje oświadczyny, czy nie—chcę, żebyś wiedziała, że cię kocham. Że jestem twój. Że ty jesteś moja.”
Kiedy ją pocałował, to było zupełnie inaczej niż w ogrodzie. Jakby mieli całą wieczność, jakby zapamiętywał kształt jej ust, smak jej oddechu.
Jego dłoń zsunęła się na jej talię, przyciągając ją do siebie, a ona wydała z siebie dźwięk, który by ją zawstydził, gdyby była zdolna do racjonalnych myśli. Ale te opuściły ją w chwili, gdy jego usta dotknęły jej własnych.
„Alfa.”
Odsunęli się od siebie jak winni uczniowie, oboje ciężko oddychając.
Silas stał na skraju wnęki, a jego kalkulujące oczy ogarniały scenę z potępiającą precyzją. Cordelia zarumieniona i rozczochrana, a dłonie Dantego wciąż na jej talii.
„Silas.” W głosie Dantego pobrzmiewało ostrzeżenie.
Cordelia poczuła, jak rumieniec zalewa jej policzki, a upokorzenie ścina ją od środka. „Powinnam— Muszę iść.”
Wymknęła się z wnęki, nie patrząc żadnemu z mężczyzn w oczy, a jej serce biło tak mocno, że wydawało jej się, iż zaraz wyskoczy z piersi.
Silas posłał Dantemu spojrzenie, które mogłoby zamrozić ogień.
„Ten naszyjnik,” powiedział cicho, „należał do twojej matki.”
„Wiem o tym.”
„Dałeś go ludzkiej dziewczynie. Córce Leona.” Silas podszedł bliżej, jego głos zniżył się niemal do szeptu. „Popełniasz ogromny błąd, Dante. Cokolwiek to jest—musi się skończyć, zanim zajdzie za daleko.”
„Już zaszło za daleko.” Dante spojrzał mu w oczy bez cienia strachu. „Ona jest moją partnerką, Silasie.”
„Jest komplikacją, która zniszczy wszystko, na co pracowaliśmy.” Szczęka Silasa napięła się. „Leon nigdy tego nie zaakceptuje. Gdy się dowie—a dowie się—ten sojusz się rozpadnie.”
„Znam ryzyko.”
„Naprawdę?” zapytał Silas. „Bo z mojego punktu widzenia, kierujesz się teraz czymś innym niż głową. Jesteś Alfą. Twoje decyzje wpływają na całą watahę. A teraz ryzykujesz wszystkim dla dziewczyny, która nawet nie odpowiedziała ci na propozycję.”
Słowa trafiły w cel, ale wyraz twarzy Dantego się nie zmienił.
„To nie jest zwykła dziewczyna. To moja partnerka. I dla niej zaryzykowałbym wszystko.”
Cordelia wpatrywała się w stygnący kawałek na talerzu i poczuła, jak coś w niej układa się na swoim miejscu. Dała mu opowieść, bo to było bezpieczniejsze niż prawda. On odpowiedział wyrokiem, bo to było łatwiejsze niż niepewność.
Ale bezpieczeństwo nie powinno pisać zakończenia tej historii.
„To moja opowieść”, pomyślała nagle i gwałtownie. „Napiszę ją sama.”
Odsunęła krzesło tak gwałtownie, że stuknęło o podłogę. Opuściła pokój z szybkością, która przypominała ulgę. Jakby zerwała smycz, która przez lata była zaciskana coraz mocniej.
Nie wiedziała, dokąd idzie; jej stopy wiedziały.
Korytarzem, przez służbowy hol pachnący mydłem i drożdżami. Obok bocznych drzwi, gdzie zimno uderzyło ją w twarz. Przez dziedziniec, gdzie błoto ślizgało się po szronie.
Instynkt prowadził ją niezawodnie, jak magnes.
Szczęk stali zaprowadził ją na wewnętrzny dziedziniec. Dante, Daniel i Silas trenowali w zimowym słońcu.
Daniel zaśmiał się, podnosząc się po nieudanym zwodzie; klinga Silasa kreśliła precyzyjne, oszczędne kręgi, a Dante poruszał się z lekkością, która sprawiała, że każdy inny ruch wydawał się zbędny.
Zastygł, zanim ją zobaczył. Poczuł ją, tak jak kompas czuje północ. Jego miecz opadł na bok; podniósł rękę, a Daniel i Silas stanęli w miejscu, jakby ktoś przeciął niewidzialną nić.
Cordelia nie zwolniła. Twarze się odwróciły—strażnicy na murze, stajenny z uzdą przewieszoną przez ramię. Daniel już się uśmiechał, jakby na dziedziniec wkroczyła dobra nowina. Oczy Silasa zwęziły się, szybkie jak migawka aparatu.
Podeszła prosto do Dantego, z sercem dudniącym, oddechem białym w powietrzu.
„Zgadzam się,” powiedziała.
Nie kazał jej doprecyzować. Po prostu zastygł w bezruchu, jakby każdy gwałtowny ruch mógł roztrzaskać świat.
Wzięła oddech, który nie bolał. „Wyjdę za ciebie.”
Przez ułamek sekundy dziedziniec wstrzymał oddech. Potem Daniel wydał z siebie okrzyk, chłopięcy dźwięk uciekający z piersi dorosłego mężczyzny. Brwi Silasa uniosły się na moment i opadły; cokolwiek myślał, skrył to w sobie.
Dante upuścił ostrze na matę. Nie było w nim triumfu—tylko ciche zdumienie, jak łyk wody po długim pragnieniu.
„Cordelio,” powiedział, a jej imię zawierało wszystko, czego nie mógł tu wyrazić. „Nie musisz odpowiadać publicznie,” dodał cicho. „Jeśli chcesz—”
„Nie.” Pokręciła głową. „Przyniosłam to tam, gdzie może oddychać.”
Na jego ustach pojawił się mały, prywatny uśmiech. „Znaleźmy drogę,” powiedział.
„Razem,” odpowiedziała.
Daniel założył ręce na biodrach, wciąż się uśmiechając. „W końcu.”
„Daniel,” Silas powiedział łagodnie, nie odrywając wzroku od Dantego. Następnie do Alfy: „Pan nie pobłogosławi tego.”
„To przyniesiemy mu powody,” rzekł Dante.
„Ja przyniosę swoje,” dodała Cordelia.
Nie wiedziała jeszcze, jaką przybiorą formę—prawo, miłosierdzie, dowód bezpieczeństwa—ale obietnica wydawała się pewna.
Silas skinął głową uprzejmie. Uwaga Dantego na moment powędrowała w stronę murów; dziedziniec miał uszy.
„Nie tutaj,” powiedział cicho. „Później.”
Skinęła głową. „O zmierzchu.”
Odpowiedział gestem. Nie dotknęli się. Nie było takiej potrzeby. Słowo, które oboje wybrali, stało pomiędzy nimi, widoczne dla wszystkich, i to wystarczało za dotyk.
Daniel, wciąż pełen energii, poklepał Dantego po ramieniu i ruszył w stronę bramy.
„Zadbam, żeby ludzie byli gdzie indziej,” rzucił przez ramię.
Silas zasalutował z chłodną precyzją i poszedł za nim. Cichy szczęk stali rozbrzmiał znowu za łukiem, gdy ćwiczenia przeniosły się na inne podwórze.
Cordelia i Dante zostali jeszcze przez chwilę w rześkim zimowym świetle.
„To jest tak,” powiedział znowu, prawie do siebie.
„To jest tak,” odpowiedziała, odwracając się, zanim spojrzenie w jej oczach zdradziło więcej, niż była gotowa pokazać światu.
Przesuń w górę, aby kontynuować