passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Forbidden Mate - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

Forbidden Mate

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Cordelia tak naprawdę nie spała. Noc podgryzła się na strzępy, a jej myśli rozproszyły się jak spłoszone ptaki.

Oświadczył się jej. Nie odmówiła, nie do końca.

To było szaleństwo, a jednak rodzaj szaleństwa, który uspokajał, sprawiając, że reszta świata wydawała się lekko nie na miejscu.

Sobotnie śniadania sam na sam z ojcem były przyzwyczajeniem starszym niż żałoba. Lord Leon spojrzał znad notatek i zauważył nietknięty kawałek ciasta na jej talerzu.

— Czy znowu czytałaś całą noc?

Cordelia pozwoliła, by uśmiech odnalazł jej usta. — Tak, ojcze. Książka była pasjonująca…

— Tak? O czym była? — Pokroił ciasto i zsunął na swój talerz hojny kawałek.

Dotknęła ciepłej porcelany, by się zakotwiczyć.

— Dwoje młodych ludzi — powiedziała ostrożnie — z rodzin, które nienawidzą się tak długo, że już nie pamiętają dlaczego. Spotykają się przypadkiem. On nie jest taki, jakim go nazywają. Wszyscy mówią, że jest zimny, niebezpieczny, dumny, ale on ciągle wybiera łagodność, choć mógłby poddać się łatwiejszej drodze. Ona to zauważa, i nie potrafi przestać o tym myśleć.

Usta lorda Leona wygięły się lekko. — Miłość w opowieściach jest sprytna.

— W opowieściach — zgodziła się, pozwalając temu słowu ukryć drżenie w piersi. — To przerażające… i jednocześnie…

Urwała, jakby zawstydzona własną czułością.

— Porywające? — podsunął Leon, rozbawiony.

— Tak. — Przywdziała maskę, którą lubił — naiwną i marzycielską — i nosiła ją ostrożnie. — Bardzo głupie. Podejrzewam, że skończy się źle, jak to bywa w takich historiach. Nie dotarłam jeszcze do ostatnich rozdziałów.

— Oszczędź sobie — powiedział sucho. — Rodziny zachowują stare urazy, młodzi swoje romantyczne mrzonki. A ksiądz zarabia na chleb, grzebiąc różnice.

Cordelii wyrwał się cichy śmiech, próbując ukryć złożone uczucia za żebrami.

Oderwała kawałek skórki, pokruszyła go i zapomniała zjeść. Zanim się powstrzymała, jej własny głos zapytał:

— A jeśli to mogłoby być prawdziwe?

Leon uniósł wzrok, a rozbawienie zgasło. — Co, jeśli co mogłoby być prawdziwe?

— Historia — powiedziała łagodnym tonem, co kosztowało ją wysiłek. — Nie imiona, tylko kształt. A jeśli rodziny nie byłyby wymysłem, tylko… — wybrała słowa — powiedzmy, dwoje ludzi, którzy się nie rozumieją. Ludzie i wilki, na przykład.

Jego twarz nie zamknęła się, raczej stwardniała. Ciepło pokoju się przerzedziło.

— Cordelio.

— Mówię tylko o historii.

— Nie — powiedział, odstawiając filiżankę ostrożnie. — Testujesz granice. Wilki zabiły twoją matkę. To nie bajka na postrach dzieci; tacy właśnie są. Nie są zdolni do miłości. Ich serca są z kamienia.

Wiedziała, że to powie. A jednak słowa te uderzyły chłodem. Pamięć przyniosła strzępy — szal matki wiszący tam, gdzie nie powinien, ciszę w domu, głos ojca twardy jak żelazo.

Cordelia spuściła wzrok i pozwoliła posłuszeństwu wejść w swoje znane ścieżki.

— Tak, ojcze — odrzekła cicho. — Masz rację.

Westchnął i ponownie wyciągnął rękę, chcąc ją uspokoić.

— Nie mówię tego, by cię przestraszyć — dodał łagodniej. — Chcę cię tylko uchronić przed bólem, którego nie umiem ukoić.

— Wiem. — Spojrzała na niego wystarczająco długo, by dać mu wdzięczność, której oczekiwał.

Dokończyli śniadanie, rozmawiając o zwykłych sprawach — o plonach, pękniętym kole u wozu, o tym, czy południowa straż będzie potrzebowała nowych butów przed roztopami. Potem lord Leon zebrał notatki, by spotkać się z kapitanem.

Cordelia przeprosiła i opuściła jadalnię, z głową pełną myśli, których nie potrafiła rozplątać. Korytarz rozciągał się przed nią pusty, echem odbijając jej kroki.

Słowa ojca krążyły w jej głowie jak sępy. Wilki zabiły twoją matkę. Nie są zdolni do miłości. Ich serca są z kamienia.

A przecież czuła, jak serce Dantego bije przy jej piersi, gdy ją obejmował. Czuła czułość w jego pocałunku. Słyszała kruchość w jego głosie, gdy mówił, że ją kocha.

Jak coś tak prawdziwego mogłoby być kłamstwem, o którym mówił ojciec?

Zamyślona nie zauważyła postaci wychodzącej z cienia, dopóki czyjaś dłoń nie pochwyciła jej nadgarstka i nie wciągnęła w ukrytą wnękę. Gwałtownie wciągnęła powietrze, ale zanim zdążyła wydać dźwięk, rozpoznała złotą skórę i leśnozielone oczy.

— Dante! — wyszeptała ostro, choć ogarnęła ją ulga. — O mało co nie przyprawiłeś mnie o zawał.

— Przepraszam. — Jego usta wygięły się w coś, co nie było do końca uśmiechem — zbyt głodnym, zbyt zadowolonym, że znów ją ma blisko. — Ale szłaś taka zamyślona, nie mogłem się powstrzymać.

— Ktoś może nas zobaczyć.

— W takim razie będziemy cicho. — Zbliżył się, delikatnie przygniatając ją do kamiennej ściany. — Musiałem cię zobaczyć. Wczoraj, gdy odeszłaś — nie mogłem przestać myśleć o tym, co powiedziałaś. Że się nad tym zastanowisz.

Jej oddech zamarł. — Cały czas o tym myślę. To wszystko, o czym myślę.

—I? — Nadzieja w jego głosie sprawiła, że aż rozbolała ją pierś.

—I nadal się boję — przyznała. — Ojciec właśnie przy śniadaniu przypomniał mi, że wilki to potwory niezdolne do miłości.

Coś ciemnego przemknęło przez jego twarz. — A ty mu wierzysz?

—Nie. — To słowo zabrzmiało ostro. — Wiem, co czuję. Wiem, kim jesteś. Ale Dante, on jest tak przekonany—

—Ciii. — Przyłożył delikatnie palec do jej ust. — Nie musimy wszystkiego rozwiązywać od razu. Chciałem ci tylko coś dać.

Sięgnął do kieszeni i wyjął delikatny srebrny łańcuszek. Wisiorek z kamienia księżycowego złapał blade światło przebijające przez tkaninę, rozbłyskując eterycznym, biało-niebieskim połyskiem.

Cordelii zabrakło tchu. — Jest przepiękny.

— Mogę? — Wskazał naszyjnik.

Pokiwała głową, nie mogąc wydusić słowa. Jego palce były ciepłe na jej szyi, gdy zapinał zamek, delikatny i ostrożny. Kamień księżycowy osiadł w zagłębieniu jej gardła, a ona poczuła jego ciężar jak obietnicę.

Kiedy odwróciła się z powrotem, jego oczy pociemniały czymś, co przyspieszyło bicie jej serca.

— Idealny — szepnął. — Jakby był stworzony dla ciebie.

„Dziękuję,” wyszeptała. „Będę to cenić.”

„Cordelio.” Jej imię zabrzmiało na jego ustach jak modlitwa. Ujął jej twarz obiema dłońmi, kciukami muskał kości policzkowe. „Niezależnie od tego, czy zgodzisz się na moje oświadczyny, czy nie—chcę, żebyś wiedziała, że cię kocham. Że jestem twój. Że ty jesteś moja.”

Kiedy ją pocałował, to było zupełnie inaczej niż w ogrodzie. Jakby mieli całą wieczność, jakby zapamiętywał kształt jej ust, smak jej oddechu.

Jego dłoń zsunęła się na jej talię, przyciągając ją do siebie, a ona wydała z siebie dźwięk, który by ją zawstydził, gdyby była zdolna do racjonalnych myśli. Ale te opuściły ją w chwili, gdy jego usta dotknęły jej własnych.

„Alfa.”

Odsunęli się od siebie jak winni uczniowie, oboje ciężko oddychając.

Silas stał na skraju wnęki, a jego kalkulujące oczy ogarniały scenę z potępiającą precyzją. Cordelia zarumieniona i rozczochrana, a dłonie Dantego wciąż na jej talii.

„Silas.” W głosie Dantego pobrzmiewało ostrzeżenie.

Cordelia poczuła, jak rumieniec zalewa jej policzki, a upokorzenie ścina ją od środka. „Powinnam— Muszę iść.”

Wymknęła się z wnęki, nie patrząc żadnemu z mężczyzn w oczy, a jej serce biło tak mocno, że wydawało jej się, iż zaraz wyskoczy z piersi.

Silas posłał Dantemu spojrzenie, które mogłoby zamrozić ogień.

„Ten naszyjnik,” powiedział cicho, „należał do twojej matki.”

„Wiem o tym.”

„Dałeś go ludzkiej dziewczynie. Córce Leona.” Silas podszedł bliżej, jego głos zniżył się niemal do szeptu. „Popełniasz ogromny błąd, Dante. Cokolwiek to jest—musi się skończyć, zanim zajdzie za daleko.”

„Już zaszło za daleko.” Dante spojrzał mu w oczy bez cienia strachu. „Ona jest moją partnerką, Silasie.”

„Jest komplikacją, która zniszczy wszystko, na co pracowaliśmy.” Szczęka Silasa napięła się. „Leon nigdy tego nie zaakceptuje. Gdy się dowie—a dowie się—ten sojusz się rozpadnie.”

„Znam ryzyko.”

„Naprawdę?” zapytał Silas. „Bo z mojego punktu widzenia, kierujesz się teraz czymś innym niż głową. Jesteś Alfą. Twoje decyzje wpływają na całą watahę. A teraz ryzykujesz wszystkim dla dziewczyny, która nawet nie odpowiedziała ci na propozycję.”

Słowa trafiły w cel, ale wyraz twarzy Dantego się nie zmienił.

„To nie jest zwykła dziewczyna. To moja partnerka. I dla niej zaryzykowałbym wszystko.”

Cordelia wpatrywała się w stygnący kawałek na talerzu i poczuła, jak coś w niej układa się na swoim miejscu. Dała mu opowieść, bo to było bezpieczniejsze niż prawda. On odpowiedział wyrokiem, bo to było łatwiejsze niż niepewność.

Ale bezpieczeństwo nie powinno pisać zakończenia tej historii.

„To moja opowieść”, pomyślała nagle i gwałtownie. „Napiszę ją sama.”

Odsunęła krzesło tak gwałtownie, że stuknęło o podłogę. Opuściła pokój z szybkością, która przypominała ulgę. Jakby zerwała smycz, która przez lata była zaciskana coraz mocniej.

Nie wiedziała, dokąd idzie; jej stopy wiedziały.

Korytarzem, przez służbowy hol pachnący mydłem i drożdżami. Obok bocznych drzwi, gdzie zimno uderzyło ją w twarz. Przez dziedziniec, gdzie błoto ślizgało się po szronie.

Instynkt prowadził ją niezawodnie, jak magnes.

Szczęk stali zaprowadził ją na wewnętrzny dziedziniec. Dante, Daniel i Silas trenowali w zimowym słońcu.

Daniel zaśmiał się, podnosząc się po nieudanym zwodzie; klinga Silasa kreśliła precyzyjne, oszczędne kręgi, a Dante poruszał się z lekkością, która sprawiała, że każdy inny ruch wydawał się zbędny.

Zastygł, zanim ją zobaczył. Poczuł ją, tak jak kompas czuje północ. Jego miecz opadł na bok; podniósł rękę, a Daniel i Silas stanęli w miejscu, jakby ktoś przeciął niewidzialną nić.

Cordelia nie zwolniła. Twarze się odwróciły—strażnicy na murze, stajenny z uzdą przewieszoną przez ramię. Daniel już się uśmiechał, jakby na dziedziniec wkroczyła dobra nowina. Oczy Silasa zwęziły się, szybkie jak migawka aparatu.

Podeszła prosto do Dantego, z sercem dudniącym, oddechem białym w powietrzu.

„Zgadzam się,” powiedziała.

Nie kazał jej doprecyzować. Po prostu zastygł w bezruchu, jakby każdy gwałtowny ruch mógł roztrzaskać świat.

Wzięła oddech, który nie bolał. „Wyjdę za ciebie.”

Przez ułamek sekundy dziedziniec wstrzymał oddech. Potem Daniel wydał z siebie okrzyk, chłopięcy dźwięk uciekający z piersi dorosłego mężczyzny. Brwi Silasa uniosły się na moment i opadły; cokolwiek myślał, skrył to w sobie.

Dante upuścił ostrze na matę. Nie było w nim triumfu—tylko ciche zdumienie, jak łyk wody po długim pragnieniu.

„Cordelio,” powiedział, a jej imię zawierało wszystko, czego nie mógł tu wyrazić. „Nie musisz odpowiadać publicznie,” dodał cicho. „Jeśli chcesz—”

„Nie.” Pokręciła głową. „Przyniosłam to tam, gdzie może oddychać.”

Na jego ustach pojawił się mały, prywatny uśmiech. „Znaleźmy drogę,” powiedział.

„Razem,” odpowiedziała.

Daniel założył ręce na biodrach, wciąż się uśmiechając. „W końcu.”

„Daniel,” Silas powiedział łagodnie, nie odrywając wzroku od Dantego. Następnie do Alfy: „Pan nie pobłogosławi tego.”

„To przyniesiemy mu powody,” rzekł Dante.

„Ja przyniosę swoje,” dodała Cordelia.

Nie wiedziała jeszcze, jaką przybiorą formę—prawo, miłosierdzie, dowód bezpieczeństwa—ale obietnica wydawała się pewna.

Silas skinął głową uprzejmie. Uwaga Dantego na moment powędrowała w stronę murów; dziedziniec miał uszy.

„Nie tutaj,” powiedział cicho. „Później.”

Skinęła głową. „O zmierzchu.”

Odpowiedział gestem. Nie dotknęli się. Nie było takiej potrzeby. Słowo, które oboje wybrali, stało pomiędzy nimi, widoczne dla wszystkich, i to wystarczało za dotyk.

Daniel, wciąż pełen energii, poklepał Dantego po ramieniu i ruszył w stronę bramy.

„Zadbam, żeby ludzie byli gdzie indziej,” rzucił przez ramię.

Silas zasalutował z chłodną precyzją i poszedł za nim. Cichy szczęk stali rozbrzmiał znowu za łukiem, gdy ćwiczenia przeniosły się na inne podwórze.

Cordelia i Dante zostali jeszcze przez chwilę w rześkim zimowym świetle.

„To jest tak,” powiedział znowu, prawie do siebie.

„To jest tak,” odpowiedziała, odwracając się, zanim spojrzenie w jej oczach zdradziło więcej, niż była gotowa pokazać światu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Cordelia siedziała w swoich komnatach, gdy popołudniowe światło przesączało się przez okna, a słowa jej ojca wciąż odbijały się echem w jej głowie niczym klątwa, której nie mogła się pozbyć.

Trzymaj się z dala od wilków. Zwłaszcza od niego.

Wilki zabiły twoją matkę. Nie są zdolne do miłości.

Jej palce odnalazły wisior z kamieniem księżycowym, ciepły przy jej skórze.

Jeśli jej ojciec miał rację, nic z tego, czego doświadczyła, nie było prawdziwe. Dante był potworem ukrytym za ludzką twarzą, a ona była głupcem, który miał wkroczyć prosto w swoją zagładę.

Ale jeśli jej ojciec się mylił…

Zamierzała pozwolić, by strach i dawna rana kierowały resztą jej życia. Spędziłaby dekady, zastanawiając się, co mogło się wydarzyć. Wypatrując w każdej ciemnowłosej sylwetce tego, który ofiarował jej wszystko i nie otrzymał nic w zamian.

Wybór skrystalizował się nagle, z dziką przejrzystością.

To było jej życie. Nie jej ojca. Nie wspomnieniem po matce. Jej własne.

To moja opowieść, pomyślała, nagle i zawzięcie. Napiszę ją sama.

Odsunęła się gwałtownie od biurka, aż krzesło zgrzytnęło o kamień. Serce waliło jej mocno, gdy opuszczała swoje komnaty, poruszając się z celem, który smakował jak ulga—jak pęknięcie smyczy, która przez lata była coraz ciaśniej zaciągnięta.

Nie wiedziała dokładnie, dokąd idzie, ale jej stopy wiedziały. Jej ciało wiedziało.

W dół głównego korytarza, przez służbowy hol pachnący mydłem i drożdżami. Obok bocznych drzwi, gdzie zimowe powietrze uderzyło ją niczym policzek. Przez dziedziniec, gdzie błoto ślizgało się po szronie.

Szczęk stali zaprowadził ją na plac treningowy.

Dante, Daniel i Silas ćwiczyli w bladych promieniach zimowego słońca. Daniel zaśmiał się, gdy podnosił się po nieudanym zwodzie. Ostrze Silasa kreśliło precyzyjne, oszczędne kręgi. A Dante poruszał się z taką lekkością, że wszelki inny ruch wydawał się zbędny.

Zastygł, zanim ją zobaczył. Poczuł ją—tak jak kompas czuje północ. Jego miecz opadł wzdłuż ciała, a on uniósł jedną dłoń. Daniel i Silas natychmiast się zatrzymali, jakby przecięto nić.

Cordelia nie zwolniła, a Daniel już się uśmiechał, jakby dobre wieści właśnie weszły na dziedziniec. Oczy Silasa zwęziły się, szybkie jak zamykająca się migawka.

Podeszła prosto do Dantego, z sercem głośnym, oddechem zamieniającym się w białą mgłę w zimnym powietrzu.

"Zrobię to," powiedziała.

Nie kazał jej wyjaśniać. Po prostu stał bardzo nieruchomo, jakby każdy gwałtowny ruch mógł rozbić tę chwilę jak szkło.

Po raz pierwszy od dni zaczerpnęła oddech, który nie bolał. "Wyjdę za ciebie."

Przez ułamek sekundy cały dziedziniec wstrzymał oddech. Potem Daniel wydał z siebie okrzyk radości—chłopięcy dźwięk uciekający z piersi dorosłego mężczyzny. Brwi Silasa uniosły się o włos, po czym opadły. Cokolwiek myślał, zachował to dla siebie.

Dante pozwolił ostrzu opaść na ziemię. Na jego twarzy nie było triumfu—tylko ciche zdumienie, jak u człowieka umierającego z pragnienia, który właśnie znalazł wodę.

"Cordelio," powiedział, a jej imię zawarło wszystko, czego nie mógł wyrazić tutaj, wobec świadków. "Nie musisz odpowiadać publicznie. Jeśli chcesz trochę czasu—"

"Nie." Pokręciła głową. "Musiałam powiedzieć to tam, gdzie mogło oddychać. Gdzie było prawdziwe."

Na jego ustach pojawił się drobny, prywatny uśmiech—ten rodzaj uśmiechu, który przeznaczony był tylko dla niej. "Znajdziemy sposób, żeby to się udało."

"Razem," odpowiedziała.

Daniel położył ręce na biodrach, nadal uśmiechając się jak głupiec. "Najwyższy czas."

"Daniel," odezwał się Silas łagodnie, nie odrywając wzroku od Dantego. Potem, do Alfy: "Lord Leon nie pobłogosławi tego."

"To przyniesiemy mu powody, by zmienił zdanie," powiedział Dante.

"Ja przyniosę swoje," dodała Cordelia.

Jeszcze nie wiedziała, jaką postać przybiorą te powody—prawo, miłosierdzie, dowód bezpieczeństwa—ale obietnica wydawała się solidna.

Silas skłonił głowę uprzejmie. Uwaga Dantego przesunęła się raz w stronę czujnych murów; dziedziniec miał uszy.

"Nie tutaj," powiedział cicho. "Dziś wieczorem. Po zmroku."

Natychmiast zrozumiała. "Gdzie?"

"Przy stawie. Tam, gdzie wszystko się zaczęło." Jego oczy przytrzymały jej spojrzenie z taką intensywnością, że aż przyspieszyło jej tętno. "Daniel spotka się tam z nami."

Skinęła głową, nie ufając swojemu głosowi.

"To jest tak," powiedział znowu, prawie do siebie.

"To jest tak," odpowiedziała, odwracając się, zanim spojrzenie w jej własnych oczach zdradziło więcej, niż była gotowa wyjawić światu.

* * *

Noc zapadła z miłosierną szybkością. Cordelia otuliła się ciemnym płaszczem i wymknęła się z dworu jak cień, z sercem walącym o żebra przy każdym kroku.

Ścieżka w ogrodzie była jej już dobrze znana—przechodziła nią tyle razy, że znała każdy kamień, każdy zakręt. Ale tej nocy wszystko było inne. Tej nocy wszystko miało się zmienić.

Czekali przy stawie. Dante stał wyprostowany i nieruchomy w blasku księżyca, ubrany w strój, którego nigdy wcześniej u niego nie widziała—ciemna skóra i srebrne zapięcia, które oznaczały go jako Alfę. Daniel stał obok w podobnym stroju, choć jego wyraz twarzy był łagodniejszy, cieplejszy.

Gdy Cordelia weszła na polanę, twarz Dantego się zmieniła. Staranna kontrola, którą utrzymywał na dziedzińcu, rozsypała się, ustępując miejsca surowym emocjom, od których aż zabrakło jej tchu.

„Przyszłaś”, powiedział cicho.

„Oczywiście, że przyszłam.” Przeszła do niego i tym razem—wreszcie—mogli się dotknąć. Jego dłonie odnalazły jej, ciepłe i pewne.

Daniel przyniósł skórzany zwój i uśmiech, którego nie potrafił powstrzymać. Silas przyniósł wstążkę—popielato-niebieską, jak światło rzeki przed świtem. Podał ją Danielowi, jakby przekazywał narzędzie do naprawy, której sam nie pochwala.

Daniel chrząknął, delikatnie przypominając o swojej obecności. „Możemy zaczynać?”

Cordelia skinęła głową, z gardłem ściśniętym od emocji.

„Nie mamy księdza,” powiedział Daniel, jego głos brzmiał poważnie, ale też ciepło, „ale wśród wilków sam akt związania się jest święty. A ponieważ jesteś człowiekiem, Cordelio, uczcimy obie tradycje.”

Daniel owinął popielato-niebieską wstążkę wokół ich złączonych dłoni i jeszcze raz, uważając, by nie zacisnąć jej zbyt mocno.

„Dawnym zwyczajem naszego ludu,” rozpoczął Daniel, „więź pary zostaje poświadczona w świetle księżyca. Para staje przed swoją watahą—albo w tym przypadku, przed tymi, którzy są świadkami—i wypowiada swoją prawdę.”

Daniel dał znak, by stanęli naprzeciw siebie, po czym spojrzał na Dantego.

„Pod niepodzielonym niebem, przed Księżycem, który strzeże naszych pór roku, przez oddech i krew, przez uczciwą pracę—pytam: czy ty, Dante z Grayfen, bierzesz tę kobietę za strażniczkę swego serca i towarzyszkę swojej drogi, w dniach chudych i obfitych, w ciszy i w pieśni?”

„Tak.” Głos Dantego był szorstki od emocji. „Przed księżycem i gwiazdami, przed moją watahą, przed przodkami—wybieram Cordelię na swoją partnerkę, swoją Lunę, swoją żonę. Będę ją chronić, wspierać i kochać aż do ostatniego tchu.”

„A ty, Cordelio, córko Leona, czy bierzesz tego mężczyznę za strażnika swego serca i towarzysza swojej drogi, w dniach chudych i obfitych, w ciszy i w pieśni?”

„Tak.” Jej głos drżał, lecz był mocny. „Wybieram Dantego na mojego partnera, męża, na swe serce. Będę stać przy nim, ufać mu i kochać go przez wszystkie dni.”

„Na mocy nadanej mi jako Becie watahy Grayfen uznaję tę więź za prawdziwą i nierozerwalną. I wedle ludzkiego zwyczaju, niech to związanie symbolizuje wasze połączenie.”

Daniel wyciągnął kolejny kawałek popielato-niebieskiej wstążki, okręcając ją w zawiły wzór.

„Co było oddzielone, teraz jest jednym. Co było samotne, teraz jest razem.” Zaciągnął ostatni węzeł. „Przez księżyc i przez zwyczaj, przez wilczą i ludzką tradycję—ogłaszam was połączonymi i poślubionymi.”

Dante przyciągnął ją do siebie, a ona bez wahania wtuliła się w jego ramiona. Wstążka opadła, gdy ich dłonie się rozłączyły, tylko po to, by zaraz znów się objęli.

„Moja żona,” wyszeptał w jej włosy, a w jego głosie brzmiał zachwyt.

„Mój mąż,” odpowiedziała cicho, a to słowo było jak powrót do domu.

Gdy ją pocałował, nie było w tym desperacji ani zakazanego głodu. To był pocałunek spełnionej obietnicy, uznanej i świętowanej więzi.

Daniel patrzył na nich z widocznym zadowoleniem, jego uśmiech był ciepły w blasku księżyca. „Witaj w rodzinie, Luno.”

Silas skinął lekko głową, przyjmując zakończenie. „Stało się,” powiedział, tnąc słowa na równe kawałki, i odwrócił się, zanim ciepło mogło je skomplikować.

Odchodził bez błogosławieństwa ani przytyku, peleryna szeptała szronem.

„Oddam wam polanę,” powiedział Daniel, cofając się w stronę żywopłotu, z uśmiechem, którego nie potrafił ukryć. „Tylko nie wpadnijcie do stawu.”

Cordelia zaśmiała się przez łzy, odsunęła się trochę, by spojrzeć Dantego w twarz. Zrozumiała, że on też płacze—ciche łzy spływały po jego policzkach, których nie próbował ukryć.

„Żadnych żali?” zapytał cicho.

„Żadnych,” odpowiedziała stanowczo. „Nie teraz, nigdy.”

Stali razem w blasku księżyca, związani tradycją i wyborem, losem i miłością. Jutro przyniesie komplikacje—odkrycie przez jej ojca, polityczne konsekwencje, skutki ich decyzji.

Ale tej nocy, pod świadectwem gwiazd i błogosławieństwem księżyca, byli po prostu dwojgiem ludzi, którzy odnaleźli się wbrew wszelkim przeciwnościom.

I to wystarczyło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Drzwi do komnat Cordelii otworzyły się z takim impetem, że aż pękły o ścianę. Lord Leon stanął w progu, a na jego twarzy malowała się furia, jakiej nigdy dotąd u niego nie widziała. W dłoni ściskał garść kremowego pergaminu— notatek, uświadomiła sobie ze ściśniętym sercem.

Wszystkie notatki, które Dante jej przesyłał.

— Ojcze…

— Nie. — Jego głos przeciął powietrze niczym bicz. Trzema krokami przemierzył pokój i rzucił papiery jej pod nogi. — Jak mogłaś?

Serce waliło jej w piersi. — Potrafię to wyjaśnić.

— Wyjaśnić? — Zaśmiał się, lecz nie było w tym śmiechu ani krzty radości. — Chcesz wyjaśnić, jak moja własna córka patrzyła mi codziennie rano w oczy i kłamała?

Te słowa uderzyły ją niczym ciosy. — Skąd…

— Czy to ma znaczenie? — Zbliżył się, a ona zobaczyła, że jego dłonie drżą.

— Ojcze, proszę, posłuchaj mnie. Dante nie jest tym, za kogo go uważasz!

— Jest dokładnie tym, za kogo go uważam! — Głos Leona urósł do ryku. — To potwór, który dostrzegł okazję i ją wykorzystał! Uwiódł moją naiwną córkę, napełnił jej głowę pięknymi kłamstwami, a teraz sądzi, że może ją mieć jako swoją nagrodę!

— To nie tak! — Rozpacz zaostrzyła jej głos. — My…

— Jesteś dzieckiem, które bawi się w zrozumienie spraw, których nie pojmuje. — Jego ton stał się lodowaty, opanowany. — Ale naprawię ten błąd. Dziś w nocy. Zanim to zajdzie jeszcze dalej.

Przeszył ją strach. — Co zamierzasz?

— To, co powinienem był zrobić, gdy tylko wilki stanęły w naszych progach—usunąć zagrożenie na zawsze. — Odwrócił się w stronę drzwi. — Zostaniesz tutaj, dopóki nie będzie po wszystkim.

— Nie! — Rzuciła się do przodu, chwytając go za ramię. — Ojcze, błagam! Nie krzywdź go!

Strząsnął ją z zaskakującą siłą, aż się zatoczyła. — Jeszcze mi za to podziękujesz. Gdy dorośniesz, gdy zrozumiesz, przed czym cię ocaliłem.

— Nie możesz… Ojcze, jestem jego żoną!

— Małżeństwo zawarte w ciemności przez wilki nie ma żadnej mocy ani przed Bogiem, ani prawem! — Przekroczył próg i wyciągnął z kieszeni klucz.

— Ojcze, nie rób tego! — Rzuciła się do drzwi, ale był szybszy. Zamek kliknął z przerażającą ostatecznością. — Proszę!

Jego kroki oddalały się korytarzem, pewne i niezłomne. Waliła pięściami w ciężki dąb, krzycząc, aż zdzierała gardło, lecz nikt nie przyszedł.

Nikt nie śmiał przeciwstawić się lordowi Leonowi, gdy już podjął decyzję.

W końcu opadła na podłogę, z pięściami pulsującymi bólem, łzami spływającymi po twarzy. Księżycowy wisiorek ciążył na jej szyi—przypominał o wszystkim, co może utracić.

* * *

Polana czekała w napięciu, jakby wstrzymywała oddech. Dante wszedł na otwartą przestrzeń z widocznymi dłońmi przy bokach, czujny na każdy dźwięk.

— Alfa Dante. — Głos Leona dobiegł z cienia, ciężki od kpiny. — Jakże uprzejmie z twojej strony, że przyjąłeś zaproszenie mojej córki.

Z linii drzew wyłonili się mężczyźni—ośmiu, może dziesięciu. Bez pochodni. I pod zimnym powietrzem Dante poczuł gorzki zapach tojadu.

Leon wszedł w światło księżyca, a jego twarz była wyrzeźbiona z kamienia i żałoby.

— Myślałeś, że się nie dowiem? Jeden z twoich przyszedł do mnie. Powiedział mi wszystko. Wilk z większym honorem niż moje własne dziecko.

Zdrada bolała, lecz Dante odsunął to na bok. — Lordzie Leonie, bez względu na to, co panu powiedziano—

— Prawdę. — Ręka Leona poruszyła się i na skraju polany pojawili się łucznicy, z napiętymi cięciwami i strzałami lśniącymi od trucizny. — Że uwiodłeś moją córkę. Że planowałeś wyrwać ją z wszystkiego, co znała.

— Ona mnie wybrała. — Dante wytrzymał spojrzenie. — Z własnej woli. Oferowałem jej życie, nie klatkę.

— I nie pozwolę ci dokończyć tego, co zacząłeś. — Głos Leona drżał od ledwie powstrzymywanej furii. — Nie pozwolę ci zniszczyć ostatniej osoby, którą kocham!

— Pozwól mi udowodnić, że możemy współistnieć! — Dante rozłożył ręce. — Cordelia jest moją żoną, moją towarzyszką. Skrzywdzenie mnie skrzywdzi tylko ją.

Przez ułamek sekundy niepewność przemknęła po twarzy Leona.

Potem stwardniała. — Strzelać.

Świst strzał przeciął noc. Dante poruszył się, ale groty nasączone tojadem utkwiły w jego udzie i ramieniu. Ciecz ostra jak ogień rozlała się po jego żyłach.

Stał dzięki samej sile woli, nawet gdy trucizna pędziła w stronę jego serca.

Dwóch mężczyzn rzuciło się do przodu z żelaznymi kajdanami. Dante nie stawiał oporu. Podniósł ręce i pozwolił, by metal wgryzł się w jego nadgarstki — świadoma demonstracja uległości, którą miał nadzieję dotrzeć do tego, co pozostało z rozumu Leona.

Ale lord Leon tylko osadził kolejną strzałę, tym razem wymierzoną w serce Dantego. „Ostatnie słowa, bestio?”

„Ojcze, nie!”

Cordelia wystrzeliła z linii drzew, jej suknia była rozdarta, włosy potargane, twarz umazana łzami. W jednej dłoni trzymała połamane okiennice — przedarła się przez drewniane listwy z desperacką siłą i zeszła po murze dworu.

„Cordelio”, łuk Leona zadrżał. „Jak ty—”

Nie uciekła od niebezpieczeństwa, lecz pobiegła prosto w jego stronę. Prosto do Dantego. Wpadła na jego skrępowaną sylwetkę, objęła go ramionami, przycisnęła się do niego, stając się żywą tarczą.

Twarz Leona pobladła z przerażenia, gdy zrozumiał, co zaraz się wydarzy. Jego córka stawiała się pomiędzy nim a jego celem.

„Jeśli go zabijesz, musisz zabić i mnie,” powiedziała, głos jej drżał, ale był nieugięty. „Bo nie będę żyć bez niego. Rozumiesz? Jestem jego żoną. Jego towarzyszką. I wybieram jego!”

Dłonie Leona zatrzęsły się na łuku. „Nie wiesz, co mówisz.”

„Wiem dokładnie, co mówię.” Łzy spływały po jej twarzy. „Kocham go. I jeśli to zrobisz, nigdy ci nie wybaczę. Będę cię nienawidzić każdego dnia do końca mojego życia.”

Przez długą chwilę ojciec i córka patrzyli na siebie przez nie do przebycia przepaść. Łuk Leona opadł nieco, a Cordelia odważyła się mieć nadzieję… Wtedy twarz Leona stężała z ponurą determinacją.

„Lepiej, żebyś żyła i mnie nienawidziła, niż została skażona przez potwora.”

Upuścił łuk i zamiast tego dobył miecza — ostrza przeznaczonego do walki wręcz, do pewności, do zakończenia tego własnymi rękami, a nie z dystansu.

Rzucił się naprzód, miecz uniesiony wysoko.

„Nie!” Dłoń Cordelii sięgnęła do pasa Dantego, palce zacisnęły się na sztylecie, który tam zawsze nosił.

Wyrwała go i wyciągnęła przed siebie. Bez celu, bez planu, po prostu desperacko próbując stworzyć barierę między szarżującym ostrzem a mężczyzną, którego kochała.

Czas rozpadł się na fragmenty grozy.

Leon był już zaangażowany w swój atak, poruszał się zbyt szybko, by się zatrzymać. Pęd jego szarży poniósł go prosto na wystawiony sztylet. Ostrze przebiło skórę i tkaninę, trafiając w przestrzeń między jego żebrami z przerażającą precyzją.

Miecz wypadł z bezwładnych palców, z brzękiem upadł na zamarzniętą ziemię. Leon zatoczył się naprzód w ramiona córki, sztylet wbity aż po rękojeść w jego piersi.

Oczy Leona rozszerzyły się ze zgrozy, gdy spojrzał na ostrze, potem na przerażoną twarz córki.

„Cordelio…” wyszeptał, a na jego wargach pojawiła się krew.

„Nie…” Słowo to wydobyło się z niej złamane. „Nie, nie, nie — Ojcze!”

Drżącą dłonią sięgnął i dotknął jej twarzy po raz ostatni. Potem światło zgasło w jego oczach i upadł.

Cordelia stała nieruchomo, z ojcowską krwią ciepłą na jej palcach. Cała polana wstrzymała oddech.

Kiedy Daniel pojawił się z wilkami u boku, ludzie lorda Leona rozbiegli się w ciemność. Niektórzy uciekali w popłochu, inni po prostu nie chcieli być częścią tego, co miało się wydarzyć.

Silas podszedł i szybkim, sprawnym ruchem zerwał żelazne kajdany z nadgarstków Dantego.

Dante poderwał się na nogi mimo osłabienia trucizną i złapał Cordelię, gdy ugięły się pod nią kolana.

„Zabiłam go…” wyszeptała, wpatrując się w swoje umazane krwią dłonie. „Zabiłam własnego ojca.”

„Uratowałaś mnie,” powiedział Dante zachrypniętym głosem. Odwrócił jej twarz od ciała, zmuszając ją, by spojrzała tylko na niego. „Cordelio, spójrz na mnie. Patrz tylko na mnie.”

Ale nie mogła przestać patrzeć na swoje dłonie.

„Jest tyle krwi. Nie mogę… Nie chciałam—” Przyciągnął ją do swojej piersi, jedną ręką obejmując jej głowę, gdy głos jej się załamał. „On chciał cię zabić. A ja tylko chciałam, żeby przestał, sztylet był tam, nie myślałam—”

„Oddychaj,” nakazał łagodnie. „Po prostu oddychaj. Mam cię. Teraz patrz na mnie, kochanie.”

Spojrzała. Jego ramię krwawiło swobodnie; udo przesiąkło but; bladość naparstnicy kryła się pod jego skórą, a mimo to jego usta przybrały kształt należący tylko do niej.

„Powiedz to,” szepnął, bo czasem droga wyjścia z koszmaru wiedzie przez jedno zdanie. „Powiedz, co nadal jest prawdą.”

„Jestem twoja,” szepnęła, drobna i pewna.

„Tak.” Pocałował ją szybko i pewnie. „Jesteś moja. Teraz patrz tylko na mnie. To się kończy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Forbidden Mate

Forbidden Mate

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa