passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Forbidden Mate - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

Forbidden Mate

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Cordelia siedziała w swoich komnatach, gdy popołudniowe światło przesączało się przez okna, a słowa jej ojca wciąż odbijały się echem w jej głowie niczym klątwa, której nie mogła się pozbyć.

Trzymaj się z dala od wilków. Zwłaszcza od niego.

Wilki zabiły twoją matkę. Nie są zdolne do miłości.

Jej palce odnalazły wisior z kamieniem księżycowym, ciepły przy jej skórze.

Jeśli jej ojciec miał rację, nic z tego, czego doświadczyła, nie było prawdziwe. Dante był potworem ukrytym za ludzką twarzą, a ona była głupcem, który miał wkroczyć prosto w swoją zagładę.

Ale jeśli jej ojciec się mylił…

Zamierzała pozwolić, by strach i dawna rana kierowały resztą jej życia. Spędziłaby dekady, zastanawiając się, co mogło się wydarzyć. Wypatrując w każdej ciemnowłosej sylwetce tego, który ofiarował jej wszystko i nie otrzymał nic w zamian.

Wybór skrystalizował się nagle, z dziką przejrzystością.

To było jej życie. Nie jej ojca. Nie wspomnieniem po matce. Jej własne.

To moja opowieść, pomyślała, nagle i zawzięcie. Napiszę ją sama.

Odsunęła się gwałtownie od biurka, aż krzesło zgrzytnęło o kamień. Serce waliło jej mocno, gdy opuszczała swoje komnaty, poruszając się z celem, który smakował jak ulga—jak pęknięcie smyczy, która przez lata była coraz ciaśniej zaciągnięta.

Nie wiedziała dokładnie, dokąd idzie, ale jej stopy wiedziały. Jej ciało wiedziało.

W dół głównego korytarza, przez służbowy hol pachnący mydłem i drożdżami. Obok bocznych drzwi, gdzie zimowe powietrze uderzyło ją niczym policzek. Przez dziedziniec, gdzie błoto ślizgało się po szronie.

Szczęk stali zaprowadził ją na plac treningowy.

Dante, Daniel i Silas ćwiczyli w bladych promieniach zimowego słońca. Daniel zaśmiał się, gdy podnosił się po nieudanym zwodzie. Ostrze Silasa kreśliło precyzyjne, oszczędne kręgi. A Dante poruszał się z taką lekkością, że wszelki inny ruch wydawał się zbędny.

Zastygł, zanim ją zobaczył. Poczuł ją—tak jak kompas czuje północ. Jego miecz opadł wzdłuż ciała, a on uniósł jedną dłoń. Daniel i Silas natychmiast się zatrzymali, jakby przecięto nić.

Cordelia nie zwolniła, a Daniel już się uśmiechał, jakby dobre wieści właśnie weszły na dziedziniec. Oczy Silasa zwęziły się, szybkie jak zamykająca się migawka.

Podeszła prosto do Dantego, z sercem głośnym, oddechem zamieniającym się w białą mgłę w zimnym powietrzu.

"Zrobię to," powiedziała.

Nie kazał jej wyjaśniać. Po prostu stał bardzo nieruchomo, jakby każdy gwałtowny ruch mógł rozbić tę chwilę jak szkło.

Po raz pierwszy od dni zaczerpnęła oddech, który nie bolał. "Wyjdę za ciebie."

Przez ułamek sekundy cały dziedziniec wstrzymał oddech. Potem Daniel wydał z siebie okrzyk radości—chłopięcy dźwięk uciekający z piersi dorosłego mężczyzny. Brwi Silasa uniosły się o włos, po czym opadły. Cokolwiek myślał, zachował to dla siebie.

Dante pozwolił ostrzu opaść na ziemię. Na jego twarzy nie było triumfu—tylko ciche zdumienie, jak u człowieka umierającego z pragnienia, który właśnie znalazł wodę.

"Cordelio," powiedział, a jej imię zawarło wszystko, czego nie mógł wyrazić tutaj, wobec świadków. "Nie musisz odpowiadać publicznie. Jeśli chcesz trochę czasu—"

"Nie." Pokręciła głową. "Musiałam powiedzieć to tam, gdzie mogło oddychać. Gdzie było prawdziwe."

Na jego ustach pojawił się drobny, prywatny uśmiech—ten rodzaj uśmiechu, który przeznaczony był tylko dla niej. "Znajdziemy sposób, żeby to się udało."

"Razem," odpowiedziała.

Daniel położył ręce na biodrach, nadal uśmiechając się jak głupiec. "Najwyższy czas."

"Daniel," odezwał się Silas łagodnie, nie odrywając wzroku od Dantego. Potem, do Alfy: "Lord Leon nie pobłogosławi tego."

"To przyniesiemy mu powody, by zmienił zdanie," powiedział Dante.

"Ja przyniosę swoje," dodała Cordelia.

Jeszcze nie wiedziała, jaką postać przybiorą te powody—prawo, miłosierdzie, dowód bezpieczeństwa—ale obietnica wydawała się solidna.

Silas skłonił głowę uprzejmie. Uwaga Dantego przesunęła się raz w stronę czujnych murów; dziedziniec miał uszy.

"Nie tutaj," powiedział cicho. "Dziś wieczorem. Po zmroku."

Natychmiast zrozumiała. "Gdzie?"

"Przy stawie. Tam, gdzie wszystko się zaczęło." Jego oczy przytrzymały jej spojrzenie z taką intensywnością, że aż przyspieszyło jej tętno. "Daniel spotka się tam z nami."

Skinęła głową, nie ufając swojemu głosowi.

"To jest tak," powiedział znowu, prawie do siebie.

"To jest tak," odpowiedziała, odwracając się, zanim spojrzenie w jej własnych oczach zdradziło więcej, niż była gotowa wyjawić światu.

* * *

Noc zapadła z miłosierną szybkością. Cordelia otuliła się ciemnym płaszczem i wymknęła się z dworu jak cień, z sercem walącym o żebra przy każdym kroku.

Ścieżka w ogrodzie była jej już dobrze znana—przechodziła nią tyle razy, że znała każdy kamień, każdy zakręt. Ale tej nocy wszystko było inne. Tej nocy wszystko miało się zmienić.

Czekali przy stawie. Dante stał wyprostowany i nieruchomy w blasku księżyca, ubrany w strój, którego nigdy wcześniej u niego nie widziała—ciemna skóra i srebrne zapięcia, które oznaczały go jako Alfę. Daniel stał obok w podobnym stroju, choć jego wyraz twarzy był łagodniejszy, cieplejszy.

Gdy Cordelia weszła na polanę, twarz Dantego się zmieniła. Staranna kontrola, którą utrzymywał na dziedzińcu, rozsypała się, ustępując miejsca surowym emocjom, od których aż zabrakło jej tchu.

„Przyszłaś”, powiedział cicho.

„Oczywiście, że przyszłam.” Przeszła do niego i tym razem—wreszcie—mogli się dotknąć. Jego dłonie odnalazły jej, ciepłe i pewne.

Daniel przyniósł skórzany zwój i uśmiech, którego nie potrafił powstrzymać. Silas przyniósł wstążkę—popielato-niebieską, jak światło rzeki przed świtem. Podał ją Danielowi, jakby przekazywał narzędzie do naprawy, której sam nie pochwala.

Daniel chrząknął, delikatnie przypominając o swojej obecności. „Możemy zaczynać?”

Cordelia skinęła głową, z gardłem ściśniętym od emocji.

„Nie mamy księdza,” powiedział Daniel, jego głos brzmiał poważnie, ale też ciepło, „ale wśród wilków sam akt związania się jest święty. A ponieważ jesteś człowiekiem, Cordelio, uczcimy obie tradycje.”

Daniel owinął popielato-niebieską wstążkę wokół ich złączonych dłoni i jeszcze raz, uważając, by nie zacisnąć jej zbyt mocno.

„Dawnym zwyczajem naszego ludu,” rozpoczął Daniel, „więź pary zostaje poświadczona w świetle księżyca. Para staje przed swoją watahą—albo w tym przypadku, przed tymi, którzy są świadkami—i wypowiada swoją prawdę.”

Daniel dał znak, by stanęli naprzeciw siebie, po czym spojrzał na Dantego.

„Pod niepodzielonym niebem, przed Księżycem, który strzeże naszych pór roku, przez oddech i krew, przez uczciwą pracę—pytam: czy ty, Dante z Grayfen, bierzesz tę kobietę za strażniczkę swego serca i towarzyszkę swojej drogi, w dniach chudych i obfitych, w ciszy i w pieśni?”

„Tak.” Głos Dantego był szorstki od emocji. „Przed księżycem i gwiazdami, przed moją watahą, przed przodkami—wybieram Cordelię na swoją partnerkę, swoją Lunę, swoją żonę. Będę ją chronić, wspierać i kochać aż do ostatniego tchu.”

„A ty, Cordelio, córko Leona, czy bierzesz tego mężczyznę za strażnika swego serca i towarzysza swojej drogi, w dniach chudych i obfitych, w ciszy i w pieśni?”

„Tak.” Jej głos drżał, lecz był mocny. „Wybieram Dantego na mojego partnera, męża, na swe serce. Będę stać przy nim, ufać mu i kochać go przez wszystkie dni.”

„Na mocy nadanej mi jako Becie watahy Grayfen uznaję tę więź za prawdziwą i nierozerwalną. I wedle ludzkiego zwyczaju, niech to związanie symbolizuje wasze połączenie.”

Daniel wyciągnął kolejny kawałek popielato-niebieskiej wstążki, okręcając ją w zawiły wzór.

„Co było oddzielone, teraz jest jednym. Co było samotne, teraz jest razem.” Zaciągnął ostatni węzeł. „Przez księżyc i przez zwyczaj, przez wilczą i ludzką tradycję—ogłaszam was połączonymi i poślubionymi.”

Dante przyciągnął ją do siebie, a ona bez wahania wtuliła się w jego ramiona. Wstążka opadła, gdy ich dłonie się rozłączyły, tylko po to, by zaraz znów się objęli.

„Moja żona,” wyszeptał w jej włosy, a w jego głosie brzmiał zachwyt.

„Mój mąż,” odpowiedziała cicho, a to słowo było jak powrót do domu.

Gdy ją pocałował, nie było w tym desperacji ani zakazanego głodu. To był pocałunek spełnionej obietnicy, uznanej i świętowanej więzi.

Daniel patrzył na nich z widocznym zadowoleniem, jego uśmiech był ciepły w blasku księżyca. „Witaj w rodzinie, Luno.”

Silas skinął lekko głową, przyjmując zakończenie. „Stało się,” powiedział, tnąc słowa na równe kawałki, i odwrócił się, zanim ciepło mogło je skomplikować.

Odchodził bez błogosławieństwa ani przytyku, peleryna szeptała szronem.

„Oddam wam polanę,” powiedział Daniel, cofając się w stronę żywopłotu, z uśmiechem, którego nie potrafił ukryć. „Tylko nie wpadnijcie do stawu.”

Cordelia zaśmiała się przez łzy, odsunęła się trochę, by spojrzeć Dantego w twarz. Zrozumiała, że on też płacze—ciche łzy spływały po jego policzkach, których nie próbował ukryć.

„Żadnych żali?” zapytał cicho.

„Żadnych,” odpowiedziała stanowczo. „Nie teraz, nigdy.”

Stali razem w blasku księżyca, związani tradycją i wyborem, losem i miłością. Jutro przyniesie komplikacje—odkrycie przez jej ojca, polityczne konsekwencje, skutki ich decyzji.

Ale tej nocy, pod świadectwem gwiazd i błogosławieństwem księżyca, byli po prostu dwojgiem ludzi, którzy odnaleźli się wbrew wszelkim przeciwnościom.

I to wystarczyło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Drzwi do komnat Cordelii otworzyły się z takim impetem, że aż pękły o ścianę. Lord Leon stanął w progu, a na jego twarzy malowała się furia, jakiej nigdy dotąd u niego nie widziała. W dłoni ściskał garść kremowego pergaminu— notatek, uświadomiła sobie ze ściśniętym sercem.

Wszystkie notatki, które Dante jej przesyłał.

— Ojcze…

— Nie. — Jego głos przeciął powietrze niczym bicz. Trzema krokami przemierzył pokój i rzucił papiery jej pod nogi. — Jak mogłaś?

Serce waliło jej w piersi. — Potrafię to wyjaśnić.

— Wyjaśnić? — Zaśmiał się, lecz nie było w tym śmiechu ani krzty radości. — Chcesz wyjaśnić, jak moja własna córka patrzyła mi codziennie rano w oczy i kłamała?

Te słowa uderzyły ją niczym ciosy. — Skąd…

— Czy to ma znaczenie? — Zbliżył się, a ona zobaczyła, że jego dłonie drżą.

— Ojcze, proszę, posłuchaj mnie. Dante nie jest tym, za kogo go uważasz!

— Jest dokładnie tym, za kogo go uważam! — Głos Leona urósł do ryku. — To potwór, który dostrzegł okazję i ją wykorzystał! Uwiódł moją naiwną córkę, napełnił jej głowę pięknymi kłamstwami, a teraz sądzi, że może ją mieć jako swoją nagrodę!

— To nie tak! — Rozpacz zaostrzyła jej głos. — My…

— Jesteś dzieckiem, które bawi się w zrozumienie spraw, których nie pojmuje. — Jego ton stał się lodowaty, opanowany. — Ale naprawię ten błąd. Dziś w nocy. Zanim to zajdzie jeszcze dalej.

Przeszył ją strach. — Co zamierzasz?

— To, co powinienem był zrobić, gdy tylko wilki stanęły w naszych progach—usunąć zagrożenie na zawsze. — Odwrócił się w stronę drzwi. — Zostaniesz tutaj, dopóki nie będzie po wszystkim.

— Nie! — Rzuciła się do przodu, chwytając go za ramię. — Ojcze, błagam! Nie krzywdź go!

Strząsnął ją z zaskakującą siłą, aż się zatoczyła. — Jeszcze mi za to podziękujesz. Gdy dorośniesz, gdy zrozumiesz, przed czym cię ocaliłem.

— Nie możesz… Ojcze, jestem jego żoną!

— Małżeństwo zawarte w ciemności przez wilki nie ma żadnej mocy ani przed Bogiem, ani prawem! — Przekroczył próg i wyciągnął z kieszeni klucz.

— Ojcze, nie rób tego! — Rzuciła się do drzwi, ale był szybszy. Zamek kliknął z przerażającą ostatecznością. — Proszę!

Jego kroki oddalały się korytarzem, pewne i niezłomne. Waliła pięściami w ciężki dąb, krzycząc, aż zdzierała gardło, lecz nikt nie przyszedł.

Nikt nie śmiał przeciwstawić się lordowi Leonowi, gdy już podjął decyzję.

W końcu opadła na podłogę, z pięściami pulsującymi bólem, łzami spływającymi po twarzy. Księżycowy wisiorek ciążył na jej szyi—przypominał o wszystkim, co może utracić.

* * *

Polana czekała w napięciu, jakby wstrzymywała oddech. Dante wszedł na otwartą przestrzeń z widocznymi dłońmi przy bokach, czujny na każdy dźwięk.

— Alfa Dante. — Głos Leona dobiegł z cienia, ciężki od kpiny. — Jakże uprzejmie z twojej strony, że przyjąłeś zaproszenie mojej córki.

Z linii drzew wyłonili się mężczyźni—ośmiu, może dziesięciu. Bez pochodni. I pod zimnym powietrzem Dante poczuł gorzki zapach tojadu.

Leon wszedł w światło księżyca, a jego twarz była wyrzeźbiona z kamienia i żałoby.

— Myślałeś, że się nie dowiem? Jeden z twoich przyszedł do mnie. Powiedział mi wszystko. Wilk z większym honorem niż moje własne dziecko.

Zdrada bolała, lecz Dante odsunął to na bok. — Lordzie Leonie, bez względu na to, co panu powiedziano—

— Prawdę. — Ręka Leona poruszyła się i na skraju polany pojawili się łucznicy, z napiętymi cięciwami i strzałami lśniącymi od trucizny. — Że uwiodłeś moją córkę. Że planowałeś wyrwać ją z wszystkiego, co znała.

— Ona mnie wybrała. — Dante wytrzymał spojrzenie. — Z własnej woli. Oferowałem jej życie, nie klatkę.

— I nie pozwolę ci dokończyć tego, co zacząłeś. — Głos Leona drżał od ledwie powstrzymywanej furii. — Nie pozwolę ci zniszczyć ostatniej osoby, którą kocham!

— Pozwól mi udowodnić, że możemy współistnieć! — Dante rozłożył ręce. — Cordelia jest moją żoną, moją towarzyszką. Skrzywdzenie mnie skrzywdzi tylko ją.

Przez ułamek sekundy niepewność przemknęła po twarzy Leona.

Potem stwardniała. — Strzelać.

Świst strzał przeciął noc. Dante poruszył się, ale groty nasączone tojadem utkwiły w jego udzie i ramieniu. Ciecz ostra jak ogień rozlała się po jego żyłach.

Stał dzięki samej sile woli, nawet gdy trucizna pędziła w stronę jego serca.

Dwóch mężczyzn rzuciło się do przodu z żelaznymi kajdanami. Dante nie stawiał oporu. Podniósł ręce i pozwolił, by metal wgryzł się w jego nadgarstki — świadoma demonstracja uległości, którą miał nadzieję dotrzeć do tego, co pozostało z rozumu Leona.

Ale lord Leon tylko osadził kolejną strzałę, tym razem wymierzoną w serce Dantego. „Ostatnie słowa, bestio?”

„Ojcze, nie!”

Cordelia wystrzeliła z linii drzew, jej suknia była rozdarta, włosy potargane, twarz umazana łzami. W jednej dłoni trzymała połamane okiennice — przedarła się przez drewniane listwy z desperacką siłą i zeszła po murze dworu.

„Cordelio”, łuk Leona zadrżał. „Jak ty—”

Nie uciekła od niebezpieczeństwa, lecz pobiegła prosto w jego stronę. Prosto do Dantego. Wpadła na jego skrępowaną sylwetkę, objęła go ramionami, przycisnęła się do niego, stając się żywą tarczą.

Twarz Leona pobladła z przerażenia, gdy zrozumiał, co zaraz się wydarzy. Jego córka stawiała się pomiędzy nim a jego celem.

„Jeśli go zabijesz, musisz zabić i mnie,” powiedziała, głos jej drżał, ale był nieugięty. „Bo nie będę żyć bez niego. Rozumiesz? Jestem jego żoną. Jego towarzyszką. I wybieram jego!”

Dłonie Leona zatrzęsły się na łuku. „Nie wiesz, co mówisz.”

„Wiem dokładnie, co mówię.” Łzy spływały po jej twarzy. „Kocham go. I jeśli to zrobisz, nigdy ci nie wybaczę. Będę cię nienawidzić każdego dnia do końca mojego życia.”

Przez długą chwilę ojciec i córka patrzyli na siebie przez nie do przebycia przepaść. Łuk Leona opadł nieco, a Cordelia odważyła się mieć nadzieję… Wtedy twarz Leona stężała z ponurą determinacją.

„Lepiej, żebyś żyła i mnie nienawidziła, niż została skażona przez potwora.”

Upuścił łuk i zamiast tego dobył miecza — ostrza przeznaczonego do walki wręcz, do pewności, do zakończenia tego własnymi rękami, a nie z dystansu.

Rzucił się naprzód, miecz uniesiony wysoko.

„Nie!” Dłoń Cordelii sięgnęła do pasa Dantego, palce zacisnęły się na sztylecie, który tam zawsze nosił.

Wyrwała go i wyciągnęła przed siebie. Bez celu, bez planu, po prostu desperacko próbując stworzyć barierę między szarżującym ostrzem a mężczyzną, którego kochała.

Czas rozpadł się na fragmenty grozy.

Leon był już zaangażowany w swój atak, poruszał się zbyt szybko, by się zatrzymać. Pęd jego szarży poniósł go prosto na wystawiony sztylet. Ostrze przebiło skórę i tkaninę, trafiając w przestrzeń między jego żebrami z przerażającą precyzją.

Miecz wypadł z bezwładnych palców, z brzękiem upadł na zamarzniętą ziemię. Leon zatoczył się naprzód w ramiona córki, sztylet wbity aż po rękojeść w jego piersi.

Oczy Leona rozszerzyły się ze zgrozy, gdy spojrzał na ostrze, potem na przerażoną twarz córki.

„Cordelio…” wyszeptał, a na jego wargach pojawiła się krew.

„Nie…” Słowo to wydobyło się z niej złamane. „Nie, nie, nie — Ojcze!”

Drżącą dłonią sięgnął i dotknął jej twarzy po raz ostatni. Potem światło zgasło w jego oczach i upadł.

Cordelia stała nieruchomo, z ojcowską krwią ciepłą na jej palcach. Cała polana wstrzymała oddech.

Kiedy Daniel pojawił się z wilkami u boku, ludzie lorda Leona rozbiegli się w ciemność. Niektórzy uciekali w popłochu, inni po prostu nie chcieli być częścią tego, co miało się wydarzyć.

Silas podszedł i szybkim, sprawnym ruchem zerwał żelazne kajdany z nadgarstków Dantego.

Dante poderwał się na nogi mimo osłabienia trucizną i złapał Cordelię, gdy ugięły się pod nią kolana.

„Zabiłam go…” wyszeptała, wpatrując się w swoje umazane krwią dłonie. „Zabiłam własnego ojca.”

„Uratowałaś mnie,” powiedział Dante zachrypniętym głosem. Odwrócił jej twarz od ciała, zmuszając ją, by spojrzała tylko na niego. „Cordelio, spójrz na mnie. Patrz tylko na mnie.”

Ale nie mogła przestać patrzeć na swoje dłonie.

„Jest tyle krwi. Nie mogę… Nie chciałam—” Przyciągnął ją do swojej piersi, jedną ręką obejmując jej głowę, gdy głos jej się załamał. „On chciał cię zabić. A ja tylko chciałam, żeby przestał, sztylet był tam, nie myślałam—”

„Oddychaj,” nakazał łagodnie. „Po prostu oddychaj. Mam cię. Teraz patrz na mnie, kochanie.”

Spojrzała. Jego ramię krwawiło swobodnie; udo przesiąkło but; bladość naparstnicy kryła się pod jego skórą, a mimo to jego usta przybrały kształt należący tylko do niej.

„Powiedz to,” szepnął, bo czasem droga wyjścia z koszmaru wiedzie przez jedno zdanie. „Powiedz, co nadal jest prawdą.”

„Jestem twoja,” szepnęła, drobna i pewna.

„Tak.” Pocałował ją szybko i pewnie. „Jesteś moja. Teraz patrz tylko na mnie. To się kończy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Forbidden Mate

Forbidden Mate

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa