Stado zebrało się na szerokim dziedzińcu pod bezchmurnym niebem. Celine trzymała się blisko krawędzi tłumu, zaciśnięte dłonie miała przy bokach. Już głęboko w sobie wiedziała, dlaczego wszyscy zostali wezwani. Ale jakaś jej część wciąż kurczowo trzymała się nadziei, że może—choćby tylko może—rodzice okażą się sprawiedliwi.
„Jak wszyscy wiecie,” zaczął jej ojciec, „zostaliśmy pobłogosławieni dwiema córkami, ale tylko jedna może przewodzić stadu. Dziś ogłaszamy, że Lilith została wybrana na waszą przyszłą Lunę.”
Stado wybuchło oklaskami, niektórzy nawet wiwatowali. Oddech Celine ugrzązł w gardle. Ledwo zdołała pojąć jego słowa, zanim jej wzrok spoczął na Lilith, stojącej kilka kroków za ojcem, z dłonią splecioną z dłonią Luke’a. Wyraz twarzy siostry był mieszanką triumfu i zadowolenia, a każde spojrzenie rzucone w stronę Celine było jak sztylet drwiny.
Rozpacz ścisnęła gardło Celine. Przepchnęła się przez tłum, jej głos był drżący, ale stanowczy. „Ojcze,” zawołała, wychodząc naprzód, „to ja jestem starszą bliźniaczką. To ja powinnam być prawowitą Luną.” Rozejrzała się po tłumie, szukając wsparcia, ale znalazła tylko puste spojrzenia, kilka sceptycznych rzutów oka i zadowolony uśmiech Lilith.
Spojrzenie ojca stwardniało. „Celine, Lilith lepiej nadaje się do przewodzenia. Jest silniejsza, bardziej szanowana. Wybór jest oczywisty.”
Serce Celine ścisnęło się boleśnie, a upokorzenie rozbrzmiało echem po całym zgromadzeniu. Czuła na sobie każde spojrzenie—oceniające, odrzucające, pełne litości. „Ale... jestem pierworodną. Trenowałam równie ciężko, zrobiłam wszystko—”
Przerwał jej ostrym gestem. „Dość, Celine. Nie przynoś wstydu sobie ani naszej rodzinie. Lilith udowodniła swoją wartość. To dla stada.”
Głos Lilith zabrzmiał, przesiąknięty fałszywym współczuciem. „To nic osobistego, Celine. Niektórzy z nas po prostu są stworzeni do wielkości.”
Tłum mruczał z aprobatą. Luke patrzył na Lilith z otwartym uwielbieniem, a serce Celine rozpadło się na kawałki, gdy zobaczyła, jak składa pocałunek na czole jej siostry, jakby przypieczętowując zdradę.
Waga tego wszystkiego spadła na nią jak lawina, a świadomość była ostra i gorzka. Zawsze była outsiderką, zastępstwem, tolerowaną, ale nigdy naprawdę chcianą. Jej rodzina ją zdradziła, wybierając Lilith na przywódczynię—by zabrać wszystko, o czym Celine marzyła.
Przełykając ślinę, odwróciła się, z przygarbionymi ramionami zmuszając się do opuszczenia dziedzińca. Ale gdy to robiła, matka pochyliła się ku niej, a jej głos był jadowitym szeptem, przeznaczonym tylko dla Celine.
„Potrzebowaliśmy tylko jednej córki, by rządziła. Nie utrudniaj tego bardziej, niż musi być.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Blask księżyca wlewał się do małego pokoju Céline, rzucając srebrzyste cienie na ściany. Siedziała skulona na łóżku, kolana przyciągnięte do piersi, a jej umysł był istnym wirem bólu. Wszystko się rozpadło—więź, którą czuła z Lukiem, nadzieja, że może odnajdzie swoje miejsce w tym świecie. Własna rodzina odebrała jej to wszystko, pozostawiając ją dryfującą, niechcianą.
Cichy głos odezwał się w niej. Lira, jej wilczyca, była silna i opanowana, kotwicą pośród burzy.
„Pokazali swoje prawdziwe oblicza, Céline”, mruczała Lira, jej głos pulsował spokojem w myślach Céline. „Nie należymy tu. Nie potrzebujemy ich.”
Céline zamknęła oczy, czując znajome ciepło swojej wilczycy, pocieszenie, po które rzadko sięgała, ale teraz kurczowo się go trzymała. „Ale dokąd pójdę? Nie mam nikogo. I oni zadbali o to, by tak było.”
„Wszędzie będzie lepiej niż tutaj, Céline. Wybrali ją—niech ją sobie zatrzymają. Ja i ty. Znajdziemy wolność.”
Ale serce Céline było jak ciężar w piersi. Chciała uwierzyć w słowa Liry, odnaleźć tę siłę, którą miała jej wilczyca, ale strach ją powstrzymywał. Poza tymi ścianami czekała tylko niepewność, podczas gdy tutaj przynajmniej wiedziała, czego się spodziewać, nawet jeśli była to okrutność.
Później tej nocy, nie mogąc zasnąć, Céline zakradła się ciemnym korytarzem, zwabiona cichym szeptem głosów dochodzącym z gabinetu rodziców. Zatrzymała się, ukryta w cieniu, z sercem tłukącym się w piersi, gdy usłyszała swoje imię.
„Ten plan zadziałał perfekcyjnie,” mówiła jej matka, w głosie brzmiała satysfakcja, jakiej Céline nigdy wcześniej nie słyszała skierowanej do siebie. „Luke związał się z Lilith, dokładnie tak, jak chcieliśmy. Céline trzyma się na włosku.”
Śmiech Lilith był ostry, drwiący. „Mówiłam, że się złamie. Biedaczka nie radzi sobie z samotnością, a co dopiero bez swojego przeznaczonego partnera.”
Klatka piersiowa Céline się zacisnęła, gdy zakryła usta, powstrzymując się od westchnienia. Ustawili to wszystko od samego początku. Luke nie wybrał Lilith—jej rodzina nim manipulowała, odsuwała go od Céline i kierowała w stronę siostry. Chcieli ją wypędzić, złamać tak całkowicie, by nie miała innego wyjścia, jak tylko odejść.
Głos ojca wciął się, niski i pełen aprobaty. „Do wschodu słońca Céline zniknie z naszego życia na dobre. Lilith zajmie jej miejsce, tak jak powinno być.”
Céline zacisnęła dłoń na krawędzi ściany, wściekłość narastała w niej, silniejsza niż ból. Zdrada rodziny sięgała głębiej, niż sobie wyobrażała, ich okrucieństwo było wplecione w każdy fragment jej życia.
Dreszcz przebiegł jej po kręgosłupie, gdy umysł Céline wirował, wyobrażając sobie przerażającą możliwość, że ich plan może zakończyć się nie wygnaniem, lecz jej śmiercią. Prawie widziała to oczami wyobraźni—ojca wchodzącego do jej pokoju w martwej ciszy nocy, jego zimne spojrzenie przyćmione przez triumfalny uśmiech matki, a Lilith patrzącą z boku, w końcu wolną od niej na zawsze. Ta myśl odebrała jej oddech, strach ścisnął pierś tak mocno, że myślała, iż się udusi.
Ale wtedy coś w niej pękło, pierwotny instynkt przetrwania ryknął do życia, zagłuszając przerażenie. Nie będzie tu siedzieć, bezradna, czekając na to, by ją odtrącono albo gorzej. Już wszystko straciła—ich lojalność, swojego partnera, miejsce w stadzie.
Ta myśl napełniła ją dziwną, dziką determinacją i po raz pierwszy pozwoliła sobie uwierzyć, że może być silniejsza od nich, że potrafi uciec.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Celine odeszła w środku nocy. Las otaczał ją zewsząd, mroczny i cichy pod zasłoną północy. Jej stopy uderzały o nierówną ziemię, z każdym krokiem oddalając ją coraz bardziej od Midnight Crest. Spojrzała przez ramię, ciężar zdrady rodziny wciąż drapał ją od środka, lecz spokojna obecność Liry pchała ją dalej.
Idź dalej, zachęcała jej wilczyca.
Kiedy przekroczyła granicę zakazanego terytorium Crimson Fang, fala lęku przebiegła przez jej ciało. Wszyscy słyszeli o Leonie, bezwzględnym Alfie o upodobaniu do brutalności. Słyszała wystarczająco dużo opowieści, by znać jego reputację — nikomu nie okazywał litości, zwłaszcza włóczęgom. Ryzyko ciążyło jej na barkach, ale równie mocno ciążyła jej ciemna pewność, że nie ma dokąd pójść.
Ukryj nasz zapach, wyszeptała Celine do Liry, czując, jak moc wilczycy splata się z jej własną, gdy tkały wokół siebie niewidzialną zasłonę. Przecisnęła się przez zarośla, modląc się, by opowieści o nieustannych patrolach Leona były przesadzone.
Nagły szelest przerwał ciszę i zanim Celine zdążyła zareagować, ciężkie ramię złapało ją od tyłu.
„Zobaczcie, co my tu mamy”, warknął niski głos, zapach żelaza i dzikiej ziemi uderzył ją, gdy brutalnie pchnęli ją na ziemię. Trzy wilki, twarze ukryte w cieniu, górowały nad nią, ich oczy błyszczały drapieżną żądzą.
„Midnight Crest? Zgubiłaś się, ślicznotko?” jeden z nich szydził, zaciskając na niej palce do bólu, przyciągając ją tak blisko, że dostrzegła jego ostrą jak brzytwa drwinę. Celine zmusiła się do spokoju, skupiając się na sile Liry. Schowaj się. Ukryj wszystko.
„Jestem tylko włóczęgą”, powiedziała cicho, ale pewnym głosem. „Nie mam już gdzie pójść.”
Wilk stojący na czele prychnął, lustrując ją wzrokiem. „Włóczęga, tak? Jaki włóczęga zakrada się na terytorium Crimson Fang?”
Nie czekając na odpowiedź, szarpnął ją do przodu, a pozostali ustawili się po jej bokach, prowadząc głębiej w las. Gęstwina stawała się coraz ciemniejsza, zimniejsza i bardziej nieprzenikniona, aż w końcu zatrzymali się nagle na polanie zdominowanej przez masywną sylwetkę.
Alpha Leon stał tam, szeroki w barach i onieśmielający. Jego przenikliwe spojrzenie natychmiast wychwyciło jej obecność. Był potężną postacią, jego ciemne oczy ostre i śmiercionośne, gdy spoglądały na nią, oceniając ją w jednej chwili. Puls Celine przyspieszył, gdy walczyła, by dalej ukrywać swój zapach, modląc się, by nie przejrzał jej kłamstwa.
„Co to?” Głos Leona był chłodny, usta wykrzywione w lekkim grymasie obrzydzenia. „Włóczęga?”
Jeden z patrolujących wilków popchnął ją do przodu. „Przyłapaliśmy ją na podkradaniu się. Twierdzi, że nie ma już dokąd pójść.”
Wzrok Leona przygwoździł ją, jakby zdejmował z niej warstwa po warstwie każdą tarczę. Zmusiła się, by wytrzymać jego spojrzenie, każdy mięsień w jej ciele był napięty, gotowy do ucieczki, jeśli tylko zdecyduje się zaatakować.
„Włóczęga… na moim terytorium.” Zrobił powolny krok w jej stronę, jego oczy zwężały się, gdy studiował jej twarz, a wyraz twarzy stawał się coraz mroczniejszy. „Masz minutę, żeby mnie przekonać, dlaczego nie powinienem cię teraz zabić.”
Przesuń w górę, aby kontynuować