passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

From His Slave to Luna - Rozdział #4 - autor itsvlada

From His Slave to Luna

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Blask księżyca wlewał się do małego pokoju Céline, rzucając srebrzyste cienie na ściany. Siedziała skulona na łóżku, kolana przyciągnięte do piersi, a jej umysł był istnym wirem bólu. Wszystko się rozpadło—więź, którą czuła z Lukiem, nadzieja, że może odnajdzie swoje miejsce w tym świecie. Własna rodzina odebrała jej to wszystko, pozostawiając ją dryfującą, niechcianą.

Cichy głos odezwał się w niej. Lira, jej wilczyca, była silna i opanowana, kotwicą pośród burzy.

„Pokazali swoje prawdziwe oblicza, Céline”, mruczała Lira, jej głos pulsował spokojem w myślach Céline. „Nie należymy tu. Nie potrzebujemy ich.”

Céline zamknęła oczy, czując znajome ciepło swojej wilczycy, pocieszenie, po które rzadko sięgała, ale teraz kurczowo się go trzymała. „Ale dokąd pójdę? Nie mam nikogo. I oni zadbali o to, by tak było.”

„Wszędzie będzie lepiej niż tutaj, Céline. Wybrali ją—niech ją sobie zatrzymają. Ja i ty. Znajdziemy wolność.”

Ale serce Céline było jak ciężar w piersi. Chciała uwierzyć w słowa Liry, odnaleźć tę siłę, którą miała jej wilczyca, ale strach ją powstrzymywał. Poza tymi ścianami czekała tylko niepewność, podczas gdy tutaj przynajmniej wiedziała, czego się spodziewać, nawet jeśli była to okrutność.

Później tej nocy, nie mogąc zasnąć, Céline zakradła się ciemnym korytarzem, zwabiona cichym szeptem głosów dochodzącym z gabinetu rodziców. Zatrzymała się, ukryta w cieniu, z sercem tłukącym się w piersi, gdy usłyszała swoje imię.

„Ten plan zadziałał perfekcyjnie,” mówiła jej matka, w głosie brzmiała satysfakcja, jakiej Céline nigdy wcześniej nie słyszała skierowanej do siebie. „Luke związał się z Lilith, dokładnie tak, jak chcieliśmy. Céline trzyma się na włosku.”

Śmiech Lilith był ostry, drwiący. „Mówiłam, że się złamie. Biedaczka nie radzi sobie z samotnością, a co dopiero bez swojego przeznaczonego partnera.”

Klatka piersiowa Céline się zacisnęła, gdy zakryła usta, powstrzymując się od westchnienia. Ustawili to wszystko od samego początku. Luke nie wybrał Lilith—jej rodzina nim manipulowała, odsuwała go od Céline i kierowała w stronę siostry. Chcieli ją wypędzić, złamać tak całkowicie, by nie miała innego wyjścia, jak tylko odejść.

Głos ojca wciął się, niski i pełen aprobaty. „Do wschodu słońca Céline zniknie z naszego życia na dobre. Lilith zajmie jej miejsce, tak jak powinno być.”

Céline zacisnęła dłoń na krawędzi ściany, wściekłość narastała w niej, silniejsza niż ból. Zdrada rodziny sięgała głębiej, niż sobie wyobrażała, ich okrucieństwo było wplecione w każdy fragment jej życia.

Dreszcz przebiegł jej po kręgosłupie, gdy umysł Céline wirował, wyobrażając sobie przerażającą możliwość, że ich plan może zakończyć się nie wygnaniem, lecz jej śmiercią. Prawie widziała to oczami wyobraźni—ojca wchodzącego do jej pokoju w martwej ciszy nocy, jego zimne spojrzenie przyćmione przez triumfalny uśmiech matki, a Lilith patrzącą z boku, w końcu wolną od niej na zawsze. Ta myśl odebrała jej oddech, strach ścisnął pierś tak mocno, że myślała, iż się udusi.

Ale wtedy coś w niej pękło, pierwotny instynkt przetrwania ryknął do życia, zagłuszając przerażenie. Nie będzie tu siedzieć, bezradna, czekając na to, by ją odtrącono albo gorzej. Już wszystko straciła—ich lojalność, swojego partnera, miejsce w stadzie.

Ta myśl napełniła ją dziwną, dziką determinacją i po raz pierwszy pozwoliła sobie uwierzyć, że może być silniejsza od nich, że potrafi uciec.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Celine odeszła w środku nocy. Las otaczał ją zewsząd, mroczny i cichy pod zasłoną północy. Jej stopy uderzały o nierówną ziemię, z każdym krokiem oddalając ją coraz bardziej od Midnight Crest. Spojrzała przez ramię, ciężar zdrady rodziny wciąż drapał ją od środka, lecz spokojna obecność Liry pchała ją dalej.

Idź dalej, zachęcała jej wilczyca.

Kiedy przekroczyła granicę zakazanego terytorium Crimson Fang, fala lęku przebiegła przez jej ciało. Wszyscy słyszeli o Leonie, bezwzględnym Alfie o upodobaniu do brutalności. Słyszała wystarczająco dużo opowieści, by znać jego reputację — nikomu nie okazywał litości, zwłaszcza włóczęgom. Ryzyko ciążyło jej na barkach, ale równie mocno ciążyła jej ciemna pewność, że nie ma dokąd pójść.

Ukryj nasz zapach, wyszeptała Celine do Liry, czując, jak moc wilczycy splata się z jej własną, gdy tkały wokół siebie niewidzialną zasłonę. Przecisnęła się przez zarośla, modląc się, by opowieści o nieustannych patrolach Leona były przesadzone.

Nagły szelest przerwał ciszę i zanim Celine zdążyła zareagować, ciężkie ramię złapało ją od tyłu.

„Zobaczcie, co my tu mamy”, warknął niski głos, zapach żelaza i dzikiej ziemi uderzył ją, gdy brutalnie pchnęli ją na ziemię. Trzy wilki, twarze ukryte w cieniu, górowały nad nią, ich oczy błyszczały drapieżną żądzą.

„Midnight Crest? Zgubiłaś się, ślicznotko?” jeden z nich szydził, zaciskając na niej palce do bólu, przyciągając ją tak blisko, że dostrzegła jego ostrą jak brzytwa drwinę. Celine zmusiła się do spokoju, skupiając się na sile Liry. Schowaj się. Ukryj wszystko.

„Jestem tylko włóczęgą”, powiedziała cicho, ale pewnym głosem. „Nie mam już gdzie pójść.”

Wilk stojący na czele prychnął, lustrując ją wzrokiem. „Włóczęga, tak? Jaki włóczęga zakrada się na terytorium Crimson Fang?”

Nie czekając na odpowiedź, szarpnął ją do przodu, a pozostali ustawili się po jej bokach, prowadząc głębiej w las. Gęstwina stawała się coraz ciemniejsza, zimniejsza i bardziej nieprzenikniona, aż w końcu zatrzymali się nagle na polanie zdominowanej przez masywną sylwetkę.

Alpha Leon stał tam, szeroki w barach i onieśmielający. Jego przenikliwe spojrzenie natychmiast wychwyciło jej obecność. Był potężną postacią, jego ciemne oczy ostre i śmiercionośne, gdy spoglądały na nią, oceniając ją w jednej chwili. Puls Celine przyspieszył, gdy walczyła, by dalej ukrywać swój zapach, modląc się, by nie przejrzał jej kłamstwa.

„Co to?” Głos Leona był chłodny, usta wykrzywione w lekkim grymasie obrzydzenia. „Włóczęga?”

Jeden z patrolujących wilków popchnął ją do przodu. „Przyłapaliśmy ją na podkradaniu się. Twierdzi, że nie ma już dokąd pójść.”

Wzrok Leona przygwoździł ją, jakby zdejmował z niej warstwa po warstwie każdą tarczę. Zmusiła się, by wytrzymać jego spojrzenie, każdy mięsień w jej ciele był napięty, gotowy do ucieczki, jeśli tylko zdecyduje się zaatakować.

„Włóczęga… na moim terytorium.” Zrobił powolny krok w jej stronę, jego oczy zwężały się, gdy studiował jej twarz, a wyraz twarzy stawał się coraz mroczniejszy. „Masz minutę, żeby mnie przekonać, dlaczego nie powinienem cię teraz zabić.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Celine zmusiła się, by spojrzeć w górę i wyglądać na tak spokojną, jak tylko zdołała pod jego ostrym jak brzytwa spojrzeniem.

— Przysięgam, jestem tylko samotniczką. Od jakiegoś czasu jestem sama… Jestem tu tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść.

— Powiedz mi, jak się nazywasz.

— Celine.

Zrobił powolny krok w jej stronę, jego ciemne oczy nieustępliwe. — Celine, brzmi tak znajomo. I mam uwierzyć, że przybyłaś do Crimson Fang, ze wszystkich miejsc, bez żadnych ukrytych zamiarów.

Celine przełknęła ślinę, jej serce waliło jak młot. — Nie byłabym tu, gdybym miała inny wybór. Nie stanowię zagrożenia ani dla ciebie, ani dla twojej watahy.

Cisza wydłużała się, gęsta i dusząca, podczas gdy Leon nie przestawał jej mierzyć wzrokiem. W końcu skinął głową, ale jego wyraz twarzy pozostał zimny, kalkulujący.

— W porządku. Pozwolę ci zostać — powiedział, jego głos był niczym cichy grzmot odległego pioruna. — Ale niech będzie jasne — jeśli choćby podejrzewam, że kłamiesz, nie zostanie ci już żadne miejsce, gdzie mogłabyś uciec. — Uniósł podbródek, dając znak jednemu z członków swojej watahy. — Obserwuj ją uważnie.

Jeden z wilków wysunął się do przodu, jego oczy zwęziły się, gdy zaczął ją oceniać. Uczucie ulgi Celine trwało zaledwie ułamek sekundy, zanim poczuła na sobie baczną obserwację wszystkich wokół, ich spojrzenia ostre, podejrzliwe, nieufne. Będą śledzić każdy jej ruch, czekając, aż się potknie, aż zdradzi sekrety, których wszyscy się domyślali, że jej towarzyszą.

Leon znów odwrócił się do niej, jego intensywne spojrzenie nie złagodniało ani na chwilę. Pochylił się, jego głos był cichy, niebezpiecznie gładki. — Jeśli chcesz tu zostać, udowodnisz swoją lojalność.

Gardło Celine ścisnęło się. — Jak… mogę to zrobić?

Najmniejszy błysk zainteresowania pojawił się w jego ciemnych oczach. Pochylił się do przodu, na tyle blisko, że mogła poczuć bijące od niego ciepło, poczuć dziki, głęboki zapach, który oznaczał go jako Alfę. Jego dłoń sięgnęła, by odgarnąć kosmyk jej włosów za ucho, palce zatrzymały się na odrobinę za długo, cichy test jej granic.

— Drżysz — szepnął, jego ton był zwodniczo łagodny, jak jedwab oplatający żelazo.

— Nie boję się ciebie — skłamała Celine, jej głos był pełen przekory. Ale nie mogła ustąpić. Nie tu, nie teraz.

— Nie? — Jego dłoń opadła na jej szczękę, palce ledwie dotykając, kciuk przesunął się po jej policzku, co przesłało przez nią dreszcz. — A może powinnaś.

Słowa Leona sprawiły, że jej puls przyśpieszył, kuszące ostrzeżenie przeplatało się z groźbą. Wstrzymała oddech, gdy jego palce przesunęły się w dół po jej szyi, zatrzymując się tuż nad obojczykiem. Był wystarczająco blisko. Gdyby pochyliła się choć o włos, ich usta musnęłyby się. Czuła, jak jego spojrzenie spada na jej usta, zatrzymując się tam, jego oczy ciemniały od czegoś surowego i niewypowiedzianego.

Każdy instynkt nakazywał jej się odsunąć, ale była jak zakorzeniona. Jej skóra mrowiła pod jego dotykiem, jej własne pragnienie walczyło z rozsądkiem. To była niebezpieczna gra i wiedziała o tym. Jej oddech urywał się przy każdym niemal-dotyku, każdym przeciągłym spojrzeniu.

Wargi Leona uniosły się w ledwie widocznym, przewrotnym uśmiechu. Pozwolił, by cisza zawisła między nimi, jego wzrok przesuwał się po niej powoli, niepokojąco szczegółowo.

— Zobaczmy, czy jesteś tak nieszkodliwa, jak twierdzisz. — Jego oczy utkwiły w jej, nieodwracalne, przenikliwe. — Powiedz mi, czy jesteś czysta?

Celine cofnęła się o krok. Przeszedł ją dreszcz, nogi się pod nią ugięły, a twarz zapłonęła wstydem. Ale ucieczka nie miała sensu, była uwięziona w pułapce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

From His Slave to Luna

From His Slave to Luna

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa