Bolą mnie stopy od całodziennego stania. Wieczorne powietrze jest chłodne, gdy idę długim podjazdem w stronę głównej drogi, gdzie przystanek autobusowy czeka jeszcze pół mili dalej.
Dziesięć godzin szorowania, polerowania i udawania, że nie zauważam krwi, która czasami plami marmur w zachodnim skrzydle.
Chrzęst żwiru za mną sprawia, że się odwracam.
Obok mnie podjeżdża elegancki czarny samochód, taki, który kosztuje więcej niż dom mojej rodziny. Pewnie więcej niż cała nasza ulica. Przyciemniana szyba zjeżdża w dół i serce mi zamiera.
Luca Moretti.
Stalowoszare oczy. Blizna przecinająca linię włosów jak odznaka przemocy. Ani jednej nitki nie na miejscu w jego czarnym garniturze.
Patrzy na mnie jak na wszystko inne — jakby już zdecydował o moim losie i tylko czekał, aż do niego dołączę.
— Wsiadaj — mówi. To nie prośba.
Waham się, palce zaciskają się na pasku torby. — Poradzę sobie, signore Moretti. Przystanek nie jest daleko. Nie chcę sprawiać kłopotu.
— To pół mili. Stałaś na nogach przez dziesięć godzin. — Jego głos jest płaski, rzeczowy. — Wsiadaj.
Skąd wie, ile pracowałam? Czy mnie obserwował?
Drzwi otwierają się od środka, popychane jego ręką.
Wślizguję się na skórzane siedzenie, zanim zdążę to przemyśleć, zanim racjonalna część mojego umysłu przypomni mi, że wsiadanie do samochodów z niebezpiecznymi mężczyznami to sposób, w jaki dziewczyny takie jak ja znikają.
W samochodzie pachnie drogimi perfumami i czymś ciemniejszym. Skórą. Władzą. Nim.
Boże, z bliska jest jeszcze bardziej onieśmielający. Ostry zarys jego szczęki. Kontrolowany bezruch dłoni na kierownicy.
Sposób, w jaki zajmuje przestrzeń bez najmniejszego wysiłku — nie tylko tę fizyczną, ale i powietrze, ciszę, wszystko.
Wszystko w nim emanuje komendą — takim rodzajem autorytetu, który nie musi podnosić głosu, by zostać posłuchanym.
— Gdzie mieszkasz? — pyta, wracając na podjazd.
Podaję mu adres, głos mam pewniejszy, niż się czuję.
Cisza między nami rozciąga się jak żywy organizm. Nie wiem, co zrobić z rękami, więc składam je na kolanach i próbuję nie wpatrywać się w niego.
Próbuję nie zauważać, jak zachodzące słońce zatrzymuje się na jego bliźnie, albo jak jego palce stukają raz, tylko raz, w kierownicę, po czym znów nieruchomieją.
— Pracujesz u nas od dwóch lat — mówi w końcu, nie odrywając wzroku od drogi. — Nigdy się nie spóźniłaś. Nigdy nie narzekałaś. Enzo dobrze o tobie mówi.
— Ja... dziękuję, signore. Staram się dobrze wykonywać swoją pracę.
— To coś więcej niż dobra praca. — Rzuca mi krótkie spojrzenie, stalowoszare oczy oceniające. — Wiem o sytuacji twojej rodziny. Pizzerii. Długach twojego ojca.
Żołądek mi się ściska. — Skąd pan...
— Wiem wszystko, co dzieje się na moim terenie. — Jego ton nie zostawia miejsca na dyskusję. — Twój ojciec jest winien pieniądze ludziom, którzy pracują dla ludzi, którzy odpowiadają przede mną.
Przełykam z trudem. — Nie wiedziałam o tym.
— Nie miałaś wiedzieć. — Kolejne krótkie spojrzenie. — Ale obserwowałem cię, Gianna. Próbujesz naprawić błędy rodziców uczciwą pracą.
Coś miga w jego wyrazie twarzy — może szacunek, a może tylko ciekawość. — Godne podziwu. Większość na twoim miejscu już dawno poszłaby na skróty.
— Nie ma w tym nic godnego podziwu — mówię cicho, zaskoczona własną szczerością. — To po prostu coś, co się robi dla rodziny. To wszystko, co mam.
— Naprawdę? — Skręca na autostradę, światła miasta zaczynają rozmazywać się za oknem. — Nie wszyscy w to wierzą. Nie każdy poświęciłby własną przyszłość, żeby posprzątać po kimś innym.
— Zrobiłabym wszystko dla rodziny. — Słowa wypadają szybciej, niż mogę je powstrzymać, mocne i zdecydowane. — Wszystko. Nie są idealni, ale są moi. I nie pozwolę im utonąć, jeśli mogę coś zrobić, żeby ich uratować.
Luca milczy przez dłuższą chwilę. Jedynym dźwiękiem jest szum silnika i szept opon na asfalcie.
Zastanawiam się, czy nie powiedziałam za dużo. Czy nie odsłoniłam się za bardzo. Tacy mężczyźni jak on pewnie postrzegają wrażliwość jako słabość, a słabość — jako coś do wykorzystania.
— Uważaj, co obiecujesz, signorina — mówi w końcu, głosem niskim. — Niektórzy mężczyźni wzięliby cię za słowo. Niektórzy wykorzystają tę lojalność przeciwko tobie.
Czy to ostrzeżenie? Czy coś zupełnie innego?
Przyglądam się jego profilowi w blaknącym świetle, chłonąc szczegóły, które dotąd mogłam podziwiać tylko z daleka, pośród tłumu. Ostre rysy jego twarzy.
Sposób, w jaki jego szczęka niemal niedostrzegalnie się napina, gdy myśli. To, jak obejmuje kierownicę — kontrolowanie, precyzyjnie, jak wszystko, co robi.
Jakby to było być pożądaną przez takiego mężczyznę? Mieć całą tę moc i kontrolę skierowaną tylko na mnie? Być dostrzeżoną, a nie niewidzialną?
Myśl pojawia się niespodziewanie i natychmiast ją odpycham. Fantazje tego typu są niebezpieczne. Tacy jak Luca Moretti nie chcą takich jak ja. Jesteśmy dla nich meblami. Tłem. Przydatni, dopóki nie przestaniemy być potrzebni.
— Gapiesz się — mówi, nie patrząc na mnie.
Policzki zalewa mi rumieniec. — Przepraszam, nie chciałam.
— Nie przepraszaj. — Jego głos jest cichy, niemal łagodny. — Po prostu nie rób z tego nawyku.
Samochód skręca w moją ulicę. Mój dom wygląda przy tym pojeździe jeszcze bardziej obskurnie — łuszcząca się farba, zarośnięty trawnik, światło na ganku popsute od miesięcy.
Powinnam się wstydzić. Może trochę się wstydzę. Ale bardziej czuję się... bezpieczna. Wygodna. Co jest szaleństwem, bo Luca Moretti pewnie zabił więcej osób, niż ja zjadłam ciepłych posiłków.
Ale jest w nim coś. Ta pewność. Jakby nic złego nie mogło się wydarzyć, gdy on jest obok. Jakby cały świat wolałby się ugiąć, niż mu się sprzeciwić.
— Dziękuję za podwiezienie, signore Moretti.
— Luca — poprawia mnie.
Mrugam. — Słucham?
— Moje imię. Używaj go. — Jego oczy spotykają moje na krótką chwilę i coś między nami przelatuje — coś, czego nie potrafię nazwać. Elektryczne. Niebezpieczne. — Skończyliśmy już z formalnościami.
— Ja... dziękuję. Luca.
Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy — tak szybko, że prawie tego nie dostrzegam. Błysk ciepła, natychmiast ugaszony.
— Odpocznij, Gianna. Wyglądasz na zmęczoną. I... — Zawiesza głos i przez chwilę wydaje się niemal ludzki. — Uważaj na siebie. W najbliższych tygodniach. Wszystko się zmieni.
Zanim zdążę zapytać, co ma na myśli, odwraca wzrok, odprawiając mnie jednym spojrzeniem.
Wysiadam z samochodu na drżących nogach. Patrzę, jak odjeżdża w głąb ulicy, tylne światła świecą na czerwono w ciemności jak oczy drapieżnika znikającego w nocy.
Zna moje imię. Obserwował mnie. I po raz pierwszy od dwóch lat Luca Moretti naprawdę mnie zobaczył.
Wchodzę do domu z jego imieniem na ustach i jego zapachem wciąż przylepionym do moich ubrań.
Luca.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Następnego wieczoru, kiedy skręcam na swoją ulicę, coś zimnego pełza mi po kręgosłupie.
Czarny samochód z przyciemnianymi szybami stoi zaparkowany przed moim domem. Smukły. Drogi. Głęboko nie na miejscu.
To ten typ samochodu, który nie pasuje do ulicy takiej jak moja, gdzie zardzewiałe sedany i pickupy stoją wzdłuż krawężników jak zmęczeni żołnierze.
Zwalniam kroku, serce wali mi o żebra, każdy instynkt krzyczy, żebym zawróciła i uciekła. Zamiast tego przepycham się przez drzwi wejściowe.
Powinnam była uciec.
Moi rodzice stoją w salonie jak posągi. Twarz mojej matki to maska wymuszonego opanowania, dłonie splecione przed sobą tak mocno, że kostki zbielały.
Ojciec nie patrzy mi w oczy. Wpatruje się w podłogę, przygarbiony, wygląda na mniejszego niż kiedykolwiek go widziałam. Jakby próbował zniknąć w sobie.
A tam, ułożone równo przy drzwiach jak rekwizyty z koszmaru, stoją dwie walizki. Moje walizki. Spakowane i czekające.
"Co to ma być?" żądam, mój głos zbyt głośny w cichym pokoju. "Co się dzieje? Czyj to samochód na zewnątrz?"
Mama podchodzi, a ja szukam w jej twarzy czegoś—winy, żalu, czegokolwiek ludzkiego. "To konieczne, Gigi. Jedyna droga wyjścia. Powiedziałaś, że zrobisz wszystko."
"Nie rozumiem, co ty—"
Drzwi wejściowe otwierają się za mną. Dwóch mężczyzn wchodzi bez pukania, szerokie ramiona, martwe oczy, garnitury kosztujące więcej niż mój ojciec zarabia w miesiąc.
Poruszają się z pewnością siebie, bez pośpiechu—jak ludzie, którzy robili to już wcześniej i zrobią to znowu.
Jeden sięga po mój łokieć, palce zaciskają się na moim ramieniu jak imadło. "Panno Rossi. Czas iść."
Wyrywam ramię tak gwałtownie, że potykam się o stolik do kawy. "Nigdzie nie pójdę, dopóki ktoś mi nie powie, co tu się do cholery dzieje!"
"Gianna."
Głos mamy staje się kliniczny, oderwany, jakby czytała ze scenariusza, który ćwiczyła setki razy.
"Zostaniesz zabrana na aukcję. Prywatną. Ludzie tam płacą ogromne pieniądze za pewne... towary." Zatrzymuje się, a na jej twarzy pojawia się chwilowe zmęczenie. "Twoje dziewictwo. W twoim wieku jest warte fortunę. Wystarczy, żeby nas wszystkich uratować."
Te słowa uderzają mnie jak fizyczny cios. Naprawdę zataczam się, wzrok robi się biały na obrzeżach, pokój przechyla się na bok.
"Sprzedajecie mnie?" Słowa wychodzą ze mnie zdławione, ledwie rozpoznawalne jako mój własny głos. "Jakbym nie była waszą córką, nie była człowiekiem?"
"To tylko jedna noc, Gigi."
Głos mamy łagodnieje, niemal błagalny. Robi krok w moją stronę, wyciąga ręce.
"Jedna noc i to wszystko znika. Długi. Groźby. Wszystko. Idziesz, robisz, czego chcą, i wracasz do domu. Idziemy dalej. Rodzina przetrwa."
"Jedna noc?" Śmieję się gorzko, dźwięk drapie mi gardło jak potłuczone szkło. "Prostytuujesz własną córkę i nazywasz to rozwiązaniem?"
Ojciec w końcu przemawia, jego głos jest złamany, mokry od łez.
"Ludzie, którym jestem winien pieniądze... mieli mnie zabić, Gigi. Nas wszystkich zabić. Pokazali mi zdjęcia tego, co robią rodzinom, które nie płacą. Dzieci, Gianna. Nawet dzieci nie oszczędzają."
Patrzy na mnie po raz pierwszy, a jego oczy są zaczerwienione, puste. "To była jedyna umowa, na którą się zgodzili. Jedna noc twojego czasu w zamian za nasze życie. Za życie wszystkich."
"Więc sprzedajecie mnie zamiast siebie?" Patrzę na niego, na tego człowieka, którego kochałam całe życie, który nauczył mnie jeździć na rowerze i robił mi naleśniki w niedzielne poranki. Teraz patrzy na mnie jak na żeton przetargowy.
"Proszę, Gigi." Łzy ojca płyną po jego twarzy, spadają na koszulę. "Wiem, że nie zasługuję, by o cokolwiek cię prosić. Ale proszę... zrób to dla mamy. Dla rodziny."
Mężczyźni chwytają mnie za ramiona, zanim zdążę odpowiedzieć. Walczę ze wszystkich sił—kopię ich po piszczelach, drapię po twarzach, wykręcam się i szarpię jak dzikie zwierzę.
Moje zęby zatapiają się w dłoni jednego z nich, przeklina szpetnie, ale nie puszcza.
"Kurwa!" Potrząsa ręką, z rany po ugryzieniu sączy się krew. "Mała suka mnie ugryzła!"
"Trzymaj ją mocno," warknie drugi, wykręcając mi szarpiące się ręce za plecy. "Nie pobij jej. To cenny towar. Urwą nam głowy, jeśli coś jej się stanie."
"Nie jestem towarem!" krzyczę, szarpiąc się w ich uścisku. "Jestem człowiekiem! Jestem ich córką!"
Wciągają mnie w stronę drzwi, obcasy szurają po dywanie, zostawiając ślady na wytartym materiale.
"Puśćcie mnie! Zdejmijcie ze mnie swoje brudne łapy!"
Rzucam ostatnie spojrzenie na dom. Wypłowiała tapeta, na którą patrzyłam całe życie. Rodzinne zdjęcia na ścianie, na każdym się uśmiecham—szczerbatka w wieku siedmiu lat, aparat na zębach w trzynastym roku, czapka absolwenta w osiemnastym.
Krucyfiks, który babcia powiesiła nad drzwiami, gdy się urodziłam, żeby mnie chronił.
Tyle z tego.
Patrzę, jak mama sięga po drzwi. Patrzę, jak się zamykają. Patrzę, jak odcinają mnie od domu, jakby nigdy nie byłam ich córką. Zamknęli drzwi i schowali się w środku, podczas gdy mnie wywlekano na sprzedaż.
Mężczyźni wpychają mnie na tylne siedzenie. Natychmiast rzucam się do klamki, szarpiąc obiema rękami. Zamknięte.
Przeczołguję się przez skórzane siedzenie, żeby spróbować z drugiej strony. Zamknięte. Walę w szybę obiema pięściami, aż dłonie pulsują bólem.
"Uspokój się." Ugryziony owija dłoń chusteczką, mierząc mnie wzrokiem w lusterku. "Tylko sobie utrudniasz."
"To tylko jedna noc," dodaje kierowca, zerkając na mnie, gdy odpala silnik. "Zrób, czego chcą, nie sprawiaj kłopotów i wrócisz do domu. Proste. Twoja rodzina przeżyje. Wszyscy wygrywają."
Tylko jedna noc. Jakby to coś zmieniało. Jakbym nie była sprzedawana temu, kto da najwięcej, jak kawałek mięsa. Jakby oddanie dziewictwa jakiemuś obcemu, który kupił mnie na aukcji, było drobną niedogodnością.
Samochód rusza spod krawężnika. Obracam się na siedzeniu i patrzę, jak mój dom z dzieciństwa maleje za tylną szybą, staje się coraz mniejszy, aż znika za zakrętem.
Nie płaczę. Odmawiam płaczu przy tych mężczyznach. Po prostu siedzę w ciemności tylnego siedzenia, zaciskając pięści tak mocno, że paznokcie rozcinają mi skórę dłoni, zostawiając czerwone półksiężyce, których ledwie czuję.
Ktokolwiek mnie kupi, pożałuje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Spędziłam noc zamknięta w pozłacanej sypialni, która bardziej przypominała trumnę, wpatrując się w ściany pokryte jedwabną tapetą w kolorze starej krwi.
Moje myśli przebiegały każdą możliwą drogę ucieczki i nie znalazły żadnej. Okna się nie otwierają—sprawdziłam je wszystkie dwa razy, przesuwając palcami po szwach, szukając jakiejkolwiek słabości, zasuwki, pęknięcia, które mogłabym wykorzystać.
Drzwi otwierają się tylko od zewnątrz. Przez godziny przyciskałam do nich ucho, nasłuchując kroków, głosów, jakiegokolwiek sygnału, co mnie czeka. Nic poza ciszą.
Spałam ledwie godzinę czy dwie, niespokojnie drzemiąc, zanim koszmary wyrwały mnie ze snu.
Ledwo tknęłam jedzenie, które mi przynieśli—jakiś makaron, który pewnie kosztował więcej niż mój tygodniowy budżet na jedzenie, stygnący i zastygle na tacy.
Pokojówka, która je przyniosła, nie spojrzała mi w oczy, nie odpowiedziała na pytania, po prostu postawiła tacę i wyszła, jakbym już była duchem.
Usiadłam tylko na krawędzi łóżka, miększego niż cokolwiek, co kiedykolwiek miałam, i czekałam, aż koszmar będzie trwał dalej.
Teraz drzwi się otwierają i do środka wchodzi kobieta, której nie rozpoznaję. Niesie karmazynową, jedwabną suknię przerzuconą przez ramię, kładzie ją na łóżku bez ceremonii.
"Załóż to," mówi beznamiętnie.
"Kim jesteś?" pytam. "Gdzie jestem? Co to za miejsce?"
"Pytania teraz ci nie pomogą." Skinęła głową w stronę sukni. "Masz dziesięć minut. Radzę dobrze je wykorzystać."
"A jeśli odmówię?"
"Wtedy oni cię ubiorą."
Patrzy na mnie oczami, które widziały to już setki razy—dziewczyny takie jak ja, przestraszone, buntownicze i ostatecznie bezsilne.
"Twój wybór. Ale polecam współpracować. Tak jest łatwiej."
Chcę odmówić. Chcę rozerwać materiał na strzępy i wydrapać jej oczy, kiedy wróci. Ale miałam całą noc na myślenie i czegoś się nauczyłam przez te długie, ciemne godziny.
Bunt bez strategii to tylko hałas. Krzyki i walka nie uratowały mnie wczoraj. Dziś w nocy też mnie nie uratują. Muszę być mądrzejsza. Muszę przetrwać wystarczająco długo, by znaleźć inną drogę.
Wkładam więc suknię, nienawidząc tego, jak idealnie leży, jak opina każdy mój kształt, jakby była uszyta specjalnie na mnie.
Jedwab chłodzi moją skórę, luksusowy w sposób, którego nigdy nie doświadczyłam—materiał, który szepcze, gdy się poruszasz.
Kobieta wraca dokładnie dziesięć minut później, ani sekundy więcej ani mniej. Jej wzrok omiata mnie raz, klinicznie, oceniająco, jak rzeźnik oglądający kawał mięsa.
"Dobrze się prezentujesz," mówi. "Chodź za mną."
Zanim zdążę zadać pytanie, już idzie, a ja nie mam wyboru, muszę podążyć.
Prowadzi mnie przez ciche korytarze, których nigdy wcześniej nie widziałam, obok obrazów wartych więcej niż dom mojej rodziny, obok marmurowych posągów, pozłacanych luster i żyrandoli ociekających kryształami.
To miejsce to pałac. Więzienie przebrane za luksus.
Zatrzymujemy się przed ciężkimi, podwójnymi drzwiami. Ciemne drewno rzeźbione we wzory, których nie rozróżniam w słabym świetle—postaci splątane, ciała powykręcane w sposób, od którego przewraca mi się w żołądku.
"Powodzenia," mówi i otwiera drzwi.
Za nimi leży zupełnie czarny pokój, ciemność tak gęsta, że wydaje się solidna. Namacalna. Jakby wejście w pustkę, która może mnie pochłonąć.
Jedno światło punktowe przecina pustkę, oświetlając niskie, okrągłe podium na środku.
Żołądek opada mi gdzieś na dno.
"Idź," mówi. "Czekają."
Idę naprzód, bo nie mam dokąd uciec. Obcasy stukają o kamień, echo rozbrzmiewa w ciszy, ogłaszając moje przybycie potworom z ukrycia. Każdy krok jest jak marsz na własną egzekucję.
Wchodzę na podium.
Światło unieruchamia mnie jak motyla pod szkłem, gorące i oślepiające, nie widzę nic poza jego krawędzią. Ale słyszę ich.
Dziesiątki osób rozsiadłych w cieniu, ich twarze niewidoczne, obecność przytłaczająca powietrze. Skrzypienie skóry, gdy się poruszają w fotelach. Brzęk lodu w szklankach.
Zgrzyt zapałki, błysk płomienia, żar cygar jak oczy drapieżnika w ciemności.
Ktoś cicho się śmieje i ten dźwięk sprawia, że skóra cierpnie mi na karku. W powietrzu czuć dym, drogie perfumy i coś drapieżnego.
"Numer licytacyjny siedem," ogłasza głos gdzieś z ciemności, gładki i wyćwiczony, jakby robił to tysiące razy.
"Gianna Rossi. Dwadzieścia dwa lata. Dziewica z certyfikatem. Zdrowie doskonałe, brak wcześniejszych związków. Licytację zaczynamy od stu tysięcy."
Licytacja się zaczyna.
"Sto pięćdziesiąt od stołu trzeciego."
"Dwieście od stołu siódmego."
"Trzysta pięćdziesiąt od stołu dwunastego." Męski głos, rozbawiony, ociekający poczuciem własności. "Wygląda na taką, co się drapie. Lubię to."
Śmiech rozchodzi się po ciemności. Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach.
"Pół miliona od stołu siódmego."
"Pięćset pięćdziesiąt od stołu trzeciego. Obróćcie ją. Chcę zobaczyć, co kupuję."
Nie ruszam się. Odmawiam kręcenia się jak pozytywka dla tych zwierząt.
"Sześćset od stołu dwunastego."
"Siedemset pięćdziesiąt od stołu siódmego."
"Dziewięćset od stołu trzeciego."
Kwoty rosną coraz wyżej, każda jak policzek, przypomnienie, że jestem tylko ciałem z metką. Coś we mnie pęka. Potem kruszy się zupełnie.
W końcu moja wściekłość zrywa smycz.
"Dość!" Mój krzyk odbija się od kamienia, uciszając wszystko. Licytacja zamiera. Szepty cichną. Nawet lód przestaje dźwięczeć. "Nie jestem własnością! Nie jestem na sprzedaż!"
Martwa cisza. Cygarowy żar zamiera w pół błysku.
Mówię dalej, głosem surowym i drżącym, łzy palą mnie w oczach, ale nie pozwalam im spaść.
"Chcecie mnie? To pokażcie twarze! Spójrzcie mi w oczy i powiedzcie, co zamierzacie mi zrobić! Czy wstydzicie się tego, kim jesteście? Tchórze, wszyscy! Chowacie się w ciemności jak potwory!"
Trzy uderzenia serca ciszy.
Potem w cieniu przesuwają się krzesła. Wstają trzy sylwetki—wysokie, potężne, poruszające się razem z tą koordynacją, która mówi o latach wspólnego działania.
Nie widzę ich twarzy, nie dostrzegam żadnych szczegółów, tylko kontury ciał na tle bladego światła przy wyjściu.
Wymieniają między sobą długie, nieczytelne spojrzenie. Cicha komunikacja, której nie potrafię rozszyfrować.
A potem, bez słowa, bez spojrzenia w moją stronę, odwracają się i wychodzą.
Szepty rozchodzą się po ciemności. Nie rozumiem słów, ale słyszę zaskoczenie. Dezorientację. Rozdrażnienie.
"Milion od stołu siódmego," rozlega się głos. "Ostateczna oferta."
Cisza. Nikt nie przebija. Nikt się nie odzywa.
"Sprzedana dla stołu siódmego!" ogłasza licytator, jego głos lekko się łamie. "Gratulacje z okazji nowego nabytku."
Reflektor gaśnie.
Stoję sama w ciemności, pierś unosi się ciężko, serce wali o żebra jak ptak w klatce, próbujący się wyrwać. Nie wiem, kto mnie kupił. Nie wiem, czy mój wybuch poprawił sytuację, czy nieskończenie ją pogorszył.
Wiem tylko, że teraz do kogoś należę. I nie mam pojęcia, kim jest ani co zamierza ze mną zrobić.
Przesuń w górę, aby kontynuować