passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

From Their Maid to Their Obsession - Rozdział #5 - autor itsvlada

From Their Maid to Their Obsession

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Następnego wieczoru, kiedy skręcam na swoją ulicę, coś zimnego pełza mi po kręgosłupie.

Czarny samochód z przyciemnianymi szybami stoi zaparkowany przed moim domem. Smukły. Drogi. Głęboko nie na miejscu.

To ten typ samochodu, który nie pasuje do ulicy takiej jak moja, gdzie zardzewiałe sedany i pickupy stoją wzdłuż krawężników jak zmęczeni żołnierze.

Zwalniam kroku, serce wali mi o żebra, każdy instynkt krzyczy, żebym zawróciła i uciekła. Zamiast tego przepycham się przez drzwi wejściowe.

Powinnam była uciec.

Moi rodzice stoją w salonie jak posągi. Twarz mojej matki to maska wymuszonego opanowania, dłonie splecione przed sobą tak mocno, że kostki zbielały.

Ojciec nie patrzy mi w oczy. Wpatruje się w podłogę, przygarbiony, wygląda na mniejszego niż kiedykolwiek go widziałam. Jakby próbował zniknąć w sobie.

A tam, ułożone równo przy drzwiach jak rekwizyty z koszmaru, stoją dwie walizki. Moje walizki. Spakowane i czekające.

"Co to ma być?" żądam, mój głos zbyt głośny w cichym pokoju. "Co się dzieje? Czyj to samochód na zewnątrz?"

Mama podchodzi, a ja szukam w jej twarzy czegoś—winy, żalu, czegokolwiek ludzkiego. "To konieczne, Gigi. Jedyna droga wyjścia. Powiedziałaś, że zrobisz wszystko."

"Nie rozumiem, co ty—"

Drzwi wejściowe otwierają się za mną. Dwóch mężczyzn wchodzi bez pukania, szerokie ramiona, martwe oczy, garnitury kosztujące więcej niż mój ojciec zarabia w miesiąc.

Poruszają się z pewnością siebie, bez pośpiechu—jak ludzie, którzy robili to już wcześniej i zrobią to znowu.

Jeden sięga po mój łokieć, palce zaciskają się na moim ramieniu jak imadło. "Panno Rossi. Czas iść."

Wyrywam ramię tak gwałtownie, że potykam się o stolik do kawy. "Nigdzie nie pójdę, dopóki ktoś mi nie powie, co tu się do cholery dzieje!"

"Gianna."

Głos mamy staje się kliniczny, oderwany, jakby czytała ze scenariusza, który ćwiczyła setki razy.

"Zostaniesz zabrana na aukcję. Prywatną. Ludzie tam płacą ogromne pieniądze za pewne... towary." Zatrzymuje się, a na jej twarzy pojawia się chwilowe zmęczenie. "Twoje dziewictwo. W twoim wieku jest warte fortunę. Wystarczy, żeby nas wszystkich uratować."

Te słowa uderzają mnie jak fizyczny cios. Naprawdę zataczam się, wzrok robi się biały na obrzeżach, pokój przechyla się na bok.

"Sprzedajecie mnie?" Słowa wychodzą ze mnie zdławione, ledwie rozpoznawalne jako mój własny głos. "Jakbym nie była waszą córką, nie była człowiekiem?"

"To tylko jedna noc, Gigi."

Głos mamy łagodnieje, niemal błagalny. Robi krok w moją stronę, wyciąga ręce.

"Jedna noc i to wszystko znika. Długi. Groźby. Wszystko. Idziesz, robisz, czego chcą, i wracasz do domu. Idziemy dalej. Rodzina przetrwa."

"Jedna noc?" Śmieję się gorzko, dźwięk drapie mi gardło jak potłuczone szkło. "Prostytuujesz własną córkę i nazywasz to rozwiązaniem?"

Ojciec w końcu przemawia, jego głos jest złamany, mokry od łez.

"Ludzie, którym jestem winien pieniądze... mieli mnie zabić, Gigi. Nas wszystkich zabić. Pokazali mi zdjęcia tego, co robią rodzinom, które nie płacą. Dzieci, Gianna. Nawet dzieci nie oszczędzają."

Patrzy na mnie po raz pierwszy, a jego oczy są zaczerwienione, puste. "To była jedyna umowa, na którą się zgodzili. Jedna noc twojego czasu w zamian za nasze życie. Za życie wszystkich."

"Więc sprzedajecie mnie zamiast siebie?" Patrzę na niego, na tego człowieka, którego kochałam całe życie, który nauczył mnie jeździć na rowerze i robił mi naleśniki w niedzielne poranki. Teraz patrzy na mnie jak na żeton przetargowy.

"Proszę, Gigi." Łzy ojca płyną po jego twarzy, spadają na koszulę. "Wiem, że nie zasługuję, by o cokolwiek cię prosić. Ale proszę... zrób to dla mamy. Dla rodziny."

Mężczyźni chwytają mnie za ramiona, zanim zdążę odpowiedzieć. Walczę ze wszystkich sił—kopię ich po piszczelach, drapię po twarzach, wykręcam się i szarpię jak dzikie zwierzę.

Moje zęby zatapiają się w dłoni jednego z nich, przeklina szpetnie, ale nie puszcza.

"Kurwa!" Potrząsa ręką, z rany po ugryzieniu sączy się krew. "Mała suka mnie ugryzła!"

"Trzymaj ją mocno," warknie drugi, wykręcając mi szarpiące się ręce za plecy. "Nie pobij jej. To cenny towar. Urwą nam głowy, jeśli coś jej się stanie."

"Nie jestem towarem!" krzyczę, szarpiąc się w ich uścisku. "Jestem człowiekiem! Jestem ich córką!"

Wciągają mnie w stronę drzwi, obcasy szurają po dywanie, zostawiając ślady na wytartym materiale.

"Puśćcie mnie! Zdejmijcie ze mnie swoje brudne łapy!"

Rzucam ostatnie spojrzenie na dom. Wypłowiała tapeta, na którą patrzyłam całe życie. Rodzinne zdjęcia na ścianie, na każdym się uśmiecham—szczerbatka w wieku siedmiu lat, aparat na zębach w trzynastym roku, czapka absolwenta w osiemnastym.

Krucyfiks, który babcia powiesiła nad drzwiami, gdy się urodziłam, żeby mnie chronił.

Tyle z tego.

Patrzę, jak mama sięga po drzwi. Patrzę, jak się zamykają. Patrzę, jak odcinają mnie od domu, jakby nigdy nie byłam ich córką. Zamknęli drzwi i schowali się w środku, podczas gdy mnie wywlekano na sprzedaż.

Mężczyźni wpychają mnie na tylne siedzenie. Natychmiast rzucam się do klamki, szarpiąc obiema rękami. Zamknięte.

Przeczołguję się przez skórzane siedzenie, żeby spróbować z drugiej strony. Zamknięte. Walę w szybę obiema pięściami, aż dłonie pulsują bólem.

"Uspokój się." Ugryziony owija dłoń chusteczką, mierząc mnie wzrokiem w lusterku. "Tylko sobie utrudniasz."

"To tylko jedna noc," dodaje kierowca, zerkając na mnie, gdy odpala silnik. "Zrób, czego chcą, nie sprawiaj kłopotów i wrócisz do domu. Proste. Twoja rodzina przeżyje. Wszyscy wygrywają."

Tylko jedna noc. Jakby to coś zmieniało. Jakbym nie była sprzedawana temu, kto da najwięcej, jak kawałek mięsa. Jakby oddanie dziewictwa jakiemuś obcemu, który kupił mnie na aukcji, było drobną niedogodnością.

Samochód rusza spod krawężnika. Obracam się na siedzeniu i patrzę, jak mój dom z dzieciństwa maleje za tylną szybą, staje się coraz mniejszy, aż znika za zakrętem.

Nie płaczę. Odmawiam płaczu przy tych mężczyznach. Po prostu siedzę w ciemności tylnego siedzenia, zaciskając pięści tak mocno, że paznokcie rozcinają mi skórę dłoni, zostawiając czerwone półksiężyce, których ledwie czuję.

Ktokolwiek mnie kupi, pożałuje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Spędziłam noc zamknięta w pozłacanej sypialni, która bardziej przypominała trumnę, wpatrując się w ściany pokryte jedwabną tapetą w kolorze starej krwi.

Moje myśli przebiegały każdą możliwą drogę ucieczki i nie znalazły żadnej. Okna się nie otwierają—sprawdziłam je wszystkie dwa razy, przesuwając palcami po szwach, szukając jakiejkolwiek słabości, zasuwki, pęknięcia, które mogłabym wykorzystać.

Drzwi otwierają się tylko od zewnątrz. Przez godziny przyciskałam do nich ucho, nasłuchując kroków, głosów, jakiegokolwiek sygnału, co mnie czeka. Nic poza ciszą.

Spałam ledwie godzinę czy dwie, niespokojnie drzemiąc, zanim koszmary wyrwały mnie ze snu.

Ledwo tknęłam jedzenie, które mi przynieśli—jakiś makaron, który pewnie kosztował więcej niż mój tygodniowy budżet na jedzenie, stygnący i zastygle na tacy.

Pokojówka, która je przyniosła, nie spojrzała mi w oczy, nie odpowiedziała na pytania, po prostu postawiła tacę i wyszła, jakbym już była duchem.

Usiadłam tylko na krawędzi łóżka, miększego niż cokolwiek, co kiedykolwiek miałam, i czekałam, aż koszmar będzie trwał dalej.

Teraz drzwi się otwierają i do środka wchodzi kobieta, której nie rozpoznaję. Niesie karmazynową, jedwabną suknię przerzuconą przez ramię, kładzie ją na łóżku bez ceremonii.

"Załóż to," mówi beznamiętnie.

"Kim jesteś?" pytam. "Gdzie jestem? Co to za miejsce?"

"Pytania teraz ci nie pomogą." Skinęła głową w stronę sukni. "Masz dziesięć minut. Radzę dobrze je wykorzystać."

"A jeśli odmówię?"

"Wtedy oni cię ubiorą."

Patrzy na mnie oczami, które widziały to już setki razy—dziewczyny takie jak ja, przestraszone, buntownicze i ostatecznie bezsilne.

"Twój wybór. Ale polecam współpracować. Tak jest łatwiej."

Chcę odmówić. Chcę rozerwać materiał na strzępy i wydrapać jej oczy, kiedy wróci. Ale miałam całą noc na myślenie i czegoś się nauczyłam przez te długie, ciemne godziny.

Bunt bez strategii to tylko hałas. Krzyki i walka nie uratowały mnie wczoraj. Dziś w nocy też mnie nie uratują. Muszę być mądrzejsza. Muszę przetrwać wystarczająco długo, by znaleźć inną drogę.

Wkładam więc suknię, nienawidząc tego, jak idealnie leży, jak opina każdy mój kształt, jakby była uszyta specjalnie na mnie.

Jedwab chłodzi moją skórę, luksusowy w sposób, którego nigdy nie doświadczyłam—materiał, który szepcze, gdy się poruszasz.

Kobieta wraca dokładnie dziesięć minut później, ani sekundy więcej ani mniej. Jej wzrok omiata mnie raz, klinicznie, oceniająco, jak rzeźnik oglądający kawał mięsa.

"Dobrze się prezentujesz," mówi. "Chodź za mną."

Zanim zdążę zadać pytanie, już idzie, a ja nie mam wyboru, muszę podążyć.

Prowadzi mnie przez ciche korytarze, których nigdy wcześniej nie widziałam, obok obrazów wartych więcej niż dom mojej rodziny, obok marmurowych posągów, pozłacanych luster i żyrandoli ociekających kryształami.

To miejsce to pałac. Więzienie przebrane za luksus.

Zatrzymujemy się przed ciężkimi, podwójnymi drzwiami. Ciemne drewno rzeźbione we wzory, których nie rozróżniam w słabym świetle—postaci splątane, ciała powykręcane w sposób, od którego przewraca mi się w żołądku.

"Powodzenia," mówi i otwiera drzwi.

Za nimi leży zupełnie czarny pokój, ciemność tak gęsta, że wydaje się solidna. Namacalna. Jakby wejście w pustkę, która może mnie pochłonąć.

Jedno światło punktowe przecina pustkę, oświetlając niskie, okrągłe podium na środku.

Żołądek opada mi gdzieś na dno.

"Idź," mówi. "Czekają."

Idę naprzód, bo nie mam dokąd uciec. Obcasy stukają o kamień, echo rozbrzmiewa w ciszy, ogłaszając moje przybycie potworom z ukrycia. Każdy krok jest jak marsz na własną egzekucję.

Wchodzę na podium.

Światło unieruchamia mnie jak motyla pod szkłem, gorące i oślepiające, nie widzę nic poza jego krawędzią. Ale słyszę ich.

Dziesiątki osób rozsiadłych w cieniu, ich twarze niewidoczne, obecność przytłaczająca powietrze. Skrzypienie skóry, gdy się poruszają w fotelach. Brzęk lodu w szklankach.

Zgrzyt zapałki, błysk płomienia, żar cygar jak oczy drapieżnika w ciemności.

Ktoś cicho się śmieje i ten dźwięk sprawia, że skóra cierpnie mi na karku. W powietrzu czuć dym, drogie perfumy i coś drapieżnego.

"Numer licytacyjny siedem," ogłasza głos gdzieś z ciemności, gładki i wyćwiczony, jakby robił to tysiące razy.

"Gianna Rossi. Dwadzieścia dwa lata. Dziewica z certyfikatem. Zdrowie doskonałe, brak wcześniejszych związków. Licytację zaczynamy od stu tysięcy."

Licytacja się zaczyna.

"Sto pięćdziesiąt od stołu trzeciego."

"Dwieście od stołu siódmego."

"Trzysta pięćdziesiąt od stołu dwunastego." Męski głos, rozbawiony, ociekający poczuciem własności. "Wygląda na taką, co się drapie. Lubię to."

Śmiech rozchodzi się po ciemności. Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach.

"Pół miliona od stołu siódmego."

"Pięćset pięćdziesiąt od stołu trzeciego. Obróćcie ją. Chcę zobaczyć, co kupuję."

Nie ruszam się. Odmawiam kręcenia się jak pozytywka dla tych zwierząt.

"Sześćset od stołu dwunastego."

"Siedemset pięćdziesiąt od stołu siódmego."

"Dziewięćset od stołu trzeciego."

Kwoty rosną coraz wyżej, każda jak policzek, przypomnienie, że jestem tylko ciałem z metką. Coś we mnie pęka. Potem kruszy się zupełnie.

W końcu moja wściekłość zrywa smycz.

"Dość!" Mój krzyk odbija się od kamienia, uciszając wszystko. Licytacja zamiera. Szepty cichną. Nawet lód przestaje dźwięczeć. "Nie jestem własnością! Nie jestem na sprzedaż!"

Martwa cisza. Cygarowy żar zamiera w pół błysku.

Mówię dalej, głosem surowym i drżącym, łzy palą mnie w oczach, ale nie pozwalam im spaść.

"Chcecie mnie? To pokażcie twarze! Spójrzcie mi w oczy i powiedzcie, co zamierzacie mi zrobić! Czy wstydzicie się tego, kim jesteście? Tchórze, wszyscy! Chowacie się w ciemności jak potwory!"

Trzy uderzenia serca ciszy.

Potem w cieniu przesuwają się krzesła. Wstają trzy sylwetki—wysokie, potężne, poruszające się razem z tą koordynacją, która mówi o latach wspólnego działania.

Nie widzę ich twarzy, nie dostrzegam żadnych szczegółów, tylko kontury ciał na tle bladego światła przy wyjściu.

Wymieniają między sobą długie, nieczytelne spojrzenie. Cicha komunikacja, której nie potrafię rozszyfrować.

A potem, bez słowa, bez spojrzenia w moją stronę, odwracają się i wychodzą.

Szepty rozchodzą się po ciemności. Nie rozumiem słów, ale słyszę zaskoczenie. Dezorientację. Rozdrażnienie.

"Milion od stołu siódmego," rozlega się głos. "Ostateczna oferta."

Cisza. Nikt nie przebija. Nikt się nie odzywa.

"Sprzedana dla stołu siódmego!" ogłasza licytator, jego głos lekko się łamie. "Gratulacje z okazji nowego nabytku."

Reflektor gaśnie.

Stoję sama w ciemności, pierś unosi się ciężko, serce wali o żebra jak ptak w klatce, próbujący się wyrwać. Nie wiem, kto mnie kupił. Nie wiem, czy mój wybuch poprawił sytuację, czy nieskończenie ją pogorszył.

Wiem tylko, że teraz do kogoś należę. I nie mam pojęcia, kim jest ani co zamierza ze mną zrobić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Siedzę z tyłu kolejnego czarnego samochodu, samotna, poza ochroniarzami na przednich siedzeniach.

Mężczyźni nie odzywają się do mnie, nawet nie spoglądają w moją stronę—jakbym była bagażem. Po prostu kolejną paczką do dostarczenia temu, kto zapłacił milion dolarów za moje ciało.

Przez przyciemnione szyby obserwuję, jak miasto ustępuje miejsca krętym drogom i żelaznym bramom. Znane drogi. Znane bramy. Żołądek mi się ściska, gdy rozpoznaję trasę.

Posiadłość Morettich.

Nie. To niemożliwe. Proszę, Boże, niech to nie będzie prawda.

Samochód toczy się podjazdem, żwir chrzęści pod oponami, zatrzymuje się przed głównym wejściem. Brakuje braci czekających na schodach. Brak widowni na moje przybycie.

Tylko masywny kamienny dom majaczący na tle wieczornego nieba, wyglądający bardziej jak grobowiec niż dom. Grobowiec, który kiedyś sprzątałam.

Ochroniarze odprowadzają mnie do środka bez słowa i znikają w cieniu, zostawiając mnie stojącą w wielkim holu, który myłam w każdy weekendowy poranek.

"Signorina Rossi."

Enzo wyłania się z cienia, jakby na mnie czekał. Ten sam nienaganny trzyczęściowy garnitur, dziś grafitowy z bordową poszetką.

To samo spokojne spojrzenie. Te same ciepłe brązowe oczy, które teraz wydają się częścią kłamstwa, którego byłam zbyt głupia, by przejrzeć.

"Ty," szepczę. "Wiedziałeś. Cały ten czas wiedziałeś, co mi się stanie."

"Wiem wiele rzeczy, signorina." Jego głos jest miękki, niemal przepraszający. "To moja praca."

"Twoja praca." Śmieję się gorzko. "To sobie powtarzasz? Że po prostu wykonujesz swoją pracę, podczas gdy dziewczyny są sprzedawane jak bydło?"

"Proszę za mną," mówi po prostu. "Wszystko ci wyjaśnią."

Prowadzi mnie korytarzami, które sprzątałam setki razy, obok pokojów, które odkurzałam aż do bólu ramion, obok obrazów, które polerowałam, aż widziałam w nich własne odbicie.

Dwa dni temu byłam tu niewidzialna. Służąca. Nikt.

Teraz idę tymi samymi korytarzami w karmazynowej, jedwabnej sukni wartej więcej niż samochód mojej rodziny, należąc do kogoś, kto zapłacił fortunę za moje ciało.

Zatrzymujemy się przed drzwiami gabinetu. Enzo przystaje, ręka na klamce.

"Cokolwiek teraz czujesz," mówi cicho, "spróbuj najpierw wysłuchać, zanim zareagujesz. Rzeczy nie zawsze są takie, na jakie wyglądają."

Otwiera drzwi, zanim zdążę odpowiedzieć.

W środku pali się ogień, trzaskając cicho w kamiennym kominku, rzucając w pomieszczeniu odcienie bursztynu i złota. W środku czekają trzej mężczyźni.

Luca. Matteo. Santo.

Bracia Moretti.

Kupili mnie. Moi pracodawcy mnie kupili. Mężczyźni, o których fantazjowałam, mężczyźni, którzy, myślałam, nigdy mnie nie zauważą—kupili moją dziewictwo na aukcji.

"Wy," szepczę ledwo słyszalnie. "Byliście przy stole numer 7."

Luca siedzi za biurkiem, stalowoszare oczy wpatrzone we mnie z tym znajomym chłodnym osądem. Blizna na jego skroni łapie światło ognia. "Usiądź, Gianna."

"Postoję."

Matteo uśmiecha się z kanapy ze skóry, bursztynowe oczy błyszczą rozbawieniem. "Jest zadziorna. Mówiłem, że to mi się w niej podoba."

"Przestań, Matteo," cicho mówi Santo, stojąc przy oknie, blade zielone oczy utkwione we mnie. "To nie jest zabawa."

Luca znów skupia na mnie uwagę. "Nie licytowaliśmy, by cię skrzywdzić, Gianna. Zrobiliśmy to, by każdy inny zwierz w tym pokoju trzymał się od ciebie z daleka."

"Jakie to szlachetne," wypluwam. "Kupowanie kobiety, by ją chronić. Bardzo szlachetne z waszej strony."

"Tak, rzeczywiście." Głos Luci pozostaje płaski, pozbawiony emocji.

"Masz pojęcie, co ci mężczyźni by ci zrobili? Russo przy stole numer 3 chciał cię do swoich klubów. Lubi sam łamać dziewczyny, zanim puści je do pracy. Lubi się tym delektować. To trwa tygodniami. Na końcu nie pamiętają nawet własnego imienia."

"A Benedetti przy stole 12..." Uśmiech Matteo znika, w jego rysach pojawia się coś mroczniejszego. "Trzyma dziewczyny w klatkach. Dosłownie. Jak egzotyczne zwierzątka. Karmi je z misek na podłodze."

Żołądek mi się przewraca, ale nie pozwalam by było to widać po mnie. "Co teraz?" pytam, głos mam twardszy, niż się czuję. "Czego ode mnie chcecie?"

Bracia wymieniają spojrzenia. Coś między nimi przelatuje—napięcie, niezgoda. Rozmowa, którą najwyraźniej już prowadzili zanim przyszłam.

"To wciąż jest ustalane," w końcu mówi Luca.

"Ustalane?" Patrzę na niego. "Zapłaciliście za mnie milion dolarów i nie wiecie, czego chcecie?"

"Sytuacja jest... skomplikowana." Szczęka Luci napina się niemal niezauważalnie. "Są czynniki, które musimy wziąć pod uwagę."

"Czynniki." Gorzko się śmieję. "Teraz jestem czynnikiem. Cudownie."

"Chodzi o to, że..." wtrąca Matteo, pochylając się naprzód z tym drapieżnym błyskiem w bursztynowych oczach, "nie planowaliśmy tego. Aukcja była... okazją. Skorzystaliśmy z niej."

"Okazją na co?"

Cisza.

Santo przesuwa się przy oknie, jego blade zielone oczy na moment spotykają moje, po czym uciekają w bok. Wygląda na niemalże zakłopotanego. Niemalże ludzkiego.

"Dopóki nie ustalimy najlepszego rozwiązania," mówi Luca, jego głos zimny i ostateczny, "zostaniesz tutaj. Jako nasz gość."

"Gość." Smakuję to słowo jak truciznę. "Tak to nazywacie?"

"Wolisz być więźniem?" Uśmiech Matteo się zaostrza. "Bo to da się zaaranżować, piccola."

"Dość." Głos Luci przecina pokój. Wstaje, zapinając marynarkę precyzyjnymi ruchami. "Dostaniesz pokój. Wygodne warunki. Wszystko, czego potrzebujesz. Enzo zadba o szczegóły."

"I jak długo mam czekać, aż zdecydujecie o moim losie?"

Luca zatrzymuje się w drzwiach, patrząc na mnie tymi stalowoszarymi oczami, które nie zdradzają niczego.

"Tak długo, jak będzie trzeba."

Wychodzi. Matteo wstaje z kanapy, zatrzymuje się przy mnie tak blisko, że czuję jego perfumy, czuję ciepło bijące z jego ciała.

"Nie martw się tak, piccola," szepcze, jego oddech ciepły przy moim uchu. "Na pewno wymyślimy coś... kreatywnego."

I znika, zostawiając mnie samą z Santo.

Najmłodszy z braci nie ruszył się z miejsca przy oknie. Patrzy na mnie tymi niepokojącymi, bladymi oczami, coś nieczytelnego w jego wyrazie twarzy.

"Jeśli to coś dla ciebie znaczy," mówi cicho, "przepraszam. Żaden z nas nie chciał, żeby to tak wyglądało."

Wychodzi, a ja zostaję sama.

Po chwili pojawia się Enzo, z wyrazem twarzy starannie neutralnym. "Pokój jest gotowy, signorina. Proszę za mną."

Prowadzi mnie na trzecie piętro, wschodnie skrzydło—pokój większy niż całe moje mieszkanie. Ogromne łóżko z baldachimem. Okna od podłogi do sufitu. Meble, które powinny stać w muzeum.

"To teraz twoje," mówi. "Zadzwoń dzwonkiem, jeśli czegoś potrzebujesz."

Drzwi zamykają się za nim. Zamek szczęka.

Stoję pośrodku tego pięknego więzienia, nadal w karmazynowej sukni, którą mi założyli na aukcję, i próbuję pojąć, co się właśnie wydarzyło.

Kupili mnie. Nie wiedzą, co ze mną zrobić. I dopóki tego nie wymyślą, jestem tu uwięziona—czekając, zastanawiając się, całkowicie na ich łasce.

Opadam na krawędź łóżka i wpatruję się w zamknięte drzwi.

W co, do diabła, się wpakowałam?

Przesuń w górę, aby kontynuować

From Their Maid to Their Obsession

From Their Maid to Their Obsession

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa