Siedzę z tyłu kolejnego czarnego samochodu, samotna, poza ochroniarzami na przednich siedzeniach.
Mężczyźni nie odzywają się do mnie, nawet nie spoglądają w moją stronę—jakbym była bagażem. Po prostu kolejną paczką do dostarczenia temu, kto zapłacił milion dolarów za moje ciało.
Przez przyciemnione szyby obserwuję, jak miasto ustępuje miejsca krętym drogom i żelaznym bramom. Znane drogi. Znane bramy. Żołądek mi się ściska, gdy rozpoznaję trasę.
Posiadłość Morettich.
Nie. To niemożliwe. Proszę, Boże, niech to nie będzie prawda.
Samochód toczy się podjazdem, żwir chrzęści pod oponami, zatrzymuje się przed głównym wejściem. Brakuje braci czekających na schodach. Brak widowni na moje przybycie.
Tylko masywny kamienny dom majaczący na tle wieczornego nieba, wyglądający bardziej jak grobowiec niż dom. Grobowiec, który kiedyś sprzątałam.
Ochroniarze odprowadzają mnie do środka bez słowa i znikają w cieniu, zostawiając mnie stojącą w wielkim holu, który myłam w każdy weekendowy poranek.
"Signorina Rossi."
Enzo wyłania się z cienia, jakby na mnie czekał. Ten sam nienaganny trzyczęściowy garnitur, dziś grafitowy z bordową poszetką.
To samo spokojne spojrzenie. Te same ciepłe brązowe oczy, które teraz wydają się częścią kłamstwa, którego byłam zbyt głupia, by przejrzeć.
"Ty," szepczę. "Wiedziałeś. Cały ten czas wiedziałeś, co mi się stanie."
"Wiem wiele rzeczy, signorina." Jego głos jest miękki, niemal przepraszający. "To moja praca."
"Twoja praca." Śmieję się gorzko. "To sobie powtarzasz? Że po prostu wykonujesz swoją pracę, podczas gdy dziewczyny są sprzedawane jak bydło?"
"Proszę za mną," mówi po prostu. "Wszystko ci wyjaśnią."
Prowadzi mnie korytarzami, które sprzątałam setki razy, obok pokojów, które odkurzałam aż do bólu ramion, obok obrazów, które polerowałam, aż widziałam w nich własne odbicie.
Dwa dni temu byłam tu niewidzialna. Służąca. Nikt.
Teraz idę tymi samymi korytarzami w karmazynowej, jedwabnej sukni wartej więcej niż samochód mojej rodziny, należąc do kogoś, kto zapłacił fortunę za moje ciało.
Zatrzymujemy się przed drzwiami gabinetu. Enzo przystaje, ręka na klamce.
"Cokolwiek teraz czujesz," mówi cicho, "spróbuj najpierw wysłuchać, zanim zareagujesz. Rzeczy nie zawsze są takie, na jakie wyglądają."
Otwiera drzwi, zanim zdążę odpowiedzieć.
W środku pali się ogień, trzaskając cicho w kamiennym kominku, rzucając w pomieszczeniu odcienie bursztynu i złota. W środku czekają trzej mężczyźni.
Luca. Matteo. Santo.
Bracia Moretti.
Kupili mnie. Moi pracodawcy mnie kupili. Mężczyźni, o których fantazjowałam, mężczyźni, którzy, myślałam, nigdy mnie nie zauważą—kupili moją dziewictwo na aukcji.
"Wy," szepczę ledwo słyszalnie. "Byliście przy stole numer 7."
Luca siedzi za biurkiem, stalowoszare oczy wpatrzone we mnie z tym znajomym chłodnym osądem. Blizna na jego skroni łapie światło ognia. "Usiądź, Gianna."
"Postoję."
Matteo uśmiecha się z kanapy ze skóry, bursztynowe oczy błyszczą rozbawieniem. "Jest zadziorna. Mówiłem, że to mi się w niej podoba."
"Przestań, Matteo," cicho mówi Santo, stojąc przy oknie, blade zielone oczy utkwione we mnie. "To nie jest zabawa."
Luca znów skupia na mnie uwagę. "Nie licytowaliśmy, by cię skrzywdzić, Gianna. Zrobiliśmy to, by każdy inny zwierz w tym pokoju trzymał się od ciebie z daleka."
"Jakie to szlachetne," wypluwam. "Kupowanie kobiety, by ją chronić. Bardzo szlachetne z waszej strony."
"Tak, rzeczywiście." Głos Luci pozostaje płaski, pozbawiony emocji.
"Masz pojęcie, co ci mężczyźni by ci zrobili? Russo przy stole numer 3 chciał cię do swoich klubów. Lubi sam łamać dziewczyny, zanim puści je do pracy. Lubi się tym delektować. To trwa tygodniami. Na końcu nie pamiętają nawet własnego imienia."
"A Benedetti przy stole 12..." Uśmiech Matteo znika, w jego rysach pojawia się coś mroczniejszego. "Trzyma dziewczyny w klatkach. Dosłownie. Jak egzotyczne zwierzątka. Karmi je z misek na podłodze."
Żołądek mi się przewraca, ale nie pozwalam by było to widać po mnie. "Co teraz?" pytam, głos mam twardszy, niż się czuję. "Czego ode mnie chcecie?"
Bracia wymieniają spojrzenia. Coś między nimi przelatuje—napięcie, niezgoda. Rozmowa, którą najwyraźniej już prowadzili zanim przyszłam.
"To wciąż jest ustalane," w końcu mówi Luca.
"Ustalane?" Patrzę na niego. "Zapłaciliście za mnie milion dolarów i nie wiecie, czego chcecie?"
"Sytuacja jest... skomplikowana." Szczęka Luci napina się niemal niezauważalnie. "Są czynniki, które musimy wziąć pod uwagę."
"Czynniki." Gorzko się śmieję. "Teraz jestem czynnikiem. Cudownie."
"Chodzi o to, że..." wtrąca Matteo, pochylając się naprzód z tym drapieżnym błyskiem w bursztynowych oczach, "nie planowaliśmy tego. Aukcja była... okazją. Skorzystaliśmy z niej."
"Okazją na co?"
Cisza.
Santo przesuwa się przy oknie, jego blade zielone oczy na moment spotykają moje, po czym uciekają w bok. Wygląda na niemalże zakłopotanego. Niemalże ludzkiego.
"Dopóki nie ustalimy najlepszego rozwiązania," mówi Luca, jego głos zimny i ostateczny, "zostaniesz tutaj. Jako nasz gość."
"Gość." Smakuję to słowo jak truciznę. "Tak to nazywacie?"
"Wolisz być więźniem?" Uśmiech Matteo się zaostrza. "Bo to da się zaaranżować, piccola."
"Dość." Głos Luci przecina pokój. Wstaje, zapinając marynarkę precyzyjnymi ruchami. "Dostaniesz pokój. Wygodne warunki. Wszystko, czego potrzebujesz. Enzo zadba o szczegóły."
"I jak długo mam czekać, aż zdecydujecie o moim losie?"
Luca zatrzymuje się w drzwiach, patrząc na mnie tymi stalowoszarymi oczami, które nie zdradzają niczego.
"Tak długo, jak będzie trzeba."
Wychodzi. Matteo wstaje z kanapy, zatrzymuje się przy mnie tak blisko, że czuję jego perfumy, czuję ciepło bijące z jego ciała.
"Nie martw się tak, piccola," szepcze, jego oddech ciepły przy moim uchu. "Na pewno wymyślimy coś... kreatywnego."
I znika, zostawiając mnie samą z Santo.
Najmłodszy z braci nie ruszył się z miejsca przy oknie. Patrzy na mnie tymi niepokojącymi, bladymi oczami, coś nieczytelnego w jego wyrazie twarzy.
"Jeśli to coś dla ciebie znaczy," mówi cicho, "przepraszam. Żaden z nas nie chciał, żeby to tak wyglądało."
Wychodzi, a ja zostaję sama.
Po chwili pojawia się Enzo, z wyrazem twarzy starannie neutralnym. "Pokój jest gotowy, signorina. Proszę za mną."
Prowadzi mnie na trzecie piętro, wschodnie skrzydło—pokój większy niż całe moje mieszkanie. Ogromne łóżko z baldachimem. Okna od podłogi do sufitu. Meble, które powinny stać w muzeum.
"To teraz twoje," mówi. "Zadzwoń dzwonkiem, jeśli czegoś potrzebujesz."
Drzwi zamykają się za nim. Zamek szczęka.
Stoję pośrodku tego pięknego więzienia, nadal w karmazynowej sukni, którą mi założyli na aukcję, i próbuję pojąć, co się właśnie wydarzyło.
Kupili mnie. Nie wiedzą, co ze mną zrobić. I dopóki tego nie wymyślą, jestem tu uwięziona—czekając, zastanawiając się, całkowicie na ich łasce.
Opadam na krawędź łóżka i wpatruję się w zamknięte drzwi.
W co, do diabła, się wpakowałam?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy dni mijają w ciszy.
Ani słowa od braci, odkąd zgodziłam się zostać. Żadnego wezwania, żadnych wyjaśnień, żadnych odwiedzin—nic. Jestem dobrze karmiona, trzy posiłki dziennie przynosi mi niema służba, która unika mojego spojrzenia.
Mam pełną swobodę poruszania się po domu, mogę chodzić wszędzie, gdzie zechcę, z wyjątkiem zachodniego skrzydła, które zawsze jest zamknięte na klucz.
Traktują mnie jak gościa, nie jak więźnia. To prawie gorsze w ten sposób. Przynajmniej gdyby mnie zamknęli, wiedziałabym, na czym stoję.
Ta uprzejma zawiesina to psychologiczna tortura i podejrzewam, że doskonale wiedzą, co robią. Pozwalają mi kisić się w niepewności. Wyobrażać sobie różne rzeczy. Pozwalają, by oczekiwanie mnie pożerało.
Każde skrzypnięcie podłogi sprawia, że podskakuję. Każdy odległy głos sprawia, że serce wali mi jak oszalałe. Leżę nocami bez snu, wpatrując się w sufit, zastanawiając się, kiedy spadnie drugi but.
Zastanawiam się, który z braci przyjdzie po mnie pierwszy. Czego będą chcieli, gdy już to zrobią.
Przechadzam się po wielkim domu, który kiedyś sprzątałam, widząc go teraz inaczej. Marmurowe podłogi, które myłam na kolanach. Żyrandole, które odkurzałam dwudziestostopową tyczką, aż bolały mnie ramiona.
Okna, które szorowałam, aż lśniły—niewidoczne dla każdego, kto przechodził obok. Byłam tu kiedyś niewidzialna—tylko kolejna służąca, niegodna uwagi. Teraz jestem czymś zupełnie innym, choć jeszcze nie wiem, czym.
Dom wydaje się inny, gdy w nim nie pracujesz. Większy. Pustszy. Pełen cieni i sekretów, których nie zauważałam, gdy byłam zbyt zajęta szorowaniem, by podnieść wzrok.
Trzeciego dnia przechodzę przez wschodnie skrzydło, przeciągając palcami po mahoniowej konsoli, którą polerowałam w każdy czwartek, gdy nagle czyjaś dłoń zaciska się na moim nadgarstku.
Zanim zdążę zareagować, zostaję szarpnięta w bok przez otwarte drzwi. Wnętrze jest przyciemnione—jakiś salon, meble spowite w cienie, zasłony szczelnie zaciągnięte przed popołudniowym światłem.
Otwieram usta, by krzyknąć, ale druga ręka zakrywa je, mocno przyciskając do moich warg, tłumiąc jakikolwiek dźwięk, zanim zdąży się wydostać.
Czuję zapach drogiej wody kolońskiej. Czuję ciepło ciała, znacznie większego od mojego, które przygniata mnie do ściany. Serce wali mi o żebra, gdy patrzę w bursztynowe oczy błyszczące w półmroku.
Matteo.
Ten znajomy drapieżny uśmiech wygina jego usta, a on pochyla się blisko, muska wargami moje ucho, gdy mówi.
"Mógłbym cię wziąć tu i teraz," szepcze, głos aksamitny i trujący. "Zakończyć tę farsę, zanim się zacznie. Co o tym sądzisz, piccola? Krzyczałabyś? Walczyłabyś?"
Cicho się śmieje, przy mojej skórze. "A może byś stopniała?"
Serce bije mi tak mocno, że na pewno to czuje. Próbuję się wyrwać, ale jest zbyt silny—jego ciało to klatka z mięśni i złej woli, jego tors przyciśnięty do mojego, udo wciśnięte między moje nogi. Ledwo mogę oddychać.
"Za dużo o sobie myślisz," ciągnie, oddech gorący na mojej szyi. "Krzyczałaś na aukcji, jakbyś miała jakąś władzę. Jakby twoja mała histeria coś znaczyła."
Jego dłoń zsuwa się z moich ust na szyję—nie ściska, tylko spoczywa tam, kciuk lekko naciska na mój puls. Przypomnienie, jak łatwo mógłby mnie skrzywdzić. Jak całkowicie jestem na jego łasce.
"Nie jesteś wyjątkowa, piccola. Nie jesteś cenna. Jesteś rzeczą. Własnością. Zabawka, za którą zapłaciliśmy niemałe pieniądze."
Patrzę na niego gniewnie, nie odwracając wzroku, nie dając mu satysfakcji zobaczenia mojego strachu. "Idź do diabła," cedzę przez zaciśnięte zęby.
Jego uśmiech tylko się poszerza. "Och, byłem tam. Przereklamowane."
Jego kciuk leniwie kreśli kółka na mojej szyi. "Mogłaś odejść, wiesz? Drzwi były szeroko otwarte. Samochód czekał. Twoja wolność—zaledwie kilka kroków. Ale nie odeszłaś, prawda? Zostałaś."
"Dla mojej rodziny."
"Ach tak. Posłuszna córka, poświęcająca się dla mamusi i tatusia. Jakie to szlachetne. Jakie bezinteresowne." Jego bursztynowe oczy palą się w moich. "Ale nie sądzę, by o to chodziło. Nie do końca."
"Nic o mnie nie wiesz."
"Wiem więcej, niż ci się wydaje."
Pochyla się bliżej, jego usta niemal muskają moje, a ja nienawidzę tego, że mój oddech zamiera. Nienawidzę, jak moje ciało reaguje na jego bliskość, podczas gdy w głowie rozbrzmiewa alarm.
"Myślę, że zostałaś, bo jakaś część ciebie tego chce. Chce być zabrana. Zawłaszczona. Chce przestać udawać, że nie pragnie czegoś mroczniejszego niż to spokojne, miękkie życie, z którego pochodzisz."
Jego głos staje się szeptem. "Widziałem, jak na mnie patrzyłaś, gdy szorowałaś moje podłogi, piccola. Gdy myślałaś, że nie patrzę."
Krew mi zamarza. Chcę mu napluć w twarz, powiedzieć, że się myli, że jest chory. Ale słowa nie przychodzą. Bo gdzieś w środku, zdradziecka część mnie zastanawia się, czy nie ma racji.
"Matteo."
Głos tnie powietrze jak ostrze—zimny, płaski, rozkazujący.
Luca stoi w drzwiach, sylwetka ostra na tle światła z korytarza. Cały w czerni, jak zawsze, garnitur nieskazitelny, wyraz twarzy wykuty z kamienia. Ale w jego głosie słychać stal. Zagrożenie.
"Puść ją."
Matteo nie rusza się od razu. Jego oczy pozostają wpatrzone w moje, ten irytujący uśmieszek wciąż igra mu na ustach. Czuję jego puls przy swoim sercu—spokojny, opanowany, zupełnie inny niż moje dzikie łomotanie.
"Tylko się zapoznajemy, fratello. Nic się nie stało."
"Puść. Ją."
Między braćmi przelatuje coś—cicha walka woli trwająca zaledwie sekundy, a wydająca się wiecznością. Stare urazy. Niewypowiedziane zasady. Hierarchia, której nie rozumiem.
Potem Matteo powoli się cofa, ręce unosi w udawanym geście poddania.
"Taki poważny, Luca. Naprawdę musisz się wyluzować."
"To jeszcze nie zostało ustalone." Spojrzenie Luci przenosi się na mnie i znów czuję się przyparta do muru—tym razem inaczej, chłodniej. Jak gdyby mnie oglądano pod mikroskopem. "Do kogo należy. Dopóki to się nie rozstrzygnie, nikt jej nie dotyka."
Matteo cicho się śmieje. "Już jesteś taki zaborczy. A myślałem, że nie zależy ci na nowym pupilu."
Luca go ignoruje. Cały czas patrzy na mnie. "Jak długo?" pytam, mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. "Jak długo to piekło ma trwać?"
Znów pojawia się jego cienki uśmiech—ten, który nigdy nie dociera do oczu. "Gdyby to szybko się skończyło, signorina, nie byłoby warte tej ceny, jaką zapłaciliśmy."
Odwraca się i odchodzi, a jego kroki dudnią w korytarzu jak odliczanie. Matteo zostaje jeszcze moment, przeciągając na mnie wzrok po raz ostatni.
"Do zobaczenia wkrótce, piccola."
I też znika, rozpływając się w cieniu jak dym.
Zostaję przyciśnięta do ściany, serce mi wali, skóra płonie tam, gdzie mnie dotykał. Wciąż czuję ducha jego dłoni na swojej szyi, jego oddech na karku, jego ciało przyciśnięte do mojego.
Obejmuję się ramionami i próbuję oddychać. Próbuję uspokoić serce.
To teraz moje życie. Uwięziona między trzema drapieżnikami, czekam, który pierwszy mnie pożre.
Przesuń w górę, aby kontynuować
O 2:14 w nocy drzwi do mojego pokoju otwierają się po cichym pukaniu.
Siadam gwałtownie na łóżku, serce wali mi o żebra, cienkie prześcieradła plączą się wokół moich nóg, gdy cofam się w panice pod zagłówek.
Myśli od razu biegną do Matteo—jego bursztynowe oczy w ciemności, dłoń na moim gardle, szeptane obietnice tego, co mógłby mi zrobić.
Wspomnienie jego ciała przyciskającego mnie do ściany, tego, jak patrzył na mnie, jakby miał mnie pożreć.
Otwieram usta, by krzyknąć.
Ale to Enzo wślizguje się do środka.
Dlaczego od razu o tym nie pomyślałam? On zawsze puka. Jego zwykle opanowana twarz jest napięta czymś, czego nie umiem nazwać—może pilnością albo ostrzeżeniem.
Wciąż jest w garniturze, nawet o tej porze, choć krawat ma poluzowany, a pod oczami cienie, których wcześniej nie było.
"Chodź," mówi cicho. "Czekają."
"Kto czeka?" Ściskam prześcieradło przy piersi. "Co się dzieje? Coś się stało?"
"Bracia." Nie rozwija tematu. Po prostu trzyma drzwi otwarte, wyraz twarzy starannie obojętny. "Teraz, signorina. Nie warto kazać im czekać."
"O drugiej w nocy? Co mogłoby—"
"Teraz."
Coś w jego tonie natychmiast ucina moje pytania. Nie sięgam po buty ani szlafrok.
Po prostu zsuwam nogi z łóżka i boso idę za nim cichymi korytarzami, marmur zimny pod stopami, cienka nocna koszulka ledwie chroni przed chłodem.
Jedwab ledwie sięga połowy uda i aż za bardzo czuję, jak jestem odsłonięta. Jak bardzo bezbronna.
Dom wydaje się inny o tej porze. Ciemniejszy. Starszy. Pełen cieni, które zdają się oddychać. Każde skrzypnięcie sprawia, że się wzdrygam. Każdy błysk światła z świecy wygląda jak oczy patrzące z mroku.
"Enzo," szepczę, gdy idziemy. "O co w tym chodzi? Proszę. Powiedz mi."
Spogląda na mnie, coś mignęło w jego ciepłych, brązowych oczach. "Nie do mnie należy to mówić, signorina. Ale..." Zawahał się. "Spróbuj zachować otwarty umysł."
Zanim zdążę zapytać, co to znaczy, zatrzymujemy się przed drzwiami do biblioteki—masywne dębowe panele rzeźbione w sceny, których nie rozpoznaję w przygaszonym świetle. Rzuca mi spojrzenie, którego nie potrafię odczytać.
"Powodzenia," mruczy. I znika, rozpływając się w cieniach, jakby nigdy go tu nie było.
Wchodzę sama.
Biblioteka jest ciepła, w ogromnym kamiennym kominku żarzy się ogień, rzucając bursztynowo-złote światło na pokój. Od podłogi po sufit półki z książkami wzdłuż każdej ściany, skórzane grzbiety błyszczą w świetle.
Powietrze przesiąka zapachem starego papieru i dymu z drewna, niemal kojące, gdyby nie to, co czeka mnie w środku.
Ale ledwie to zauważam. Moja uwaga skupia się na trzech mężczyznach czekających na mnie.
Luca, Matteo i Santo stoją razem przy ogniu—dziś bez masek, bez ciemności, za którą mogli by się ukryć, bez gier światła i cienia.
Wyglądają prawie po ludzku. Koszule rozpięte pod szyją, rękawy podwinięte do łokci, włosy lekko potargane. Mniej jak królowie mafii, bardziej jak mężczyźni, którzy nie spali od dni.
To nie czyni ich mniej niebezpiecznymi. Jeśli już, to gorzej. Bardziej realni. Bardziej obecni.
Machnięciem ręki Luca wskazał mi puste miejsce na fotelu. Tym razem posłuchałam.
Luca odchrząknął, zanim zaczął. "Moi bracia i ja omówiliśmy obecną... sytuację. Doszliśmy do wniosku, że..."
"Umowa to umowa, piccola," przerwał Matteo bezceremonialnie. "Pieniądze zmieniły właściciela. Kontrakty zostały podpisane. Ty dasz to, co obiecałaś. Tak czy inaczej."
"Chodzi o to," mówi Santo, wreszcie odwracając się od okna, "że i tak byliśmy wtedy twoją najlepszą opcją. Wierz lub nie."
"I to ma mnie pocieszyć?"
"To ma dać ci perspektywę," odpowiada Luca.
Podchodzi bliżej, a jego bracia z nim, tworząc wokół mnie ciemny półokrąg. Nie groźny, dokładnie. Ale nie do uniknięcia.
Aż za bardzo czuję, jaka jestem przy nich mała, jak cienka jest moja nocna koszulka, jak bardzo muszę wyglądać na bezbronną, stojąc boso w świetle ognia.
"To działa tak," mówi Luca, stalowoszare oczy wbijają się w moje. "Zostajesz. Mieszkasz tu, pod naszą ochroną, niczego ci nie brakuje. A kiedy będziesz gotowa..."
Zawiesza głos, pozwalając, by ciężar słów opadł. "Wybierasz. Który z nas cię sobie rości."
Na początku nie rozumiem tych słów. Mrugam, pewna, że się przesłyszałam. "Co?"
Uśmiech Matteo się poszerza, czyste grzech i satysfakcja. "Słyszałaś go, piccola. Koniec z czekaniem w jedwabnych klatkach. Koniec z niedopowiedzeniami." Przechyla głowę, studiując mnie jak coś pysznego, na co nie może się doczekać. "To ty wybierasz, który z braci zabierze cię do łóżka."
"Nie rozumiem." Mój własny głos wydaje mi się obcy. Odległy. "Dajecie mi wybór? Po tym wszystkim, co mi zrobiliście?"
"Dajemy ci jedyny wybór, który się liczy," mówi Luca. "Zostań. Poznaj, kim jesteśmy. A kiedy będziesz gotowa, zdecyduj, którego z nas chcesz."
"A jeśli nie będę chciała żadnego?"
Matteo cicho się śmieje. "Wtedy zostaniesz, aż zapragniesz."
"To nie wybór. To po prostu inny rodzaj więzienia."
"Każdy wybór to więzienie, piccola." Jego bursztynowe oczy błyszczą. "Pytanie tylko, którą celę wolisz."
"Jak długo?" pytam. "Jak długo mam na decyzję?"
"Ile potrzebujesz," mówi cicho Santo. "Nie ma terminu."
"W granicach rozsądku," dodaje Luca, rzucając najmłodszemu bratu spojrzenie. "Jesteśmy cierpliwi, Gianna. Ale nie bez końca."
W głowie szukam pułapki, haczyka, okrucieństwa ukrytego pod tą pozorną hojnością. Oni dają mi wybór? Po wszystkim—aukcji, niewoli, terrorze—oddają mi władzę?
Spoglądam na nich po kolei. Luca z zimną precyzją, patrzy na mnie jak na pionka w partii szachów, którą rozgrywa.
Matteo z płonącym głodem, ten drapieżny uśmiech obiecuje rozkosz i ból w równych częściach. Santo z cichą intensywnością, jego blade zielone oczy kryją coś, czego nie umiem nazwać.
Trzech drapieżników oferuje mi iluzję kontroli. A może to nie iluzja. Może po raz pierwszy, od kiedy wyrwali mnie z progu domu moich rodziców, władza naprawdę należy do mnie.
I to przeraża mnie bardziej niż jakakolwiek aukcja.
Ale w moim brzuchu kłębi się coś więcej niż strach. Coś jeszcze—nagle przebudzone pragnienie tej władzy.
Tego, co mi dają. Szansy, by w końcu sama podejmować decyzje, zamiast mieć je podejmowane za mnie.
Prostuję plecy, unoszę podbródek i patrzę w oczy Luki bez wahania.
"I ja... muszę wybrać tylko jednego?"
Przesuń w górę, aby kontynuować