passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

From Their Maid to Their Obsession - Rozdział #6 - autor itsvlada

From Their Maid to Their Obsession

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Spędziłam noc zamknięta w pozłacanej sypialni, która bardziej przypominała trumnę, wpatrując się w ściany pokryte jedwabną tapetą w kolorze starej krwi.

Moje myśli przebiegały każdą możliwą drogę ucieczki i nie znalazły żadnej. Okna się nie otwierają—sprawdziłam je wszystkie dwa razy, przesuwając palcami po szwach, szukając jakiejkolwiek słabości, zasuwki, pęknięcia, które mogłabym wykorzystać.

Drzwi otwierają się tylko od zewnątrz. Przez godziny przyciskałam do nich ucho, nasłuchując kroków, głosów, jakiegokolwiek sygnału, co mnie czeka. Nic poza ciszą.

Spałam ledwie godzinę czy dwie, niespokojnie drzemiąc, zanim koszmary wyrwały mnie ze snu.

Ledwo tknęłam jedzenie, które mi przynieśli—jakiś makaron, który pewnie kosztował więcej niż mój tygodniowy budżet na jedzenie, stygnący i zastygle na tacy.

Pokojówka, która je przyniosła, nie spojrzała mi w oczy, nie odpowiedziała na pytania, po prostu postawiła tacę i wyszła, jakbym już była duchem.

Usiadłam tylko na krawędzi łóżka, miększego niż cokolwiek, co kiedykolwiek miałam, i czekałam, aż koszmar będzie trwał dalej.

Teraz drzwi się otwierają i do środka wchodzi kobieta, której nie rozpoznaję. Niesie karmazynową, jedwabną suknię przerzuconą przez ramię, kładzie ją na łóżku bez ceremonii.

"Załóż to," mówi beznamiętnie.

"Kim jesteś?" pytam. "Gdzie jestem? Co to za miejsce?"

"Pytania teraz ci nie pomogą." Skinęła głową w stronę sukni. "Masz dziesięć minut. Radzę dobrze je wykorzystać."

"A jeśli odmówię?"

"Wtedy oni cię ubiorą."

Patrzy na mnie oczami, które widziały to już setki razy—dziewczyny takie jak ja, przestraszone, buntownicze i ostatecznie bezsilne.

"Twój wybór. Ale polecam współpracować. Tak jest łatwiej."

Chcę odmówić. Chcę rozerwać materiał na strzępy i wydrapać jej oczy, kiedy wróci. Ale miałam całą noc na myślenie i czegoś się nauczyłam przez te długie, ciemne godziny.

Bunt bez strategii to tylko hałas. Krzyki i walka nie uratowały mnie wczoraj. Dziś w nocy też mnie nie uratują. Muszę być mądrzejsza. Muszę przetrwać wystarczająco długo, by znaleźć inną drogę.

Wkładam więc suknię, nienawidząc tego, jak idealnie leży, jak opina każdy mój kształt, jakby była uszyta specjalnie na mnie.

Jedwab chłodzi moją skórę, luksusowy w sposób, którego nigdy nie doświadczyłam—materiał, który szepcze, gdy się poruszasz.

Kobieta wraca dokładnie dziesięć minut później, ani sekundy więcej ani mniej. Jej wzrok omiata mnie raz, klinicznie, oceniająco, jak rzeźnik oglądający kawał mięsa.

"Dobrze się prezentujesz," mówi. "Chodź za mną."

Zanim zdążę zadać pytanie, już idzie, a ja nie mam wyboru, muszę podążyć.

Prowadzi mnie przez ciche korytarze, których nigdy wcześniej nie widziałam, obok obrazów wartych więcej niż dom mojej rodziny, obok marmurowych posągów, pozłacanych luster i żyrandoli ociekających kryształami.

To miejsce to pałac. Więzienie przebrane za luksus.

Zatrzymujemy się przed ciężkimi, podwójnymi drzwiami. Ciemne drewno rzeźbione we wzory, których nie rozróżniam w słabym świetle—postaci splątane, ciała powykręcane w sposób, od którego przewraca mi się w żołądku.

"Powodzenia," mówi i otwiera drzwi.

Za nimi leży zupełnie czarny pokój, ciemność tak gęsta, że wydaje się solidna. Namacalna. Jakby wejście w pustkę, która może mnie pochłonąć.

Jedno światło punktowe przecina pustkę, oświetlając niskie, okrągłe podium na środku.

Żołądek opada mi gdzieś na dno.

"Idź," mówi. "Czekają."

Idę naprzód, bo nie mam dokąd uciec. Obcasy stukają o kamień, echo rozbrzmiewa w ciszy, ogłaszając moje przybycie potworom z ukrycia. Każdy krok jest jak marsz na własną egzekucję.

Wchodzę na podium.

Światło unieruchamia mnie jak motyla pod szkłem, gorące i oślepiające, nie widzę nic poza jego krawędzią. Ale słyszę ich.

Dziesiątki osób rozsiadłych w cieniu, ich twarze niewidoczne, obecność przytłaczająca powietrze. Skrzypienie skóry, gdy się poruszają w fotelach. Brzęk lodu w szklankach.

Zgrzyt zapałki, błysk płomienia, żar cygar jak oczy drapieżnika w ciemności.

Ktoś cicho się śmieje i ten dźwięk sprawia, że skóra cierpnie mi na karku. W powietrzu czuć dym, drogie perfumy i coś drapieżnego.

"Numer licytacyjny siedem," ogłasza głos gdzieś z ciemności, gładki i wyćwiczony, jakby robił to tysiące razy.

"Gianna Rossi. Dwadzieścia dwa lata. Dziewica z certyfikatem. Zdrowie doskonałe, brak wcześniejszych związków. Licytację zaczynamy od stu tysięcy."

Licytacja się zaczyna.

"Sto pięćdziesiąt od stołu trzeciego."

"Dwieście od stołu siódmego."

"Trzysta pięćdziesiąt od stołu dwunastego." Męski głos, rozbawiony, ociekający poczuciem własności. "Wygląda na taką, co się drapie. Lubię to."

Śmiech rozchodzi się po ciemności. Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach.

"Pół miliona od stołu siódmego."

"Pięćset pięćdziesiąt od stołu trzeciego. Obróćcie ją. Chcę zobaczyć, co kupuję."

Nie ruszam się. Odmawiam kręcenia się jak pozytywka dla tych zwierząt.

"Sześćset od stołu dwunastego."

"Siedemset pięćdziesiąt od stołu siódmego."

"Dziewięćset od stołu trzeciego."

Kwoty rosną coraz wyżej, każda jak policzek, przypomnienie, że jestem tylko ciałem z metką. Coś we mnie pęka. Potem kruszy się zupełnie.

W końcu moja wściekłość zrywa smycz.

"Dość!" Mój krzyk odbija się od kamienia, uciszając wszystko. Licytacja zamiera. Szepty cichną. Nawet lód przestaje dźwięczeć. "Nie jestem własnością! Nie jestem na sprzedaż!"

Martwa cisza. Cygarowy żar zamiera w pół błysku.

Mówię dalej, głosem surowym i drżącym, łzy palą mnie w oczach, ale nie pozwalam im spaść.

"Chcecie mnie? To pokażcie twarze! Spójrzcie mi w oczy i powiedzcie, co zamierzacie mi zrobić! Czy wstydzicie się tego, kim jesteście? Tchórze, wszyscy! Chowacie się w ciemności jak potwory!"

Trzy uderzenia serca ciszy.

Potem w cieniu przesuwają się krzesła. Wstają trzy sylwetki—wysokie, potężne, poruszające się razem z tą koordynacją, która mówi o latach wspólnego działania.

Nie widzę ich twarzy, nie dostrzegam żadnych szczegółów, tylko kontury ciał na tle bladego światła przy wyjściu.

Wymieniają między sobą długie, nieczytelne spojrzenie. Cicha komunikacja, której nie potrafię rozszyfrować.

A potem, bez słowa, bez spojrzenia w moją stronę, odwracają się i wychodzą.

Szepty rozchodzą się po ciemności. Nie rozumiem słów, ale słyszę zaskoczenie. Dezorientację. Rozdrażnienie.

"Milion od stołu siódmego," rozlega się głos. "Ostateczna oferta."

Cisza. Nikt nie przebija. Nikt się nie odzywa.

"Sprzedana dla stołu siódmego!" ogłasza licytator, jego głos lekko się łamie. "Gratulacje z okazji nowego nabytku."

Reflektor gaśnie.

Stoję sama w ciemności, pierś unosi się ciężko, serce wali o żebra jak ptak w klatce, próbujący się wyrwać. Nie wiem, kto mnie kupił. Nie wiem, czy mój wybuch poprawił sytuację, czy nieskończenie ją pogorszył.

Wiem tylko, że teraz do kogoś należę. I nie mam pojęcia, kim jest ani co zamierza ze mną zrobić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Siedzę z tyłu kolejnego czarnego samochodu, samotna, poza ochroniarzami na przednich siedzeniach.

Mężczyźni nie odzywają się do mnie, nawet nie spoglądają w moją stronę—jakbym była bagażem. Po prostu kolejną paczką do dostarczenia temu, kto zapłacił milion dolarów za moje ciało.

Przez przyciemnione szyby obserwuję, jak miasto ustępuje miejsca krętym drogom i żelaznym bramom. Znane drogi. Znane bramy. Żołądek mi się ściska, gdy rozpoznaję trasę.

Posiadłość Morettich.

Nie. To niemożliwe. Proszę, Boże, niech to nie będzie prawda.

Samochód toczy się podjazdem, żwir chrzęści pod oponami, zatrzymuje się przed głównym wejściem. Brakuje braci czekających na schodach. Brak widowni na moje przybycie.

Tylko masywny kamienny dom majaczący na tle wieczornego nieba, wyglądający bardziej jak grobowiec niż dom. Grobowiec, który kiedyś sprzątałam.

Ochroniarze odprowadzają mnie do środka bez słowa i znikają w cieniu, zostawiając mnie stojącą w wielkim holu, który myłam w każdy weekendowy poranek.

"Signorina Rossi."

Enzo wyłania się z cienia, jakby na mnie czekał. Ten sam nienaganny trzyczęściowy garnitur, dziś grafitowy z bordową poszetką.

To samo spokojne spojrzenie. Te same ciepłe brązowe oczy, które teraz wydają się częścią kłamstwa, którego byłam zbyt głupia, by przejrzeć.

"Ty," szepczę. "Wiedziałeś. Cały ten czas wiedziałeś, co mi się stanie."

"Wiem wiele rzeczy, signorina." Jego głos jest miękki, niemal przepraszający. "To moja praca."

"Twoja praca." Śmieję się gorzko. "To sobie powtarzasz? Że po prostu wykonujesz swoją pracę, podczas gdy dziewczyny są sprzedawane jak bydło?"

"Proszę za mną," mówi po prostu. "Wszystko ci wyjaśnią."

Prowadzi mnie korytarzami, które sprzątałam setki razy, obok pokojów, które odkurzałam aż do bólu ramion, obok obrazów, które polerowałam, aż widziałam w nich własne odbicie.

Dwa dni temu byłam tu niewidzialna. Służąca. Nikt.

Teraz idę tymi samymi korytarzami w karmazynowej, jedwabnej sukni wartej więcej niż samochód mojej rodziny, należąc do kogoś, kto zapłacił fortunę za moje ciało.

Zatrzymujemy się przed drzwiami gabinetu. Enzo przystaje, ręka na klamce.

"Cokolwiek teraz czujesz," mówi cicho, "spróbuj najpierw wysłuchać, zanim zareagujesz. Rzeczy nie zawsze są takie, na jakie wyglądają."

Otwiera drzwi, zanim zdążę odpowiedzieć.

W środku pali się ogień, trzaskając cicho w kamiennym kominku, rzucając w pomieszczeniu odcienie bursztynu i złota. W środku czekają trzej mężczyźni.

Luca. Matteo. Santo.

Bracia Moretti.

Kupili mnie. Moi pracodawcy mnie kupili. Mężczyźni, o których fantazjowałam, mężczyźni, którzy, myślałam, nigdy mnie nie zauważą—kupili moją dziewictwo na aukcji.

"Wy," szepczę ledwo słyszalnie. "Byliście przy stole numer 7."

Luca siedzi za biurkiem, stalowoszare oczy wpatrzone we mnie z tym znajomym chłodnym osądem. Blizna na jego skroni łapie światło ognia. "Usiądź, Gianna."

"Postoję."

Matteo uśmiecha się z kanapy ze skóry, bursztynowe oczy błyszczą rozbawieniem. "Jest zadziorna. Mówiłem, że to mi się w niej podoba."

"Przestań, Matteo," cicho mówi Santo, stojąc przy oknie, blade zielone oczy utkwione we mnie. "To nie jest zabawa."

Luca znów skupia na mnie uwagę. "Nie licytowaliśmy, by cię skrzywdzić, Gianna. Zrobiliśmy to, by każdy inny zwierz w tym pokoju trzymał się od ciebie z daleka."

"Jakie to szlachetne," wypluwam. "Kupowanie kobiety, by ją chronić. Bardzo szlachetne z waszej strony."

"Tak, rzeczywiście." Głos Luci pozostaje płaski, pozbawiony emocji.

"Masz pojęcie, co ci mężczyźni by ci zrobili? Russo przy stole numer 3 chciał cię do swoich klubów. Lubi sam łamać dziewczyny, zanim puści je do pracy. Lubi się tym delektować. To trwa tygodniami. Na końcu nie pamiętają nawet własnego imienia."

"A Benedetti przy stole 12..." Uśmiech Matteo znika, w jego rysach pojawia się coś mroczniejszego. "Trzyma dziewczyny w klatkach. Dosłownie. Jak egzotyczne zwierzątka. Karmi je z misek na podłodze."

Żołądek mi się przewraca, ale nie pozwalam by było to widać po mnie. "Co teraz?" pytam, głos mam twardszy, niż się czuję. "Czego ode mnie chcecie?"

Bracia wymieniają spojrzenia. Coś między nimi przelatuje—napięcie, niezgoda. Rozmowa, którą najwyraźniej już prowadzili zanim przyszłam.

"To wciąż jest ustalane," w końcu mówi Luca.

"Ustalane?" Patrzę na niego. "Zapłaciliście za mnie milion dolarów i nie wiecie, czego chcecie?"

"Sytuacja jest... skomplikowana." Szczęka Luci napina się niemal niezauważalnie. "Są czynniki, które musimy wziąć pod uwagę."

"Czynniki." Gorzko się śmieję. "Teraz jestem czynnikiem. Cudownie."

"Chodzi o to, że..." wtrąca Matteo, pochylając się naprzód z tym drapieżnym błyskiem w bursztynowych oczach, "nie planowaliśmy tego. Aukcja była... okazją. Skorzystaliśmy z niej."

"Okazją na co?"

Cisza.

Santo przesuwa się przy oknie, jego blade zielone oczy na moment spotykają moje, po czym uciekają w bok. Wygląda na niemalże zakłopotanego. Niemalże ludzkiego.

"Dopóki nie ustalimy najlepszego rozwiązania," mówi Luca, jego głos zimny i ostateczny, "zostaniesz tutaj. Jako nasz gość."

"Gość." Smakuję to słowo jak truciznę. "Tak to nazywacie?"

"Wolisz być więźniem?" Uśmiech Matteo się zaostrza. "Bo to da się zaaranżować, piccola."

"Dość." Głos Luci przecina pokój. Wstaje, zapinając marynarkę precyzyjnymi ruchami. "Dostaniesz pokój. Wygodne warunki. Wszystko, czego potrzebujesz. Enzo zadba o szczegóły."

"I jak długo mam czekać, aż zdecydujecie o moim losie?"

Luca zatrzymuje się w drzwiach, patrząc na mnie tymi stalowoszarymi oczami, które nie zdradzają niczego.

"Tak długo, jak będzie trzeba."

Wychodzi. Matteo wstaje z kanapy, zatrzymuje się przy mnie tak blisko, że czuję jego perfumy, czuję ciepło bijące z jego ciała.

"Nie martw się tak, piccola," szepcze, jego oddech ciepły przy moim uchu. "Na pewno wymyślimy coś... kreatywnego."

I znika, zostawiając mnie samą z Santo.

Najmłodszy z braci nie ruszył się z miejsca przy oknie. Patrzy na mnie tymi niepokojącymi, bladymi oczami, coś nieczytelnego w jego wyrazie twarzy.

"Jeśli to coś dla ciebie znaczy," mówi cicho, "przepraszam. Żaden z nas nie chciał, żeby to tak wyglądało."

Wychodzi, a ja zostaję sama.

Po chwili pojawia się Enzo, z wyrazem twarzy starannie neutralnym. "Pokój jest gotowy, signorina. Proszę za mną."

Prowadzi mnie na trzecie piętro, wschodnie skrzydło—pokój większy niż całe moje mieszkanie. Ogromne łóżko z baldachimem. Okna od podłogi do sufitu. Meble, które powinny stać w muzeum.

"To teraz twoje," mówi. "Zadzwoń dzwonkiem, jeśli czegoś potrzebujesz."

Drzwi zamykają się za nim. Zamek szczęka.

Stoję pośrodku tego pięknego więzienia, nadal w karmazynowej sukni, którą mi założyli na aukcję, i próbuję pojąć, co się właśnie wydarzyło.

Kupili mnie. Nie wiedzą, co ze mną zrobić. I dopóki tego nie wymyślą, jestem tu uwięziona—czekając, zastanawiając się, całkowicie na ich łasce.

Opadam na krawędź łóżka i wpatruję się w zamknięte drzwi.

W co, do diabła, się wpakowałam?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Trzy dni mijają w ciszy.

Ani słowa od braci, odkąd zgodziłam się zostać. Żadnego wezwania, żadnych wyjaśnień, żadnych odwiedzin—nic. Jestem dobrze karmiona, trzy posiłki dziennie przynosi mi niema służba, która unika mojego spojrzenia.

Mam pełną swobodę poruszania się po domu, mogę chodzić wszędzie, gdzie zechcę, z wyjątkiem zachodniego skrzydła, które zawsze jest zamknięte na klucz.

Traktują mnie jak gościa, nie jak więźnia. To prawie gorsze w ten sposób. Przynajmniej gdyby mnie zamknęli, wiedziałabym, na czym stoję.

Ta uprzejma zawiesina to psychologiczna tortura i podejrzewam, że doskonale wiedzą, co robią. Pozwalają mi kisić się w niepewności. Wyobrażać sobie różne rzeczy. Pozwalają, by oczekiwanie mnie pożerało.

Każde skrzypnięcie podłogi sprawia, że podskakuję. Każdy odległy głos sprawia, że serce wali mi jak oszalałe. Leżę nocami bez snu, wpatrując się w sufit, zastanawiając się, kiedy spadnie drugi but.

Zastanawiam się, który z braci przyjdzie po mnie pierwszy. Czego będą chcieli, gdy już to zrobią.

Przechadzam się po wielkim domu, który kiedyś sprzątałam, widząc go teraz inaczej. Marmurowe podłogi, które myłam na kolanach. Żyrandole, które odkurzałam dwudziestostopową tyczką, aż bolały mnie ramiona.

Okna, które szorowałam, aż lśniły—niewidoczne dla każdego, kto przechodził obok. Byłam tu kiedyś niewidzialna—tylko kolejna służąca, niegodna uwagi. Teraz jestem czymś zupełnie innym, choć jeszcze nie wiem, czym.

Dom wydaje się inny, gdy w nim nie pracujesz. Większy. Pustszy. Pełen cieni i sekretów, których nie zauważałam, gdy byłam zbyt zajęta szorowaniem, by podnieść wzrok.

Trzeciego dnia przechodzę przez wschodnie skrzydło, przeciągając palcami po mahoniowej konsoli, którą polerowałam w każdy czwartek, gdy nagle czyjaś dłoń zaciska się na moim nadgarstku.

Zanim zdążę zareagować, zostaję szarpnięta w bok przez otwarte drzwi. Wnętrze jest przyciemnione—jakiś salon, meble spowite w cienie, zasłony szczelnie zaciągnięte przed popołudniowym światłem.

Otwieram usta, by krzyknąć, ale druga ręka zakrywa je, mocno przyciskając do moich warg, tłumiąc jakikolwiek dźwięk, zanim zdąży się wydostać.

Czuję zapach drogiej wody kolońskiej. Czuję ciepło ciała, znacznie większego od mojego, które przygniata mnie do ściany. Serce wali mi o żebra, gdy patrzę w bursztynowe oczy błyszczące w półmroku.

Matteo.

Ten znajomy drapieżny uśmiech wygina jego usta, a on pochyla się blisko, muska wargami moje ucho, gdy mówi.

"Mógłbym cię wziąć tu i teraz," szepcze, głos aksamitny i trujący. "Zakończyć tę farsę, zanim się zacznie. Co o tym sądzisz, piccola? Krzyczałabyś? Walczyłabyś?"

Cicho się śmieje, przy mojej skórze. "A może byś stopniała?"

Serce bije mi tak mocno, że na pewno to czuje. Próbuję się wyrwać, ale jest zbyt silny—jego ciało to klatka z mięśni i złej woli, jego tors przyciśnięty do mojego, udo wciśnięte między moje nogi. Ledwo mogę oddychać.

"Za dużo o sobie myślisz," ciągnie, oddech gorący na mojej szyi. "Krzyczałaś na aukcji, jakbyś miała jakąś władzę. Jakby twoja mała histeria coś znaczyła."

Jego dłoń zsuwa się z moich ust na szyję—nie ściska, tylko spoczywa tam, kciuk lekko naciska na mój puls. Przypomnienie, jak łatwo mógłby mnie skrzywdzić. Jak całkowicie jestem na jego łasce.

"Nie jesteś wyjątkowa, piccola. Nie jesteś cenna. Jesteś rzeczą. Własnością. Zabawka, za którą zapłaciliśmy niemałe pieniądze."

Patrzę na niego gniewnie, nie odwracając wzroku, nie dając mu satysfakcji zobaczenia mojego strachu. "Idź do diabła," cedzę przez zaciśnięte zęby.

Jego uśmiech tylko się poszerza. "Och, byłem tam. Przereklamowane."

Jego kciuk leniwie kreśli kółka na mojej szyi. "Mogłaś odejść, wiesz? Drzwi były szeroko otwarte. Samochód czekał. Twoja wolność—zaledwie kilka kroków. Ale nie odeszłaś, prawda? Zostałaś."

"Dla mojej rodziny."

"Ach tak. Posłuszna córka, poświęcająca się dla mamusi i tatusia. Jakie to szlachetne. Jakie bezinteresowne." Jego bursztynowe oczy palą się w moich. "Ale nie sądzę, by o to chodziło. Nie do końca."

"Nic o mnie nie wiesz."

"Wiem więcej, niż ci się wydaje."

Pochyla się bliżej, jego usta niemal muskają moje, a ja nienawidzę tego, że mój oddech zamiera. Nienawidzę, jak moje ciało reaguje na jego bliskość, podczas gdy w głowie rozbrzmiewa alarm.

"Myślę, że zostałaś, bo jakaś część ciebie tego chce. Chce być zabrana. Zawłaszczona. Chce przestać udawać, że nie pragnie czegoś mroczniejszego niż to spokojne, miękkie życie, z którego pochodzisz."

Jego głos staje się szeptem. "Widziałem, jak na mnie patrzyłaś, gdy szorowałaś moje podłogi, piccola. Gdy myślałaś, że nie patrzę."

Krew mi zamarza. Chcę mu napluć w twarz, powiedzieć, że się myli, że jest chory. Ale słowa nie przychodzą. Bo gdzieś w środku, zdradziecka część mnie zastanawia się, czy nie ma racji.

"Matteo."

Głos tnie powietrze jak ostrze—zimny, płaski, rozkazujący.

Luca stoi w drzwiach, sylwetka ostra na tle światła z korytarza. Cały w czerni, jak zawsze, garnitur nieskazitelny, wyraz twarzy wykuty z kamienia. Ale w jego głosie słychać stal. Zagrożenie.

"Puść ją."

Matteo nie rusza się od razu. Jego oczy pozostają wpatrzone w moje, ten irytujący uśmieszek wciąż igra mu na ustach. Czuję jego puls przy swoim sercu—spokojny, opanowany, zupełnie inny niż moje dzikie łomotanie.

"Tylko się zapoznajemy, fratello. Nic się nie stało."

"Puść. Ją."

Między braćmi przelatuje coś—cicha walka woli trwająca zaledwie sekundy, a wydająca się wiecznością. Stare urazy. Niewypowiedziane zasady. Hierarchia, której nie rozumiem.

Potem Matteo powoli się cofa, ręce unosi w udawanym geście poddania.

"Taki poważny, Luca. Naprawdę musisz się wyluzować."

"To jeszcze nie zostało ustalone." Spojrzenie Luci przenosi się na mnie i znów czuję się przyparta do muru—tym razem inaczej, chłodniej. Jak gdyby mnie oglądano pod mikroskopem. "Do kogo należy. Dopóki to się nie rozstrzygnie, nikt jej nie dotyka."

Matteo cicho się śmieje. "Już jesteś taki zaborczy. A myślałem, że nie zależy ci na nowym pupilu."

Luca go ignoruje. Cały czas patrzy na mnie. "Jak długo?" pytam, mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. "Jak długo to piekło ma trwać?"

Znów pojawia się jego cienki uśmiech—ten, który nigdy nie dociera do oczu. "Gdyby to szybko się skończyło, signorina, nie byłoby warte tej ceny, jaką zapłaciliśmy."

Odwraca się i odchodzi, a jego kroki dudnią w korytarzu jak odliczanie. Matteo zostaje jeszcze moment, przeciągając na mnie wzrok po raz ostatni.

"Do zobaczenia wkrótce, piccola."

I też znika, rozpływając się w cieniu jak dym.

Zostaję przyciśnięta do ściany, serce mi wali, skóra płonie tam, gdzie mnie dotykał. Wciąż czuję ducha jego dłoni na swojej szyi, jego oddech na karku, jego ciało przyciśnięte do mojego.

Obejmuję się ramionami i próbuję oddychać. Próbuję uspokoić serce.

To teraz moje życie. Uwięziona między trzema drapieżnikami, czekam, który pierwszy mnie pożre.

Przesuń w górę, aby kontynuować

From Their Maid to Their Obsession

From Their Maid to Their Obsession

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa