passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

From Wife To Mistress - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

From Wife To Mistress

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Drzwi do mieszkania otworzyły się z cichym kliknięciem o północy. Sylwetka Andrew wypełniła framugę; miał zgarbione ramiona, próbował przemknąć niepostrzeżenie.

"Stój." Mój głos przeciął ciemność.

Zamarł. Siedziałam w fotelu naprzeciw wejścia, światła przygaszone do cieni, na sobie cienka, piękna halka przylegająca do ciała jak szept, podczas gdy wściekłość ochładzała się do czegoś użytecznego. Bursztynowe światło latarni wpadające przez okno malowało złote pasy na jego winnej twarzy.

"Angie, myślałem, że będziesz—"

"Spać?" Wstałam z fotela, mój ruch był płynny, drapieżny. "Jak dobra, zmęczona żona?"

"Po prostu wyszedłem na spacer. Wiesz, jak potrzebuję—"

Pokonałam pokój trzema krokami i chwyciłam go za kołnierz, palce wbijając się w materiał. Drugą ręką złapałam go za szczękę, zmuszając, by spojrzał mi w twarz. Pachniał nią—perfumami Hannah, czymś kwiatowym, mdlącym, co paliło mnie w żołądku.

"Nie tłumacz się." To słowo wyszło cicho, niebezpiecznie.

Jego oczy się rozszerzyły. Szarpnęłam go bliżej, nasze twarze dzieliły już tylko centymetry.

Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy—strach zmieszał się z czymś innym. Puls przyspieszył pod moimi palcami, tam gdzie zaciskałam je na jego szyi.

"Angie—"

"Zamknij się." Popchnęłam go na drzwi, podążyłam za nim ciałem, unieruchamiając go. "Chciałeś namiętności? Narzekałeś na brak pożądania?" Moje usta znalazły jego szyję, zęby muskały skórę. "Pokażę ci, co to naprawdę znaczy."

Próbował się wyrwać. "Czekaj, powinniśmy porozmawiać—"

"Nie." Wgryzłam się mocno tam, gdzie jego szyja stykała się z ramieniem, czując jak nabiera powietrza ze świstem. "Żadnych rozmów. Żadnego marudzenia. Żadnych przedstawień."

Moje ręce rwały jego koszulę, guziki rozsypały się po drewnianej podłodze. Złapał mnie za nadgarstki, próbując mnie powstrzymać, ale wyślizgnęłam się i popchnęłam go w stronę kanapy.

"Angie, to nie ty—"

"Masz rację." Zdjęłam halkę przez głowę, rzuciłam ją na bok i popchnęłam go na kanapę, siadając na nim okrakiem, zanim zdążył się ruszyć. Moje paznokcie przejechały po jego torsie, zostawiając czerwone ślady.

"Przestań—"

"Nie." Chwyciłam go za włosy, odchylając mu głowę. "To nie ty reżyserujesz tę scenę."

Jego opór stopniał. Jego dłonie powędrowały do moich bioder, w końcu dorównując mojej intensywności. Ostrożny, wyuczony kochanek zniknął, zastąpiony czymś surowym, desperackim.

"Tego chciałeś?" Poruszałam się na nim, czując jego erekcję napierającą na mnie przez spodnie, twardniejącą z każdą sekundą, mimo wcześniejszych protestów. "Tego szaleństwa, którego, jak twierdziłeś, nie potrafię ci dać?"

"Boże, Angie—"

Rozległ się dźwięk rozdzieranego materiału, gdy rozerwałam spodnie Andrew, by uwolnić jego sztywnego penisa, nie odrywając od niego wzroku.

"Nie Bóg. To tylko ja. Żona, którą kochasz."

Wyglądał na zaskoczonego i podnieconego, gdy naprowadziłam jego erekcję na moje mokre wejście, po czym opadłam na niego mocno i gwałtownie.

Pieprzyłam go wtedy nie z miłości, lecz z furii, nie z czułością, ale zębami i paznokciami, z przemocą na granicy zemsty. Każdy ruch był roszczeniem, karą, odzyskaniem władzy, którą próbował mi odebrać.

Odpowiadał jak tonący człowiek, chwytając mnie z desperacją, jakiej nigdy nie pokazał w naszym małżeńskim łóżku. Kanapa skrzypiała pod nami, grożąc, że pęknie pod naporem naszych zderzeń.

Nasze nieskoordynowane pchnięcia zgrywały się w czasie, gdy zatracaliśmy się w tej chwili, łapiąc powietrze i zostawiając ślady na szyjach i ramionach.

"Proszę—" Wysapał, ale czy prosił, bym przestała czy kontynuowała, nie wiedziało żadne z nas.

"Zamknij się." Ugryzłam go w wargę tak mocno, że poczułam smak miedzi. "Po prostu czuj."

Nienawiść podsycała coś pierwotnego, coś, co spało pod latami korporacyjnych spotkań i grzecznych kolacji. To nie było kochanie się. To była wojna, i to ja wygrywałam.

Gdy próbował mnie przewrócić, przejąć kontrolę, przygwoździłam go z powrotem. "Nie. Chciałeś namiętności? Chciałeś ognia?" Poruszałam się mocniej, szybciej, obserwując jak jego twarz się wykrzywia. "Tak wygląda, gdy to jest prawdziwe."

Jego paznokcie wbiły się w moje uda. "Angie, nie mogę—"

"Możesz." Pochyliłam się, usta przy jego uchu. "Możesz przyjąć wszystko, co ci dam."

Czuł też moje paznokcie wbijające się w jego biodra, aż do krwi, gdy sama pędziłam ku orgazmowi, nadziana na niego.

Doznałam uczucia, jak moje wnętrze zaciska się wokół niego w trakcie szczytowania, wywołując jego własny wytrysk głęboko we mnie.

Po ścianach odbijał się dźwięk naszego ciężkiego oddechu i urywanych jęków.

To było brutalne—roztrzaskanie, po którym oboje dyszeliśmy, ciała śliskie od potu i poznaczone drobnymi ranami po paznokciach i zębach. Na moment opadłam na jego pierś, czując, jak jego serce wali w rytm mojego.

Potem wstałam, zostawiając go rozciągniętego na kanapie, wyglądającego na rozbitego.

"Angie..." Jego głos był ochrypły, niepewny. "Co to było?"

"To było pożegnanie z kobietą, którą poślubiłeś." Podniosłam ubrania, nie zasłaniając się, pozwalając mu zobaczyć ślady, które po sobie zostawił, dowody naszej wojny. "I powitanie tej, którą sam stworzyłeś."

"Musimy o tym porozmawiać. O tym, co się stało—"

"Nie." Ruszyłam w stronę sypialni, zatrzymując się w drzwiach.

"To niczego nie naprawia," zawołał za mną.

Odwróciłam się, uśmiechając się tym ostrym uśmiechem, który odkryłam wcześniej. "Nie próbuję niczego naprawiać, Andrew. Skończyłam naprawiać. Skończyłam zarządzać. Skończyłam być zmęczona." Smak krwi—jego czy mojej—pozostał na języku jak żelazo, jak determinacja. "To nas nie leczy. To mnie uzbraja."

"Uzbraja cię do czego?"

"Zobaczysz."

Zamknęłam drzwi do sypialni, przekręcając zamek. Przez drewno słyszałam, jak się krząta, zapewne szukał guzików od koszuli, próbował zrozumieć, co się właśnie wydarzyło.

Niech się zastanawia. Niech się martwi.

Przestraszona, bierna żona umarła. To, co pozostało, było twardsze, ostrzejsze, nieskończenie bardziej niebezpieczne. Zderzenie nienawiści i pożądania wykłuło coś nowego—nie miłość, nie przebaczenie, lecz okrutną jasność.

Dotknęłam siniaków formujących się na mojej szyi, biodrach, udach. Każdy był małym zwycięstwem, dowodem, że potrafię zamienić ból w siłę.

Za drzwiami kroki Andrew chodziły tam i z powrotem. Odejdziesz? Pobiegniesz do Hannah z dezorientacją, strachem, nowo rozbudzonym pożądaniem?

Nie obchodziło mnie to.

Po raz pierwszy od lat dokładnie wiedziałam, kim jestem: kobietą, która potrafi nienawidzić i ranić, i brać to, czego chce, bez przeprosin.

Droga przede mną była ciemna, usiana ostrymi krawędziami i koniecznymi okrucieństwami.

Nie mogłam się doczekać, by nią pójść.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Mieszkanie cuchnęło terpentyną i seksem. Andrew uciekł do swojej pracowni o świcie, zostawiając zimny kubek po kawie i kartkę: "Muszę malować. Nie czekaj na mnie."

Zmięłam papier, wyrzucając go do śmieci razem z podartymi ubraniami z zeszłej nocy. Kanapa wciąż nosiła ślady naszej przemocy—krzywo ułożone poduszki, materiał podrapany paznokciami. Zostawiłam wszystko dokładnie tak, jak było.

Telefon brzęczał od służbowych maili, powiadomień z kalendarza, zwykłej machiny życia, o które ledwie pamiętałam, że kiedyś się troszczyłam. Otworzyłam laptopa, próbowałam skupić się na arkuszach kalkulacyjnych i kwartalnych prognozach, ale każda komórka w każdej kolumnie zdawała się układać w jedno słowo: zdrada.

"Angie, idziesz na poranne spotkanie?" Głos mojej asystentki przez głośnik wydawał się odległy, nieistotny.

"Daj mi dziesięć minut."

Zamiast tego przewijałam telefon, przyciągnięta na Instagram Andrew jak do rozdrapującej się rany. Jego najnowszy post—obraz czerwonych abstrakcyjnych form—miał dziesiątki komentarzy. A tam, wśród pochwał, głos Hannah:

"Pasja w tym obrazie jest niezwykła. Znów odnalazłeś swój ogień. 🔥"

Trzy tygodnie temu. Przed zeszłą nocą. Przed wczorajszym pocałunkiem. Jak długo to już trwa?

Kliknęłam w profil Hannah. Jej feed eksplodował życiem, którego nie rozpoznawałam—markowe torebki, selfie z restauracji, gdzie rachunek przewyższał jej dawny miesięczny czynsz, nowe mieszkanie z oknami od podłogi do sufitu z widokiem na park.

"Od kiedy stać cię na Cartiera?" mruknęłam, powiększając zdjęcie bransoletki odbijającej światło na jej najnowszym poście.

Oś czasu opowiadała historię. Sześć miesięcy temu: Hannah w ciasnej kawalerce, narzekająca na rachunki. Pięć miesięcy temu: subtelne zmiany—nowe ubrania, lepszy makijaż. Cztery miesiące temu: metamorfoza przyspiesza. Trzy miesiące temu: praktycznie ocieka luksusem.

Telefon zadzwonił. "Angie, spotkanie—"

"Odwołaj je."

"Ale kwartalny przegląd—"

"Powiedziałam, odwołaj." Rozłączyłam się i przewijałam dalej.

Komentarze Hannah pojawiały się pod postami Andrew jak okruszki chleba. Każdy z pozoru niewinny, ale teraz, wiedząc to, co wiem, czytałam je jak grę wstępną:

"Twoje wykorzystanie pustej przestrzeni jest inspirujące." "Ta surowa emocja w tym dziele doprowadziła mnie do łez." "W końcu tworzysz z głębi duszy."

Ten ostatni miał dwa miesiące. Dwa miesiące Andrew wracającego późno, tłumaczącego się artystycznym natchnieniem. Dwa miesiące, w których ledwo mnie dotykał, a równocześnie przelewał całą pasję na Hannah.

Do biura dotarłam trzy godziny spóźniona. Sarah Owens, moja bliska protegowana i asystentka, prawie upuściła tablet, kiedy mnie zobaczyła. Pracowałyśmy razem dwa lata, szkoliłam ją, uczyłam bezwzględnej precyzji potrzebnej do przetrwania w tym świecie.

"Angie! Czy ty... twoja szyja—"

Celowo założyłam bluzkę z głębokim dekoltem, pozwalając, by siniaki po Andrew były widoczne jak wojenne barwy. "Tak?"

Oczy Sarah rozszerzyły się od troski, ale i czegoś jeszcze—zrozumienia. Była z natury nieśmiała, ale nasza relacja dawno przekroczyła zawodowe granice. Znała mnie na tyle, by czytać znaki.

"Wyglądasz..." Zawahała się, dobierając słowa ostrożnie, jak ją nauczyłam. "Bardziej pewnie siebie."

"Tak?" Usiadłam przy biurku, przeglądając raporty finansowe i jednocześnie szukając Hannah na LinkedInie w telefonie. "Dlaczego?"

"Bardziej... żywo? Jeśli to ma sens? Ostatnio byłaś taka cicha, a dziś wyglądasz—"

"Na wściekłą?"

Sarah nerwowo się poruszyła. "Chciałam powiedzieć: pełna energii."

"To prawie to samo." Znalazłam to, czego szukałam—historia zatrudnienia Hannah. Freelancerka, grafik, asystentka w galerii, seria nieudanych startupów. Nic, co tłumaczyłoby jej obecny styl życia. "Sarah, jak myślisz, ile kosztuje kawalerka z widokiem na Central Park?"

"O, co najmniej osiem tysięcy miesięcznie. Dlaczego?"

"Tak z ciekawości." Zrobiłam zrzut ekranu zdjęć mieszkania Hannah. "Możesz przynieść akta przejęcia Robertsona? Muszę je przejrzeć."

"Oczywiście, ale Angie..." Sarah zawahała się. "Pan Davidson pytał o poranne spotkanie. Był zaniepokojony—"

"Niech się martwi." Wstałam, podchodząc do okna. Dwadzieścia pięter niżej miasto szalało swoim zwykłym chaosem. "Powiedz mi, Sarah, gdyby ktoś, komu ufasz, cię zdradził, co byś zrobiła?"

"Ja... nie wiem. Zmierzyłabym się z nim?"

"A jeśli konfrontacja nie wystarczy?"

Odbicie Sarah w oknie wyglądało na skrępowane. "Chyba chciałabym wiedzieć dlaczego. Zrozumieć, co przeoczyłam."

"Właśnie." Odwróciłam się do komputera, otwierając stronę galerii Andrew. Tam była—wymieniona jako "konsultantka kreatywna" od czterech miesięcy. "Zrozumienie to pierwszy krok do właściwej zemsty."

"Zemsty?" Głos Sarah podskoczył o oktawę.

"Sprawiedliwości. Chodziło mi o sprawiedliwość." Ale mój uśmiech mówił coś innego.

Tydzień mijał w ostrym skupieniu. Chodziłam na spotkania, podpisywałam umowy, zarządzałam portfelami—wszystko na autopilocie, ale z energią, która sprawiała, że ludzie odsuwali się, gdy zabierałam głos.

Martwa za biurkiem dyrektorka odeszła. Na jej miejscu zasiadło coś z zębami.

"Jesteś inna," powiedział Davidson po wyjątkowo brutalnych negocjacjach. "Bardziej taka jak kiedyś. Może nawet bardziej."

"Tak?"

"Blake, która zbudowała ten dział, zawsze szła do gardła. Dziś też to zrobiłaś." Przyglądał mi się kalkulującym wzrokiem. "Cokolwiek się zmieniło, trzymaj się tego."

To, co się zmieniło, to fakt, że zaczęłam polować.

Każdego wieczoru śledziłam cyfrowe ślady Hannah. Jej przemiana idealnie zgrywała się z nagłym przypływem "kreatywności" Andrew. Była nikim, sfrustrowaną, zgorzkniałą po naszej utraconej przyjaźni. Potem obrała sobie za cel mojego męża—nie z miłości, lecz dla stylu życia.

Komentarze pod ich postami w mediach społecznościowych stawały się coraz śmielsze, gdy cofałam się w czasie:

Andrew: "Czasem inspiracja przychodzi z nieoczekiwanych miejsc." Hannah: "Najlepsza sztuka rodzi się z autentycznych więzi."

Andrew: "Wdzięczny tym, którzy widzą prawdziwego mnie." Hannah: "Prawdziwi rozpoznają prawdziwych. 💯"

Flirtowali publicznie, tuż pod moim nosem, podczas gdy ja byłam zbyt otępiała, by zauważyć.

W piątkowe popołudnie znalazłam dowód. Zdjęcie z wernisażu sprzed trzech miesięcy—Andrew i Hannah w tle, jego dłoń na jej dolnych plecach, jej twarz zwrócona ku niemu z wyrazem, który rozpoznawałam. Taki sam, jaki miała, gdy byłyśmy przyjaciółkami, gdy pragnęła tego, co ja miałam.

"Zostajesz dziś dłużej?" zapytała Sarah, gdy biuro pustoszało.

"Badania." Zapisywałam każdy zrzut ekranu, każdą datę, każdy dowód. "Sarah, czy wiesz coś o wynajmowaniu prywatnych detektywów?"

Zamarła. "Angie—"

"Hipotetycznie."

"Hipotetycznie... moja siostra korzystała podczas rozwodu. Mogę ci dać numer. Hipotetycznie."

"Zrób to."

Gdy Sarah wychodziła, telefon zawibrował. Andrew: Spóźnię się, jestem na gali. Nie czekaj na mnie.

Odpisałam: Nie śpiesz się.

Głód, który obudziła zdrada Andrew, wyostrzył się w coś precyzyjnego. Nie byłam już tylko wściekła. Miałam plan.

I po raz pierwszy od lat nie mogłam się doczekać, co będzie dalej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Niebieskie cienie telewizora tańczyły po salonie, jego stłumione obrazy migotały jak duchy. Siedziałam w całkowitym bezruchu, kieliszek wina nietknięty na stoliku, czekając.

Drzwi otworzyły się o jedenastej czterdzieści. Klucze Andrew zadźwięczały, gdy kładł je na konsoli, jego ruchy były celowo ciche, liczył, że śpię.

– Unikałeś mnie?

Podskoczył, ręka powędrowała mu do piersi. – Jezu, Angie. Przestraszyłaś mnie.

– Unikałeś?

– Co? Nie. Oczywiście, że nie. – Poluzował krawat, gest wyćwiczony, swobodny. – Gala się przeciągnęła. Wiesz, jak to jest – darczyńcy chcą rozmawiać, polityka galerii.

– Więc to, że zostawałeś do późna każdej nocy tego tygodnia, to przypadek?

Andrew podszedł do barku, nalewając sobie whisky pewną ręką. – Kochanie, nie pragnę niczego bardziej niż spędzać z tobą więcej czasu, ale sama wiesz, jak jest.

– Tak. – Wstałam, mój głos przeciął ciemność. – Wiem, jak jest. Wiem, że pocałowałeś Hannah.

Butelka whisky się omsknęła, uderzając o kant blatu. Bursztynowy płyn rozlał się po marmurze.

– O czym ty mówisz?

– Przed Café Lumière. We wtorek wieczorem. Twoje dłonie w jej włosach, jej ciało przyciśnięte do ściany. – Każde słowo było precyzyjne, wyważone. – Mam kontynuować?

– To… mylisz się. – Chwycił ręcznik, wycierając rozlaną whisky gorączkowymi ruchami. – To musiał być ktoś inny. Oświetlenie na tej ulicy…

– Oświetlenie było idealne. Spróbuj jeszcze raz.

– Nie mogę mieć przyjaciół? – Jego głos podniósł się, bronił się. – Hannah i ja pracujemy razem. Omawialiśmy projekt.

– Przy ścianie? Z twoim językiem w jej ustach?

– Była zdenerwowana. Zmarła jej babcia. – Kłamstwo przyszło mu z łatwością, twarz ułożyła się w troskliwą szczerość. – Pocieszałem ją.

– Jej babcia zmarła cztery lata temu. Byłam na pogrzebie.

Fasada Andrew pękła. – Czemu to robisz? To był taki dobry wieczór – gala zebrała rekordowe fundusze, moja nowa praca się sprzedała – a ty musisz wszczynać awanturę?

– Ja niczego nie zaczynam. Ja to kończę.

– To szaleństwo. – Zaczął chodzić po pokoju, przeczesując włosy palcami. – Przesłuchujesz mnie jak przestępcę. Ja też mam uczucia, Angie. Mam potrzeby, których od lat nie zaspokajasz.

– Więc zaspokajałeś je z Hannah.

– To nie tak… czemu musisz wszystko niszczyć? – Jego głos zrównał się z moim. – Jedna niewinna chwila, a ty robisz z tego dramatyczną konfrontację.

– Niewinna?

– Bardziej niewinna niż to, co ty wyprawiasz. Wracasz do domu z siniakami, zachowujesz się dziwnie, pewnie pieprzysz kogoś w pracy…

– Te siniaki są od ciebie. – Wyszłam na światło, pokazując mu ślady na szyi. – Wtorkowej nocy. Po tym, jak wróciłeś do domu pachnąc jej perfumami.

Kolor odpłynął z jego twarzy. Pokój skurczył się do nas dwojga, telewizor kąpał nas w przesuwających się błękitach i bielach.

– Ja… – Odstawił szklankę, ramiona mu opadły. – To nie działa.

– Co nie działa?

– To. My. – Jego oczy spotkały moje i po raz pierwszy od miesięcy Andrew wyglądał na szczerego. – Już nie chcę tu być.

Słowa zawisły w powietrzu. Czekałam, aż opadną, przebiją coś istotnego, roztrzaskają. Zamiast tego po prostu potwierdziły to, co już wiedziałam.

– Nie chcesz tu być – powtórzyłam, smakując każdą sylabę.

– Nie. Od dawna już nie chcę tu być. – Wyprostował się, znalazł odwagę w tym wyznaniu. – Ty też nie. Po prostu odgrywamy swoje role, Angie. Martwi ludzie udający żywych.

– Byłam martwa. – Mój głos był spokojny, opanowany. – Dopóki nie zobaczyłam cię z nią.

– Więc wyświadczyłem ci przysługę. – Chwycił klucze, dźwięk przeszył ciszę. – Może Hannah też nam ją wyświadczyła.

– Dokąd idziesz?

– Czy to ważne? – Zatrzymał się w drzwiach, sylwetka odcinała się na tle światła z korytarza. – Do pracowni. Do Hannah. Byle nie tu.

– Andrew–

– Co? Co jeszcze można powiedzieć? – Odwrócił się, jego twarz była twarzą obcego. – Chcesz przeprosin? Proszę. Przepraszam. Przepraszam, że ją pocałowałem. Przepraszam, że coś poczułem. Przepraszam, że przypomniałem sobie, jak to jest być pożądanym.

– Wtorkowej nocy byłeś najbardziej żywy od lat. – Mój głos przeciął jego użalanie się jak ostrze. – Kiedy mnie złapałeś, kiedy wreszcie przestałeś być ostrożny – to było prawdziwe. Powiedz, że to niczego w tobie nie obudziło.

Jego dłoń zastygła na klamce. Mięśnie szczęki się napięły.

– Powiedz, Andrew. Gdy byłeś we mnie, gdy rozrywaliśmy się nawzajem – czy to było to samo co twoje ostrożne pocałunki z Hannah?

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Kłamca. – Zbliżyłam się, szkło chrupało pod obcasami. – Twoje ciało dokładnie wiedziało, czego chce. Przez chwilę nie grałeś.

– To było… – Nie odwrócił się, nie spojrzał mi w oczy. – To było inne.

– Czym inne?

– To nie ma znaczenia.

– To jedyne, co ma znaczenie. Ale jesteś zbyt wielkim tchórzem, by się do tego przyznać. – Zaśmiałam się, dźwięk był ostry i gorzki. – Uciekasz do kogoś łatwiejszego, kogoś, kto cię nie konfrontuje, kogoś, przy kim możesz udawać artystę.

– Już nim jestem.

I wyszedł. Drzwi zamknęły się z niszczycielską delikatnością.

Przez chwilę stałam nieruchomo, wszystkie emocje – wściekłość, ból, upokorzenie, furia – zderzały się ze sobą i znosiły nawzajem, pozostawiając mnie sparaliżowaną. Cisza mieszkania dudniła mi w uszach.

Wtedy moje ciało poruszyło się bez mojej woli. Najpierw poleciał kieliszek wina, rozpryskując się na drzwiach fontanną kryształu. Potem pilot, książki ze stolika, wazon z więdnącymi kwiatami, które Andrew kupił z obowiązku w zeszłym tygodniu.

Krzyk, który wyrwał się z mojego gardła, nie był ludzki. Był pierwotny, dziki, dźwięk czegoś, co wyrywa się z klatki zbudowanej z przyzwoitości i rezygnacji. Krzyczałam, aż rozbolało mnie gardło, aż nogi się pode mną ugięły, aż klęczałam wśród ruin naszego salonu.

Andrew myślał, że odejście to jego wybór. Jego wolność.

Wkrótce się przekona, że nie uciekł.

On dopiero rozpoczął polowanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

From Wife To Mistress

From Wife To Mistress

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa