passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

From Wife To Mistress - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

From Wife To Mistress

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Mieszkanie cuchnęło terpentyną i seksem. Andrew uciekł do swojej pracowni o świcie, zostawiając zimny kubek po kawie i kartkę: "Muszę malować. Nie czekaj na mnie."

Zmięłam papier, wyrzucając go do śmieci razem z podartymi ubraniami z zeszłej nocy. Kanapa wciąż nosiła ślady naszej przemocy—krzywo ułożone poduszki, materiał podrapany paznokciami. Zostawiłam wszystko dokładnie tak, jak było.

Telefon brzęczał od służbowych maili, powiadomień z kalendarza, zwykłej machiny życia, o które ledwie pamiętałam, że kiedyś się troszczyłam. Otworzyłam laptopa, próbowałam skupić się na arkuszach kalkulacyjnych i kwartalnych prognozach, ale każda komórka w każdej kolumnie zdawała się układać w jedno słowo: zdrada.

"Angie, idziesz na poranne spotkanie?" Głos mojej asystentki przez głośnik wydawał się odległy, nieistotny.

"Daj mi dziesięć minut."

Zamiast tego przewijałam telefon, przyciągnięta na Instagram Andrew jak do rozdrapującej się rany. Jego najnowszy post—obraz czerwonych abstrakcyjnych form—miał dziesiątki komentarzy. A tam, wśród pochwał, głos Hannah:

"Pasja w tym obrazie jest niezwykła. Znów odnalazłeś swój ogień. 🔥"

Trzy tygodnie temu. Przed zeszłą nocą. Przed wczorajszym pocałunkiem. Jak długo to już trwa?

Kliknęłam w profil Hannah. Jej feed eksplodował życiem, którego nie rozpoznawałam—markowe torebki, selfie z restauracji, gdzie rachunek przewyższał jej dawny miesięczny czynsz, nowe mieszkanie z oknami od podłogi do sufitu z widokiem na park.

"Od kiedy stać cię na Cartiera?" mruknęłam, powiększając zdjęcie bransoletki odbijającej światło na jej najnowszym poście.

Oś czasu opowiadała historię. Sześć miesięcy temu: Hannah w ciasnej kawalerce, narzekająca na rachunki. Pięć miesięcy temu: subtelne zmiany—nowe ubrania, lepszy makijaż. Cztery miesiące temu: metamorfoza przyspiesza. Trzy miesiące temu: praktycznie ocieka luksusem.

Telefon zadzwonił. "Angie, spotkanie—"

"Odwołaj je."

"Ale kwartalny przegląd—"

"Powiedziałam, odwołaj." Rozłączyłam się i przewijałam dalej.

Komentarze Hannah pojawiały się pod postami Andrew jak okruszki chleba. Każdy z pozoru niewinny, ale teraz, wiedząc to, co wiem, czytałam je jak grę wstępną:

"Twoje wykorzystanie pustej przestrzeni jest inspirujące." "Ta surowa emocja w tym dziele doprowadziła mnie do łez." "W końcu tworzysz z głębi duszy."

Ten ostatni miał dwa miesiące. Dwa miesiące Andrew wracającego późno, tłumaczącego się artystycznym natchnieniem. Dwa miesiące, w których ledwo mnie dotykał, a równocześnie przelewał całą pasję na Hannah.

Do biura dotarłam trzy godziny spóźniona. Sarah Owens, moja bliska protegowana i asystentka, prawie upuściła tablet, kiedy mnie zobaczyła. Pracowałyśmy razem dwa lata, szkoliłam ją, uczyłam bezwzględnej precyzji potrzebnej do przetrwania w tym świecie.

"Angie! Czy ty... twoja szyja—"

Celowo założyłam bluzkę z głębokim dekoltem, pozwalając, by siniaki po Andrew były widoczne jak wojenne barwy. "Tak?"

Oczy Sarah rozszerzyły się od troski, ale i czegoś jeszcze—zrozumienia. Była z natury nieśmiała, ale nasza relacja dawno przekroczyła zawodowe granice. Znała mnie na tyle, by czytać znaki.

"Wyglądasz..." Zawahała się, dobierając słowa ostrożnie, jak ją nauczyłam. "Bardziej pewnie siebie."

"Tak?" Usiadłam przy biurku, przeglądając raporty finansowe i jednocześnie szukając Hannah na LinkedInie w telefonie. "Dlaczego?"

"Bardziej... żywo? Jeśli to ma sens? Ostatnio byłaś taka cicha, a dziś wyglądasz—"

"Na wściekłą?"

Sarah nerwowo się poruszyła. "Chciałam powiedzieć: pełna energii."

"To prawie to samo." Znalazłam to, czego szukałam—historia zatrudnienia Hannah. Freelancerka, grafik, asystentka w galerii, seria nieudanych startupów. Nic, co tłumaczyłoby jej obecny styl życia. "Sarah, jak myślisz, ile kosztuje kawalerka z widokiem na Central Park?"

"O, co najmniej osiem tysięcy miesięcznie. Dlaczego?"

"Tak z ciekawości." Zrobiłam zrzut ekranu zdjęć mieszkania Hannah. "Możesz przynieść akta przejęcia Robertsona? Muszę je przejrzeć."

"Oczywiście, ale Angie..." Sarah zawahała się. "Pan Davidson pytał o poranne spotkanie. Był zaniepokojony—"

"Niech się martwi." Wstałam, podchodząc do okna. Dwadzieścia pięter niżej miasto szalało swoim zwykłym chaosem. "Powiedz mi, Sarah, gdyby ktoś, komu ufasz, cię zdradził, co byś zrobiła?"

"Ja... nie wiem. Zmierzyłabym się z nim?"

"A jeśli konfrontacja nie wystarczy?"

Odbicie Sarah w oknie wyglądało na skrępowane. "Chyba chciałabym wiedzieć dlaczego. Zrozumieć, co przeoczyłam."

"Właśnie." Odwróciłam się do komputera, otwierając stronę galerii Andrew. Tam była—wymieniona jako "konsultantka kreatywna" od czterech miesięcy. "Zrozumienie to pierwszy krok do właściwej zemsty."

"Zemsty?" Głos Sarah podskoczył o oktawę.

"Sprawiedliwości. Chodziło mi o sprawiedliwość." Ale mój uśmiech mówił coś innego.

Tydzień mijał w ostrym skupieniu. Chodziłam na spotkania, podpisywałam umowy, zarządzałam portfelami—wszystko na autopilocie, ale z energią, która sprawiała, że ludzie odsuwali się, gdy zabierałam głos.

Martwa za biurkiem dyrektorka odeszła. Na jej miejscu zasiadło coś z zębami.

"Jesteś inna," powiedział Davidson po wyjątkowo brutalnych negocjacjach. "Bardziej taka jak kiedyś. Może nawet bardziej."

"Tak?"

"Blake, która zbudowała ten dział, zawsze szła do gardła. Dziś też to zrobiłaś." Przyglądał mi się kalkulującym wzrokiem. "Cokolwiek się zmieniło, trzymaj się tego."

To, co się zmieniło, to fakt, że zaczęłam polować.

Każdego wieczoru śledziłam cyfrowe ślady Hannah. Jej przemiana idealnie zgrywała się z nagłym przypływem "kreatywności" Andrew. Była nikim, sfrustrowaną, zgorzkniałą po naszej utraconej przyjaźni. Potem obrała sobie za cel mojego męża—nie z miłości, lecz dla stylu życia.

Komentarze pod ich postami w mediach społecznościowych stawały się coraz śmielsze, gdy cofałam się w czasie:

Andrew: "Czasem inspiracja przychodzi z nieoczekiwanych miejsc." Hannah: "Najlepsza sztuka rodzi się z autentycznych więzi."

Andrew: "Wdzięczny tym, którzy widzą prawdziwego mnie." Hannah: "Prawdziwi rozpoznają prawdziwych. 💯"

Flirtowali publicznie, tuż pod moim nosem, podczas gdy ja byłam zbyt otępiała, by zauważyć.

W piątkowe popołudnie znalazłam dowód. Zdjęcie z wernisażu sprzed trzech miesięcy—Andrew i Hannah w tle, jego dłoń na jej dolnych plecach, jej twarz zwrócona ku niemu z wyrazem, który rozpoznawałam. Taki sam, jaki miała, gdy byłyśmy przyjaciółkami, gdy pragnęła tego, co ja miałam.

"Zostajesz dziś dłużej?" zapytała Sarah, gdy biuro pustoszało.

"Badania." Zapisywałam każdy zrzut ekranu, każdą datę, każdy dowód. "Sarah, czy wiesz coś o wynajmowaniu prywatnych detektywów?"

Zamarła. "Angie—"

"Hipotetycznie."

"Hipotetycznie... moja siostra korzystała podczas rozwodu. Mogę ci dać numer. Hipotetycznie."

"Zrób to."

Gdy Sarah wychodziła, telefon zawibrował. Andrew: Spóźnię się, jestem na gali. Nie czekaj na mnie.

Odpisałam: Nie śpiesz się.

Głód, który obudziła zdrada Andrew, wyostrzył się w coś precyzyjnego. Nie byłam już tylko wściekła. Miałam plan.

I po raz pierwszy od lat nie mogłam się doczekać, co będzie dalej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Niebieskie cienie telewizora tańczyły po salonie, jego stłumione obrazy migotały jak duchy. Siedziałam w całkowitym bezruchu, kieliszek wina nietknięty na stoliku, czekając.

Drzwi otworzyły się o jedenastej czterdzieści. Klucze Andrew zadźwięczały, gdy kładł je na konsoli, jego ruchy były celowo ciche, liczył, że śpię.

– Unikałeś mnie?

Podskoczył, ręka powędrowała mu do piersi. – Jezu, Angie. Przestraszyłaś mnie.

– Unikałeś?

– Co? Nie. Oczywiście, że nie. – Poluzował krawat, gest wyćwiczony, swobodny. – Gala się przeciągnęła. Wiesz, jak to jest – darczyńcy chcą rozmawiać, polityka galerii.

– Więc to, że zostawałeś do późna każdej nocy tego tygodnia, to przypadek?

Andrew podszedł do barku, nalewając sobie whisky pewną ręką. – Kochanie, nie pragnę niczego bardziej niż spędzać z tobą więcej czasu, ale sama wiesz, jak jest.

– Tak. – Wstałam, mój głos przeciął ciemność. – Wiem, jak jest. Wiem, że pocałowałeś Hannah.

Butelka whisky się omsknęła, uderzając o kant blatu. Bursztynowy płyn rozlał się po marmurze.

– O czym ty mówisz?

– Przed Café Lumière. We wtorek wieczorem. Twoje dłonie w jej włosach, jej ciało przyciśnięte do ściany. – Każde słowo było precyzyjne, wyważone. – Mam kontynuować?

– To… mylisz się. – Chwycił ręcznik, wycierając rozlaną whisky gorączkowymi ruchami. – To musiał być ktoś inny. Oświetlenie na tej ulicy…

– Oświetlenie było idealne. Spróbuj jeszcze raz.

– Nie mogę mieć przyjaciół? – Jego głos podniósł się, bronił się. – Hannah i ja pracujemy razem. Omawialiśmy projekt.

– Przy ścianie? Z twoim językiem w jej ustach?

– Była zdenerwowana. Zmarła jej babcia. – Kłamstwo przyszło mu z łatwością, twarz ułożyła się w troskliwą szczerość. – Pocieszałem ją.

– Jej babcia zmarła cztery lata temu. Byłam na pogrzebie.

Fasada Andrew pękła. – Czemu to robisz? To był taki dobry wieczór – gala zebrała rekordowe fundusze, moja nowa praca się sprzedała – a ty musisz wszczynać awanturę?

– Ja niczego nie zaczynam. Ja to kończę.

– To szaleństwo. – Zaczął chodzić po pokoju, przeczesując włosy palcami. – Przesłuchujesz mnie jak przestępcę. Ja też mam uczucia, Angie. Mam potrzeby, których od lat nie zaspokajasz.

– Więc zaspokajałeś je z Hannah.

– To nie tak… czemu musisz wszystko niszczyć? – Jego głos zrównał się z moim. – Jedna niewinna chwila, a ty robisz z tego dramatyczną konfrontację.

– Niewinna?

– Bardziej niewinna niż to, co ty wyprawiasz. Wracasz do domu z siniakami, zachowujesz się dziwnie, pewnie pieprzysz kogoś w pracy…

– Te siniaki są od ciebie. – Wyszłam na światło, pokazując mu ślady na szyi. – Wtorkowej nocy. Po tym, jak wróciłeś do domu pachnąc jej perfumami.

Kolor odpłynął z jego twarzy. Pokój skurczył się do nas dwojga, telewizor kąpał nas w przesuwających się błękitach i bielach.

– Ja… – Odstawił szklankę, ramiona mu opadły. – To nie działa.

– Co nie działa?

– To. My. – Jego oczy spotkały moje i po raz pierwszy od miesięcy Andrew wyglądał na szczerego. – Już nie chcę tu być.

Słowa zawisły w powietrzu. Czekałam, aż opadną, przebiją coś istotnego, roztrzaskają. Zamiast tego po prostu potwierdziły to, co już wiedziałam.

– Nie chcesz tu być – powtórzyłam, smakując każdą sylabę.

– Nie. Od dawna już nie chcę tu być. – Wyprostował się, znalazł odwagę w tym wyznaniu. – Ty też nie. Po prostu odgrywamy swoje role, Angie. Martwi ludzie udający żywych.

– Byłam martwa. – Mój głos był spokojny, opanowany. – Dopóki nie zobaczyłam cię z nią.

– Więc wyświadczyłem ci przysługę. – Chwycił klucze, dźwięk przeszył ciszę. – Może Hannah też nam ją wyświadczyła.

– Dokąd idziesz?

– Czy to ważne? – Zatrzymał się w drzwiach, sylwetka odcinała się na tle światła z korytarza. – Do pracowni. Do Hannah. Byle nie tu.

– Andrew–

– Co? Co jeszcze można powiedzieć? – Odwrócił się, jego twarz była twarzą obcego. – Chcesz przeprosin? Proszę. Przepraszam. Przepraszam, że ją pocałowałem. Przepraszam, że coś poczułem. Przepraszam, że przypomniałem sobie, jak to jest być pożądanym.

– Wtorkowej nocy byłeś najbardziej żywy od lat. – Mój głos przeciął jego użalanie się jak ostrze. – Kiedy mnie złapałeś, kiedy wreszcie przestałeś być ostrożny – to było prawdziwe. Powiedz, że to niczego w tobie nie obudziło.

Jego dłoń zastygła na klamce. Mięśnie szczęki się napięły.

– Powiedz, Andrew. Gdy byłeś we mnie, gdy rozrywaliśmy się nawzajem – czy to było to samo co twoje ostrożne pocałunki z Hannah?

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Kłamca. – Zbliżyłam się, szkło chrupało pod obcasami. – Twoje ciało dokładnie wiedziało, czego chce. Przez chwilę nie grałeś.

– To było… – Nie odwrócił się, nie spojrzał mi w oczy. – To było inne.

– Czym inne?

– To nie ma znaczenia.

– To jedyne, co ma znaczenie. Ale jesteś zbyt wielkim tchórzem, by się do tego przyznać. – Zaśmiałam się, dźwięk był ostry i gorzki. – Uciekasz do kogoś łatwiejszego, kogoś, kto cię nie konfrontuje, kogoś, przy kim możesz udawać artystę.

– Już nim jestem.

I wyszedł. Drzwi zamknęły się z niszczycielską delikatnością.

Przez chwilę stałam nieruchomo, wszystkie emocje – wściekłość, ból, upokorzenie, furia – zderzały się ze sobą i znosiły nawzajem, pozostawiając mnie sparaliżowaną. Cisza mieszkania dudniła mi w uszach.

Wtedy moje ciało poruszyło się bez mojej woli. Najpierw poleciał kieliszek wina, rozpryskując się na drzwiach fontanną kryształu. Potem pilot, książki ze stolika, wazon z więdnącymi kwiatami, które Andrew kupił z obowiązku w zeszłym tygodniu.

Krzyk, który wyrwał się z mojego gardła, nie był ludzki. Był pierwotny, dziki, dźwięk czegoś, co wyrywa się z klatki zbudowanej z przyzwoitości i rezygnacji. Krzyczałam, aż rozbolało mnie gardło, aż nogi się pode mną ugięły, aż klęczałam wśród ruin naszego salonu.

Andrew myślał, że odejście to jego wybór. Jego wolność.

Wkrótce się przekona, że nie uciekł.

On dopiero rozpoczął polowanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Mieszkanie dudniło od nieobecności Andrew. Przechodziłam przez pokoje metodycznie, zbierając informacje jak amunicję. Wyciągi bankowe. Umowy z galeriami. Umowa najmu jego pracowni—moje nazwisko, mój kredyt, moje pieniądze finansowały jego artystyczne pretensje.

Do północy polowanie nabrało kształtu; o świcie miało już harmonogram. Spałam we fragmentach, budząc się tylko po czarną kawę.

Ubierałam się starannie na rekonesans: ciemne jeansy, skórzana kurtka, nic, co zwróciłoby uwagę. Dzielnica galerii witała mnie jak starego przyjaciela.

— Angie! — Jeff Palmer, starszy kurator w Meridian Gallery, pocałował mnie w oba policzki. — Dawno cię nie widziałem na wernisażach.

— Praca jest wymagająca. — Przyjęłam od niego kieliszek szampana. — Jak idzie nowa kolekcja Andrew?

— Znakomicie. Ta nowa konsultantka—Hannah?—zrewolucjonizowała jego proces. — Jeff pochylił się bliżej, konspiracyjnie. — Między nami mówiąc, jest tu cały czas. Bardzo zaangażowana w pracę z artystami.

— Jakże oddana.

— Niektórzy mówią, że aż za bardzo. — Jego brew uniosła się znacząco. — Ale prace mówią same za siebie.

Zachowałam tę informację, przechodząc przez jeszcze trzy galerie, każda rozmowa odsłaniała więcej. Hannah nawiedzała pracownię Andrew. Hannah wpraszała się w każdy aspekt jego zawodowego życia. Hannah z jej kocimi oczami i wyrachowanym urokiem.

Następnego wieczoru zajęłam stolik na tarasie kawiarni naprzeciwko budynku Hannah, pijąc czarną kawę. Wyszła o siódmej, telefon przyciśnięty do ucha, chodziła w nerwach po balkonie.

— Mówiłam ci, potrzebuję więcej czasu — syczała. — Płatności nadchodzą, obiecuję.

Wolna dłoń zaciskała się na balustradzie, knykcie białe. — Nie, nie możesz do nich dzwonić. Zajmuję się tym.

Pauza. Potem: — Trzy miesiące. Tylko tyle mi trzeba.

Dług. Desperacja. Idealny punkt nacisku.

Śledziłam ją jeszcze przez dwa kolejne wieczory, mapując jej rutynę. Drogie mieszkanie, na które jej nie było stać. Ubrania od projektantów kupione na kredyt. Styl życia finansowany cudzym sukcesem—wkrótce Andrew, jeśli mu pozwolę.

Ale nie pozwolę.

W piątkowy wieczór stałam przed pracownią Andrew. Przekształcone magazynowe wnętrze, które wynajęłam trzy lata temu, gdy przekonał mnie, że jego sztuka potrzebuje przestrzeni do oddychania. Klucz wciąż pasował.

Stał przy sztaludze, pędzel w dłoni, tak pochłonięty, że nie usłyszał, jak weszłam. Gdy chrząknęłam, odwrócił się gwałtownie, natychmiast zasłaniając obraz.

— Angie. Co tu robisz?

— Odwiedzam swoją inwestycję. — Zbliżyłam się, ale przesunął się, by zablokować mi widok. — Co malujesz?

— To niegotowe. Wiesz, że nie lubię pokazywać niedokończonych prac.

Kłamstwa. Zawsze pragnął mojej opinii o pracach w toku, rozpaczliwie szukał uznania. Teraz było inaczej. To była wina ucieleśniona na płótnie.

— Oczywiście. — Odstawiłam przyniesione wino. — Szanuję twój proces.

Jego oczy zwęziły się, podejrzliwe wobec mojej łatwej zgody.

— Jesteś głodny? — zapytałam. — Myślałam, żeby coś zamówić.

— Powinienem chyba—

— Nie zapraszam cię do domu, Andrew. — Zdjęłam płaszcz, odwieszając go na znajomy wieszak. — Szanuję twoją decyzję o osobnym życiu. Ale możemy chyba zjeść razem, prawda?

Obserwował mnie, szukając pułapki. Utrzymywałam wyraz twarzy neutralny, niemal ciepły.

— Już zamówiłam tajskie z tej knajpy, którą lubisz — ciągnęłam. — Pamiętasz, jak wynajęliśmy to miejsce? Pracowaliśmy całą noc, żywiąc się tylko—

— Sobą nawzajem. — Uśmiech pojawił się nieproszony, autentyczny. — Pozowałaś mi między—

— Między rundami. — Przeszłam do okna, patrząc na światła miasta. — Byłeś wtedy nienasycony.

— Oboje byliśmy.

Powietrze zgęstniało od wspomnień. Czułam jego wzrok sunący po moim ciele, rozpoznając sukienkę, którą miałam na sobie tamtego wieczoru.

— Jedzenie będzie zaraz — powiedziałam, nie odwracając się.

— Angie... — Jego głos niósł ostrzeżenie i pożądanie jednocześnie. — To niczego nie zmienia.

— Nie próbuję niczego zmieniać. — Odwróciłam się, pozwalając mu zobaczyć prawdę w moich oczach—że go nienawidzę, pragnę, nie zamierzam się poddać. — Ale wtorkowy wieczór coś udowodnił.

— Co?

— Że pod całą tą ostrożną grą nadal potrafisz być prawdziwy. — Zbliżyłam się, widząc, że nie cofa się. — Hannah może być twoją muzą, ale nie zna artysty, którego stworzyłam.

— Nie stworzyłaś mnie.

— Nie? — Wskazałam na pracownię. — To miejsce. Kontakty. Wolność tworzenia bez martwienia się o czynsz. Kto ci to dał?

— To nie znaczy, że mnie posiadasz.

— Nie. Ale znaczy, że wiem, ile jesteś wart. — Sięgnęłam po wino, ocierając się o niego. — A ja nie puszczam łatwo swoich inwestycji.

Zadrżał. — Nawet tych, których nienawidzisz?

— Zwłaszcza tych. — Nalałam dwa kieliszki, podając mu jeden. — Nienawiść wymaga uwagi. Obojętność zabija wszystko.

— Czyli to co? Jakaś gra?

— Wszystko jest grą, Andrew. Ty grasz z Hannah. Ona gra z tobą. — Siorbnęłam wina, obserwując, jak zrozumienie zaczyna świtać na jego twarzy. — Pytanie tylko, kto wygra.

— Nic nie wiesz o mnie i Hannah.

Zadzwonił dzwonek. Tajskie jedzenie przerwało napięcie.

Gdy szłam odebrać zamówienie, Andrew chwycił mnie za nadgarstek. — Dlaczego ci zależy? Od lat mnie nie chciałaś.

— Nie chciałam zjawy, którą się stałeś. — Wyswobodziłam się, ale zostałam blisko. — We wtorek nie byłeś duchem. Byłeś mężczyzną, za którego wyszłam, tylko twardszym. Ostrzejszym. Lepszym.

— To była złość. Nie miłość.

— Kto mówił o miłości? — Otworzyłam drzwi, przyjmując jedzenie z uśmiechem, który nie sięgał oczu. — Może złość to wszystko, co nam zostało. Ale przynajmniej jest prawdziwa.

— Chcę miłości, Angie. — Jego głos się załamał, ukazując zagubionego chłopca pod maską artysty. — Chcę też pożądania, ale chcę być kochany. Czuć się z troską, nie tylko pożądany w jakiejś gwałtownej gorączce.

Jedliśmy w napiętym milczeniu, pracownię wypełniały duchy lepszych nocy. Kiedy wychodziłam, Andrew mnie nie zatrzymał. Ale patrzył z okna, jego sylwetka jak znak zapytania na tle światła.

Gra się zaczęła. Hannah chciała mojego męża dla jego przyszłego bogactwa. Andrew chciał kogoś łatwiejszego niż ja. A ja—ja chciałam wygrać.

Kochałam go—Boże, pomóż mi—ale wściekłość paliła mocniej niż litość. Nie oddam go, nie po tej zniewadze. Jeśli ktoś miał mu złamać serce, odmienić życie, zdecydować o losie, to będę ja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

From Wife To Mistress

From Wife To Mistress

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa