Raport prywatnego detektywa świecił na ekranie mojego laptopa. Hannah Rogers: 47 000 dolarów zadłużenia na kartach kredytowych, dwa miesiące zaległego czynszu przed tajemniczym przypływem gotówki, seria nieudanych przedsięwzięć biznesowych wykrwawiających się finansowo.
Spojrzałam na zegarek—dziesiąta trzydzieści. Wystarczająco późno.
Wysłałam wiadomość do Andrew: Tęsknisz już za mną?
Minęły trzy minuty, zanim odpisał: Pracuję.
Kłamca. Moje palce zacisnęły się wokół telefonu, paznokcie wbijały się w dłoń. Wtedy podjęłam decyzję.
Zamknęłam laptopa i wstałam. Dziś kolacja nie będzie tajska. Dziś kolacją będę ja.
Szuflada z bielizną nie była otwierana od miesięcy, ale doskonale wiedziałam, po co sięgam. Czarna koronka, delikatne ramiączka, elementy, które przemieniały skórę w zaproszenie, grzech czekający na popełnienie. Wybierałam ostrożnie—komplet, który Andrew kupił na naszą czwartą rocznicę, kiedy jeszcze patrzył na mnie jak na dzieło sztuki warte studiowania.
Bez sukienki. Tylko płaszcz—kamelowy kaszmir do połowy uda. Szpilki, które sprawiały, że moje nogi wyglądały na nieskończone, jakby zostały stworzone, by więzić między sobą mężczyzn. Czerwona szminka nałożona z precyzją, broń sama w sobie.
Szampan pochodził z naszego weselnego zapasu, butelek, które oszczędzaliśmy na specjalne okazje, które nigdy nie nadeszły. Dziś wydawał się wystarczająco wyjątkowy.
Przejazd taksówką wydłużał się w napięciu. Kierowca spojrzał na mnie raz w lusterku, potem utrzymał wzrok na drodze. Mądry człowiek.
"Reszty nie trzeba," powiedziałam pod budynkiem Andrew, wręczając dwukrotność należności.
Moje obcasy stukały o beton, każdy krok był celowy. Winda magazynowa zaskrzypiała znajomym protestem. Korytarz ciągnął się przede mną, słabo oświetlony i cichy.
Aż przestał być cichy.
Jęk kobiety przeciął ciszę—wysoki, teatralny, wystudiowany. Potem głos Andrew, niski i zachęcający: "Właśnie tak. Idealnie."
Podeszłam do drzwi pracowni, już uchylonych. Przez szczelinę sączyło się światło razem z dźwiękami, które rozpaliły moją krew. Nie zazdrością—wściekłością na tę bezczelność.
Przez szparę zobaczyłam ich.
Hannah dosiadała Andrew na poplamionej farbą podłodze, jej plecy wygięte w przesadnej rozkoszy, piersi podskakiwały przy każdym pchnięciu. Ale to, co mieli przed sobą, odebrało mi oddech.
Ukryty obraz. Dwie kobiety splecione ze sobą, nagie, całujące się z desperackim pożądaniem. Jedna blondynka, druga brunetka. Ich twarze zwrócone pod takim kątem, by można je było rozpoznać.
Hannah i ja.
Ten drań namalował swoją fantazję, postanowił, że może mieć nas obie, założył, że podporządkujemy się jego artystycznej wizji pożądania.
Jęki Hannah stawały się coraz głośniejsze, jej występ zbliżał się do kulminacji. Dłonie Andrew obejmowały jej biodra, nadając rytm, kiedy wpatrywał się w swoje malarskie marzenie jak w pieprzoną Mona Lisę.
Pchnęłam drzwi na oścież i weszłam powoli.
Moje obcasy oznajmiły moje przybycie, zanim mnie zauważyli. Zatrzymałam się sześć stóp dalej, uniosłam butelkę szampana i strzeliłam korkiem. Huk rozległ się jak wystrzał.
Zamarli. Hannah wciąż siedziała okrakiem na Andrew, oboje zlani potem i winą. Ich oczy rozszerzyły się—Hannah ze strachu, Andrew z czymś bardziej złożonym.
Wzięłam długi łyk z butelki, szampan musował zimny i ostry na języku. Potem jeszcze jeden. Niech patrzą. Niech się zastanawiają.
"Angie—"
Ręce Hannah odruchowo zakryły jej ciało, ale nie zeszła z niego.
"Nie przerywajcie." Mój głos był spokojny, opanowany. Przesunęłam się na małą kanapę pod ścianą, siadając z rozmysłem, płaszcz szczelnie owinięty wokół mnie. "Kontynuujcie."
"To nie tak—my nie—" Głos Andrew się załamał, jego kutas wciąż tkwił w niej.
"Ależ tak." Upijam kolejny łyk szampana, po czym stawiam butelkę na podłodze obok siebie. "I powinniście kontynuować."
Oddech Hannah stawał się urywany, spanikowany, jej sutki twarde mimo strachu w oczach. "Angie, proszę, mogę to wyjaśnić—"
"Żadnych wyjaśnień." Oparłam się wygodnie na kanapie, zakładając nogę na nogę, rozcięcie w płaszczu odsłaniało tyle uda, by doprowadzić ich oboje do szału. "Dokończcie to, co zaczęliście."
Uśmiech przemknął przez twarz Andrew—szybki, mimowolny. Jego dłonie, które puściły biodra Hannah, powoli do nich wróciły.
"Andrew, nie," wyszeptała Hannah, cała spięta, jej cipka wciąż zaciskała się wokół niego.
"Chce oglądać." W jego głosie pojawiła się pewność siebie, podniecenie podszyte artystyczną arogancją. "Nie chcesz jej pokazać?"
"Pokazać co?" Mój głos był obojętny, niemal znudzony. "Pokazać, co mój mąż niby znalazł? Pokazać tę wielką namiętność wartą spalenia wszystkiego do gołej ziemi?"
Uścisk Andrew na biodrach Hannah się wzmocnił. Wbił się w nią mocniej, sprawiając, że jęknęła mimo widocznego dyskomfortu.
"Przestań mówić," rzucił w moją stronę, ale jego oczy zdradzały go—wpatrzone we mnie, rozpaczliwie szukające mojej reakcji. "Po prostu patrz."
"Patrzę." Wtuliłam się głębiej w kanapę.
Hannah jęknęła—ze strachu czy rozkoszy, trudno powiedzieć. Jej spojrzenie co chwila szukało mojego, błagało w milczeniu o coś. Przyzwolenie? Wybaczenie? Ucieczkę?
"Patrz na niego, nie na mnie," poleciłam. "Tego właśnie chciałaś, prawda? Mojego męża? Moje życie?"
"To nie—"
"Ciii." Andrew poruszył się mocniej pod nią, zmuszając ją do skupienia się na nim. Piersi Hannah podskakiwały przy każdym pchnięciu, jej pośladki klaskały o jego uda. "Nie psuj tego słowami."
Pracownię wypełniły odgłosy ich ciał—skóra o skórę, urywany oddech, wilgotna obsceniczność ich stosunku.
Jęki Hannah przybrały na sile, stały się bardziej rozpaczliwe, jej cipka zaciskała się na kutasie Andrew. Jego dłonie błądziły po jej ciele, szczypał jej sutki, klepał pośladki, ściskał uda. Moja cipka pulsowała mieszanką wściekłości i podniecenia, żar między nogami był nie do zignorowania.
Siedziałam nieruchomo, płaszcz szczelnie owinięty wokół mnie jak zbroja, obserwując jak fantazja mojego męża rozgrywa się na moich oczach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Występ Hannah był fałszywy—każdy dźwięk zbyt idealnie wyreżyserowany, zbyt starannie ustawiony, jak u aktorki porno, która jeszcze nie nauczyła się wiarygodnie brać fiuta.
Wyciągnęłam telefon, uchwyciłam ich w kadrze i wcisnęłam nagrywanie. Dowód. Ubezpieczenie. Kurwa, broń na później.
Szampan palił lodowato w gardle, gdy brałam kolejny łyk z butelki. Ich ciała uderzały o siebie w desperackim, pozbawionym gracji rytmie—fiut Andrew wbijał się w jej cipkę, jej nogi oplatały go w pasie jak jebana imadło, ale widziałam już wystarczająco tego przedstawienia.
Wstałam, pozwalając, by płaszcz zsunął się z ramion i opadł na podłogę.
Czarna koronka ledwo zakrywała moje cycki i dupę, materiał przylegał do moich krągłości jak druga, jebana skóra. Rytm Andrew się załamał. Jego kutas wysunął się z cipy Hannah z mokrym mlaśnięciem, a jego oczy wbiły się we mnie, jakbym była ostatnim jebanym posiłkiem na Ziemi.
"Chcesz tego?" zamruczałam, przesuwając dłonie wzdłuż boków, wpijając paznokcie w skórę. Moje biodra kołysały się, drażniąc go każdym centymetrem mojego ciała. "Możesz to mieć. Ale tylko jeśli przestaniesz teraz. Tylko jeśli ona zobaczy wszystko. Tak jak ja patrzyłam."
"Tak." To słowo wyrwało się z jego gardła bez wahania.
Kurwa, żałosne. Oddałby swoje mokre spełnienie, uczucia Hannah, oddałby swoją pieprzoną godność, byle tylko zanurzyć się we mnie. Żadnej myśli o którejkolwiek z kobiet—tylko surowy, samolubny, jebany głód.
"Andrew, co ty robisz?" Głos Hannah załamał się, gdy uniósł ją z siebie i odstawił na bok jak wyrzuconą zabawkę.
"Siadaj na krześle," warknął, nawet na nią nie spojrzał. Jego oczy były przyklejone do mnie, fiut wciąż twardy i ociekający. "Patrz. Dotykaj się, jeśli chcesz. Ale patrz."
Złapałam błysk bólu w oczach Hannah, zaraz potem zimną kalkulację. Potrzebowała jego pieniędzy. Zagra każdą rolę, jaką jej nakaże.
Wślizgnęła się na krzesło, na którym siedział wcześniej, rozkładając nogi jak profesjonalistka. Jej palce wsunęły się między uda, zataczając kółka wokół łechtaczki z wprawą.
Andrew ruszył w moją stronę, jego fiut drżał przy każdym kroku. Ręce wyciągały się ku mnie, desperacko, by złapać, zawłaszczyć, ale złapałam go za nadgarstki.
"Moje zasady," powiedziałam, po czym przyciągnęłam go do pocałunku, który zaczął się łagodnie, a skończył na tym, że wbijałam zęby w jego dolną wargę.
Zagulgotał mi w usta, dźwięk zawieszony między bólem a podnieceniem. Zanim zdążył się pozbierać, popchnęłam go na kanapę.
"Zostań," rozkazałam, mój głos ociekał dominacją.
Odwróciłam się do niego plecami, opuszczając się powoli na jego fiuta. Wsuwał się w moją mokrą cipkę cal po jebanym calu, rozciągając mnie, wypełniając do granic.
W tej pozycji patrzyłam prosto na Hannah. Nasze spojrzenia spotkały się przez pokój—byłe przyjaciółki, obecne rywalki, obie jebanie uwięzione w pokręconej grze Andrew.
Palce Hannah poruszały się szybciej między udami, jej oddech był urywany, klatka piersiowa unosiła się gwałtownie. Ale wydarzyło się coś niespodziewanego.
Jej udawane jęki stały się prawdziwe, oczy płonęły autentyczną, jebitną żądzą—nie do Andrew, tylko do mnie. Nie tylko patrzyła; to ją kręciło.
Zrozumienie uderzyło mnie jak jebany pociąg towarowy. Ona nie tylko znosiła to upokorzenie—ona się tym podniecała.
Krew mi zawrzała, wściekłość napędziła ostry rytm, który narzuciłam. Ręce Andrew zaciskały się na moich biodrach, paznokcie wbijały się w skórę, gdy wpychał się we mnie od dołu, jego fiut obijał się o moją szyjkę macicy.
"Boże, Angie. Wy dwie—wszystkie nerwy płoną—"
"Zamknij się." Warknęłam, opadając mocniej, jeszcze wścieklej, patrząc jak twarz Hannah wykrzywia się w rozkoszy. Jej palce ostro pracowały na łechtaczce, cipka zaciskała się na powietrzu, cycki podskakiwały w rytm ciężkiego oddechu. "Po prostu się zamknij."
Studio było symfonią plugastwa—ostre oddechy, uderzanie skóry o skórę, mokre odgłosy mojej cipki biorącej fiuta Andrew, desperackie, jebane jęki Hannah. Jej oczy nie spuściły moich ani na chwilę, jej rozkosz rosła z każdym brutalnym pchnięciem.
A potem wszystko eksplodowało—Andrew wytrysnął we mnie, jego fiut drżał, gdy mnie wypełniał. Hannah doszła zaraz po nim, jej ciało drżało, palce wciąż pracowały na łechtaczce, gdy jęczała. A ja? Kurwa, nienawidziłam się za to, ale też doszłam, moja cipka ściskała fiuta Andrew, orgazm rozdzierał mnie niechciany i nie do powstrzymania.
Natychmiast wstałam, chwytając płaszcz.
"Angie, zaczekaj—"
Andrew sięgał do mnie, wciąż oszołomiony.
"Nie." Owinęłam się płaszczem, nagle zmarznięta. "Dostałeś, czego chciałeś. Fantazję. Dwie kobiety. Korzystaj."
"Ale moglibyśmy—"
"Moglibyśmy nic." Chwyciłam butelkę szampana, prawie pustą. "Wróć do swojej muzy, Andrew. Zobacz, czy da ci to, co ja właśnie dałam."
Hannah pozostała na krześle, rozczochrana i milcząca, jej wzrok wodził za mną z wyrazem, którego nie potrafiłam odczytać.
Wyszłam bez słowa więcej.
Mieszkanie wydało się ogromne, gdy wróciłam. Dopiłam szampana sama, stojąc przy oknie i patrząc, jak światła miasta rozmazują się przez wściekłe łzy, których nie chciałam uznać.
Telefon milczał. Andrew... zniknął? Wstydził się? Męczyły go wyrzuty sumienia? A może utwierdził się w swoim postanowieniu?
Następnego wieczoru otworzyłam kolejną butelkę wina, próbując zrozumieć, co zrobiłam źle.
Pokazałam mu, że mogę być wszystkim, czym była Hannah i jeszcze więcej. Udowodniłam, że mogę dorównać jego pragnieniom, przewyższyć jego fantazje. Ale miał władzę nad Hannah—jej długi czyniły ją podatną na kontrolę. Ze mną miał tylko wspólną historię i pamięć o miłości.
Był pijany władzą, bawił się w lalkarza ze swoją muzą. Ale wróciłby na kolanach. Zawsze wracał. Nie był tak samowystarczalny, jak udawał—
Telefon zawibrował.
Andrew: Muszę jutro odebrać resztę moich rzeczy.
Butelka wina wypadła mi z ręki, zanim świadomie zdecydowałam się nią rzucić. Eksplodowała o ścianę, rozbryzgując zielone szkło i zmarnowany trunek, dźwięk jakby serce mi wybuchło w piersi.
Czerwone wino spływało po białej ścianie jak krew. Stałam wśród zgliszczy, ciężko oddychając, w końcu rozumiejąc.
Nie wracał.
Gra się zmieniła i, mimo wszystko, to ja przegrywałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ekran mojego telefonu rozświetlały wiadomości od Andrew, każda słowo starannie dobrane, by brzmieć swobodnie.
Andrew: Wpadnę około szóstej. Muszę tylko zabrać trochę ubrań i moje obrazy.
Minął tydzień, odkąd wyszedł. Dzień od czasu w studiu. Pozwoliłam mu czekać na moją odpowiedź, obserwując, jak pojawiają się i znikają trzy kropki, gdy pisał i kasował kolejne wiadomości.
W końcu odpisałam: Rób, co musisz. Nie będzie mnie w domu.
Andrew: Angie, powinniśmy porozmawiać o—
Nie przeczytałam reszty. Miałam inne plany na wieczór.
Budynek mieszkalny Hannah wyrastał jak szklany pomnik nowobogactwa—wszystko lśniące linie i odbijające światło powierzchnie. Miejsce, w którym ktoś tonący w długach nie miał prawa mieszkać. Chyba że, oczywiście, miał pomoc.
Portier nie zadawał pytań. Wyglądałam, jakbym tu należała—sukienka od projektanta, pewny krok, ta aura obecności, która otwiera drzwi.
Winda cicho wzniosła się na dwudzieste piętro. Numer jej mieszkania znalazłam bez trudu. Media społecznościowe sprawiły, że wszyscy są tacy dostępni, tacy podatni na zranienie.
Zapukałam dwa razy, ostro i zdecydowanie.
"Chwileczkę!"—zawołała Hannah z wnętrza. Zamki przekręciły się, drzwi się otworzyły, a jej twarz przemieniła się z oczekującego uśmiechu w szok.
"Cześć, Hannah."
Zastygła w bezruchu, jedna dłoń wciąż na klamce, ubrana w drogie jedwabne piżamy.
"Zaprosisz mnie do środka?" Mój uśmiech był jak rozbite szkło. "Czy może porozmawiamy o Andrew na korytarzu?"
"Angie, ja—" Odsunęła się, automatycznie wyczuwając zagrożenie w moim głosie. "To nie jest dobry moment."
"Nigdy nie jest." Przeszłam obok niej, zauważając meble od projektantów, oryginalne obrazy na ścianach. "Ładne miejsce. Pieniądze Andrew dobrze się wydają, co?"
"To nie tak—chodź do kuchni." Zamknęła drzwi, jej ruchy były ostre i defensywne. "Porozmawiamy tam."
Kuchnia lśniła profesjonalnym sprzętem, którego prawdopodobnie nigdy nie używała. Hannah usiadła na marmurowej wyspie, skrzyżowała nogi z wyćwiczoną elegancją. Ja pozostałam stojąca, zachowując przewagę wzrostu.
"Po co tu jesteś?" zapytała, choć obie znałyśmy odpowiedź.
"Chciałam coś zrozumieć." Przesunęłam palcem po krawędzi blatu. "Czy zeszła noc była częścią twojego planu? Czy tylko szczęśliwym wypadkiem?"
"Nie wiem, o czym mówisz."
"Jesteś fatalną kłamczuchą, Hannah. Zawsze byłaś." Zbliżyłam się, zauważając, jak się napina. "Nawet na studiach nie potrafiłaś ukryć swoich uczuć. Swojej zazdrości."
"Zazdrości?" Zaśmiała się, gorzko i ostro. "Czego niby? Twojego idealnego życia? Idealnego małżeństwa?"
"Nie było idealne."
"Nie, ale było twoje." Jej maska w końcu pękła, odsłaniając gniew pod spodem. "Wszystko zawsze było twoje. Oceny, oferty pracy, Andrew. Nawet nasza przyjaźń była na twoich warunkach."
"To nieprawda—"
"Naprawdę?" Wstała teraz, stając naprzeciw mnie. "Jak tylko przestałam pierwsza pisać, zauważyłam, że już wcale nie rozmawiałyśmy. Nigdy się nie odzywałaś. Nigdy nie pytałaś, co u mnie. Mogłabym nie żyć, a to i tak by cię nie obeszło."
"Przesadzasz."
"Naprawdę? Kiedy ostatnio o mnie pomyślałaś, zanim zobaczyłaś mnie z Andrew?" Zbliżyła się, jej perfumy wypełniły przestrzeń między nami. "Nigdy ze mną nie rozmawiałaś, nigdy ci na mnie nie zależało. Dlaczego więc ja miałabym przejmować się tobą?"
Prawda zabolała, ale nie dałam jej satysfakcji, by to zobaczyć. "Więc pieprzysz się z moim mężem? To twoja zemsta?"
"Zemsta?" Kolejny śmiech, tym razem twardszy. "Tu nie chodzi o zemstę. Chodzi o to, żeby w końcu wziąć coś dla siebie. Porzuciłaś mnie. Dlaczego miałoby mnie obchodzić, że Andrew porzuca ciebie?"
"Bo byłyśmy przyjaciółkami—"
"Byłyśmy." Podkreśliła czas przeszły jak ostrze. "A przyjaźń wymaga wysiłku, Angie. Troski. Ty myślisz tylko o sobie—o swojej karierze, swoich problemach, swoim małżeństwie." Jej oczy błyszczały triumfem. "Cóż, teraz dam ci mnóstwo powodów, byś myślała o mnie. O mnie i twoim artystycznym byłym mężu."
"Byłym?"
"Och, nie powiedział ci?" Oparła się o blat, nonszalancka i okrutna. "Wnosi pozew o rozwód. Mówi, że w końcu przestał udawać i chce podążać za prawdziwą pasją." Jej uśmiech się zaostrzył. "Ze mną."
Wściekłość uderzyła jak fizyczna siła. Moja ręka poruszyła się bezwiednie, sięgając po blok z nożami na blacie. Palce zacisnęły się na rękojeści największego ostrza—osiem cali niemieckiej stali, która łapała światło jak obietnica.
Oczy Hannah rozszerzyły się, ale nie ruszyła się. "Nie zrobisz tego."
Nóż leżał w mojej dłoni idealnie, wyważony i ostry. "Nie zrobię? Zabrałaś wszystko." Wskazałam na nią. "Męża, spokój, moją—"
"Co? Twoją nagrodę?" Nadal się nie cofała, spotykając mój gniew swoim. "Andrew nigdy nie był twój, Angie. Po prostu go zarządzałaś, jak wszystkim innym w twoim życiu. Kontrolowałaś go. Ograniczałaś."
"A ty go uwalniasz?" Zaśmiałam się, dźwięk był poszarpany. "Tylko że toniesz w długach, Hannah. Czterdzieści siedem tysięcy dolarów. Nie uwalniasz go—potrzebujesz go."
Jej twarz zbladła. "Skąd—"
"Wiem wszystko. Twoje nieudane biznesy, wyczerpane karty kredytowe, desperackie próby utrzymania stylu życia, na który cię nie stać." Obróciłam nóż, patrząc jak światło tańczy na ostrzu. "Przynajmniej kiedyś go kochałam. Ty tylko go wykorzystujesz."
"A co ty robiłaś zeszłej nocy?" W końcu się cofnęła, kalkulacja zastąpiła brawurę. "To nie była miłość. To była własność. Znaczenie terytorium."
"Może." Odłożyłam nóż z rozmysłem, choć dłoń aż drżała, by go trzymać. "Ale przynajmniej jestem szczera wobec siebie o tym, czego chcę."
"Czego?"
"Wygrać."
Odwróciłam się w stronę drzwi.
"Andrew myśli, że cię wybrał. On nie jest słaby—on jest naiwny. To ja płacę za dach nad jego głową i studio, w którym oddycha. Nazwij to kontrolą, jeśli chcesz; ja nazywam to troską—bo on naprawdę jest utalentowany, a beze mnie tonie w czynszu, fakturach i pustych obietnicach. Co możesz mu dać, Hannah—oprócz swoich wierzycieli? Gdy rachunki nadejdą, a przysługi przestaną być oddawane, czy nadal będziesz chciała tego mężczyznę, którego sztukę ja utrzymałam przy życiu?"
"Nie zrobisz tego—"
"Nie 'stworzyłam' go; wspierałam. Jest genialny, ale bez struktury się topi." Zatrzymałam się w wejściu do kuchni. "A ty? Jesteś tylko szkodą uboczną."
"Wyjdź." Jej głos drżał od wściekłości.
"Wychodzę. Ale zapamiętaj tę chwilę, Hannah. Zapamiętaj, że mogłam cię skrzywdzić—naprawdę skrzywdzić—i wybrałam, by tego nie zrobić." Uśmiechnęłam się przez ramię. "Ta powściągliwość? To nie litość. To strategia."
"Jesteś szalona."
"Nie. W końcu się obudziłam." Przeszłam przez jej drogie mieszkanie, zapamiętując każdy szczegół, każdą słabość. "Ciesz się Andrew, póki możesz. A gdy wszystko się rozpadnie—a rozpadnie się—pamiętaj, że sama tego chciałaś. Praktycznie o to błagałaś."
Drzwi zamknęły się za mną cichym kliknięciem, ciężar noża pozostał w mojej dłoni jak widmowa obietnica.
Gra była daleka od zakończenia. To był dopiero pierwszy ruch.
Przesuń w górę, aby kontynuować