passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

From Wife To Mistress - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

From Wife To Mistress

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Mieszkanie dudniło od nieobecności Andrew. Przechodziłam przez pokoje metodycznie, zbierając informacje jak amunicję. Wyciągi bankowe. Umowy z galeriami. Umowa najmu jego pracowni—moje nazwisko, mój kredyt, moje pieniądze finansowały jego artystyczne pretensje.

Do północy polowanie nabrało kształtu; o świcie miało już harmonogram. Spałam we fragmentach, budząc się tylko po czarną kawę.

Ubierałam się starannie na rekonesans: ciemne jeansy, skórzana kurtka, nic, co zwróciłoby uwagę. Dzielnica galerii witała mnie jak starego przyjaciela.

— Angie! — Jeff Palmer, starszy kurator w Meridian Gallery, pocałował mnie w oba policzki. — Dawno cię nie widziałem na wernisażach.

— Praca jest wymagająca. — Przyjęłam od niego kieliszek szampana. — Jak idzie nowa kolekcja Andrew?

— Znakomicie. Ta nowa konsultantka—Hannah?—zrewolucjonizowała jego proces. — Jeff pochylił się bliżej, konspiracyjnie. — Między nami mówiąc, jest tu cały czas. Bardzo zaangażowana w pracę z artystami.

— Jakże oddana.

— Niektórzy mówią, że aż za bardzo. — Jego brew uniosła się znacząco. — Ale prace mówią same za siebie.

Zachowałam tę informację, przechodząc przez jeszcze trzy galerie, każda rozmowa odsłaniała więcej. Hannah nawiedzała pracownię Andrew. Hannah wpraszała się w każdy aspekt jego zawodowego życia. Hannah z jej kocimi oczami i wyrachowanym urokiem.

Następnego wieczoru zajęłam stolik na tarasie kawiarni naprzeciwko budynku Hannah, pijąc czarną kawę. Wyszła o siódmej, telefon przyciśnięty do ucha, chodziła w nerwach po balkonie.

— Mówiłam ci, potrzebuję więcej czasu — syczała. — Płatności nadchodzą, obiecuję.

Wolna dłoń zaciskała się na balustradzie, knykcie białe. — Nie, nie możesz do nich dzwonić. Zajmuję się tym.

Pauza. Potem: — Trzy miesiące. Tylko tyle mi trzeba.

Dług. Desperacja. Idealny punkt nacisku.

Śledziłam ją jeszcze przez dwa kolejne wieczory, mapując jej rutynę. Drogie mieszkanie, na które jej nie było stać. Ubrania od projektantów kupione na kredyt. Styl życia finansowany cudzym sukcesem—wkrótce Andrew, jeśli mu pozwolę.

Ale nie pozwolę.

W piątkowy wieczór stałam przed pracownią Andrew. Przekształcone magazynowe wnętrze, które wynajęłam trzy lata temu, gdy przekonał mnie, że jego sztuka potrzebuje przestrzeni do oddychania. Klucz wciąż pasował.

Stał przy sztaludze, pędzel w dłoni, tak pochłonięty, że nie usłyszał, jak weszłam. Gdy chrząknęłam, odwrócił się gwałtownie, natychmiast zasłaniając obraz.

— Angie. Co tu robisz?

— Odwiedzam swoją inwestycję. — Zbliżyłam się, ale przesunął się, by zablokować mi widok. — Co malujesz?

— To niegotowe. Wiesz, że nie lubię pokazywać niedokończonych prac.

Kłamstwa. Zawsze pragnął mojej opinii o pracach w toku, rozpaczliwie szukał uznania. Teraz było inaczej. To była wina ucieleśniona na płótnie.

— Oczywiście. — Odstawiłam przyniesione wino. — Szanuję twój proces.

Jego oczy zwęziły się, podejrzliwe wobec mojej łatwej zgody.

— Jesteś głodny? — zapytałam. — Myślałam, żeby coś zamówić.

— Powinienem chyba—

— Nie zapraszam cię do domu, Andrew. — Zdjęłam płaszcz, odwieszając go na znajomy wieszak. — Szanuję twoją decyzję o osobnym życiu. Ale możemy chyba zjeść razem, prawda?

Obserwował mnie, szukając pułapki. Utrzymywałam wyraz twarzy neutralny, niemal ciepły.

— Już zamówiłam tajskie z tej knajpy, którą lubisz — ciągnęłam. — Pamiętasz, jak wynajęliśmy to miejsce? Pracowaliśmy całą noc, żywiąc się tylko—

— Sobą nawzajem. — Uśmiech pojawił się nieproszony, autentyczny. — Pozowałaś mi między—

— Między rundami. — Przeszłam do okna, patrząc na światła miasta. — Byłeś wtedy nienasycony.

— Oboje byliśmy.

Powietrze zgęstniało od wspomnień. Czułam jego wzrok sunący po moim ciele, rozpoznając sukienkę, którą miałam na sobie tamtego wieczoru.

— Jedzenie będzie zaraz — powiedziałam, nie odwracając się.

— Angie... — Jego głos niósł ostrzeżenie i pożądanie jednocześnie. — To niczego nie zmienia.

— Nie próbuję niczego zmieniać. — Odwróciłam się, pozwalając mu zobaczyć prawdę w moich oczach—że go nienawidzę, pragnę, nie zamierzam się poddać. — Ale wtorkowy wieczór coś udowodnił.

— Co?

— Że pod całą tą ostrożną grą nadal potrafisz być prawdziwy. — Zbliżyłam się, widząc, że nie cofa się. — Hannah może być twoją muzą, ale nie zna artysty, którego stworzyłam.

— Nie stworzyłaś mnie.

— Nie? — Wskazałam na pracownię. — To miejsce. Kontakty. Wolność tworzenia bez martwienia się o czynsz. Kto ci to dał?

— To nie znaczy, że mnie posiadasz.

— Nie. Ale znaczy, że wiem, ile jesteś wart. — Sięgnęłam po wino, ocierając się o niego. — A ja nie puszczam łatwo swoich inwestycji.

Zadrżał. — Nawet tych, których nienawidzisz?

— Zwłaszcza tych. — Nalałam dwa kieliszki, podając mu jeden. — Nienawiść wymaga uwagi. Obojętność zabija wszystko.

— Czyli to co? Jakaś gra?

— Wszystko jest grą, Andrew. Ty grasz z Hannah. Ona gra z tobą. — Siorbnęłam wina, obserwując, jak zrozumienie zaczyna świtać na jego twarzy. — Pytanie tylko, kto wygra.

— Nic nie wiesz o mnie i Hannah.

Zadzwonił dzwonek. Tajskie jedzenie przerwało napięcie.

Gdy szłam odebrać zamówienie, Andrew chwycił mnie za nadgarstek. — Dlaczego ci zależy? Od lat mnie nie chciałaś.

— Nie chciałam zjawy, którą się stałeś. — Wyswobodziłam się, ale zostałam blisko. — We wtorek nie byłeś duchem. Byłeś mężczyzną, za którego wyszłam, tylko twardszym. Ostrzejszym. Lepszym.

— To była złość. Nie miłość.

— Kto mówił o miłości? — Otworzyłam drzwi, przyjmując jedzenie z uśmiechem, który nie sięgał oczu. — Może złość to wszystko, co nam zostało. Ale przynajmniej jest prawdziwa.

— Chcę miłości, Angie. — Jego głos się załamał, ukazując zagubionego chłopca pod maską artysty. — Chcę też pożądania, ale chcę być kochany. Czuć się z troską, nie tylko pożądany w jakiejś gwałtownej gorączce.

Jedliśmy w napiętym milczeniu, pracownię wypełniały duchy lepszych nocy. Kiedy wychodziłam, Andrew mnie nie zatrzymał. Ale patrzył z okna, jego sylwetka jak znak zapytania na tle światła.

Gra się zaczęła. Hannah chciała mojego męża dla jego przyszłego bogactwa. Andrew chciał kogoś łatwiejszego niż ja. A ja—ja chciałam wygrać.

Kochałam go—Boże, pomóż mi—ale wściekłość paliła mocniej niż litość. Nie oddam go, nie po tej zniewadze. Jeśli ktoś miał mu złamać serce, odmienić życie, zdecydować o losie, to będę ja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Raport prywatnego detektywa świecił na ekranie mojego laptopa. Hannah Rogers: 47 000 dolarów zadłużenia na kartach kredytowych, dwa miesiące zaległego czynszu przed tajemniczym przypływem gotówki, seria nieudanych przedsięwzięć biznesowych wykrwawiających się finansowo.

Spojrzałam na zegarek—dziesiąta trzydzieści. Wystarczająco późno.

Wysłałam wiadomość do Andrew: Tęsknisz już za mną?

Minęły trzy minuty, zanim odpisał: Pracuję.

Kłamca. Moje palce zacisnęły się wokół telefonu, paznokcie wbijały się w dłoń. Wtedy podjęłam decyzję.

Zamknęłam laptopa i wstałam. Dziś kolacja nie będzie tajska. Dziś kolacją będę ja.

Szuflada z bielizną nie była otwierana od miesięcy, ale doskonale wiedziałam, po co sięgam. Czarna koronka, delikatne ramiączka, elementy, które przemieniały skórę w zaproszenie, grzech czekający na popełnienie. Wybierałam ostrożnie—komplet, który Andrew kupił na naszą czwartą rocznicę, kiedy jeszcze patrzył na mnie jak na dzieło sztuki warte studiowania.

Bez sukienki. Tylko płaszcz—kamelowy kaszmir do połowy uda. Szpilki, które sprawiały, że moje nogi wyglądały na nieskończone, jakby zostały stworzone, by więzić między sobą mężczyzn. Czerwona szminka nałożona z precyzją, broń sama w sobie.

Szampan pochodził z naszego weselnego zapasu, butelek, które oszczędzaliśmy na specjalne okazje, które nigdy nie nadeszły. Dziś wydawał się wystarczająco wyjątkowy.

Przejazd taksówką wydłużał się w napięciu. Kierowca spojrzał na mnie raz w lusterku, potem utrzymał wzrok na drodze. Mądry człowiek.

"Reszty nie trzeba," powiedziałam pod budynkiem Andrew, wręczając dwukrotność należności.

Moje obcasy stukały o beton, każdy krok był celowy. Winda magazynowa zaskrzypiała znajomym protestem. Korytarz ciągnął się przede mną, słabo oświetlony i cichy.

Aż przestał być cichy.

Jęk kobiety przeciął ciszę—wysoki, teatralny, wystudiowany. Potem głos Andrew, niski i zachęcający: "Właśnie tak. Idealnie."

Podeszłam do drzwi pracowni, już uchylonych. Przez szczelinę sączyło się światło razem z dźwiękami, które rozpaliły moją krew. Nie zazdrością—wściekłością na tę bezczelność.

Przez szparę zobaczyłam ich.

Hannah dosiadała Andrew na poplamionej farbą podłodze, jej plecy wygięte w przesadnej rozkoszy, piersi podskakiwały przy każdym pchnięciu. Ale to, co mieli przed sobą, odebrało mi oddech.

Ukryty obraz. Dwie kobiety splecione ze sobą, nagie, całujące się z desperackim pożądaniem. Jedna blondynka, druga brunetka. Ich twarze zwrócone pod takim kątem, by można je było rozpoznać.

Hannah i ja.

Ten drań namalował swoją fantazję, postanowił, że może mieć nas obie, założył, że podporządkujemy się jego artystycznej wizji pożądania.

Jęki Hannah stawały się coraz głośniejsze, jej występ zbliżał się do kulminacji. Dłonie Andrew obejmowały jej biodra, nadając rytm, kiedy wpatrywał się w swoje malarskie marzenie jak w pieprzoną Mona Lisę.

Pchnęłam drzwi na oścież i weszłam powoli.

Moje obcasy oznajmiły moje przybycie, zanim mnie zauważyli. Zatrzymałam się sześć stóp dalej, uniosłam butelkę szampana i strzeliłam korkiem. Huk rozległ się jak wystrzał.

Zamarli. Hannah wciąż siedziała okrakiem na Andrew, oboje zlani potem i winą. Ich oczy rozszerzyły się—Hannah ze strachu, Andrew z czymś bardziej złożonym.

Wzięłam długi łyk z butelki, szampan musował zimny i ostry na języku. Potem jeszcze jeden. Niech patrzą. Niech się zastanawiają.

"Angie—"

Ręce Hannah odruchowo zakryły jej ciało, ale nie zeszła z niego.

"Nie przerywajcie." Mój głos był spokojny, opanowany. Przesunęłam się na małą kanapę pod ścianą, siadając z rozmysłem, płaszcz szczelnie owinięty wokół mnie. "Kontynuujcie."

"To nie tak—my nie—" Głos Andrew się załamał, jego kutas wciąż tkwił w niej.

"Ależ tak." Upijam kolejny łyk szampana, po czym stawiam butelkę na podłodze obok siebie. "I powinniście kontynuować."

Oddech Hannah stawał się urywany, spanikowany, jej sutki twarde mimo strachu w oczach. "Angie, proszę, mogę to wyjaśnić—"

"Żadnych wyjaśnień." Oparłam się wygodnie na kanapie, zakładając nogę na nogę, rozcięcie w płaszczu odsłaniało tyle uda, by doprowadzić ich oboje do szału. "Dokończcie to, co zaczęliście."

Uśmiech przemknął przez twarz Andrew—szybki, mimowolny. Jego dłonie, które puściły biodra Hannah, powoli do nich wróciły.

"Andrew, nie," wyszeptała Hannah, cała spięta, jej cipka wciąż zaciskała się wokół niego.

"Chce oglądać." W jego głosie pojawiła się pewność siebie, podniecenie podszyte artystyczną arogancją. "Nie chcesz jej pokazać?"

"Pokazać co?" Mój głos był obojętny, niemal znudzony. "Pokazać, co mój mąż niby znalazł? Pokazać tę wielką namiętność wartą spalenia wszystkiego do gołej ziemi?"

Uścisk Andrew na biodrach Hannah się wzmocnił. Wbił się w nią mocniej, sprawiając, że jęknęła mimo widocznego dyskomfortu.

"Przestań mówić," rzucił w moją stronę, ale jego oczy zdradzały go—wpatrzone we mnie, rozpaczliwie szukające mojej reakcji. "Po prostu patrz."

"Patrzę." Wtuliłam się głębiej w kanapę.

Hannah jęknęła—ze strachu czy rozkoszy, trudno powiedzieć. Jej spojrzenie co chwila szukało mojego, błagało w milczeniu o coś. Przyzwolenie? Wybaczenie? Ucieczkę?

"Patrz na niego, nie na mnie," poleciłam. "Tego właśnie chciałaś, prawda? Mojego męża? Moje życie?"

"To nie—"

"Ciii." Andrew poruszył się mocniej pod nią, zmuszając ją do skupienia się na nim. Piersi Hannah podskakiwały przy każdym pchnięciu, jej pośladki klaskały o jego uda. "Nie psuj tego słowami."

Pracownię wypełniły odgłosy ich ciał—skóra o skórę, urywany oddech, wilgotna obsceniczność ich stosunku.

Jęki Hannah przybrały na sile, stały się bardziej rozpaczliwe, jej cipka zaciskała się na kutasie Andrew. Jego dłonie błądziły po jej ciele, szczypał jej sutki, klepał pośladki, ściskał uda. Moja cipka pulsowała mieszanką wściekłości i podniecenia, żar między nogami był nie do zignorowania.

Siedziałam nieruchomo, płaszcz szczelnie owinięty wokół mnie jak zbroja, obserwując jak fantazja mojego męża rozgrywa się na moich oczach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Występ Hannah był fałszywy—każdy dźwięk zbyt idealnie wyreżyserowany, zbyt starannie ustawiony, jak u aktorki porno, która jeszcze nie nauczyła się wiarygodnie brać fiuta.

Wyciągnęłam telefon, uchwyciłam ich w kadrze i wcisnęłam nagrywanie. Dowód. Ubezpieczenie. Kurwa, broń na później.

Szampan palił lodowato w gardle, gdy brałam kolejny łyk z butelki. Ich ciała uderzały o siebie w desperackim, pozbawionym gracji rytmie—fiut Andrew wbijał się w jej cipkę, jej nogi oplatały go w pasie jak jebana imadło, ale widziałam już wystarczająco tego przedstawienia.

Wstałam, pozwalając, by płaszcz zsunął się z ramion i opadł na podłogę.

Czarna koronka ledwo zakrywała moje cycki i dupę, materiał przylegał do moich krągłości jak druga, jebana skóra. Rytm Andrew się załamał. Jego kutas wysunął się z cipy Hannah z mokrym mlaśnięciem, a jego oczy wbiły się we mnie, jakbym była ostatnim jebanym posiłkiem na Ziemi.

"Chcesz tego?" zamruczałam, przesuwając dłonie wzdłuż boków, wpijając paznokcie w skórę. Moje biodra kołysały się, drażniąc go każdym centymetrem mojego ciała. "Możesz to mieć. Ale tylko jeśli przestaniesz teraz. Tylko jeśli ona zobaczy wszystko. Tak jak ja patrzyłam."

"Tak." To słowo wyrwało się z jego gardła bez wahania.

Kurwa, żałosne. Oddałby swoje mokre spełnienie, uczucia Hannah, oddałby swoją pieprzoną godność, byle tylko zanurzyć się we mnie. Żadnej myśli o którejkolwiek z kobiet—tylko surowy, samolubny, jebany głód.

"Andrew, co ty robisz?" Głos Hannah załamał się, gdy uniósł ją z siebie i odstawił na bok jak wyrzuconą zabawkę.

"Siadaj na krześle," warknął, nawet na nią nie spojrzał. Jego oczy były przyklejone do mnie, fiut wciąż twardy i ociekający. "Patrz. Dotykaj się, jeśli chcesz. Ale patrz."

Złapałam błysk bólu w oczach Hannah, zaraz potem zimną kalkulację. Potrzebowała jego pieniędzy. Zagra każdą rolę, jaką jej nakaże.

Wślizgnęła się na krzesło, na którym siedział wcześniej, rozkładając nogi jak profesjonalistka. Jej palce wsunęły się między uda, zataczając kółka wokół łechtaczki z wprawą.

Andrew ruszył w moją stronę, jego fiut drżał przy każdym kroku. Ręce wyciągały się ku mnie, desperacko, by złapać, zawłaszczyć, ale złapałam go za nadgarstki.

"Moje zasady," powiedziałam, po czym przyciągnęłam go do pocałunku, który zaczął się łagodnie, a skończył na tym, że wbijałam zęby w jego dolną wargę.

Zagulgotał mi w usta, dźwięk zawieszony między bólem a podnieceniem. Zanim zdążył się pozbierać, popchnęłam go na kanapę.

"Zostań," rozkazałam, mój głos ociekał dominacją.

Odwróciłam się do niego plecami, opuszczając się powoli na jego fiuta. Wsuwał się w moją mokrą cipkę cal po jebanym calu, rozciągając mnie, wypełniając do granic.

W tej pozycji patrzyłam prosto na Hannah. Nasze spojrzenia spotkały się przez pokój—byłe przyjaciółki, obecne rywalki, obie jebanie uwięzione w pokręconej grze Andrew.

Palce Hannah poruszały się szybciej między udami, jej oddech był urywany, klatka piersiowa unosiła się gwałtownie. Ale wydarzyło się coś niespodziewanego.

Jej udawane jęki stały się prawdziwe, oczy płonęły autentyczną, jebitną żądzą—nie do Andrew, tylko do mnie. Nie tylko patrzyła; to ją kręciło.

Zrozumienie uderzyło mnie jak jebany pociąg towarowy. Ona nie tylko znosiła to upokorzenie—ona się tym podniecała.

Krew mi zawrzała, wściekłość napędziła ostry rytm, który narzuciłam. Ręce Andrew zaciskały się na moich biodrach, paznokcie wbijały się w skórę, gdy wpychał się we mnie od dołu, jego fiut obijał się o moją szyjkę macicy.

"Boże, Angie. Wy dwie—wszystkie nerwy płoną—"

"Zamknij się." Warknęłam, opadając mocniej, jeszcze wścieklej, patrząc jak twarz Hannah wykrzywia się w rozkoszy. Jej palce ostro pracowały na łechtaczce, cipka zaciskała się na powietrzu, cycki podskakiwały w rytm ciężkiego oddechu. "Po prostu się zamknij."

Studio było symfonią plugastwa—ostre oddechy, uderzanie skóry o skórę, mokre odgłosy mojej cipki biorącej fiuta Andrew, desperackie, jebane jęki Hannah. Jej oczy nie spuściły moich ani na chwilę, jej rozkosz rosła z każdym brutalnym pchnięciem.

A potem wszystko eksplodowało—Andrew wytrysnął we mnie, jego fiut drżał, gdy mnie wypełniał. Hannah doszła zaraz po nim, jej ciało drżało, palce wciąż pracowały na łechtaczce, gdy jęczała. A ja? Kurwa, nienawidziłam się za to, ale też doszłam, moja cipka ściskała fiuta Andrew, orgazm rozdzierał mnie niechciany i nie do powstrzymania.

Natychmiast wstałam, chwytając płaszcz.

"Angie, zaczekaj—"

Andrew sięgał do mnie, wciąż oszołomiony.

"Nie." Owinęłam się płaszczem, nagle zmarznięta. "Dostałeś, czego chciałeś. Fantazję. Dwie kobiety. Korzystaj."

"Ale moglibyśmy—"

"Moglibyśmy nic." Chwyciłam butelkę szampana, prawie pustą. "Wróć do swojej muzy, Andrew. Zobacz, czy da ci to, co ja właśnie dałam."

Hannah pozostała na krześle, rozczochrana i milcząca, jej wzrok wodził za mną z wyrazem, którego nie potrafiłam odczytać.

Wyszłam bez słowa więcej.

Mieszkanie wydało się ogromne, gdy wróciłam. Dopiłam szampana sama, stojąc przy oknie i patrząc, jak światła miasta rozmazują się przez wściekłe łzy, których nie chciałam uznać.

Telefon milczał. Andrew... zniknął? Wstydził się? Męczyły go wyrzuty sumienia? A może utwierdził się w swoim postanowieniu?

Następnego wieczoru otworzyłam kolejną butelkę wina, próbując zrozumieć, co zrobiłam źle.

Pokazałam mu, że mogę być wszystkim, czym była Hannah i jeszcze więcej. Udowodniłam, że mogę dorównać jego pragnieniom, przewyższyć jego fantazje. Ale miał władzę nad Hannah—jej długi czyniły ją podatną na kontrolę. Ze mną miał tylko wspólną historię i pamięć o miłości.

Był pijany władzą, bawił się w lalkarza ze swoją muzą. Ale wróciłby na kolanach. Zawsze wracał. Nie był tak samowystarczalny, jak udawał—

Telefon zawibrował.

Andrew: Muszę jutro odebrać resztę moich rzeczy.

Butelka wina wypadła mi z ręki, zanim świadomie zdecydowałam się nią rzucić. Eksplodowała o ścianę, rozbryzgując zielone szkło i zmarnowany trunek, dźwięk jakby serce mi wybuchło w piersi.

Czerwone wino spływało po białej ścianie jak krew. Stałam wśród zgliszczy, ciężko oddychając, w końcu rozumiejąc.

Nie wracał.

Gra się zmieniła i, mimo wszystko, to ja przegrywałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

From Wife To Mistress

From Wife To Mistress

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa