passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Getting away with the Alpha's Pup - Rozdział #5 - autor T.H.Jessica

Getting away with the Alpha's Pup

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Ponownie wyobrazałem sobie smukłą kobietę siedzącą w kuchni, jej długie blond włosy i gładka buzia w kształcie serca niezaprzeczalnie piękne. To było dlatego, że nie mogłem dzielić z nią pokoju, pomimo wiadomości o tym, jak bardzo ją to raniło. W końcu byłem gorącokrwistym mężczyzną, który widział, jak cholernie piękna była - każdego dnia. Nie ufam sobie, żeby spać w jednym łóżku z taką piękną kobietą i trzymać ręce przy sobie. Wiedziałem, że Cherry ma tylko osiemnaście lat i najprawdopodobniej nie miała jeszcze żadnego doświadczenia z chłopcami.

Po wszystkim, już od jedenastego roku życia wiedziała, że jest przeznaczona na moją partnerkę i przyszłą Lunę Starsmoon. Zasługiwała na pierwszy raz z kimś, kto naprawdę o nią dbał. Choć uważałem ją za piękną i pożądaną ze względu na moich rodziców i przyszłość, którą dla nas zdekreowali, Cherry miała ze sobą zbyt wiele bagażu. Ja byłem przyszłym Alfa. Moja przyszłość nie byłaby dyktowana przez nikogo.

Pewnego razu, po kilku piwach, wyznałem to wszystko Bertowi, mojemu beta i przyjacielowi. Doradził on.Spróbuję czegoś z Cherry. Poznać ją dla niej samej. Powiedział mi, że zna ją lepiej niż ja i widzi, jak może być dla mnie właściwa, jeśli tylko dałbym jej szansę. Bert był tylko kilka lat starszy od Cherry. Przyjaźnił się z nią i uczył się z nią, gdy byli dziećmi. Razem przekształcili się w młode wilki i wpadli w typowe niebezpieczeństwa, jakie wszystkie dzieciaki robią, zachęcając się nawzajem do biegania po terenach wypoczynkowych lub podglądania przedmieść Sea.Mały.

Bert twierdził, że Cherry była jednym z najodważniejszych wilków w tych wyczynach. Bezwzględna. Luna w tworzeniu. Z jakiegoś powodu opowieści Berta o doskonałości Cherry tylko mnie rozgniewały. Miałem na myśli, gdzie był ten odważny wilk, o którym mówił? Jeśli była taka, jak mogła się zgodzić na to, co los nam zgotował? Gdzie były jej wilcze upór i agresja? Dlaczego tylko się poddawała? Była uosobieniem oswajania: zawsze gotowała i sprzątała dla mnie. Do diabła, recenNiedawno nawet naprawiała moje ubrania, twierdząc, że jej się to podoba, kiedy mówiłem jej, że nie musi tego robić.

Kto do diabła lubi szyć?

Ale tej nocy, gdy Bert próbował przekonać mnie swoimi przygodowymi historiami o Cherry, byłem tak wkurzony, że mój przyjaciel próbuje mnie uwięzić w tej opresywnej życiowej pułapce, że powiedziałem mu, że jeśli uważa ją za taką wspaniałą, to niech spłodzi jej dziewictwo.

Słowa nie minęły sekundy i Bert mnie powalił.

Trudne. Mój Beta. W innym czasie bym się przeciwstawił takiemu braku szacunku. Ale tamtej nocy odszedłem od niego, wstydząc się samego siebie. Cherry zasługiwała na większy szacunek.

Z westchnieniem otworzyłem kolejny email, mając nadzieję znaleźć coś, co zajmie moje myśli.

Nagle delikatne pukanie rozległo się przy drzwiach. "Tak?" zawołałem.

Cherry otworzyła drzwi niosąc parujący kubek. Kolejny z jej wieczornych nawyków, zwłaszcza jeśli nie jadłem z nią kolacji. Podgrzewała filiżankę mi...

Przynieś to mi, proszę.

"Hej" położyła filiżankę na moim biurku. "Nie pracuj za bardzo. Pamiętaj, że to wciąż będzie tam rano, a przyszły Alfa potrzebuje odpoczynku." Uśmiechnęła się słodko.

Wpatrywałem się w nią, zastanawiając się, jak bardzo się starała, mimo że ja ją odsuwałem. Jej szary wzrok był zadumany, ale było tam coś więcej. Uczucie. Uderzyła mnie myśl, że będzie mnie traktować dobrze, bez względu na to, jak wiele razy ją odrzucę.

JaZaśmiałem się serdecznie. „Nie zamierzam, obiecuję” Podniosłem kubek, przybliżając go do ust, miejmy nadzieję, że to da jej trochę satysfakcji, widząc jak piję.

Mleko miało idealną temperaturę, z delikatnym aromatem miodu, i zanim się obejrzałem, wypiłem je. Opuszczając pusty kubek z ust, zauważyłem zdziwienie na twarzy Cherry.

Cholera.

Za późno. Zrozumiałem, że to było pierwsze, kiedy skończyłem którekolwiek z jej przyniesionych mi napojów. Zazwyczaj zostawiam w połowie.

Skoczki są już ukończone tutaj, w moim gabinecie. Wydaje się, że jako niezbyt subtelny protest, nie poddałem się żadnej części więzi partnerskiej.

Zmarszczyłem brwi, starając się umniejszyć to, co właśnie się stało. "Zrobiłeś to doskonale."

Połosiłem z tyłu dłonią zbłąkany kroplę mleka z kącika ust, a potem zauważyłem skupione spojrzenie Cherry, które ślizgało się na moje usta. Zauważyłem, jak drga jej gardło, oglądając mnie.

"Dzięki" - powiedziałem nagle, odłożyłem kubek i skierowałem moją uwagę z powrotem na komputer.Skupiony na czytaniu, udawałem zainteresowanie emailem przed sobą.

"Nie ma sprawy" - powiedziała, jej głos nisko brzmiący, podniosła filiżankę i wyszła z pokoju.

Ciągle czytając ten sam wiersz, echo jej szeptliwego głosu wciąż dzwoniło mi w uszach, a po pewnym czasie zdobyłem się na to, że moje palce cały czas dotykały kącika moich ust, jak gdyby jej spojrzenie zostawiło na mnie ślad.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Czereśnia

Cała nasza wataha zasiadła wokół ogromnego stołu bankietowego, przykrytego czystą białą lnianą serwetą i ozdobionego świecami i kwiatami. Poczęstunek z bogatymi potrawami spoczywał wzdłuż środka, które wataha razem przygotowała i teraz wszyscy cieszyli się nim.

Mimo radosnego nastroju, moje było napięte. Siedziałam po lewej stronie Dylana. On siedział po prawej stronie swojego ojca, podczas gdy Heather siedziała po lewej stronie Chrisa. Czułam, że Dylan i ja powinniśmy być odbiciem naszego Alfy i Luni, ale creWstydzę się tego, co we mnie budziło poczucie żenady. Nie mogłem nie zauważyć, jak często Heather nachylała się, by porozmawiać z Chrisem, czy delikatnie poklepywała męża po ramieniu i inne drobne gesty uczuć, które wskazywały, że są prawdziwą parą.

Podczas gdy Dylan i ja ledwie wymieniliśmy dwa słowa przez cały wieczór. Dylan głównie rozmawiał z ojcem o sprawach związanych z watahą. Jedyny raz, kiedy udało mi się do niego zagadać, było pytanie, czy spróbował łososia lub dzika i inne nudne rzeczy.

Krople potu zbierały się na moim czole, gdy rozmyślałem o tej sytuacji.

co musiał myśleć każdy, kiedy nas obserwował. Skóra na mnie się jeżyła i czułam, jakby oczy całej paczki były na mnie, mimo że wszyscy byli zbyt zajęci dobrze się bawić. Biesiada była wyśmienita. Heather, nasza Luna, nie szczędziła wysiłków, aby uczcić pięćdziesiąte urodziny swojego męża. Cała paczka zgromadziła się w ogromnym, otwartym na planie salonie przyjęć na terenie domu naszego Alfy i Luni. Budynek był przekształconym stajnią, ale żadne jego rolnicze korzenie nie były widoczne. Przestrzeń była przewiewna, o wysokim suficie.Wyglądałoby jak w domu w najbogatszych dzielnicach centrum Seattle. Byliśmy na drugim piętrze, z ogromnymi balkonami na obu końcach, otwartymi na gwieździste niebo.

Poprawiałam pasek mojej sukienki. Byłam zachwycona, gdy założyłam ten srebrny numer dzisiaj wieczorem. Przylegał do każdej mojej krzywej, spływając wokół mnie jak wodospad w blasku księżyca. Ale czułam się nieswojo, bo to Heather mi ją podarowała. Powiedziała, że nosiła ją na swojej Ceremonii Księżyca i że to było dla niej ważne, żebym ją miała na sobie.To teraz tylko dodawało do tego gorącego, kłującego uczucia, które ogarnęło mnie. Byłam bladą imitacją tego, kim była Heather. Nie zasługiwałam na to, by to nosić, ponieważ Dylan nie chciał mnie jako swojej towarzyszki.

Wzruszenie wzięło mnie w gardło, ale wtedy głos Berta zabrzmiał obok mnie, "Myślisz, że John kiedykolwiek przestanie zajadać się żebrami?"

Podążyłam wzrokiem za przyjacielem, gryząc wargę, żeby schować uśmiech. John, jeden z starszych członków przeciwnej paczki, zajadał się trzecim talerzem czerwonego mięsa. Ten człowiek miał ogromnąokropna dnawa, ale słynął z braku umiaru. John często żartował, że ma wilcze apetyt. Przytłumiłem śmiech, gdy żona Johna go dręczyła.

Stały, nieustanny strumień Bertowego paplaniny był jedynym ratunkiem dzisiejszego wieczoru, jedyną rzeczą, która potrafiła mnie rozproszyć od moich trosk.

Jednak w jednej chwili mój śmiech zniknął. Chris, nasz Alfa, odsunął krzesło. Cicho stuknął bokiem swojego szklanki. Dyskomfort przepłynął przez mnie.

To był dzień urodzin Chrisa. Nie było powodu do mojego zdenerwowania. ThE-pack była tutaj na swoją alfa.

"Jak wiecie, cenię sobie, że moje przemówienia są jak moja żona, krótkie i słodkie."

Śmiech przebiegł przez tłum przy tym znajomym żartobliwym stwierdzeniu, ale niepokój przeszedł po mojej skórze. Nie mogłem się pozbyć strachu, że zaraz zostanę wrzucony w centrum uwagi. Spojrzałem w oczy Heather, na jej twarzy pojawił się ciepły uśmiech, jakby chciała powiedzieć, że mamy tyle wspólnego. Ponieważ miałem dość podobną sylwetkę do jej, mogłem pożyczyć jej sukienkę. Ale my nie byliśmy tacy sami.Przez moment się zorientowałem.

Moje oczy skierowały się w stronę Dylana, tylko po to, aby zobaczyć, że jego ciemne oczy stanowczo odwróciły się ode mnie. Smutek ogarnął mnie, gdy ponownie zobaczyłem, jak obojętny jest dla mnie.

Przemówienie naszego Alfy kontynuowało się: "Nic nie sprawia mi większej radości niż widok całej watahy razem i obecność mojej kochającej Luni i wspaniałego syna i dziedzica przy moim boku.

"Jednak może jest jeszcze jedna rzecz, która sprawiłaby mi większą radość, coś, czego chciałbym teraz podzielić się z wami wszystkimi, skoro jesteśmy tu razem. Nuu-Chah ma szalonych

Niech mi będzie wiadomo, że nasza wspaniała Cherry wkrótce oficjalnie dołączy do naszej rodziny. Chciałbym, żebyście wszyscy dołączyli do mnie w toastowaniu Dylana i Cherry, których ceremonia Księżycowa odbędzie się za trzy miesiące."

Moje serce wskoczyło mi do gardła. Jego gwałtowne bicie wydawało się rywalizować z westchnieniami i brawami wybuchającymi wokół mnie.

Zapłotowane twarze naszej grupy otaczały mnie, i zdałem sobie sprawę, że podnoszą swoje kieliszki, żeby pić za Dylanem i mną. "Za Cherry i Dylana", słowa mnie otoczyły, mój wzrokśledzenie do mojego "kolegi".

Poczułem jak moje łamliwe uśmiechy tracą blask gdy zacisnął szczęki. Napięcie sztywniło jego szerokie ramiona, a jego spojrzenie stępiło się gdy spojrzał w moją stronę.

Tęskniłem, aby mnie pochłonęło całe podłoga. Nie mogłem tego znieść.

Nasza Ceremonia Księżyca miała się odbyć za trzy miesiące, a mimo to nie było żadnych oznak zmieniających się uczuć Dylana wobec mnie. Czułem, że tonę pod wszystkimi spojrzeniami. Wyobrażałem sobie, co muszą o tym myśleć. Ich nie wypowiedziane słowa zdawały się brzęczeć w mojej głowie.. "Nawet nasza przyszła Alfa jej nie lubi. Biedny Dylan - nie jest do niej przyciągany. Myślisz, że to błąd? Myślisz, że Alfa i Luna źle zinterpretowali życzenie Nuu-Chah?"

Na chwiejnych nogach zmusiłam się do wstawania obok Dylana, który już podawał rękę swojemu ojcu, który go poklepał po plecach. Nagle Heather objęła mnie ramionami. Walczyłam z łzami.

Nie będę płakać.

"Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że podarowałem ci sukienkę dziś wieczorem. Możesz to traktować jako próbę sukienki.""Masz do wyboru prawdziwy dzień, albo możesz wybrać własną sukienkę, jeśli chcesz czegoś nowego" - powiedziała Heather.

Pokiwałem głową i zdołałem powiedzieć: "Uwielbiam to. Chciałbym to nosić w dniu."

Moja Luna uśmiechnęła się do mnie z wzruszającym uczuciem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Wiśnia

Jakby pod wodą, usłyszałem głosy Heather i Chrisa, mówiące Dylanowi i mnie, żebyśmy dołączyli do imprezy. Ekscytacja paczki wypełniła pokój. Ktoś puścił muzykę, której pulsujące uderzenia przypominały bijące serce. Wszystko dookoła zaczęło się rozmazywać. Ściana życzeńelubiących otoczyła mnie na wieczność. Za każdym razem, kiedy rozmawiałem z kimś, moje serce zaciskało się jeszcze bardziej. Praktycznie nic nie zrozumiałem, kiedy mój tata mnie znalazł i przyciągnął do siebie w wielkim uścisku. W jego ramionach... (the text is cut off)wyciągnięte ręce, ale więcej ekscytacji szybko mnie ciągnęło do przodu.

W końcu, na krawędzi pokoju, przestrzeń wokół mnie była wolna od znajomych. Krokuję, tylko po to, aby poczuć, że się chylę, jakby chodził po niestabilnym gruncie. Dopiero potem zdałem sobie sprawę, że w jakiś sposób jestem obok Dylana. On chyba też wyszedł z drugiej strony tłumu.

Instynktownie wyciągnąłem rękę do niego, owijając ją wokół jego, ale Dylan się spiął. Marszczył brwi i odepchnął mnie, jakby nie mógł tego znieść.

dotyk mój. Gapiłem się za nim, ale on tylko odmaszerował.

Chwytając butelkę szampana przy drzwiach, wyszedł na pusty balkon. Mój wzrok szybko wrócił do tłumu, ale trupa było niewidoczne, ożywione podnieceniem. Większość osób rozmawiała o nadchodzącej celebrze.

Moje oczy wróciły do szerokiego pleców Dylana. Pochylił się nad balustradą balkonu, jakby chciał uciec w noc. Zastanawiałem się, czy o to chodziło również jego wilkowi. Czy jego wilk chciał również uciec ode mnie? Oglądałem go.wypij łyk z butelki w ręce, tylko po to, by szybko wziąć kolejny. Łzy mrowiły mi oczy. Bez względu na to jak bardzo próbowałam, to było beznadziejne. Dylan nigdy nie pokocha mnie. Nienawidzi mnie. Upokorzenie ogarnęło mnie, gdy przypomniałam sobie, jak odsunął się na mój dotyk.

Przez trzy miesiące bylibyśmy związani na zawsze. Przeszyła mnie wizja naszej przyszłości. Naprawdę próbowałam wierzyć, że między nami wszystko się ułoży. Próbowałam dać Dylanowi czas, żeby do mnie przekonał się, żeby mu pokazać, jak bardzo go kocham.że zawsze będę dla niego tam, ale jego ciągła oziębłość wobec mnie była... wykańczająca.

Rzucając ostatnie spojrzenie na plecy Dylana, uciekłem do łazienki, żeby zebrać myśli. Tam przeczesywałem palcami moje włosy, układając je w porządek. Patrzyłem surowo na swoje odbicie.

Cały miniony rok zdawał się na mnie zawalać. Ten, którego poświęciłem tak dużo wysiłku, żeby Dylan zauważył mnie. Po raz pierwszy, zamiast bezradności, ogarnęła mnie wściekłość. Nie mogłem dłużej tak robić. MusiałemNie zostanę tutaj tylko po to, żeby Dylan odrzucał mnie raz po raz.

Przypomniałam sobie o chwilach szczęścia, jakie miałam przez ostatni rok, projektując rzeczy takie jak zasłony, poduszki i niektóre sukienki, które uszyłam sobie. Rok temu na studiach skończyłam kwalifikacje z projektowania mody. Zastanawiałam się nad pomysłem aplikowania do uniwersytetów, żeby zdobyć dyplom, ale odłożyłam swoje zainteresowania na później, żeby zmierzyć się z przyszłymi obowiązkami jako Luna i mieć więcej czasu, żeby poznać Dylana.odmówiłam im dłuższego oczekiwania. Zdecydowałam się ubiegać o dalsze studia.

To, co czułam wtedy, było jak wieczność. Ekscytacja pulsuje we mnie. Dla mojej przyszłości. Dla tego, czego pragnęłam. Pomysł się utwierdził. Chciałam być szczęśliwa z tym, co robię. Marzenie o projektowaniu rzeczy, tworzeniu ich i dzieleniu się nimi zakiełkowało. Więc... Opuściłabym stado przed ceremonią wiązania.

To nie tak, jakby Dylan chciał, abym została. Prawdopodobnie odczuje ulgę, gdy się dowie, że mnie już nie ma.

Z ostatnim spojrzeniem w

wzrok wypełniający determinację, opuściłem łazienkę. Patrząc z krańca pokoju, rozejrzałem się po sali bankietowej i nie zauważyłem Dylana. Był na tyle wysoki, że łatwo bym go zauważył, gdyby wrócił z balkonu. Nie mając ochoty na samotne towarzyszenie i przyjmowanie kolejnych gratulacji jako połowa "szczęśliwej pary", wymknąłem się z sali. Stodoła miała duży korytarz, który był pusty, oprócz Dylana. Gdy wyszedłem na przestrzeń, dostrzegłem jego opadające ramiona, jak sięPrzechylił się do tyłu na ścianie, trzymając w ręce butelkę szampana.

Jego rozszerzone oczy utknęły we mnie. "Che- Cherry" bełkotał.

Kurwa.

Delikatnie zsunął się w dół ściany. Był kompletnie pijany. Chwilę pomyślałam, żeby poprosić Berta o pomoc. Ale na samą myśl, martwiłam się, że Dylan pójdzie za mną do sali przyjęć. Co jeśli Dylan wyjawi dlaczego tak się upił? Zrujnowałby noc swojemu tacie. Ani jego mama, ani jego tata nie potrzebowali widzieć syna w takim stanie. Stado nie potrzebowało by tego zobaczyć.

Nie zobaczą swojego przyszłego Alfy w ten sposób, również.

Postanowiłem sam o niego zadbać. Nasz dom był tylko kilka minut drogi w dół brukowanej ścieżki. Dom Dylana, poprawiłem się. Nie będzie już mój długo. Zdecydowałem się, ale wciąż nie mogłem się powstrzymać od chęci opieki nad nim.

Dylan upuścił, na szczęście, pusty butelkę z trzaskiem, a potem się zataczając.

Pospieszyłem do przodu, wbijając się w jego bok i owijając ramię wokół jego talii. "Mam cię". Poprowadziłem go w stronę drzwi frontowych,

Błądząc z zaczepem, a następnie na zewnątrz w noc.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Getting away with the Alpha's Pup

Getting away with the Alpha's Pup

231 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

231

Treść

Aa