POV Ajax
Śmiech palił mi gardło jak kwas, ale nie mogłem przestać. Nie, gdy wszyscy patrzyli. Nie, gdy Jake walił mnie po plecach, a paznokcie Laili wbijały zwycięstwo w moje ramię.
A potem oczy Belli spotkały moje po drugiej stronie wody i coś skręciło mi się w piersi.
Wyglądała na zdruzgotaną. Nie była już tą wypolerowaną, nietykalną księżniczką starej forsy z Ashford Academy, tylko kimś surowym, zranionym. Dziewczyna przesiąknięta chlorem, utrzymująca się na wodzie, była tą samą, którą znałem z Whitmore Prep—tą, przez którą za każdym razem, gdy przechodziła obok, czułem ucisk w piersi.
Śmiech utknął mi w gardle.
"Chodź," usłyszałem swój głos, gdy podchodziłem do krawędzi basenu. "Pozwól, że ci pomogę."
Jej twarz rozjaśniła się ulgą, a poczucie winy uderzyło mnie jak młot. Ale wtedy głos Jake'a przeciął ciszę: "Co ty robisz, stary?" i poczułem na sobie wzrok wszystkich, czekających.
Wyciągnąłem rękę. Ona sięgnęła, ufna, jej palce zimne i rozpaczliwe na mojej dłoni. Przez ułamek sekundy mogłem ją wyciągnąć. Powinienem był to zrobić.
Zamiast tego podciągnąłem ją do połowy i puściłem.
Runęła z powrotem z ogromnym pluskiem, a tłum oszalał. Teraz śmiech był ogłuszający, ale ja widziałem tylko szok na jej twarzy, gdy wynurzyła się na powierzchnię, zdrada przebijająca się przez jej opanowanie.
Jake wył ze śmiechu, klepiąc mnie po ramieniu, jakbym był jakimś bohaterem.
"Boże, to nigdy się nie nudzi," sapnął Jake obok mnie. "Ta gówniara wreszcie dostała, na co zasłużyła."
Ale patrząc, jak Bella znów utrzymuje się na wodzie, patrząc na mnie, jakbym właśnie wyrwał jej serce, znów miałem siedemnaście lat. Stałem przy tej przeklętej wieży z szampana z sercem walącym o żebra.
Cztery lata, a ja wciąż czułem kryształowe odłamki tnące przez mój smoking. Szampan palący oczy i upokorzenie głębsze niż jakakolwiek rana fizyczna.
Miesiące szkicowania jej profilu na marginesach zeszytu, zapamiętywania, jak podczas lekcji odgarniała włosy za ucho, jak przygryzała dolną wargę, gdy myślała. Kurwa, ćwiczyłem, co powiem, gdy w końcu będę miał szansę z nią porozmawiać.
Gala Fundacji Sinclair miała być idealna—mój wielki gest, moja chwila. Zamiast tego ona odepchnęła mnie, jakbym był skażony. Jakbym był nikim.
"Ajax, kochanie, przegapiasz show," zamruczała Laila, ale jej głos ledwo do mnie docierał.
Bella wychodziła z basenu, woda ściekała po jej ciele. Zniszczona sukienka przylegała do każdej krągłości, przezroczysta w świetle ogrodowych lamp. Piękna i zrujnowana—dokładnie tak, jak zostawiła mnie cztery lata temu.
Szła prosto do mnie. Bez wahania. Bez strachu. Tylko czysta, skupiona furia.
Policzek rozległ się na mojej twarzy jak błyskawica.
"Kiedy ci się znudzi bycie żałosnym dupkiem, Ajax?" Jej głos przeciął zaskoczoną ciszę. "A może bycie świnią to twój naturalny stan?"
Żałosny.
To słowo eksplodowało mi w piersi. Ulubiony zarzut mojego ojca, wygłaszany nad kryształową szklanką whisky. "Jesteś żałosny, Ajax. Rozczarowanie. Marnujesz nazwisko Spencerów."
"Ty mnie właśnie..." zacząłem, chwytając się za piekący policzek.
"Uderzyłam cię? Tak." Bella stała tam ociekająca wodą, tusz do rzęs spływał jak wojenny makijaż. "I zrobiłabym to znowu. Jesteś tylko tchórzem chowającym się za kurtką ze skóry i swoją bandą lizusów."
"To bogate, z ust kogoś, kto dosłownie wepchnął mnie w wieżę z szampana," odgryzłem się, stara rana znów się otworzyła. "Przynajmniej nie udaję idealnego, niszcząc ludzi."
"Miałam siedemnaście lat!" wypluła. "Męczysz mnie od czterech lat za jeden głupi moment z dzieciństwa?"
"Jeden głupi moment?" Zbliżyłem się, ignorując tłum napierający ze wszystkich stron. "Upokorzyłaś mnie przed wszystkimi, którzy się liczyli. Dziesiątki telefonów, Sinclair. Dziesiątki nagrań pokazujących Ajaxa Spencera nurkującego twarzą w szampanie i szkle."
"Upokorzyłam?" Jej śmiech był gorzki. "Przyszedłeś mnie wyśmiać, Spencer, zrobić jakiś okrutny żart, jak zawsze robiłeś ludziom takim jak ja."
"Ludziom takim jak ty?" warknąłem. "Czyli rozpieszczonym bachorom, którzy uważają, że mogą robić, co chcą, bez konsekwencji?"
"Przynajmniej nie jestem sadystycznym dupkiem, który podnieca się dręczeniem innych!" odparowała, jej głos drżał od wściekłości.
"Może powinnaś o tym pomyśleć, zanim postanowiłaś ze mną pogrywać," powiedziałem lodowato.
Coś dzikiego błysnęło w jej oczach, już otwierała usta, gotowa dalej się kłócić, ale Camila już ją odciągała.
"Chodź, Bella. Nie potrzebujesz tego." Camila rzuciła mi spojrzenie, które mogłoby zedrzeć farbę ze ściany. "Nie zrobiłeś już wystarczająco szkód, Spencer?"
Zniknęły w domu, zostawiając mnie tam z piekącym policzkiem i pustką w piersi.
"O ja pierdolę," zaśmiał się Jake, klepiąc mnie po ramieniu. "To było jak gra wstępna, jeśli kiedykolwiek taką widziałem. Ona cię chce, stary."
"To tylko lodowata suka bez smyczy," powiedziała Laila, jej palce kreśliły wzory na mojej klatce. "Powinieneś ją naprawdę czegoś nauczyć, kochanie. Pokazać, co się dzieje, gdy kładzie na tobie ręce."
"A właściwie," oczy Jake'a rozbłysły tym niebezpiecznym błyskiem, który znałem aż za dobrze. "Mam lepszy pomysł. Chcesz się na niej naprawdę odegrać? Zróbmy z tego coś ciekawego."
"Co wymyśliłeś?" zapytałem, choć już wiedziałem. Pomysły Jake'a zawsze oznaczały, że ktoś ucierpi.
"Zakład." Uśmiechnął się jak rekin czujący krew. "Masz czas do matury—co, trzy miesiące? Uwiedź księżniczkę Sinclairów. Spraw, by się w tobie zakochała. Naprawdę zakochała. A potem rzuć ją przy wszystkich."
"Genialne," westchnęła Laila, aż kipiąc z ekscytacji. "Wyobrażacie sobie? Idealna Bella Sinclair, zniszczona przez złego chłopca, którego rzekomo nienawidzi?"
"Ile?" usłyszałem swój głos.
"Pięć patyków, że ci się nie uda," Jake wyciągnął telefon, już pisząc do reszty. "Zerżnij ją, spraw, by cię błagała. Potem odejdź."
"Wchodzę w to," powiedziałem, a te słowa smakowały jak popiół.
Ale nawet gdy Jake wiwatował, nawet gdy Laila obsypywała mnie zwycięskimi pocałunkami po szyi, nie mogłem zapomnieć wyrazu w oczach Belli. Tego momentu czystego bólu, zanim zastąpiła go złość.
Powiedziała, że jestem żałosny. Tak samo jak mój ojciec. Tak samo jak moi bracia z ich idealnymi ocenami i własnymi biurami na rogu.
Ajax rozczarowanie. Ajax porażka. Ajax rodzinny wstyd, który do niczego nie dojdzie.
Może mieli rację. Może byłem tym, o czym wszyscy mówili—świnią, stratą, okrutnym żartem w drogiej skórze.
Ale jeśli taki właśnie jestem, to mogę być w tym najlepszy.
"To będzie epickie," wykrzyknął Jake, już w połowie pijany od samego oczekiwania. "Nietykalna grzeczna dziewczynka i zły chłopiec. Jak w filmie."
"Lepiej," powiedziałem, zmuszając się do uśmiechu, który czułem jak rozpryskujące się szkło. "To zemsta."
Wypiłem resztę drinka, pozwalając, by palenie zmyło wspomnienie Belli w tym basenie. Belli z siedemnastego roku życia, zawsze nieosiągalnej. Chłopaka, który rysował jej uśmiech na marginesach własnej duszy.
Tamten chłopak nie żyje. Umarł w chwili, gdy ona wepchnęła go w wieżę z szampana.
To, co zostało, to dokładnie to, co mi powiedziała—żałosny dupek.
Lepiej już żyć zgodnie z tą reputacją.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Bella
Profesor Williams stuknął w mównicę, uciszając aulę wykładową.
"Zanim wszyscy uciekniecie, przypomnienie o gali ukończenia. Tradycyjny walc jest obowiązkowy—bez wyjątków."
Z sali rozległy się jęki. Camila przewróciła oczami. "Zabijcie mnie."
"Partnerzy zostaną przydzieleni losowo," Williams ciągnął, jego głos przerywał narzekania. "Listy są wywieszone na zewnątrz. Znajdźcie swojego partnera, umówcie się na próby. Pani Meyer oczekuje perfekcji."
Exodus rozpoczął się natychmiast, studenci tłoczyli się przy drzwiach. Ja zostałam z tyłu, z namysłem układając notatki. Incydent na basenie z zeszłego tygodnia wciąż palił żywym ogniem—nagrania krążyły przez kilka dni, zanim w końcu przycichły.
"Unikasz nieuniknionego, Sinclair?"
Głos Ajaxa uderzył jak piorun. Oparł się o moje biurko, a na ustach igrał ten irytujący uśmieszek. Oficjalna karta z przydziałem zwisała z jego palców.
"O czym ty mówisz?" Utrzymałam równy głos, choć puls mnie zdradzał.
"Wygląda na to, że jesteśmy partnerami do tańca, gwiazdeczko." Położył kartkę z teatralną precyzją. "Los ma chory zmysł humoru."
Wyrwałam mu kartkę. Nasze nazwiska krzyczały do mnie niepodważalnym czarnym atramentem.
"Nie." Wstałam gwałtownie, rozsypując papiery. "Absolutnie nie."
"To nie do końca twój wybór." Jego oczy śledziły każdy mój ruch z drapieżną uwagą.
"Zamienię się z kimś. Każdy by się zamienił—"
"Już próbowałaś." Odepchnął się od biurka, skracając dystans między nami. "Wygląda na to, że nikt nie chce zadzierać z rodziną Spencerów. Albo po prostu nie chcą moich odrzutów."
"Jesteś obrzydliwy."
"A ty jesteś na mnie skazana." Jego uśmiech się wyostrzył. "Pierwsza próba jutro. Punkt siódma. Nie spóźnij się."
Zniknął, zanim zdążyłam odpowiedzieć, zostawiając swoje polecenie wiszące w powietrzu jak groźba.
* * *
Studio taneczne lśniło wypolerowaną podłogą i lustrami od podłogi do sufitu, które odbijały moją niepewność zwielokrotnioną dziesięciokrotnie. Inne pary już zaczynały—ich śmiech odbijał się echem, gdy potykali się o podstawowe kroki.
Ajax pojawił się dokładnie o siódmej, wyglądając oszałamiająco w ciemnych dżinsach i dopasowanej czarnej koszuli. Każda kobieca głowa się odwróciła. Kilka dziewczyn szeptało za rękami.
"Gotowa do tańca?" Wyciągnął rękę z udawaną galanterią.
"Załatwmy to." Zignorowałam jego dłoń, ruszając na środek parkietu.
Pani Meyer klasnęła głośno. "Pozycje, wszyscy. Panowie, lewa dłoń na talię damy. Panie, prawa dłoń w lewą dłoń partnera. Teraz podstawowy krok w kwadracie—"
Dłoń Ajaxa spoczęła na mojej talii, paląc przez cienki materiał sukienki. Drugą ręką schwycił moją, splatając palce z niepokojącą intymnością.
Staliśmy nieruchomo, żadne nie chciało zrobić pierwszego ruchu.
"Bliżej, panie Spencer," rozkazała pani Meyer. "To walc, nie zakaz zbliżania się."
Przyciągnął mnie do siebie. Nasze ciała zgrały się idealnie—okrutny żart losu. Jego oddech musnął moją skroń.
"Raz, dwa, trzy," liczyła pani Meyer. "Raz, dwa, trzy."
Poruszaliśmy się jak popsuta maszyna. Nadepnęłam mu na stopę. On pociągnął, gdy powinien był popchnąć. Nasz rytm istniał gdzieś pomiędzy katastrofą a komedią.
"Rozluźnij się, Bella." Jego głos zniżył się do szeptu, przeznaczonego tylko dla mnie. "To tylko taniec."
"Z tobą nic nie jest tylko czymś." Próbowałam się odsunąć, ale jego uchwyt był stanowczy.
"Nadal przeżywasz sprawę z basenem?" Jego kciuk zatoczył małe kółko na mojej talii. "Dobrze wyglądałaś mokra. Założę się, że wyglądasz jeszcze lepiej, gdy jesteś całkiem zrujnowana."
Mocno nadepnęłam mu na stopę—tym razem celowo.
"Suka," syknął przez uśmiech.
"Drań," odparłam słodko.
"Pan Spencer, panna Sinclair!" Głos pani Meyer trzasnął niczym bicz. "To walc, nie walka. Albo tańczcie porządnie, albo opuśćcie moje studio."
"Przepraszamy, pani Meyer," zawołaliśmy chórem, nie mając tego na myśli.
Pokazała następny układ—serię obrotów wymagających pełnego zaufania. Dłoń Ajaxa przesunęła się wyżej na mojej talii, stabilizując mnie, gdy się obracałam. Przez jedną chwilę poruszaliśmy się w idealnej synchronizacji. Pokój rozmazał się. Widziałam tylko jego oczy—ciemne, intensywne, nieczytelne.
Potem się potknęłam, a on mnie złapał, przyciągając moje ciało ściśle do swojej piersi.
"Mam cię," mruknął, a w jego głosie było coś, co przewróciło mi żołądek.
"Nie potrzebuję, żebyś—"
"Owszem, potrzebujesz." Jego pewność doprowadzała mnie do szału. "Musisz się nauczyć podążać choć raz w swoim idealnym życiu."
Szarpnęłam się. "Mam dość."
"Zostało nam jeszcze trzydzieści minut—"
"Powiedziałam, że mam dość." Chwyciłam torbę, ignorując protesty pani Meyer. "Znajdź inną partnerkę, Ajax. Jestem pewna, że Laila chętnie poprzykleja się do ciebie przez godzinę."
"Znowu uciekasz?" Jego głos podążył za mną do drzwi. "To twoja specjalność, prawda?"
Trzasnęłam drzwiami, dłonie drżały mi z wściekłości i czegoś jeszcze—czegoś, co niebezpiecznie przypominało pożądanie.
Korytarz ciągnął się pusty, zalany jarzeniówkami. Oparłam się o ścianę, przyciskając dłoń do klatki piersiowej. Serce waliło mi jak oszalałe—za szybko, za mocno, źle, źle, źle.
Moje leki. Szukałam w torbie, aż palce natknęły się na znajomą buteleczkę.
Pusta. Ostatnią tabletkę wzięłam dziś rano. Potem kołatanie serca się nasiliło, a na obrzeżach pola widzenia pojawiły się iskry.
Nie teraz. Proszę, nie teraz.
Wyjęłam telefon, drżącymi palcami odszukałam numer Zane'a.
"Bella?" Odebrał po drugim sygnale. "Co się stało?"
"Potrzebuję—" Głos mi się załamał. "Możesz po mnie przyjechać? Teraz?"
"Gdzie jesteś?" W tle zadźwięczały klucze. "Bella, odezwij się."
"Uniwersytet. Budynek tańca." Osunęłam się po ścianie, kolana miękły. "Przynieś moje leki. Zapasową butelkę."
"Jadę. Pięć minut." Jego głos wyostrzył się ze strachu. "Potrzebujesz karetki?"
"Nie." Zamknęłam oczy, skupiając się na oddechu. "Tylko się pospiesz."
"Nie ruszaj się. Już jadę."
Połączenie się urwało, a ja siedziałam na zimnej podłodze, licząc uderzenia serca, które nie chciały się uspokoić. Z sali tanecznej dochodziła muzyka, śmiechy par, liczenie pani Meyer.
Normalni ludzie, prowadzący normalne życie.
Głos Ajaxa przedarł się przez drzwi—pewnie tłumaczył moje zniknięcie, malując mnie jako dramatyczną, słabą, żałosną.
Gdyby tylko wiedział, jak bardzo ma rację.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Ajax
Ducati wrzasnęła przez linię mety, opony dymiły na asfalcie. Smak zwycięstwa to był zapach spalonej gumy i adrenaliny.
"O to właśnie, kurwa, chodzi!" Jake klepnął mnie w plecy tak mocno, że aż mogłem dostać siniaka, a gotówka już była w jego dłoni. "Trzy kafle, stary! Ci idioci nigdy się nie nauczą."
Podziemny tor pulsował energią. Silniki ryczały, pieniądze zmieniały właścicieli, ten rodzaj niebezpieczeństwa, który sprawia, że krew śpiewa. Ale coś było nie tak.
Było już nie tak przez cały tydzień.
"Jak tam zakład?" Jake przerwał moje myśli pytaniem. "Cicho o lodowej księżniczce. W końcu pękła?"
"Zniknęła." Zdjąłem kask, z przyzwyczajenia przeszukując wzrokiem tłum. "Pewnie płacze na jachcie tatusia w Monako."
Jake zaśmiał się, licząc banknoty z wprawą. "Bogate suki i ich dramatyczne wyjścia. Pamiętasz, jak Talia Geller udawała mononukleozę, żeby tylko mnie unikać?"
"Tak." Ale Bella wczoraj, kiedy w końcu wróciła na zajęcia, wcale nie wyglądała dramatycznie.
Wyglądała na pustą. Kruchą. Nie taką, jak zwykle.
"Cholera, stary." Jake spojrzał na telefon. "Twój walc nie był o siódmej? Jest po dziewiątej."
"No i?"
"No i pani Meyer cię ukrzyżuje. Kazała mi chodzić na dodatkowe zajęcia przez miesiąc, jak się pojawiłem pijany w zeszłym roku."
"Księżniczka może poczekać." Wzruszyłem ramionami, ale nogi już mnie niosły w stronę motocykla. "Ona potrzebuje mnie bardziej, niż ja jej."
Śmiech Jake’a ciągnął się za mną w noc. "Jasne, na pewno. Dlatego pędzisz tam, jakby ci się tyłek palił."
* * *
Sala prób płonęła od jarzeniówek oskarżenia. Prawie pusta, bo oczywiście czekała.
Bella stała przy lustrach, trzymała torbę jak tarczę, a z każdej linii jej ciała biła furia.
"Gdzie, do cholery, byłeś?"
Słowa eksplodowały w momencie, gdy wszedłem. Żadnego powitania. Żadnych pozorów.
"Straciłem poczucie czasu." Podszedłem, celowo niedbale, ukrywając dziwne uczucie ulgi, że stoi tu przede mną.
"Straciłeś—" Odwróciła się do mnie i Chryste, była olśniewająca, kiedy się złościła. "Jestem tu od dwóch godzin! Dwóch pieprzonych godzin, Ajax!"
"Nikt ci nie kazał czekać."
Jej dłoń uderzyła w lustro za nią, a po sali rozległ się dźwięk harfy.
"Mamy nieco ponad dwa miesiące do gali. Dwa miesiące na wyćwiczenie walca, który nam się wymyka, i tuzin innych rzeczy, które naprawdę wymagają naszej uwagi. A ty nawet nie potrafisz się pojawić?"
"Wyluzuj. To tylko taniec."
"Dla ciebie nic nigdy nie jest tylko czymś!" Teraz się trzęsła, zmęczenie przedzierało się przez gniew. "Wszystko to gra. Żart. Kolejny sposób, żeby udowodnić, że nie obchodzi cię nikt oprócz ciebie samego."
"Rozgryzłaś mnie." Zbliżyłem się, zauważając, że się nie cofnęła. "Wielki zły Ajax Spencer, rozczarowuje wszystkich od urodzenia."
Coś zmieniło się w jej wyrazie twarzy. "To nie—"
"Robimy to, czy nie?" Przerwałem jej, wyciągając dłoń. "Mamy może godzinę, zanim wyrzuci nas ochrona."
Patrzyła na moją rękę jakby mogła ugryźć. Potem, z wyraźną niechęcią, ujęła ją.
Muzyka ruszyła—ktoś zostawił sprzęt grający na powtarzaniu. Walc wypełnił pustą przestrzeń, odbijając się od luster, które pokazywały nas z każdej strony.
"Sekwencja obrotów," mruknęła. "Nie mogę złapać rytmu."
"Pokaż mi."
Przeszliśmy przez kroki. Potknęła się przy trzecim obrocie, frustracja napinała jej ramiona.
"Walczysz z tym." Moje dłonie spoczęły na jej talii, poprawiając pozycję. "Poczuj muzykę. Nie myśl."
"Łatwo ci mówić." Ale próbowała ponownie, pozwalając mi się poprowadzić przez obrót.
Lepiej. Nie idealnie, ale lepiej.
"Widzisz?" Przyciągnąłem ją bliżej, celowo pozwalając, by mój oddech musnął jej ucho. "Potrafisz być zwinna, gdy nie próbujesz ze mną walczyć."
Jej dreszcz był subtelny, ale nie do przeoczenia.
Postęp.
Przelecieliśmy cały układ. Raz. Drugi. Za trzecim razem coś zaskoczyło. Nasze ciała złapały synchronizację, tę idealną harmonię, gdy dwoje staje się jednym ruchem.
"Coraz lepiej ci idzie podążanie za moim prowadzeniem, gwiazdko."
Przezwisko wyrwało się nieproszono, a ona zesztywniała, ale nie odsunęła się.
Antagonizm się rozpuścił, zastąpiony czymś elektryzującym i natychmiastowym. Pusta sala stała się naszym wszechświatem—tylko muzyka, lustra i niebezpieczna bliskość jej ciała przy moim.
Była idealna. Jakby wyrzeźbiona dokładnie po to, by znaleźć się tutaj, w tej przestrzeni między moimi ramionami.
"Podnoszenie," powiedziała cicho. "Nie ćwiczyliśmy podnoszenia."
"Zaufasz mi?"
Nasze spojrzenia się spotkały. Pytanie wisiało między nami, cięższe niż tylko taneczne ruchy.
"Raz," wyszeptała.
Uniósłem ją z łatwością, jej ciało lekkie i uległe. Wygięła się do tyłu, ramiona rozpostarte w idealnej formie, absolutna wiara w mój chwyt.
Kiedy ją opuściłem, zostaliśmy przyciśnięci do siebie. Jej dłonie na moich ramionach. Moje obejmowały jej talię.
"Bella…" Jej imię wyszło ze mnie chrapliwie, z desperacją.
Nie poruszyła się. Nie oddychała. Przestrzeń między nami zniknęła, gdy się pochyliłem.
Bella uniosła twarz, a jej usta niemal dotknęły moich. Tak cholernie blisko, tak kurewsko pełne i kuszące.
Jedno tchnienie od przekroczenia granicy.
Gdy się pochyliłem jeszcze bliżej, widziałem walkę w jej oszałamiających oczach, gdy zerknęła na moje usta.
Wtedy w korytarzu zabrzęczały klucze i czar prysł. Bella natychmiast odskoczyła, potykając się w pośpiechu.
"Muszę… Muszę…"
"Bella, zaczekaj—"
Ale już jej nie było, drzwi trzasnęły za nią jak znak końca zdania.
"Wszystko w porządku?" Woźny zajrzał, wyraźnie podejrzliwy. "Budynek zamykają."
"Tak." Złapałem kurtkę, próbując ogarnąć to, co właśnie się stało. I to, co mogło się wydarzyć. "Wszystko jest kurwa idealnie."
Ale nie było. Nic w Belli Sinclair nie było idealne, proste ani łatwe.
I zaczynałem rozumieć, że to właśnie był cały problem.
Przesuń w górę, aby kontynuować