passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Give Me Your Heart - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Give Me Your Heart

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV Bella

Profesor Williams stuknął w mównicę, uciszając aulę wykładową.

"Zanim wszyscy uciekniecie, przypomnienie o gali ukończenia. Tradycyjny walc jest obowiązkowy—bez wyjątków."

Z sali rozległy się jęki. Camila przewróciła oczami. "Zabijcie mnie."

"Partnerzy zostaną przydzieleni losowo," Williams ciągnął, jego głos przerywał narzekania. "Listy są wywieszone na zewnątrz. Znajdźcie swojego partnera, umówcie się na próby. Pani Meyer oczekuje perfekcji."

Exodus rozpoczął się natychmiast, studenci tłoczyli się przy drzwiach. Ja zostałam z tyłu, z namysłem układając notatki. Incydent na basenie z zeszłego tygodnia wciąż palił żywym ogniem—nagrania krążyły przez kilka dni, zanim w końcu przycichły.

"Unikasz nieuniknionego, Sinclair?"

Głos Ajaxa uderzył jak piorun. Oparł się o moje biurko, a na ustach igrał ten irytujący uśmieszek. Oficjalna karta z przydziałem zwisała z jego palców.

"O czym ty mówisz?" Utrzymałam równy głos, choć puls mnie zdradzał.

"Wygląda na to, że jesteśmy partnerami do tańca, gwiazdeczko." Położył kartkę z teatralną precyzją. "Los ma chory zmysł humoru."

Wyrwałam mu kartkę. Nasze nazwiska krzyczały do mnie niepodważalnym czarnym atramentem.

"Nie." Wstałam gwałtownie, rozsypując papiery. "Absolutnie nie."

"To nie do końca twój wybór." Jego oczy śledziły każdy mój ruch z drapieżną uwagą.

"Zamienię się z kimś. Każdy by się zamienił—"

"Już próbowałaś." Odepchnął się od biurka, skracając dystans między nami. "Wygląda na to, że nikt nie chce zadzierać z rodziną Spencerów. Albo po prostu nie chcą moich odrzutów."

"Jesteś obrzydliwy."

"A ty jesteś na mnie skazana." Jego uśmiech się wyostrzył. "Pierwsza próba jutro. Punkt siódma. Nie spóźnij się."

Zniknął, zanim zdążyłam odpowiedzieć, zostawiając swoje polecenie wiszące w powietrzu jak groźba.

* * *

Studio taneczne lśniło wypolerowaną podłogą i lustrami od podłogi do sufitu, które odbijały moją niepewność zwielokrotnioną dziesięciokrotnie. Inne pary już zaczynały—ich śmiech odbijał się echem, gdy potykali się o podstawowe kroki.

Ajax pojawił się dokładnie o siódmej, wyglądając oszałamiająco w ciemnych dżinsach i dopasowanej czarnej koszuli. Każda kobieca głowa się odwróciła. Kilka dziewczyn szeptało za rękami.

"Gotowa do tańca?" Wyciągnął rękę z udawaną galanterią.

"Załatwmy to." Zignorowałam jego dłoń, ruszając na środek parkietu.

Pani Meyer klasnęła głośno. "Pozycje, wszyscy. Panowie, lewa dłoń na talię damy. Panie, prawa dłoń w lewą dłoń partnera. Teraz podstawowy krok w kwadracie—"

Dłoń Ajaxa spoczęła na mojej talii, paląc przez cienki materiał sukienki. Drugą ręką schwycił moją, splatając palce z niepokojącą intymnością.

Staliśmy nieruchomo, żadne nie chciało zrobić pierwszego ruchu.

"Bliżej, panie Spencer," rozkazała pani Meyer. "To walc, nie zakaz zbliżania się."

Przyciągnął mnie do siebie. Nasze ciała zgrały się idealnie—okrutny żart losu. Jego oddech musnął moją skroń.

"Raz, dwa, trzy," liczyła pani Meyer. "Raz, dwa, trzy."

Poruszaliśmy się jak popsuta maszyna. Nadepnęłam mu na stopę. On pociągnął, gdy powinien był popchnąć. Nasz rytm istniał gdzieś pomiędzy katastrofą a komedią.

"Rozluźnij się, Bella." Jego głos zniżył się do szeptu, przeznaczonego tylko dla mnie. "To tylko taniec."

"Z tobą nic nie jest tylko czymś." Próbowałam się odsunąć, ale jego uchwyt był stanowczy.

"Nadal przeżywasz sprawę z basenem?" Jego kciuk zatoczył małe kółko na mojej talii. "Dobrze wyglądałaś mokra. Założę się, że wyglądasz jeszcze lepiej, gdy jesteś całkiem zrujnowana."

Mocno nadepnęłam mu na stopę—tym razem celowo.

"Suka," syknął przez uśmiech.

"Drań," odparłam słodko.

"Pan Spencer, panna Sinclair!" Głos pani Meyer trzasnął niczym bicz. "To walc, nie walka. Albo tańczcie porządnie, albo opuśćcie moje studio."

"Przepraszamy, pani Meyer," zawołaliśmy chórem, nie mając tego na myśli.

Pokazała następny układ—serię obrotów wymagających pełnego zaufania. Dłoń Ajaxa przesunęła się wyżej na mojej talii, stabilizując mnie, gdy się obracałam. Przez jedną chwilę poruszaliśmy się w idealnej synchronizacji. Pokój rozmazał się. Widziałam tylko jego oczy—ciemne, intensywne, nieczytelne.

Potem się potknęłam, a on mnie złapał, przyciągając moje ciało ściśle do swojej piersi.

"Mam cię," mruknął, a w jego głosie było coś, co przewróciło mi żołądek.

"Nie potrzebuję, żebyś—"

"Owszem, potrzebujesz." Jego pewność doprowadzała mnie do szału. "Musisz się nauczyć podążać choć raz w swoim idealnym życiu."

Szarpnęłam się. "Mam dość."

"Zostało nam jeszcze trzydzieści minut—"

"Powiedziałam, że mam dość." Chwyciłam torbę, ignorując protesty pani Meyer. "Znajdź inną partnerkę, Ajax. Jestem pewna, że Laila chętnie poprzykleja się do ciebie przez godzinę."

"Znowu uciekasz?" Jego głos podążył za mną do drzwi. "To twoja specjalność, prawda?"

Trzasnęłam drzwiami, dłonie drżały mi z wściekłości i czegoś jeszcze—czegoś, co niebezpiecznie przypominało pożądanie.

Korytarz ciągnął się pusty, zalany jarzeniówkami. Oparłam się o ścianę, przyciskając dłoń do klatki piersiowej. Serce waliło mi jak oszalałe—za szybko, za mocno, źle, źle, źle.

Moje leki. Szukałam w torbie, aż palce natknęły się na znajomą buteleczkę.

Pusta. Ostatnią tabletkę wzięłam dziś rano. Potem kołatanie serca się nasiliło, a na obrzeżach pola widzenia pojawiły się iskry.

Nie teraz. Proszę, nie teraz.

Wyjęłam telefon, drżącymi palcami odszukałam numer Zane'a.

"Bella?" Odebrał po drugim sygnale. "Co się stało?"

"Potrzebuję—" Głos mi się załamał. "Możesz po mnie przyjechać? Teraz?"

"Gdzie jesteś?" W tle zadźwięczały klucze. "Bella, odezwij się."

"Uniwersytet. Budynek tańca." Osunęłam się po ścianie, kolana miękły. "Przynieś moje leki. Zapasową butelkę."

"Jadę. Pięć minut." Jego głos wyostrzył się ze strachu. "Potrzebujesz karetki?"

"Nie." Zamknęłam oczy, skupiając się na oddechu. "Tylko się pospiesz."

"Nie ruszaj się. Już jadę."

Połączenie się urwało, a ja siedziałam na zimnej podłodze, licząc uderzenia serca, które nie chciały się uspokoić. Z sali tanecznej dochodziła muzyka, śmiechy par, liczenie pani Meyer.

Normalni ludzie, prowadzący normalne życie.

Głos Ajaxa przedarł się przez drzwi—pewnie tłumaczył moje zniknięcie, malując mnie jako dramatyczną, słabą, żałosną.

Gdyby tylko wiedział, jak bardzo ma rację.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Ajax

Ducati wrzasnęła przez linię mety, opony dymiły na asfalcie. Smak zwycięstwa to był zapach spalonej gumy i adrenaliny.

"O to właśnie, kurwa, chodzi!" Jake klepnął mnie w plecy tak mocno, że aż mogłem dostać siniaka, a gotówka już była w jego dłoni. "Trzy kafle, stary! Ci idioci nigdy się nie nauczą."

Podziemny tor pulsował energią. Silniki ryczały, pieniądze zmieniały właścicieli, ten rodzaj niebezpieczeństwa, który sprawia, że krew śpiewa. Ale coś było nie tak.

Było już nie tak przez cały tydzień.

"Jak tam zakład?" Jake przerwał moje myśli pytaniem. "Cicho o lodowej księżniczce. W końcu pękła?"

"Zniknęła." Zdjąłem kask, z przyzwyczajenia przeszukując wzrokiem tłum. "Pewnie płacze na jachcie tatusia w Monako."

Jake zaśmiał się, licząc banknoty z wprawą. "Bogate suki i ich dramatyczne wyjścia. Pamiętasz, jak Talia Geller udawała mononukleozę, żeby tylko mnie unikać?"

"Tak." Ale Bella wczoraj, kiedy w końcu wróciła na zajęcia, wcale nie wyglądała dramatycznie.

Wyglądała na pustą. Kruchą. Nie taką, jak zwykle.

"Cholera, stary." Jake spojrzał na telefon. "Twój walc nie był o siódmej? Jest po dziewiątej."

"No i?"

"No i pani Meyer cię ukrzyżuje. Kazała mi chodzić na dodatkowe zajęcia przez miesiąc, jak się pojawiłem pijany w zeszłym roku."

"Księżniczka może poczekać." Wzruszyłem ramionami, ale nogi już mnie niosły w stronę motocykla. "Ona potrzebuje mnie bardziej, niż ja jej."

Śmiech Jake’a ciągnął się za mną w noc. "Jasne, na pewno. Dlatego pędzisz tam, jakby ci się tyłek palił."

* * *

Sala prób płonęła od jarzeniówek oskarżenia. Prawie pusta, bo oczywiście czekała.

Bella stała przy lustrach, trzymała torbę jak tarczę, a z każdej linii jej ciała biła furia.

"Gdzie, do cholery, byłeś?"

Słowa eksplodowały w momencie, gdy wszedłem. Żadnego powitania. Żadnych pozorów.

"Straciłem poczucie czasu." Podszedłem, celowo niedbale, ukrywając dziwne uczucie ulgi, że stoi tu przede mną.

"Straciłeś—" Odwróciła się do mnie i Chryste, była olśniewająca, kiedy się złościła. "Jestem tu od dwóch godzin! Dwóch pieprzonych godzin, Ajax!"

"Nikt ci nie kazał czekać."

Jej dłoń uderzyła w lustro za nią, a po sali rozległ się dźwięk harfy.

"Mamy nieco ponad dwa miesiące do gali. Dwa miesiące na wyćwiczenie walca, który nam się wymyka, i tuzin innych rzeczy, które naprawdę wymagają naszej uwagi. A ty nawet nie potrafisz się pojawić?"

"Wyluzuj. To tylko taniec."

"Dla ciebie nic nigdy nie jest tylko czymś!" Teraz się trzęsła, zmęczenie przedzierało się przez gniew. "Wszystko to gra. Żart. Kolejny sposób, żeby udowodnić, że nie obchodzi cię nikt oprócz ciebie samego."

"Rozgryzłaś mnie." Zbliżyłem się, zauważając, że się nie cofnęła. "Wielki zły Ajax Spencer, rozczarowuje wszystkich od urodzenia."

Coś zmieniło się w jej wyrazie twarzy. "To nie—"

"Robimy to, czy nie?" Przerwałem jej, wyciągając dłoń. "Mamy może godzinę, zanim wyrzuci nas ochrona."

Patrzyła na moją rękę jakby mogła ugryźć. Potem, z wyraźną niechęcią, ujęła ją.

Muzyka ruszyła—ktoś zostawił sprzęt grający na powtarzaniu. Walc wypełnił pustą przestrzeń, odbijając się od luster, które pokazywały nas z każdej strony.

"Sekwencja obrotów," mruknęła. "Nie mogę złapać rytmu."

"Pokaż mi."

Przeszliśmy przez kroki. Potknęła się przy trzecim obrocie, frustracja napinała jej ramiona.

"Walczysz z tym." Moje dłonie spoczęły na jej talii, poprawiając pozycję. "Poczuj muzykę. Nie myśl."

"Łatwo ci mówić." Ale próbowała ponownie, pozwalając mi się poprowadzić przez obrót.

Lepiej. Nie idealnie, ale lepiej.

"Widzisz?" Przyciągnąłem ją bliżej, celowo pozwalając, by mój oddech musnął jej ucho. "Potrafisz być zwinna, gdy nie próbujesz ze mną walczyć."

Jej dreszcz był subtelny, ale nie do przeoczenia.

Postęp.

Przelecieliśmy cały układ. Raz. Drugi. Za trzecim razem coś zaskoczyło. Nasze ciała złapały synchronizację, tę idealną harmonię, gdy dwoje staje się jednym ruchem.

"Coraz lepiej ci idzie podążanie za moim prowadzeniem, gwiazdko."

Przezwisko wyrwało się nieproszono, a ona zesztywniała, ale nie odsunęła się.

Antagonizm się rozpuścił, zastąpiony czymś elektryzującym i natychmiastowym. Pusta sala stała się naszym wszechświatem—tylko muzyka, lustra i niebezpieczna bliskość jej ciała przy moim.

Była idealna. Jakby wyrzeźbiona dokładnie po to, by znaleźć się tutaj, w tej przestrzeni między moimi ramionami.

"Podnoszenie," powiedziała cicho. "Nie ćwiczyliśmy podnoszenia."

"Zaufasz mi?"

Nasze spojrzenia się spotkały. Pytanie wisiało między nami, cięższe niż tylko taneczne ruchy.

"Raz," wyszeptała.

Uniósłem ją z łatwością, jej ciało lekkie i uległe. Wygięła się do tyłu, ramiona rozpostarte w idealnej formie, absolutna wiara w mój chwyt.

Kiedy ją opuściłem, zostaliśmy przyciśnięci do siebie. Jej dłonie na moich ramionach. Moje obejmowały jej talię.

"Bella…" Jej imię wyszło ze mnie chrapliwie, z desperacją.

Nie poruszyła się. Nie oddychała. Przestrzeń między nami zniknęła, gdy się pochyliłem.

Bella uniosła twarz, a jej usta niemal dotknęły moich. Tak cholernie blisko, tak kurewsko pełne i kuszące.

Jedno tchnienie od przekroczenia granicy.

Gdy się pochyliłem jeszcze bliżej, widziałem walkę w jej oszałamiających oczach, gdy zerknęła na moje usta.

Wtedy w korytarzu zabrzęczały klucze i czar prysł. Bella natychmiast odskoczyła, potykając się w pośpiechu.

"Muszę… Muszę…"

"Bella, zaczekaj—"

Ale już jej nie było, drzwi trzasnęły za nią jak znak końca zdania.

"Wszystko w porządku?" Woźny zajrzał, wyraźnie podejrzliwy. "Budynek zamykają."

"Tak." Złapałem kurtkę, próbując ogarnąć to, co właśnie się stało. I to, co mogło się wydarzyć. "Wszystko jest kurwa idealnie."

Ale nie było. Nic w Belli Sinclair nie było idealne, proste ani łatwe.

I zaczynałem rozumieć, że to właśnie był cały problem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Bella

Trzy tabletki zamiast dwóch. Gorzki smak utrzymywał się, gdy popijałam je zimną kawą.

"To już trzeci raz, kiedy sprawdzasz telefon," zauważyła Camila, jej głos przebijał się przez ambientowy hałas kawiarni na kampusie. "I już od dziesięciu minut miażdżysz ten sam długopis."

Długopis pękł, a tusz rozlał się na moich notatkach z ekonomii.

"Cholera…" Chwyciłam serwetki, gorączkowo wycierając. "Idealnie. Po prostu idealnie."

"Dobra, dość." Camila zatrzasnęła laptopa. "Co się stało między tobą a tym dupkiem Ajaxem? I nie mów, że 'nic', bo od trzech dni jesteś jak duch."

"Nie ma o czym—"

"Bella." Jej ton nie znosił sprzeciwu. "Dosłownie uciekłaś, gdy dziś rano zobaczyłaś jego motocykl. Chodzisz innymi trasami na zajęcia. Rozsypujesz się."

Słowa cisnęły mi się do gardła.

Prawie się wtedy pocałowaliśmy.

Chciałam tego. Nadal chcę.

"To skomplikowane," wydusiłam.

"U was zawsze jest skomplikowane." Pochyliła się do przodu. "Ale tym razem to coś innego. Wyglądasz, jakbyś zaraz miała—"

Gorąca kawa wybuchła na mojej klatce piersiowej, parzący płyn przesiąkł przez biały t-shirt, mocząc podręczniki brązową plamą, która szybko się rozlewała.

"Ups." Laila górowała nade mną, trzymając pusty kubek w wypielęgnowanych palcach. "Jakaż ze mnie niezdara."

W kawiarni rozległy się zszokowane westchnienia. Wszyscy spojrzeli w naszą stronę, sępy krążące wokół najnowszego poniżenia Belli Sinclair.

Zerwałam się na nogi, kawa przylegała przezroczysto do skóry, odsłaniając znacznie więcej, niż chciałam.

"Naprawdę jesteś aż tak żałosna?"

"Żałosna?" Śmiech Laili zabrzmiał jak tłuczone szkło. "To nie ja nie potrafię ostatnio utrzymać się sucha."

"Nie, ty po prostu tak bardzo łakniesz uwagi Ajaxa, że napadasz każdego, kto zagrozi twoim urojonym teoriom."

Jej twarz poczerwieniała. "Myślisz, że jesteś taka wyjątkowa, co? Stara forsa, nietykalna—"

"Co ty właśnie zrobiłaś, Laila?"

Głos Ajaxa przeciął jej tyradę. Stał za nią, furia biła z każdej linii jego ciała.

"Ajax, kochanie!" Laila odwróciła się, cała jej postawa się zmieniła. "To był tylko wypadek, przysięgam. Ręka mi się omsknęła—"

"Przestań pieprzyć." Minął ją, patrząc mi w oczy. "Wszystko w porządku?"

Troska w jego głosie ścisnęła mi klatkę piersiową. "W porządku."

"Jesteś cała mokra." Zsunął z siebie skórzaną kurtkę, podał mi ją. "Weź."

"Nie potrzebuję—"

"Weź. Teraz."

To nie była prośba. Nakaz, w którym kryła się niespodziewana delikatność.

Nasze palce się musnęły, kiedy przyjmowałam kurtkę, a przez ramię przeszedł mnie prąd.

"Ajax, kochanie, spóźnimy się na wyścig," jęknęła Laila, oplatając go ramieniem.

Dał się jej odciągnąć, nie rzuciwszy mi już ani jednego spojrzenia. Kurtka wisiała na moich ramionach, pachnąca skórą, olejem silnikowym i czymś, co było tylko jego zapachem.

"Co to, kurwa, właśnie było?" zapytała Camila, już zbierając papierowe ręczniki.

"Nie wiem." Prawda bolała. "Już niczego nie wiem."

"Wystarczy tego." Rzuciła ręczniki. "Dziś wieczorem idziemy na jego wyścig."

"Co? Nie. Absolutnie nie."

"Tak." Jej determinacja płonęła. "Musisz się z tym zmierzyć—czymkolwiek to jest. Uciekanie nie działa."

"Camila—"

"Ósma. Ubierz coś, na czym nie będzie widać plam od oleju."

* * *

Podziemny tor pulsował dziką energią. Silniki ryczały, tłum napierał, w powietrzu unosił się zapach pieniędzy i niebezpieczeństwa.

"To był okropny pomysł," krzyknęłam przez hałas.

"To było konieczne," poprawiła Camila, wciągając mnie głębiej w chaos.

Linia startu wyłoniła się zza tłumu. Sześć motocykli. Sześciu zawodników. Ale tylko jeden sprawiał, że moje serce się ściskało.

Ajax siedział na swoim Ducati jakby się z nim urodził. Czarny skórzany kombinezon opinał jego ciało, kask zwisał z jednej ręki, rozmawiał z Jake'em. Gdy się zaśmiał—odrzucił głowę, naprawdę rozbawiony—coś mi pękło w środku.

"Gotowi?" Starter uniósł flagę.

Ajax założył kask, jego ciało napięte, skupione niczym drapieżnik.

Flaga opadła i motocykle wystrzeliły do przodu, wrzeszcząc w noc.

Ajax prowadził od początku, poruszał się z maszyną, jakby dzielili jeden umysł. Każdy zakręt był poezją, każde przyspieszenie wyzwaniem rzuconym śmiertelności.

"Ja pierdolę," wyszeptała Camila. "On naprawdę… jest niesamowity."

Naprawdę był.

To nie był ten okrutny chłopak z imprez, ani niechętny partner do tańca. To był Ajax odsłonięty do rdzenia—nieustraszony, utalentowany, bezgranicznie żywy.

Tłum wybuchł, gdy minął linię mety, o kilka sekund przed innymi. Zsunął kask, włosy szalone, drażniąco piękna twarz zarumieniona od zwycięstwa.

Wtedy mnie zobaczył.

Jego triumfalny uśmiech zgasł. Coś surowego, bezbronnego pojawiło się na jego twarzy, zniknęło szybciej, niż mogłam to nazwać.

Jake klepnął go po plecach, ktoś wepchnął mu do rąk pieniądze, Laila pojawiła się znikąd, by zająć miejsce u jego boku. Ale jego wzrok nie opuszczał mojego.

"Idziemy już?" szepnęła Camila.

"Nie, jeszcze nie."

To słowo było skierowane do niej, ale odmowa—do mnie samej. Do tej szalonej nadziei, że on przyjdzie do mnie, właśnie teraz.

Ajax wyplątał się z objęć adoratorów, ruszając przez tłum z jednym celem.

W naszą stronę. Do mnie.

I w tej jednej sekundzie przyznałam się do najbrzydszej prawdy: część mnie wciąż należała do chłopaka, przez którego kiedyś waliło mi serce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Give Me Your Heart

Give Me Your Heart

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa