POV Bella
Trzy tabletki zamiast dwóch. Gorzki smak utrzymywał się, gdy popijałam je zimną kawą.
"To już trzeci raz, kiedy sprawdzasz telefon," zauważyła Camila, jej głos przebijał się przez ambientowy hałas kawiarni na kampusie. "I już od dziesięciu minut miażdżysz ten sam długopis."
Długopis pękł, a tusz rozlał się na moich notatkach z ekonomii.
"Cholera…" Chwyciłam serwetki, gorączkowo wycierając. "Idealnie. Po prostu idealnie."
"Dobra, dość." Camila zatrzasnęła laptopa. "Co się stało między tobą a tym dupkiem Ajaxem? I nie mów, że 'nic', bo od trzech dni jesteś jak duch."
"Nie ma o czym—"
"Bella." Jej ton nie znosił sprzeciwu. "Dosłownie uciekłaś, gdy dziś rano zobaczyłaś jego motocykl. Chodzisz innymi trasami na zajęcia. Rozsypujesz się."
Słowa cisnęły mi się do gardła.
Prawie się wtedy pocałowaliśmy.
Chciałam tego. Nadal chcę.
"To skomplikowane," wydusiłam.
"U was zawsze jest skomplikowane." Pochyliła się do przodu. "Ale tym razem to coś innego. Wyglądasz, jakbyś zaraz miała—"
Gorąca kawa wybuchła na mojej klatce piersiowej, parzący płyn przesiąkł przez biały t-shirt, mocząc podręczniki brązową plamą, która szybko się rozlewała.
"Ups." Laila górowała nade mną, trzymając pusty kubek w wypielęgnowanych palcach. "Jakaż ze mnie niezdara."
W kawiarni rozległy się zszokowane westchnienia. Wszyscy spojrzeli w naszą stronę, sępy krążące wokół najnowszego poniżenia Belli Sinclair.
Zerwałam się na nogi, kawa przylegała przezroczysto do skóry, odsłaniając znacznie więcej, niż chciałam.
"Naprawdę jesteś aż tak żałosna?"
"Żałosna?" Śmiech Laili zabrzmiał jak tłuczone szkło. "To nie ja nie potrafię ostatnio utrzymać się sucha."
"Nie, ty po prostu tak bardzo łakniesz uwagi Ajaxa, że napadasz każdego, kto zagrozi twoim urojonym teoriom."
Jej twarz poczerwieniała. "Myślisz, że jesteś taka wyjątkowa, co? Stara forsa, nietykalna—"
"Co ty właśnie zrobiłaś, Laila?"
Głos Ajaxa przeciął jej tyradę. Stał za nią, furia biła z każdej linii jego ciała.
"Ajax, kochanie!" Laila odwróciła się, cała jej postawa się zmieniła. "To był tylko wypadek, przysięgam. Ręka mi się omsknęła—"
"Przestań pieprzyć." Minął ją, patrząc mi w oczy. "Wszystko w porządku?"
Troska w jego głosie ścisnęła mi klatkę piersiową. "W porządku."
"Jesteś cała mokra." Zsunął z siebie skórzaną kurtkę, podał mi ją. "Weź."
"Nie potrzebuję—"
"Weź. Teraz."
To nie była prośba. Nakaz, w którym kryła się niespodziewana delikatność.
Nasze palce się musnęły, kiedy przyjmowałam kurtkę, a przez ramię przeszedł mnie prąd.
"Ajax, kochanie, spóźnimy się na wyścig," jęknęła Laila, oplatając go ramieniem.
Dał się jej odciągnąć, nie rzuciwszy mi już ani jednego spojrzenia. Kurtka wisiała na moich ramionach, pachnąca skórą, olejem silnikowym i czymś, co było tylko jego zapachem.
"Co to, kurwa, właśnie było?" zapytała Camila, już zbierając papierowe ręczniki.
"Nie wiem." Prawda bolała. "Już niczego nie wiem."
"Wystarczy tego." Rzuciła ręczniki. "Dziś wieczorem idziemy na jego wyścig."
"Co? Nie. Absolutnie nie."
"Tak." Jej determinacja płonęła. "Musisz się z tym zmierzyć—czymkolwiek to jest. Uciekanie nie działa."
"Camila—"
"Ósma. Ubierz coś, na czym nie będzie widać plam od oleju."
* * *
Podziemny tor pulsował dziką energią. Silniki ryczały, tłum napierał, w powietrzu unosił się zapach pieniędzy i niebezpieczeństwa.
"To był okropny pomysł," krzyknęłam przez hałas.
"To było konieczne," poprawiła Camila, wciągając mnie głębiej w chaos.
Linia startu wyłoniła się zza tłumu. Sześć motocykli. Sześciu zawodników. Ale tylko jeden sprawiał, że moje serce się ściskało.
Ajax siedział na swoim Ducati jakby się z nim urodził. Czarny skórzany kombinezon opinał jego ciało, kask zwisał z jednej ręki, rozmawiał z Jake'em. Gdy się zaśmiał—odrzucił głowę, naprawdę rozbawiony—coś mi pękło w środku.
"Gotowi?" Starter uniósł flagę.
Ajax założył kask, jego ciało napięte, skupione niczym drapieżnik.
Flaga opadła i motocykle wystrzeliły do przodu, wrzeszcząc w noc.
Ajax prowadził od początku, poruszał się z maszyną, jakby dzielili jeden umysł. Każdy zakręt był poezją, każde przyspieszenie wyzwaniem rzuconym śmiertelności.
"Ja pierdolę," wyszeptała Camila. "On naprawdę… jest niesamowity."
Naprawdę był.
To nie był ten okrutny chłopak z imprez, ani niechętny partner do tańca. To był Ajax odsłonięty do rdzenia—nieustraszony, utalentowany, bezgranicznie żywy.
Tłum wybuchł, gdy minął linię mety, o kilka sekund przed innymi. Zsunął kask, włosy szalone, drażniąco piękna twarz zarumieniona od zwycięstwa.
Wtedy mnie zobaczył.
Jego triumfalny uśmiech zgasł. Coś surowego, bezbronnego pojawiło się na jego twarzy, zniknęło szybciej, niż mogłam to nazwać.
Jake klepnął go po plecach, ktoś wepchnął mu do rąk pieniądze, Laila pojawiła się znikąd, by zająć miejsce u jego boku. Ale jego wzrok nie opuszczał mojego.
"Idziemy już?" szepnęła Camila.
"Nie, jeszcze nie."
To słowo było skierowane do niej, ale odmowa—do mnie samej. Do tej szalonej nadziei, że on przyjdzie do mnie, właśnie teraz.
Ajax wyplątał się z objęć adoratorów, ruszając przez tłum z jednym celem.
W naszą stronę. Do mnie.
I w tej jednej sekundzie przyznałam się do najbrzydszej prawdy: część mnie wciąż należała do chłopaka, przez którego kiedyś waliło mi serce.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Ajax
Tłum rozstąpił się, gdy ruszyłem w jej stronę, trzymając hełm pod pachą, z triumfem wciąż dudniącym mi we krwi. Bella stała nieruchomo, z dłonią Camili zaciśniętą na jej łokciu, jakby w każdej chwili miała uciec.
"Chcesz się przejechać, gwiazdeczko?" Wyzwanie spłynęło mi z ust, gdy wskazałem na swoją Ducati.
Uścisk Camili się wzmocnił. "Bella, nie—"
"Tak." Jedno słowo z jej ust przecięło nocne powietrze, ostre i buntownicze.
"Co?" Camila i ja powiedzieliśmy jednocześnie.
"Powiedziałam tak."
"Nie jeździsz na motocyklach." Protest zabrzmiał ostrzej, niż zamierzałem.
Nie spodziewałem się, że rzeczywiście zgodzi się na moje zaproszenie.
"Kto tak powiedział? Ja też wychowałam się w luksusie. Jeździłam na lepszych maszynach niż ta, a Ducati w zupełności wystarczy. Może mam już dość robienia tego, czego się ode mnie oczekuje."
Ruszyła w stronę mojego motocykla, z podniesionym podbródkiem – tym jej znajomym gestem upartej dumy.
"Chyba że boisz się, że cię spowolnię?" Bella rzuciła mi wyzwanie, unosząc jedną brew.
"Wsiadaj."
Zaskakująco zgrabnie przerzuciła nogę przez siedzenie, a jej tenisowa spódniczka niebezpiecznie uniosła się wysoko. Tłum zagwizdał, Jake rzucił jakiś sprośny komentarz, a Laila z piskiem wykrzyczała moje imię gdzieś za naszymi plecami.
Zignorowałem ich wszystkich, wsiadając na motocykl jednym płynnym ruchem.
"Załóż to." Podałem jej swój hełm — ten, którego nikomu nigdy nie pozwalałem dotykać — odwracając się do niej.
"A ty?" zapytała zaskoczonym, cichym głosem.
"Poradzę sobie." Ostrożnie założyłem jej hełm na jedwabiste włosy.
Palce musnęły jej policzek, gdy zapinałem pasek pod jej podbródkiem. Ten prosty dotyk sprawił, że gorąco aż zapiekło mi w żyłach.
"Nie mogłoby się nic stać tej ładnej buzi."
"Och, zamknij się..." wymamrotała z irytacją przez hełm.
Choć widzę za szybą fragment zaróżowionej skóry na jej policzkach. Taka z niej niechętna złośnica.
Hełm był na nią za duży, sprawiał, że wyglądała młodziej, bardziej bezbronnie. Sam widok obudził we mnie coś zaborczego i opiekuńczego, co drapało mnie w piersi.
"Ręce wokół mojej talii. Mocno."
Jej dłonie nieśmiało dotknęły moich boków, jakby bała się dotknąć skóry, jakby miało ją to spalić.
"Mocniej, gwiazdeczko." Odpaliłem silnik. "Chyba że chcesz spaść przy dziewięćdziesięciu milach na godzinę."
Objęła mnie ramionami, przyciskając ciało do moich pleców. Kontakt wystrzelił prąd przez wszystkie zakończenia nerwowe, zwłaszcza kiedy czułem jej gorący oddech na karku.
"Nie puszczaj," rozkazałem, po czym dodałem gazu.
Wybuchliśmy z parkingu, opony zapiszczały na asfalcie. Uścisk Belli stał się miażdżący, głowę ukryła między moimi łopatkami. Miasto zamieniło się w smugi neonów i cieni, gdy pędziliśmy pustymi ulicami.
Dwadzieścia minut czystej prędkości. Dwadzieścia minut jej serca bijącego o mój kręgosłup, jej ud przyciśniętych do moich, jej włosów pod hełmem smaganych wiatrem.
Zakład, Jake, Laila—wszystko wyparowało w ryku silnika i cieple jej ciała.
Zatrzymałem się na punkcie widokowym, miasto rozpościerało się pod nami jak rozsypane diamenty. Silnik stukał, stygnąc. Żadne z nas się nie ruszyło.
"Możesz już puścić." Mój głos zabrzmiał ochryple.
"Wiem." Ale jej ramiona nadal mnie obejmowały. W końcu zsiadła, nogi wyraźnie jej się trzęsły, gdy ściągała hełm. "To było..."
"Przerażające?"
"Niesamowite." Jej oczy płonęły resztkami adrenaliny. "Poczułam się żywa."
"Większość ludzi nie wytrzymuje tego." Zeskoczyłem z motocykla, przyglądając się jej zarumienionej twarzy. "Prędkości. Ryzyka."
"Nie jestem większością ludzi."
"Nie." Przyznałem to, zanim zdążyłem się powstrzymać. "Nie jesteś."
Staliśmy na krawędzi punktu widokowego, światła miasta malowały jej skórę na złoto.
"Jaki masz plan?" zapytałem nagle. "Po maturze. Gdy to wszystko się skończy."
"Podróżować." Jedno słowo, a tyle w nim ciężaru. "Zobaczyć wszystko. Doświadczyć wszystkiego. Póki mogę."
"Póki możesz?"
Jej uśmiech posmutniał. "Póki jestem młoda. Wolna. Wiesz."
"Dokąd najpierw?"
"Tokio. Potem Bangkok. Mumbaj. Kair." Jej głos nabierał mocy przy każdym kolejnym miejscu. "Chcę jeść uliczne jedzenie w Wietnamie, tańczyć w podziemnych klubach w Berlinie i oglądać wschód słońca z Machu Picchu."
"Powinnaś." Słowa wyskrobały mi się z gardła. "Życie jest za krótkie, żeby nie gonić za tym, czego się pragnie."
Wzdrygnęła się, jakbym ją uderzył. "Naprawdę w to wierzysz?"
"Ścigam się nielegalnie na motocyklach przy dwustu czterdziestu na godzinę. Jak myślisz?"
"Myślę, że masz skłonności samobójcze."
"Może." Odwróciłem się do niej całkowicie. "A może po prostu wiem, że życie na bezpiecznie to inny rodzaj umierania."
Jej oddech nagle się zaciął. Przez chwilę maska opadła całkowicie, odsłaniając coś surowego i rozpaczliwego pod spodem.
"Zapomniałem, że kiedyś byłaś zabawna," powiedziałem cicho.
"Zapomniałam, że kiedyś byłeś naprawdę słodki." Uniosła dłoń do mojej twarzy, ale zaraz ją opuściła. "Przed galą. Zanim wszystko się zepsuło."
"Bella—"
Jej telefon zalały powiadomienia. Na ekranie pojawił się podgląd wiadomości od matki. Zerknąłem: "Wzięłaś wieczorne leki? Harmonogram jest krytyczny, kochanie."
"Leki?" zapytałem, zanim się powstrzymałem.
"Na lęki," odpowiedziała szybko, chowając telefon. "Stres na akademii."
"Bzdura."
"To nie—"
"Kłamiesz." Zbliżyłem się. "Tak samo jak kłamiesz o tym tygodniu, kiedy zniknęłaś. O tych tabletkach, które ciągle bierzesz."
"Daj spokój, Ajax."
"Zmuś mnie."
Wyzwanie zawisło między nami, elektryczne i niebezpieczne.
"Dobrze. Na dzisiaj wystarczy." Ruszyła w stronę motocykla. "Zawieź mnie do domu."
Droga do posiadłości Sinclairów minęła w napiętym milczeniu. Obejmowała mnie tylko na tyle mocno, by nie spaść, nic więcej. Gdy dotarliśmy pod bramę, natychmiast zsiadła, oddała mi hełm i odsunęła się. Wyłączyłem silnik i też zsiadłem.
"Dzięki za podwózkę." Jej ton znów był perfekcyjnie lodowatej księżniczki.
"Bella." Złapałem ją za nadgarstek, przyciągając z powrotem. "Przestań uciekać."
"Nie—"
"Tak, uciekasz." Drugą ręką objąłem jej kark, kciukiem badając pulsujące w niej życie. "Uciekasz od tamtej nocy w sali prób."
"Ajax, proszę…"
"Proszę co?" Przyparłem ją do kamiennego słupa bramy, jedną ręką na jej karku, drugą opartą o mur, zagradzając jej drogę. "Proszę, zostaw mnie w spokoju? Przestań sprawiać, że czuję rzeczy, których nie chcę czuć? Proszę, pocałuj mnie wreszcie?"
"Nie wiem!" Wyrzuciła słowa z siebie. "Nie wiem, czego chcę!"
"Kłamczucha."
I wtedy ją pocałowałem.
Na początku delikatnie, dając jej szansę się odsunąć. Nie zrobiła tego. Jej dłonie zacisnęły się na mojej koszuli, przyciągając mnie bliżej. Pocałunek stał się rozpaczliwy, głodny, lata tłumionej tęsknoty wybuchły w starciu języków i zębów.
Smakowała buntem i żalem. Jak najsłodsza rzecz na świecie i jak grzech śmiertelny jednocześnie. Jak wszystko, czego nie powinienem chcieć, a nie mogłem przestać pragnąć.
"Ajax…" wychrypiała, nie odrywając ust od moich.
Byłem gotów pochłonąć ją całą, ale wtedy—
"Co ty, kurwa, wyprawiasz z moją siostrą?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Bella
Głos Zane’a rozdarł noc, surowa furia pchała go w dół podjazdu. Jego pięści zaciskały się aż pobielały, ciało napięte do przemocy.
— Odwal się od niej, gnoju! Nie wyrządziłeś jej już dość krzywdy przez te lata?
Ajax wyszedł naprzód, dorównując Zane’owi agresją. — Odpuść, młodszy bracie. To cię nie dotyczy.
— Wszystko, co dotyczy mojej siostry, dotyczy mnie! — twarz Zane’a poczerwieniała. — Cztery lata, Spencer. Cztery pierdolone lata ją dręczyłeś! Te kawały, upokorzenia, ta impreza w zeszłym miesiącu—
— Zane… — próbowałam interweniować, ale przetoczył się nade mną jak walec.
— Pamiętasz drugą klasę? Rozpuszczałeś plotki, że jest zimna. Trzecia klasa? Postarałeś się, żeby nie była zapraszana na żadne imprezy. Mam wymieniać dalej?
Każde oskarżenie uderzało jak cios fizyczny. Szczęka Ajaxa zaciskała się z każdym z nich, ale nie zaprzeczał.
Bo to była prawda.
— A teraz co? — Zane zbliżył się, ciężko oddychając. — Próbujesz ją uwieść? Dodać ją do swojej kolekcji podbojów? A może to kolejna chora gra?
— Nie masz pojęcia, o czym mówisz — warknął Ajax.
— Doskonale wiem, o czym mówię! — Zane odepchnął Ajaxa mocno. — Wsadziłeś ją na tę śmiercionośną maszynę, gnałeś przez miasto z szaleńczą prędkością. Zwłaszcza z jej stanem—
— Zane, przestań! — Słowa wyrwały się z mojego gardła.
Obaj się na mnie spojrzeli, oczy Ajaxa zawęziły się, już kalkulował.
— Jakim stanem? — Jego głos stał się śmiertelnie cichy.
— Niczym. — Chwyciłam ramię Zane’a, paznokcie wbijały się w skórę. — Wychodzimy.
— Powiedz mi, że nie pozwoliłaś mu się pocałować — Zane wyrwał się, niedowierzanie malowało się na jego twarzy. — Powiedz mi, że nie jesteś aż tak głupia.
— Wystarczy. — Mój głos mógłby zamrozić ogień. — Do środka. Teraz.
— Bella— — Ajax zrobił krok w moją stronę.
— Nie. — Odsunęłam się, ciągnąc Zane’a za sobą. — Po prostu… nie.
— Co ukrywasz? — Ajax zażądał. — Co jest z tobą nie tak?
— Dobranoc, Ajax.
Przeciągnęłam Zane’a przez drzwi wejściowe i trzasnęłam nimi za nami. Dźwięk odbił się echem od marmurowego holu jak wystrzał.
— Co ty sobie myślałaś? — Zane wybuchł, gdy tylko zostaliśmy sami. — Pocałowałaś go? Jeździłaś z nim na motorze? Masz jakieś pragnienie śmierci?
— Prawie mu powiedziałeś! — Ręce mi się trzęsły, gdy chwyciłam się poręczy schodów. — Prawie mu powiedziałeś o—
— Przepraszam. — Jego gniew zgasł. — Po prostu zobaczyłem jak cię dotyka i straciłem panowanie. Ale Bella, to jest szaleństwo. Ajax Spencer? Naprawdę?
Przyłożyłam palce do ust. Wciąż paliły od pocałunku Ajaxa — desperackiego, głodnego, prawdziwego.
— Wiem, co robię.
— Naprawdę? — ton Zane’a złagodniał. — Bo z mojego punktu widzenia zakochujesz się w gościu, który uczynił z twojego życia piekło.
— To skomplikowane.
— Nie, nie jest. — Ujął mnie za ramiona, zmuszając bym spojrzała mu w oczy. — Jesteś chora, Bella. Naprawdę chora. A on jest niebezpieczny — nie tylko emocjonalnie, ale też fizycznie. Ten motocykl, wyścigi, to życie—
— Poczułam się naprawdę żywa na tym motorze. — To wyznanie wyrwało się zanim zdążyłam je powstrzymać. — Przez dwadzieścia minut nie byłam umierającą dziewczyną. Po prostu… byłam sobą.
Twarz Zane’a się załamała. — Bella—
— Muszę wziąć leki. — Odsunęłam się, wchodząc po schodach. — Dobranoc, Zane.
* * *
Cztery dni minęły w mgle doskonałych występów. Próby taneczne stały się jednocześnie torturą i zbawieniem.
— Pięknie! — pani Meyer klasnęła, gdy z Ajaxem zakończyliśmy kolejną bezbłędną próbę. — Znaleźliście swój rytm. Chemia między wami jest niepodważalna!
Chemia, tak.
Gdyby tylko wiedziała.
Dłoń Ajaxa rozłożyła się na moich plecach, prowadząc mnie przez skomplikowany obrót. Każdy dotyk przepalał materiał ubrania. Każdy oddech przy uchu wysyłał dreszcze wzdłuż kręgosłupa.
— Unikasz mnie poza próbami, gwiazdo — mruknął, na tyle cicho, że tylko ja mogłam usłyszeć.
— Jestem zajęta.
— Kłamczucha. — Uścisk jego dłoni się wzmocnił, przyciągnął mnie do siebie, przygotowując do podnoszenia. — Boisz się.
Podniósł mnie bez wysiłku, moje ciało wygięło się w idealnej formie. Przez trzy sekundy leciałam. Potem opuszczał mnie powoli, celowo, tak by nasze ciała ślizgały się po sobie.
— Nie boję się ciebie — wyszeptałam, niebezpiecznie blisko jego twarzy.
— Nie. — Jego ciemnozielone oczy płonęły w moich. — Boisz się siebie.
Gdy tylko muzyka ucichła, odskoczyłam, chwytając drżącymi dłońmi butelkę z wodą.
— Jutro o tej samej porze — zawołała pani Meyer. — Gala za niecałe dwa miesiące. Utrzymajcie ten poziom, a skradniecie całe show.
Inne pary przechodziły obok, rzucając nam zazdrosne spojrzenia. Madison Kinderman nawet nam przyklasnęła.
— Dobrze nam razem — powiedział Ajax, nie ruszając się z miejsca. — Kiedy przestajesz z tym walczyć.
Jesteśmy, i właśnie to jest problemem. Jesteśmy w tarapatach. Takich, które zaczynają się właśnie tak, a kończą katastrofą.
Trzy dni temu zadzwonił mój lekarz: wyniki pogarszały się, nowe tabletki, ostrzejszy harmonogram, mniej stresu. Przekaz był nieromantyczny i bezwzględny — chroń serce albo je stracisz.
Obiecałam, że to zrobię. Dla siebie. Dla wszystkich, którzy mnie kochali. Dla niego też. Im bliżej był Ajax, tym bardziej czułam, jak krawędzie mojego życia się strzępią.
— To tylko taniec — powiedziałam, bo to była najmniejsza prawda, jaką potrafiłam wydobyć.
— Nic między nami nie jest tylko czymś. — Odbił moje własne słowa. — Sama to powiedziałaś.
Utrzymałam jego spojrzenie przez jedno uderzenie serca — wystarczająco długo, by zapamiętać, jak wygląda, gdy wierzy w nas — a potem wybrałam jedyny sposób na przetrwanie, jaki mi został.
Odsunęłam się, odwróciłam i wyszłam, zanim muzyka mogła mnie zatrzymać. Zanim drzwi zamknęły się za mną, decyzja była podjęta: już nie przyjdę na próby walca.
Przesuń w górę, aby kontynuować