POV Ajax
Ducati wrzasnęła przez linię mety, opony dymiły na asfalcie. Smak zwycięstwa to był zapach spalonej gumy i adrenaliny.
"O to właśnie, kurwa, chodzi!" Jake klepnął mnie w plecy tak mocno, że aż mogłem dostać siniaka, a gotówka już była w jego dłoni. "Trzy kafle, stary! Ci idioci nigdy się nie nauczą."
Podziemny tor pulsował energią. Silniki ryczały, pieniądze zmieniały właścicieli, ten rodzaj niebezpieczeństwa, który sprawia, że krew śpiewa. Ale coś było nie tak.
Było już nie tak przez cały tydzień.
"Jak tam zakład?" Jake przerwał moje myśli pytaniem. "Cicho o lodowej księżniczce. W końcu pękła?"
"Zniknęła." Zdjąłem kask, z przyzwyczajenia przeszukując wzrokiem tłum. "Pewnie płacze na jachcie tatusia w Monako."
Jake zaśmiał się, licząc banknoty z wprawą. "Bogate suki i ich dramatyczne wyjścia. Pamiętasz, jak Talia Geller udawała mononukleozę, żeby tylko mnie unikać?"
"Tak." Ale Bella wczoraj, kiedy w końcu wróciła na zajęcia, wcale nie wyglądała dramatycznie.
Wyglądała na pustą. Kruchą. Nie taką, jak zwykle.
"Cholera, stary." Jake spojrzał na telefon. "Twój walc nie był o siódmej? Jest po dziewiątej."
"No i?"
"No i pani Meyer cię ukrzyżuje. Kazała mi chodzić na dodatkowe zajęcia przez miesiąc, jak się pojawiłem pijany w zeszłym roku."
"Księżniczka może poczekać." Wzruszyłem ramionami, ale nogi już mnie niosły w stronę motocykla. "Ona potrzebuje mnie bardziej, niż ja jej."
Śmiech Jake’a ciągnął się za mną w noc. "Jasne, na pewno. Dlatego pędzisz tam, jakby ci się tyłek palił."
* * *
Sala prób płonęła od jarzeniówek oskarżenia. Prawie pusta, bo oczywiście czekała.
Bella stała przy lustrach, trzymała torbę jak tarczę, a z każdej linii jej ciała biła furia.
"Gdzie, do cholery, byłeś?"
Słowa eksplodowały w momencie, gdy wszedłem. Żadnego powitania. Żadnych pozorów.
"Straciłem poczucie czasu." Podszedłem, celowo niedbale, ukrywając dziwne uczucie ulgi, że stoi tu przede mną.
"Straciłeś—" Odwróciła się do mnie i Chryste, była olśniewająca, kiedy się złościła. "Jestem tu od dwóch godzin! Dwóch pieprzonych godzin, Ajax!"
"Nikt ci nie kazał czekać."
Jej dłoń uderzyła w lustro za nią, a po sali rozległ się dźwięk harfy.
"Mamy nieco ponad dwa miesiące do gali. Dwa miesiące na wyćwiczenie walca, który nam się wymyka, i tuzin innych rzeczy, które naprawdę wymagają naszej uwagi. A ty nawet nie potrafisz się pojawić?"
"Wyluzuj. To tylko taniec."
"Dla ciebie nic nigdy nie jest tylko czymś!" Teraz się trzęsła, zmęczenie przedzierało się przez gniew. "Wszystko to gra. Żart. Kolejny sposób, żeby udowodnić, że nie obchodzi cię nikt oprócz ciebie samego."
"Rozgryzłaś mnie." Zbliżyłem się, zauważając, że się nie cofnęła. "Wielki zły Ajax Spencer, rozczarowuje wszystkich od urodzenia."
Coś zmieniło się w jej wyrazie twarzy. "To nie—"
"Robimy to, czy nie?" Przerwałem jej, wyciągając dłoń. "Mamy może godzinę, zanim wyrzuci nas ochrona."
Patrzyła na moją rękę jakby mogła ugryźć. Potem, z wyraźną niechęcią, ujęła ją.
Muzyka ruszyła—ktoś zostawił sprzęt grający na powtarzaniu. Walc wypełnił pustą przestrzeń, odbijając się od luster, które pokazywały nas z każdej strony.
"Sekwencja obrotów," mruknęła. "Nie mogę złapać rytmu."
"Pokaż mi."
Przeszliśmy przez kroki. Potknęła się przy trzecim obrocie, frustracja napinała jej ramiona.
"Walczysz z tym." Moje dłonie spoczęły na jej talii, poprawiając pozycję. "Poczuj muzykę. Nie myśl."
"Łatwo ci mówić." Ale próbowała ponownie, pozwalając mi się poprowadzić przez obrót.
Lepiej. Nie idealnie, ale lepiej.
"Widzisz?" Przyciągnąłem ją bliżej, celowo pozwalając, by mój oddech musnął jej ucho. "Potrafisz być zwinna, gdy nie próbujesz ze mną walczyć."
Jej dreszcz był subtelny, ale nie do przeoczenia.
Postęp.
Przelecieliśmy cały układ. Raz. Drugi. Za trzecim razem coś zaskoczyło. Nasze ciała złapały synchronizację, tę idealną harmonię, gdy dwoje staje się jednym ruchem.
"Coraz lepiej ci idzie podążanie za moim prowadzeniem, gwiazdko."
Przezwisko wyrwało się nieproszono, a ona zesztywniała, ale nie odsunęła się.
Antagonizm się rozpuścił, zastąpiony czymś elektryzującym i natychmiastowym. Pusta sala stała się naszym wszechświatem—tylko muzyka, lustra i niebezpieczna bliskość jej ciała przy moim.
Była idealna. Jakby wyrzeźbiona dokładnie po to, by znaleźć się tutaj, w tej przestrzeni między moimi ramionami.
"Podnoszenie," powiedziała cicho. "Nie ćwiczyliśmy podnoszenia."
"Zaufasz mi?"
Nasze spojrzenia się spotkały. Pytanie wisiało między nami, cięższe niż tylko taneczne ruchy.
"Raz," wyszeptała.
Uniósłem ją z łatwością, jej ciało lekkie i uległe. Wygięła się do tyłu, ramiona rozpostarte w idealnej formie, absolutna wiara w mój chwyt.
Kiedy ją opuściłem, zostaliśmy przyciśnięci do siebie. Jej dłonie na moich ramionach. Moje obejmowały jej talię.
"Bella…" Jej imię wyszło ze mnie chrapliwie, z desperacją.
Nie poruszyła się. Nie oddychała. Przestrzeń między nami zniknęła, gdy się pochyliłem.
Bella uniosła twarz, a jej usta niemal dotknęły moich. Tak cholernie blisko, tak kurewsko pełne i kuszące.
Jedno tchnienie od przekroczenia granicy.
Gdy się pochyliłem jeszcze bliżej, widziałem walkę w jej oszałamiających oczach, gdy zerknęła na moje usta.
Wtedy w korytarzu zabrzęczały klucze i czar prysł. Bella natychmiast odskoczyła, potykając się w pośpiechu.
"Muszę… Muszę…"
"Bella, zaczekaj—"
Ale już jej nie było, drzwi trzasnęły za nią jak znak końca zdania.
"Wszystko w porządku?" Woźny zajrzał, wyraźnie podejrzliwy. "Budynek zamykają."
"Tak." Złapałem kurtkę, próbując ogarnąć to, co właśnie się stało. I to, co mogło się wydarzyć. "Wszystko jest kurwa idealnie."
Ale nie było. Nic w Belli Sinclair nie było idealne, proste ani łatwe.
I zaczynałem rozumieć, że to właśnie był cały problem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Bella
Trzy tabletki zamiast dwóch. Gorzki smak utrzymywał się, gdy popijałam je zimną kawą.
"To już trzeci raz, kiedy sprawdzasz telefon," zauważyła Camila, jej głos przebijał się przez ambientowy hałas kawiarni na kampusie. "I już od dziesięciu minut miażdżysz ten sam długopis."
Długopis pękł, a tusz rozlał się na moich notatkach z ekonomii.
"Cholera…" Chwyciłam serwetki, gorączkowo wycierając. "Idealnie. Po prostu idealnie."
"Dobra, dość." Camila zatrzasnęła laptopa. "Co się stało między tobą a tym dupkiem Ajaxem? I nie mów, że 'nic', bo od trzech dni jesteś jak duch."
"Nie ma o czym—"
"Bella." Jej ton nie znosił sprzeciwu. "Dosłownie uciekłaś, gdy dziś rano zobaczyłaś jego motocykl. Chodzisz innymi trasami na zajęcia. Rozsypujesz się."
Słowa cisnęły mi się do gardła.
Prawie się wtedy pocałowaliśmy.
Chciałam tego. Nadal chcę.
"To skomplikowane," wydusiłam.
"U was zawsze jest skomplikowane." Pochyliła się do przodu. "Ale tym razem to coś innego. Wyglądasz, jakbyś zaraz miała—"
Gorąca kawa wybuchła na mojej klatce piersiowej, parzący płyn przesiąkł przez biały t-shirt, mocząc podręczniki brązową plamą, która szybko się rozlewała.
"Ups." Laila górowała nade mną, trzymając pusty kubek w wypielęgnowanych palcach. "Jakaż ze mnie niezdara."
W kawiarni rozległy się zszokowane westchnienia. Wszyscy spojrzeli w naszą stronę, sępy krążące wokół najnowszego poniżenia Belli Sinclair.
Zerwałam się na nogi, kawa przylegała przezroczysto do skóry, odsłaniając znacznie więcej, niż chciałam.
"Naprawdę jesteś aż tak żałosna?"
"Żałosna?" Śmiech Laili zabrzmiał jak tłuczone szkło. "To nie ja nie potrafię ostatnio utrzymać się sucha."
"Nie, ty po prostu tak bardzo łakniesz uwagi Ajaxa, że napadasz każdego, kto zagrozi twoim urojonym teoriom."
Jej twarz poczerwieniała. "Myślisz, że jesteś taka wyjątkowa, co? Stara forsa, nietykalna—"
"Co ty właśnie zrobiłaś, Laila?"
Głos Ajaxa przeciął jej tyradę. Stał za nią, furia biła z każdej linii jego ciała.
"Ajax, kochanie!" Laila odwróciła się, cała jej postawa się zmieniła. "To był tylko wypadek, przysięgam. Ręka mi się omsknęła—"
"Przestań pieprzyć." Minął ją, patrząc mi w oczy. "Wszystko w porządku?"
Troska w jego głosie ścisnęła mi klatkę piersiową. "W porządku."
"Jesteś cała mokra." Zsunął z siebie skórzaną kurtkę, podał mi ją. "Weź."
"Nie potrzebuję—"
"Weź. Teraz."
To nie była prośba. Nakaz, w którym kryła się niespodziewana delikatność.
Nasze palce się musnęły, kiedy przyjmowałam kurtkę, a przez ramię przeszedł mnie prąd.
"Ajax, kochanie, spóźnimy się na wyścig," jęknęła Laila, oplatając go ramieniem.
Dał się jej odciągnąć, nie rzuciwszy mi już ani jednego spojrzenia. Kurtka wisiała na moich ramionach, pachnąca skórą, olejem silnikowym i czymś, co było tylko jego zapachem.
"Co to, kurwa, właśnie było?" zapytała Camila, już zbierając papierowe ręczniki.
"Nie wiem." Prawda bolała. "Już niczego nie wiem."
"Wystarczy tego." Rzuciła ręczniki. "Dziś wieczorem idziemy na jego wyścig."
"Co? Nie. Absolutnie nie."
"Tak." Jej determinacja płonęła. "Musisz się z tym zmierzyć—czymkolwiek to jest. Uciekanie nie działa."
"Camila—"
"Ósma. Ubierz coś, na czym nie będzie widać plam od oleju."
* * *
Podziemny tor pulsował dziką energią. Silniki ryczały, tłum napierał, w powietrzu unosił się zapach pieniędzy i niebezpieczeństwa.
"To był okropny pomysł," krzyknęłam przez hałas.
"To było konieczne," poprawiła Camila, wciągając mnie głębiej w chaos.
Linia startu wyłoniła się zza tłumu. Sześć motocykli. Sześciu zawodników. Ale tylko jeden sprawiał, że moje serce się ściskało.
Ajax siedział na swoim Ducati jakby się z nim urodził. Czarny skórzany kombinezon opinał jego ciało, kask zwisał z jednej ręki, rozmawiał z Jake'em. Gdy się zaśmiał—odrzucił głowę, naprawdę rozbawiony—coś mi pękło w środku.
"Gotowi?" Starter uniósł flagę.
Ajax założył kask, jego ciało napięte, skupione niczym drapieżnik.
Flaga opadła i motocykle wystrzeliły do przodu, wrzeszcząc w noc.
Ajax prowadził od początku, poruszał się z maszyną, jakby dzielili jeden umysł. Każdy zakręt był poezją, każde przyspieszenie wyzwaniem rzuconym śmiertelności.
"Ja pierdolę," wyszeptała Camila. "On naprawdę… jest niesamowity."
Naprawdę był.
To nie był ten okrutny chłopak z imprez, ani niechętny partner do tańca. To był Ajax odsłonięty do rdzenia—nieustraszony, utalentowany, bezgranicznie żywy.
Tłum wybuchł, gdy minął linię mety, o kilka sekund przed innymi. Zsunął kask, włosy szalone, drażniąco piękna twarz zarumieniona od zwycięstwa.
Wtedy mnie zobaczył.
Jego triumfalny uśmiech zgasł. Coś surowego, bezbronnego pojawiło się na jego twarzy, zniknęło szybciej, niż mogłam to nazwać.
Jake klepnął go po plecach, ktoś wepchnął mu do rąk pieniądze, Laila pojawiła się znikąd, by zająć miejsce u jego boku. Ale jego wzrok nie opuszczał mojego.
"Idziemy już?" szepnęła Camila.
"Nie, jeszcze nie."
To słowo było skierowane do niej, ale odmowa—do mnie samej. Do tej szalonej nadziei, że on przyjdzie do mnie, właśnie teraz.
Ajax wyplątał się z objęć adoratorów, ruszając przez tłum z jednym celem.
W naszą stronę. Do mnie.
I w tej jednej sekundzie przyznałam się do najbrzydszej prawdy: część mnie wciąż należała do chłopaka, przez którego kiedyś waliło mi serce.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Ajax
Tłum rozstąpił się, gdy ruszyłem w jej stronę, trzymając hełm pod pachą, z triumfem wciąż dudniącym mi we krwi. Bella stała nieruchomo, z dłonią Camili zaciśniętą na jej łokciu, jakby w każdej chwili miała uciec.
"Chcesz się przejechać, gwiazdeczko?" Wyzwanie spłynęło mi z ust, gdy wskazałem na swoją Ducati.
Uścisk Camili się wzmocnił. "Bella, nie—"
"Tak." Jedno słowo z jej ust przecięło nocne powietrze, ostre i buntownicze.
"Co?" Camila i ja powiedzieliśmy jednocześnie.
"Powiedziałam tak."
"Nie jeździsz na motocyklach." Protest zabrzmiał ostrzej, niż zamierzałem.
Nie spodziewałem się, że rzeczywiście zgodzi się na moje zaproszenie.
"Kto tak powiedział? Ja też wychowałam się w luksusie. Jeździłam na lepszych maszynach niż ta, a Ducati w zupełności wystarczy. Może mam już dość robienia tego, czego się ode mnie oczekuje."
Ruszyła w stronę mojego motocykla, z podniesionym podbródkiem – tym jej znajomym gestem upartej dumy.
"Chyba że boisz się, że cię spowolnię?" Bella rzuciła mi wyzwanie, unosząc jedną brew.
"Wsiadaj."
Zaskakująco zgrabnie przerzuciła nogę przez siedzenie, a jej tenisowa spódniczka niebezpiecznie uniosła się wysoko. Tłum zagwizdał, Jake rzucił jakiś sprośny komentarz, a Laila z piskiem wykrzyczała moje imię gdzieś za naszymi plecami.
Zignorowałem ich wszystkich, wsiadając na motocykl jednym płynnym ruchem.
"Załóż to." Podałem jej swój hełm — ten, którego nikomu nigdy nie pozwalałem dotykać — odwracając się do niej.
"A ty?" zapytała zaskoczonym, cichym głosem.
"Poradzę sobie." Ostrożnie założyłem jej hełm na jedwabiste włosy.
Palce musnęły jej policzek, gdy zapinałem pasek pod jej podbródkiem. Ten prosty dotyk sprawił, że gorąco aż zapiekło mi w żyłach.
"Nie mogłoby się nic stać tej ładnej buzi."
"Och, zamknij się..." wymamrotała z irytacją przez hełm.
Choć widzę za szybą fragment zaróżowionej skóry na jej policzkach. Taka z niej niechętna złośnica.
Hełm był na nią za duży, sprawiał, że wyglądała młodziej, bardziej bezbronnie. Sam widok obudził we mnie coś zaborczego i opiekuńczego, co drapało mnie w piersi.
"Ręce wokół mojej talii. Mocno."
Jej dłonie nieśmiało dotknęły moich boków, jakby bała się dotknąć skóry, jakby miało ją to spalić.
"Mocniej, gwiazdeczko." Odpaliłem silnik. "Chyba że chcesz spaść przy dziewięćdziesięciu milach na godzinę."
Objęła mnie ramionami, przyciskając ciało do moich pleców. Kontakt wystrzelił prąd przez wszystkie zakończenia nerwowe, zwłaszcza kiedy czułem jej gorący oddech na karku.
"Nie puszczaj," rozkazałem, po czym dodałem gazu.
Wybuchliśmy z parkingu, opony zapiszczały na asfalcie. Uścisk Belli stał się miażdżący, głowę ukryła między moimi łopatkami. Miasto zamieniło się w smugi neonów i cieni, gdy pędziliśmy pustymi ulicami.
Dwadzieścia minut czystej prędkości. Dwadzieścia minut jej serca bijącego o mój kręgosłup, jej ud przyciśniętych do moich, jej włosów pod hełmem smaganych wiatrem.
Zakład, Jake, Laila—wszystko wyparowało w ryku silnika i cieple jej ciała.
Zatrzymałem się na punkcie widokowym, miasto rozpościerało się pod nami jak rozsypane diamenty. Silnik stukał, stygnąc. Żadne z nas się nie ruszyło.
"Możesz już puścić." Mój głos zabrzmiał ochryple.
"Wiem." Ale jej ramiona nadal mnie obejmowały. W końcu zsiadła, nogi wyraźnie jej się trzęsły, gdy ściągała hełm. "To było..."
"Przerażające?"
"Niesamowite." Jej oczy płonęły resztkami adrenaliny. "Poczułam się żywa."
"Większość ludzi nie wytrzymuje tego." Zeskoczyłem z motocykla, przyglądając się jej zarumienionej twarzy. "Prędkości. Ryzyka."
"Nie jestem większością ludzi."
"Nie." Przyznałem to, zanim zdążyłem się powstrzymać. "Nie jesteś."
Staliśmy na krawędzi punktu widokowego, światła miasta malowały jej skórę na złoto.
"Jaki masz plan?" zapytałem nagle. "Po maturze. Gdy to wszystko się skończy."
"Podróżować." Jedno słowo, a tyle w nim ciężaru. "Zobaczyć wszystko. Doświadczyć wszystkiego. Póki mogę."
"Póki możesz?"
Jej uśmiech posmutniał. "Póki jestem młoda. Wolna. Wiesz."
"Dokąd najpierw?"
"Tokio. Potem Bangkok. Mumbaj. Kair." Jej głos nabierał mocy przy każdym kolejnym miejscu. "Chcę jeść uliczne jedzenie w Wietnamie, tańczyć w podziemnych klubach w Berlinie i oglądać wschód słońca z Machu Picchu."
"Powinnaś." Słowa wyskrobały mi się z gardła. "Życie jest za krótkie, żeby nie gonić za tym, czego się pragnie."
Wzdrygnęła się, jakbym ją uderzył. "Naprawdę w to wierzysz?"
"Ścigam się nielegalnie na motocyklach przy dwustu czterdziestu na godzinę. Jak myślisz?"
"Myślę, że masz skłonności samobójcze."
"Może." Odwróciłem się do niej całkowicie. "A może po prostu wiem, że życie na bezpiecznie to inny rodzaj umierania."
Jej oddech nagle się zaciął. Przez chwilę maska opadła całkowicie, odsłaniając coś surowego i rozpaczliwego pod spodem.
"Zapomniałem, że kiedyś byłaś zabawna," powiedziałem cicho.
"Zapomniałam, że kiedyś byłeś naprawdę słodki." Uniosła dłoń do mojej twarzy, ale zaraz ją opuściła. "Przed galą. Zanim wszystko się zepsuło."
"Bella—"
Jej telefon zalały powiadomienia. Na ekranie pojawił się podgląd wiadomości od matki. Zerknąłem: "Wzięłaś wieczorne leki? Harmonogram jest krytyczny, kochanie."
"Leki?" zapytałem, zanim się powstrzymałem.
"Na lęki," odpowiedziała szybko, chowając telefon. "Stres na akademii."
"Bzdura."
"To nie—"
"Kłamiesz." Zbliżyłem się. "Tak samo jak kłamiesz o tym tygodniu, kiedy zniknęłaś. O tych tabletkach, które ciągle bierzesz."
"Daj spokój, Ajax."
"Zmuś mnie."
Wyzwanie zawisło między nami, elektryczne i niebezpieczne.
"Dobrze. Na dzisiaj wystarczy." Ruszyła w stronę motocykla. "Zawieź mnie do domu."
Droga do posiadłości Sinclairów minęła w napiętym milczeniu. Obejmowała mnie tylko na tyle mocno, by nie spaść, nic więcej. Gdy dotarliśmy pod bramę, natychmiast zsiadła, oddała mi hełm i odsunęła się. Wyłączyłem silnik i też zsiadłem.
"Dzięki za podwózkę." Jej ton znów był perfekcyjnie lodowatej księżniczki.
"Bella." Złapałem ją za nadgarstek, przyciągając z powrotem. "Przestań uciekać."
"Nie—"
"Tak, uciekasz." Drugą ręką objąłem jej kark, kciukiem badając pulsujące w niej życie. "Uciekasz od tamtej nocy w sali prób."
"Ajax, proszę…"
"Proszę co?" Przyparłem ją do kamiennego słupa bramy, jedną ręką na jej karku, drugą opartą o mur, zagradzając jej drogę. "Proszę, zostaw mnie w spokoju? Przestań sprawiać, że czuję rzeczy, których nie chcę czuć? Proszę, pocałuj mnie wreszcie?"
"Nie wiem!" Wyrzuciła słowa z siebie. "Nie wiem, czego chcę!"
"Kłamczucha."
I wtedy ją pocałowałem.
Na początku delikatnie, dając jej szansę się odsunąć. Nie zrobiła tego. Jej dłonie zacisnęły się na mojej koszuli, przyciągając mnie bliżej. Pocałunek stał się rozpaczliwy, głodny, lata tłumionej tęsknoty wybuchły w starciu języków i zębów.
Smakowała buntem i żalem. Jak najsłodsza rzecz na świecie i jak grzech śmiertelny jednocześnie. Jak wszystko, czego nie powinienem chcieć, a nie mogłem przestać pragnąć.
"Ajax…" wychrypiała, nie odrywając ust od moich.
Byłem gotów pochłonąć ją całą, ale wtedy—
"Co ty, kurwa, wyprawiasz z moją siostrą?"
Przesuń w górę, aby kontynuować