POV Caroline
Dwudziestojednoletnia czuję się dokładnie tak samo jak dwudziestoletnia, która z kolei czuła się dokładnie jak dziewiętnastoletnia, a to z kolei jak w każdym poprzednim roku, kiedy siedziałam przy stole otoczona ludźmi, którzy mnie kochali, próbując zrozumieć, dlaczego wciąż mam wrażenie, że odgrywam rolę Caroline Davenport zamiast po prostu nią być.
"Znowu się na ciebie gapi," mówi Priya, przechylając swój kieliszek szampana w stronę dalekiej ściany.
Regan Halstead stoi przy wyjściu ewakuacyjnym, plecami oparta o ścianę, z założonymi rękami, lustrując salę z takim skupieniem, że wszyscy inni w restauracji wyglądają przy niej jak lunatycy.
Świetny, kurwa, prezent urodzinowy, tato. Dwa tygodnie jest przydzielona do mnie i przez ten czas dowiedziałam się o niej dokładnie trzech rzeczy: była w wojsku, pije czarną kawę i patrzy na dom mojego ojca, jakby chciała go podpalić.
"Ona nie gapi się na mnie," mówię. "Po prostu wykonuje swoją pracę."
"Jej praca to pilnowanie twojego ciała." Priya uśmiecha się zza krawędzi swojego kieliszka. "I zdecydowanie pilnuje twojego ciała."
Priya Rao to jedyna osoba przy tym stole, która otwarcie flirtowałaby z moją ochroniarką przez pośrednictwo, głównie dlatego, że Priya flirtuje z każdą kobietą, która pojawi się w jej polu widzenia.
"Mówię poważnie, C." Pochyla się bliżej, ciemne loki muskają jej nagie ramię. "Ta kobieta ma energię głównej bohaterki i... spójrz na tę postawę. Dziesięć dolców, że ma problemy z ojcem." Priya mruży oczy. "Moje dwie ulubione rzeczy."
"Pracuje dla mojego prawdziwego tatusia, Priya. To nie jest atut."
"To będę szanować." Priya robi pauzę. "Szanownie zafascynowana."
Gryzę się w policzek, żeby nie wybuchnąć śmiechem, bo śmiech tylko ją nakręca. "Dodaję to do opisu twojego profilu randkowego. Zaraz pod 'oświadczy się swojej baristce'."
Priya podwija brodę i zwęża oczy. "Zapamiętała moje zamówienie na mleku owsianym, Caroline. To właściwie przysięga." Zawija szampanem w kieliszku. "A ty w ogóle z nią rozmawiałaś? Tak, poza 'proszę, nie idź za mną do łazienki'?"
"Próbowałam. Odpowiada trzema słowami i potem robi tę rzecz ze szczęką."
"Tę rzecz ze szczęką?"
"Takie małe, zaciśnięte szczęki." Naśladuję to, a Priya prawie się krztusi. "Jakbym ją swoim istnieniem osobiście irytowała."
"To się nazywa opanowanie, kochanie." Priya unosi kieliszek w toaście w stronę Regan. "Jest wysoka, ma tę seksowną bliznę na brwi i na pewno mogłaby nas obie wycisnąć na ławce. Chcę wiedzieć o niej wszystko."
Otwieram usta, żeby powiedzieć Priyi, że dwa miesiące temu facet w kominiarce wciągnął mnie do nieoznakowanego vana pod domem, gdzie odbywała się zbiórka funduszy mojego ojca.
Mój poprzedni ochroniarz, Dave, dostał nożem, ratując mnie. Ojciec zwolnił go w szpitalu i zatrudnił Regan.
Ale zanim cokolwiek z tego zdołam powiedzieć, Gemma Whitfield — nasza jedyna i niepowtarzalna plotkara — pojawia się za moim krzesłem i chwyta mnie za ramiona.
"Zaraz wjeżdża tort, a Nate od dziesięciu minut chodzi przy barze, próbując wymyślić, jak ci wręczyć prezent, więc wszyscy udawajcie zaskoczonych."
Tort pojawia się na srebrnej tacy, a za nim Nate Pearson, wysoki, o piaskowych włosach, uśmiechnięty. Kładzie na stole małe aksamitne pudełko, pochyla się i całuje mnie.
Odwzajemniam pocałunek, bo tak robią dziewczyny, nawet te prawie-dziewczyny, nawet kimkolwiek jestem dla Nate’a po trzech tygodniach kolacji, trzymania się za ręce i absolutnie zerowej ochoty, by iść z tym dalej.
Odsuwa się i patrzy mi w twarz. Uśmiecham się, wystarczająco szeroko, by zyskać kolejny tydzień bez tłumaczeń.
Miałam czterech całkiem fajnych chłopaków i więcej czułam, nakładając balsam do ust, niż całując któregoś z nich.
W wieku dwudziestu jeden lat wciąż jestem dziewicą, co pozwala mi wiedzieć, że coś jest ze mną fundamentalnie nie tak.
Zdmuchuję świeczki, podczas gdy moi przyjaciele fałszują piosenkę, a zimne ognie syczą na polewie. Zamykam oczy i wypowiadam życzenie, którego nigdy nie powiem na głos.
Chcę kogoś chcieć. To całe żałosne życzenie. Chcę stracić dziewictwo z kimś, przez kogo moje ręce zaczną się trząść.
Otwieram oczy.
"Dwudziestka jedynka!" Gemma stuka swoim kieliszkiem w mój. "I w imieniu wszystkich przy tym stole, wszyscy życzymy ci, żeby ktoś wreszcie w tym roku pozbawił cię dziewictwa."
Stół wybucha śmiechem. Priya krztusi się swoim napojem, a Nate robi się czerwony jak róże w środku stołu.
– Gemma, co ty wyprawiasz? – udaje mi się powiedzieć, ale ona już przybija piątkę komuś po drugiej stronie stołu.
– Wyluzuj, przecież nie powiedziałam nic nowego. – Podnosi kieliszek w stronę Nate’a. – Prawda, Nate?
Nate otwiera usta. Nic nie mówi.
Gorąco wspina mi się po szyi i rozlewa po kościach policzkowych. Moje oczy wędrują w stronę wyjścia.
Regan nie ruszyła się z miejsca. Ręce wciąż skrzyżowane, szczęka zaciśnięta. Ale jej wzrok jest skierowany na mnie.
Te niebieskie oczy trzymają moje na długości całej restauracji, spokojne i nieodgadnione, a ja czuję, jak moje tętno się potyka.
Potem odwraca wzrok, znowu na salę, na wyjścia, a mnie zostaje rumieniec, którego nie potrafię nikomu przy tym stole wyjaśnić.
Gemma dolewa sobie wina, szampan przelewa się przez krawędź kieliszka. Pije szybciej od reszty, jej śmiech z każdym toastem jest coraz głośniejszy.
– No więc, Nate. – Gemma opiera brodę na dłoni i pochyla się przez stół w jego stronę. – Skoro już dałeś jej bransoletkę i urodzinowego buziaka, to kiedy w końcu zamierzasz postawić kropkę nad i?
Usta Nate’a zaciskają się w wąską linię. – Gemma, odpuść.
– Ja tylko mówię. – Wskazuje na mnie kieliszkiem szampana. – Nawet nie pozwoliła ci zostać dłużej niż do dziesiątej. W pewnym momencie dziewczyna musi się zastanowić, czy problem tkwi w produkcie, czy w kliencie.
– Problem – odzywa się Priya, pierwszy raz tej nocy ostrym tonem – jest taki, że po czterech kieliszkach przekraczasz limit swojej osobowości.
Oczy Gemmy zwężają się. Zaciska dłoń na kieliszku, a spod maski plotkary wyłania się to coś, przez co ludzie na naszym uniwersytecie schodzą Gemmie z drogi, nawet o to nie proszona.
– Wiesz co, Priya? Nikt nie prosił cię o opinię. – Odwraca się z powrotem do mnie i jej uśmiech ma teraz ostre krawędzie. – Staram się pomóc, C.
Sięga przez stół po butelkę szampana, a jej łokieć zahacza o moją dłoń, tę, która spoczywa tuż przy szklance z wodą, i uderza ją mocno o kant stołu.
Kostki uderzają o marmur, syczę z bólu i odruchowo cofam rękę. Ból jest ostry i natychmiastowy.
Palec serdeczny i środkowy pulsują głębokim bólem, który promieniuje aż do nadgarstka.
Moja pierwsza myśl to próba w poniedziałek i koncert Elgara, który ćwiczę od sześciu tygodni, i jak spojrzy na mnie nauczyciel, jeśli nie będę w stanie właściwie zagrać vibrato.
– Ups. – Gemma mruga do mnie z przesadną, szeroką niewinnością. – Przepraszam, C. Niezdarna jestem.
Nie jest jej przykro. Znam Gemmę Whitfield od czternastego roku życia i nigdy w życiu nie była niezdarna.
Zanim zdążę zareagować, ktoś chwyta moją rękę.
Regan stoi obok mnie. Nie słyszałam, jak przechodziła przez salę, nikt przy stole nie zdążył zareagować, zanim po prostu się pojawiła, stojąc nade mną i obejmując moją zranioną dłoń obiema swoimi.
Jej palce są zrogowaciałe i ciepłe. Obraca moją dłoń wnętrzem do góry, w blasku świec.
– Zegnij – mówi. Jedno słowo, cicho, skierowane tylko do mnie.
Zginam palce. Wszystkie się poruszają. Ból przeszywa środkowy staw, ale ruch jest pełny, nic nie trzeszczy, nic nie wydaje się nie tak.
– Jeszcze raz – rozkazuje.
Zginam ponownie. Regan obserwuje, jak ścięgna poruszają się pod skórą, a jej kciuk lekko przyciska mój nadgarstek, tam gdzie tętno wali tak mocno, że na pewno je czuje.
– Stłuczone – stwierdza. – Przyłóż dziś wieczorem lód.
– Nic mi nie jest – szepczę, choć słowa są niepewne, bo jej kciuk wciąż spoczywa w punkcie mojego tętna, a jej twarz jest bliżej niż kiedykolwiek.
Oczy Regan unoszą się z mojej dłoni na moją twarz.
Z tak bliska ten błękit jest oszałamiający – głęboki, jak Atlantyk widziany z łodzi, woda spokojna, dopóki się w niej nie zanurzysz.
– To nie ty o tym decydujesz. – Jej wzrok nie opuszcza mojej dłoni. – Decyduję ja.
Potem puszcza mnie, cofa się i wraca na swoje miejsce bez słowa czy spojrzenia na resztę stołu.
Moja dłoń wciąż mrowi tam, gdzie były jej palce.
– No cóż. – Gemma pierwsza odzyskuje rezon. Podnosi szampana i kiwa w stronę Regan. – To było intensywne. Robi tak za każdym razem, jak uderzysz się w palec u nogi, czy tylko kiedy chodzi o twoje ręce?
Nie odpowiadam. Dociskam kciukiem miejsce na nadgarstku, gdzie przed chwilą był kciuk Regan, zatrzymując tam to ciepło.
Wróć. Chwyć znowu. Nie obchodzi mnie, jaką znajdziesz wymówkę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Regan
Cholera, bogate dzieciaki są wkurzające.
"Przepraszam." Dziewczyna z rodziny Whitfield po raz drugi przywołuje kelnera. "Prosiłam o równomierne ślady grillowania. Te są nierówne. Widzisz różnicę?"
Kelner, mężczyzna po pięćdziesiątce, ze zmęczonymi oczami i postawą wskazującą, że stoi na nogach od południa, bierze talerz i kiwa głową. "Oczywiście, proszę pani. Przepraszam."
"To nie jest takie trudne," mówi Whitfield do stołu, wystarczająco głośno, żeby usłyszał to w drodze do kuchni. "Można by pomyśleć, że restauracja, która kasuje czterdzieści dolarów za stek, powinna umieć porządnie grillować."
"Gemma, zostaw tego człowieka w spokoju," odzywa się Caroline z centrum stołu.
"Nie jestem niemiła, C." Whitfield podnosi kieliszek szampana. "Mój ojciec mówi, że jeśli akceptujesz przeciętność od ludzi, którzy ci służą, dostaniesz przeciętność we wszystkim innym."
"Twój ojciec daje dziesięć procent napiwku," burczy ta z kręconymi włosami — Priya.
Guz mózgu byłby mniej irytujący. Chociaż właśnie na to patrzę. Dwanaście guzów świętujących, że jedna z nich przeżyła kolejny rok nie robiąc absolutnie nic.
Obserwuję salę, bo sala to jedyna rzecz, która tu ma sens.
Dwa wyjścia: główne wejście, godzina dwunasta, ciężkie dębowe drzwi, otwierane do środka, czterosekundowe wąskie gardło. Korytarz serwisowy za kuchnią, godzina dziewiąta, drzwi przeciwpożarowe, otwierane na zewnątrz, prosto do alejki. Okna zamknięte na stałe.
Siedemnaście osób cywilnych, czterech członków obsługi, jeden barman.
W słuchawce coś strzela.
"Jak wygląda impreza?" pyta Rick Vasquez. Od czterech lat jest kierowcą Caroline i aktualnie stoi zaparkowany w alejce.
Siedzi tam już półtorej godziny, co oznacza, że dotarł do punktu, w którym woli rozmawiać ze mną niż gapić się dalej na śmietnik.
"Mdło." Utrzymuję głos płaski, ledwie poruszając ustami. Jedna z dziewczyn przeciąga palcem po lukrze i zlizuje go. "Jak oglądanie, jak larwy się żywią."
Rick się śmieje. "Masz nastrój."
Zawsze mam nastrój. Mam go od jedenastego roku życia i mam wszelkie powody, by go nie opuszczać. Ale wolę rozmawiać o czymkolwiek innym, więc zmieniam temat. "Jak żona?"
"W ciąży i wściekła z tego powodu." Robi pauzę. "Rzuciła we mnie butem dziś rano, bo kupiłem złe ogórki kiszone." W jego głosie jest ciepło, które mnie szczerze irytuje. "Pozwolisz kiedyś komuś rzucać w siebie butami, Halstead?"
"Pozwoliłam komuś rzucić we mnie poduszką w zeszłym tygodniu." Rudy, którego poderwałam w klubie przy Piątej, bo miał ostre obojczyki i nie próbował prowadzić rozmowy. Przespałam się z nim i zamówiłam mu taksówkę. "Wyparował przed świtem, nie pamiętam nawet jego imienia."
"Nie lubisz ludzi, co?"
"Ludzie to ryzyko." A ryzyko kończy się śmiercią albo więzieniem.
Przesuwam ciężar ciała i jeszcze raz omiataję wzrokiem salę. Wejście, korytarz, okna, osoba główna.
Caroline Davenport siedzi na środku stołu. Brązowe włosy upięte w sposób, który zajął godzinę, a ma wyglądać na niewymuszony, sukienka, która bardzo się stara sprawiać wrażenie prostej.
Nie znam marki. Wiem tylko, że nic tak nie leży, jeśli ktoś nie wydał na to więcej, niż ja wydaję miesięcznie na jedzenie.
Jest mniejsza niż na zdjęciach — metr sześćdziesiąt, drobna kość, sylwetka, która pękłaby, gdyby ktoś złapał ją nie tak jak trzeba.
Co ktoś zrobił dwa miesiące temu, i jedyny powód, dla którego dziś zdmuchuje świeczki, a nie leży w worku, to fakt, że Dave Atkinson przyjął za nią cios, kiedy ja jeszcze byłam sprawdzana.
Jej ojciec to Richard Davenport. Filantrop i kandydat na burmistrza. Człowiek, którego fundacja zbudowała skrzydło szpitala dziecięcego, a prawdziwe pieniądze zarabia na praniu brudnych pieniędzy dla ludzi, którzy poderżnęliby ci gardło za samo powiedzenie tego na głos.
Człowiek, który wsadził mojego ojca do federalnej celi i sam wyszedł bez szwanku.
Chłopak podchodzi. Nate Pearson. Syn senatora, miękka linia szczęki, niesie aksamitne pudełko. Gdy mija Whitfield, jej uśmiech trwa, ale oczy gasną i śledzi pudełko z otwartym pożądaniem, które myśli, że ukrywa.
Jest w nim zakochana. W ten rozpaczliwy, gnijący sposób. Ci ludzie nawet nie potrafią szczerze przyznać, kogo naprawdę pragną.
"Ciągle milkniesz," mówi Rick. "Co robi Caroline?"
Nigdy nie mówi o niej panna Davenport, zawsze po prostu Caroline albo dzieciak .
Widziałem, jak otwiera jej drzwi od samochodu obiema rękami, przestawia lusterko wsteczne, żeby na nią zerkać na tylnym siedzeniu, trzyma koc złożony za fotelem pasażera, bo często jej zimno.
Ten facet właściwie ją adoptował.
„Siedzi tam.” Nie dodaję, że pocałowała swojego chłopaka tak, jakby był zaraźliwy, ani że od dwudziestu minut patrzę na jej usta i nie wiem dlaczego. „Jakby była księżniczką.”
„Za każdym razem daje kelnerom podwójny napiwek.”
„To nie naprawia systemu, Rick.”
Oglądam stół, gdy łokieć Whitfielda zahacza o rękę Caroline przy krawędzi blatu, a ja już jestem po drugiej stronie sali, zanim mózg skończy analizować zagrożenie.
Jej palce są w porządku. Skóra po wewnętrznej stronie jej nadgarstka jest tak cienka, że widać przez nią każdą żyłę, ciepła w sposób, który nie powinien mieć dla mnie znaczenia.
Wracam na swoje miejsce przy ścianie.
„Wszystko w porządku?” – pyta Rick. – „Brzmiało, jakbyś się ruszył.”
„Upuściłem słuchawkę.” Kłamstwo wychodzi płasko i bezbłędnie. „Wszystko dobrze.”
Wzrok Caroline przesuwa się na wyjście, potem na mnie, i zatrzymuje. Nie odwraca spojrzenia. Ja też nie.
To, co sprawia, że zgrzytam zębami, to ta irytująca, szeroko otwarta ciekawość, z jaką na mnie patrzy, jakbym był bezpańskim psem i zastanawiała się, czy gryzę.
Potem jej usta się rozchylają. Policzki wciąż czerwone po tym, jak Whitfield oznajmił przed całą restauracją jej dziewictwo, a ona wciąż patrzy na mnie przez upokorzenie.
To najbardziej bezbronny wyraz twarzy, jaki kiedykolwiek widziałem.
Nikt nie nauczył tej dziewczyny chronić swojej twarzy. Nikt jej nie powiedział, że pokazanie komuś miękkiej części gardła to zaproszenie, żeby ją podciął.
Po prostu siedzi tam z otwartą piersią i szeroko otwartymi, ufnie patrzącymi oczami, a ja chcę odwrócić wzrok, ale tego nie robię, bo w głowie zacięło mi się pytanie: jakim cudem ona wciąż jest dziewicą?
Jak to możliwe, że żaden bogaty bachor nie przeszedł dalej niż trzymanie się za ręce?
Miałem już dziewice i nic nie równa się patrzeniu, jak dziewczyna rozpada się po raz pierwszy. Jak jej palce wbijają się w twoją skórę, jakby chciała się w ciebie wsunąć.
Wyraz twarzy, który robią, gdy ich oczy tężeje, usta się rozchylają, a cała twarz układa się w ten surowy, rozbity grymas mówiący: nie wiedziałam, że moje ciało potrafi coś takiego.
Dwa razy byłem przyczyną takiej twarzy. Z nią mógłbym to zrobić w piętnaście minut.
Więc mam naprawdę pieprzony problem, że właśnie patrzę, jak Caroline Davenport zlizuje szampana z dolnej wargi, a mój mózg wyobraża sobie, jak jej usta rozluźniają się, te szerokie oczy łagodnieją, a to napięte ciałko wreszcie poddaje się, zanim ona…
Zęby zatrzaskują mi się tak mocno, że czuję smak metalu.
Co ty odpierdalasz, Halstead?
Wyłączam to. Wejście. Korytarz. Okna. Wbijam paznokcie w dłonie, aż ból przywraca mi przytomność.
„Hej, Rick” – mówię do słuchawki. – „Twoje ukochane dziecko właśnie pozwoliło swoim przyjaciołom śmiać się ze swojego dziewictwa i nie powiedziało ani słowa. Siedziała i znosiła to jak kopnięty pies.”
Rick milczy przez długą chwilę. „To dobra dziewczyna, Regan. Daj jej szansę.”
Rick ma dwóch synów i ciężarną żonę w domu. Nie potrzebuje kolejnego dziecka do zmartwień, ale i tak wybrał właśnie ją, a fakt, że to Davenport, sprawia, że ufam jego osądowi tyle, ile mógłbym rzucić jego lodówką.
„Nie muszę jej nic dawać. Mam tylko pilnować, żeby oddychała.”
„Te dwie rzeczy nie są tak od siebie oddzielone, jak ci się wydaje.”
Zabijam połączenie, nie odpowiadając, bo następne słowa nie byłyby profesjonalne.
Wkurza mnie, że Rick wciąż upiera się, że ona jest inna, podczas gdy ja potrzebuję, żeby była taka, za jaką ją uznałem: zepsutą suką Richarda Davenporta.
Dziedziczką fortuny zbudowanej na gangsterce, wymuszeniach i niszczeniu każdego, kto nie chciał się podporządkować – włącznie z sierżantem Arthurem Halsteadem, który odmówił fałszowania raportów inspekcyjnych dla kontraktów obronnych Davenporta i został nagrodzony sfabrykowanymi zarzutami, sześciodniowym procesem oraz wyrokiem, który trzyma go za kratkami aż do siedemdziesiątego trzeciego roku życia.
Arthur Halstead to mój ojciec. Człowiek honoru, gnijący w więzieniu, podczas gdy jego oskarżyciel startuje na burmistrza, a jego córka zdmuchuje świeczki na trójwarstwowym torcie.
Caroline Davenport straci wszystko, gdy skończę z jej tatusiem.
Zasługuje na to, co ją czeka. I zamierzam czerpać satysfakcję, patrząc, jak to się dzieje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Caroline
Regan używa męskich perfum. Tom Ford Ombré Leather, jeśli miałabym zgadywać, choć nie muszę zgadywać, bo wiem.
Wiem to, bo przez ostatnich sześć przecznic moja ramię znajdowało się cztery cale od jej ramienia, a ja katalogowałam każdy składnik zapachu, jak narkomanka rozkładająca na części ulubiony haj.
Rick prowadzi pewnie, obie ręce na kierownicy, co czterdzieści sekund zerka w lusterko wsteczne. Miasto przesuwa się za oknem smugami bursztynu i bieli.
Szampan źle leży mi na żołądku i wciskam kręgosłup w siedzenie, bo jeśli choć trochę się rozluźnię, przesunę się w stronę Regan, a tego przyciągania nie potrafię wyjaśnić ani sobie, ani jej.
Cisza trwa już sześć przecznic. Liczę.
"Dlaczego go potrzebujesz?"
Jej głos jest niski i płaski, skierowany do okna. Nie odwraca głowy.
"Kogo potrzebuję?"
"Chłopaka." Teraz się odwraca. Tylko na tyle, żebym zobaczyła jedno niebieskie oko i bliznę przez brew, która łapie światło latarni. Z tak bliska widzę, że jej rzęsy są ciemniejsze niż włosy, i że wzdłuż linii żuchwy jest druga, mniejsza blizna, której nigdy wcześniej nie zauważyłam. "Nie lubisz go. To po co ci on?"
Otwieram usta, ale nic nie wychodzi. Z przodu wzrok Ricka przelatuje po lusterku i wraca na drogę, wyraźnie unikając reakcji.
"Czemu myślisz, że go nie lubię?" udaje mi się wydusić – co nie jest zaprzeczeniem, obie o tym wiemy.
"Widziałam, jak go całowałaś." Ustawia ciało w moją stronę, jedna ręka opiera się o tył siedzenia, jej palce są tak blisko mojego ramienia, że czuję ciepło, mimo że się nie dotykamy. "Widziałam zakładników, którzy wyglądali bardziej entuzjastycznie."
"Przyglądałaś się aż tak uważnie?"
"To moja praca – cię obserwować."
"Twoja praca to wypatrywać zagrożeń. Nate Pearson to nie zagrożenie."
"Zależy, jak zdefiniujesz zagrożenie." Jej oczy zatrzymują się na moich. "Po co go trzymasz przy sobie, skoro cię nie pociąga?"
Nikt mnie o to nie pyta. Nie w taki sposób – prosto, płasko, jakby już wyczytała odpowiedź z mojej twarzy i tylko chce, żebym to potwierdziła. Puls bije mi głośno w uszach. Czuję go w nadgarstkach, gardle, za uszami.
Co ją skłoniło do tego pytania?
Jest moją ochroniarką, nie terapeutką.
Powinnam to uciąć. Powinnam powiedzieć to nie twoja sprawa tonem, jakiego mój ojciec używa wobec stażystów, którzy przekraczają granicę. Potrafię zbudować ten mur.
Czy chcę budować ten mur?
"Dlaczego cię to obchodzi?" Mój głos jest cichszy, niż bym chciała.
"Nie obchodzi." Odwraca się z powrotem do okna. "Zawodowa ciekawość. Trudno chronić kogoś, kto nie zachowuje się zgodnie ze swoimi wzorcami."
"Moje życie uczuciowe to kwestia bezpieczeństwa?"
"Wszystko, co cię dotyczy, to kwestia bezpieczeństwa. Jesteś córką Richarda Davenporta."
Sposób, w jaki wypowiada imię mojego ojca, zmienia powietrze między nami. Jest w tym ciężar. Słyszałam, jak ludzie mówią Richard Davenport na tysiące sposobów, ale tylko Regan mówi to tak, jakby odczytywała akt oskarżenia przed trybunałem.
"Mówisz to jak diagnozę."
"Czy to nie jest diagnoza?" Zerka w stronę przedniego siedzenia, potem znów na mnie. "Jesteście blisko?"
"Płaci za moje lekcje wiolonczeli i wysyła mi kartki urodzinowe." Szampan i ciemność sprawiają, że jestem zbyt szczera. "Jemy razem kolację, gdy jest w mieście, czyli kilka razy w miesiącu. Więc nie."
Regan nie odpowiada. Widzę niemal, jak odkłada tę informację gdzieś za tymi niebieskimi oczami, a myśl, że mnie kolekcjonuje – kawałek po kawałku, pokój po pokoju – sprawia, że skóra mi drży.
"Twoja kolej," mówię.
Jej brew unosi się.
"Zadałaś mi osobiste pytanie. Ja mam prawo do rewanżu. Takie są zasady."
"Czyje zasady?"
"Moje." Podciągam nogi na siedzenie i oplatam ramionami kolana. "Masz chłopaka?"
Dźwięk, który wydaje, nie jest śmiechem – raczej krótkim wydechem przez nos. Przesuwa ciężar ciała, jej kolano ustawia się bliżej mojego.
Dystans między nami zmniejsza się o cal. Nie wydaje się tego zauważać, albo zauważa i nie przejmuje się tym, a obie te możliwości demolują mój układ nerwowy.
"Nie," odpowiada, a jej wzrok obejmuje mnie leniwym skupieniem, które przypomina kota obserwującego coś małego, co pełznie po podłodze.
"Dziewczynę?"
"Nie."
"Nikogo w ogóle?"
"To takie trudne do uwierzenia?"
"Właściwie nie." Pozwalam oczom przesunąć się po niej w ciemności – sztywne ramiona, niespokojne dłonie, sposób, w jaki siedzi, jakby siedzenie mogło ją w każdej chwili wyrzucić. "Wyglądasz na kogoś, kto pieprzy nieznajomych i nazywa to dbaniem o siebie."
Regan mruga. Raz. To najwolniejsze mrugnięcie, jakie u niej widziałam, a kiedy znów otwiera oczy, pojawia się w nich ciepło, którego wcześniej nie było.
Przełyka ślinę. Odwraca głowę o pół cala w stronę okna, a w odbiciu widzę, że przygryza wnętrze wargi.
"Hm," mówi, a dreszcz, który wywołuje to jedno sylabowe słowo, jest tak ostry, że aż robi mi się niedobrze.
Potem odzyskuje równowagę. Opiera się o siedzenie i patrzy na mnie spod przymkniętych powiek, jakby nagle stałam się odrobinę ciekawsza niż krajobraz za oknem.
"A ty?" pyta, wystarczająco swobodnie, by było to niebezpieczne. "Chłopcy? Dziewczyny? Czy ta cała sprawa z dziewictwem to dlatego, że jeszcze się nie zdecydowałaś?"
Moje płuca zapominają, jak oddychać. Słowo dziewica w ustach Regan brzmi jednocześnie klinicznie i nieprzyzwoicie, jakby diagnozowała coś, na co już zna lekarstwo.
"Gemma ma niewyparzony język," mówię.
"Gemma ma bardzo głośny język." Kolano Regan przyciska się do mojego i nie cofa się. "A ty nie odpowiedziałaś."
"Chłopcy. Oczywiście."
"Oczywiście," powtarza, a sposób, w jaki to mówi, sprawia, że słowo znaczy dokładnie coś przeciwnego. Jej oczy przesuwają się powoli z mojej twarzy na szyję, potem na ręce, które kurczowo zaciskam na brzegu sukienki. "Dziewica w wieku dwudziestu jeden lat. To wskazówka."
Gorąco na mojej twarzy mogłoby zasilić małe miasto. "Wskazówka do czego?"
"Sama powiedz." Nie odrywa wzroku. "To ty się rumienisz."
"Nie rumienię się."
"Ależ tak." Jej głos staje się cichszy. "Widzę twój puls stąd."
Zanim się powstrzymam, zakrywam dłonią podstawę gardła. Regan przechyla głowę, patrzy na moją rękę, potem na szyję, potem na usta.
Potem opiera się z powrotem i wydycha przez nos jeszcze jeden oddech, w którym pobrzmiewa śmiech, którego nie ma zamiaru wypuścić na wolność.
"Masz rację," mówi z irytująco zadowolonym uśmiechem. "Nie wchodzę w związki."
Serce wali mi teraz o żebra. Tylny fotel wydaje się bardzo mały. Słyszę oddech Ricka z przodu, tykanie kierunkowskazu, cichy szum silnika.
"Okej," mówię, bo najwyraźniej mój zasób słów skurczył się do jednej sylaby.
"Okej?" Psota. Nigdy wcześniej nie widziałam tego na jej twarzy – błysk w tych niebieskich oczach, jednocześnie ostry i ciepły. "To twoja odpowiedź? Okej?"
"A co mam powiedzieć?"
Regan odwraca głowę. Cały ciężar jej uwagi spada na mnie jak dłoń przyciskająca mi pierś. Jej wzrok wędruje z moich oczu na usta i z powrotem.
"Chyba nic." Utrzymuje kontakt wzrokowy jeszcze przez pięć sekund, potem wraca do okna z… uśmiechem .
Ledwo widocznym – ledwie ruch kącika ust – ale zmieniającym geometrię jej twarzy na tyle, że gapię się, dopóki nie zorientuję się, że się gapię, i zmuszam wzrok do okna.
Regan milczy przez pół przecznicy. Potem pochyla się do przodu.
"Rick. Zmiana planów." Wyciąga telefon z kurtki. "414 Meridian."
Wzrok Ricka w lusterku spotyka mój, pytający.
"Dziewczyna urodzinowa właśnie skończyła dwadzieścia jeden lat," mówi Regan, opierając się z powrotem, jeszcze bliżej niż wcześniej. Jej ramię niemal dotyka mojego. "Znam miejsce."
Powinnam powiedzieć nie. Powinnam wrócić do domu, zmyć szampana i te urodziny, i wszystko, co wydarzyło się na tylnym siedzeniu, wpełznąć do mojego łóżka z baldachimem i udawać, że dzisiejsza noc niczego we mnie nie przestawiła.
"414 Meridian," mówię do Ricka.
Przesuń w górę, aby kontynuować