Perspektywa Regan
Cholera, bogate dzieciaki są wkurzające.
"Przepraszam." Dziewczyna z rodziny Whitfield po raz drugi przywołuje kelnera. "Prosiłam o równomierne ślady grillowania. Te są nierówne. Widzisz różnicę?"
Kelner, mężczyzna po pięćdziesiątce, ze zmęczonymi oczami i postawą wskazującą, że stoi na nogach od południa, bierze talerz i kiwa głową. "Oczywiście, proszę pani. Przepraszam."
"To nie jest takie trudne," mówi Whitfield do stołu, wystarczająco głośno, żeby usłyszał to w drodze do kuchni. "Można by pomyśleć, że restauracja, która kasuje czterdzieści dolarów za stek, powinna umieć porządnie grillować."
"Gemma, zostaw tego człowieka w spokoju," odzywa się Caroline z centrum stołu.
"Nie jestem niemiła, C." Whitfield podnosi kieliszek szampana. "Mój ojciec mówi, że jeśli akceptujesz przeciętność od ludzi, którzy ci służą, dostaniesz przeciętność we wszystkim innym."
"Twój ojciec daje dziesięć procent napiwku," burczy ta z kręconymi włosami — Priya.
Guz mózgu byłby mniej irytujący. Chociaż właśnie na to patrzę. Dwanaście guzów świętujących, że jedna z nich przeżyła kolejny rok nie robiąc absolutnie nic.
Obserwuję salę, bo sala to jedyna rzecz, która tu ma sens.
Dwa wyjścia: główne wejście, godzina dwunasta, ciężkie dębowe drzwi, otwierane do środka, czterosekundowe wąskie gardło. Korytarz serwisowy za kuchnią, godzina dziewiąta, drzwi przeciwpożarowe, otwierane na zewnątrz, prosto do alejki. Okna zamknięte na stałe.
Siedemnaście osób cywilnych, czterech członków obsługi, jeden barman.
W słuchawce coś strzela.
"Jak wygląda impreza?" pyta Rick Vasquez. Od czterech lat jest kierowcą Caroline i aktualnie stoi zaparkowany w alejce.
Siedzi tam już półtorej godziny, co oznacza, że dotarł do punktu, w którym woli rozmawiać ze mną niż gapić się dalej na śmietnik.
"Mdło." Utrzymuję głos płaski, ledwie poruszając ustami. Jedna z dziewczyn przeciąga palcem po lukrze i zlizuje go. "Jak oglądanie, jak larwy się żywią."
Rick się śmieje. "Masz nastrój."
Zawsze mam nastrój. Mam go od jedenastego roku życia i mam wszelkie powody, by go nie opuszczać. Ale wolę rozmawiać o czymkolwiek innym, więc zmieniam temat. "Jak żona?"
"W ciąży i wściekła z tego powodu." Robi pauzę. "Rzuciła we mnie butem dziś rano, bo kupiłem złe ogórki kiszone." W jego głosie jest ciepło, które mnie szczerze irytuje. "Pozwolisz kiedyś komuś rzucać w siebie butami, Halstead?"
"Pozwoliłam komuś rzucić we mnie poduszką w zeszłym tygodniu." Rudy, którego poderwałam w klubie przy Piątej, bo miał ostre obojczyki i nie próbował prowadzić rozmowy. Przespałam się z nim i zamówiłam mu taksówkę. "Wyparował przed świtem, nie pamiętam nawet jego imienia."
"Nie lubisz ludzi, co?"
"Ludzie to ryzyko." A ryzyko kończy się śmiercią albo więzieniem.
Przesuwam ciężar ciała i jeszcze raz omiataję wzrokiem salę. Wejście, korytarz, okna, osoba główna.
Caroline Davenport siedzi na środku stołu. Brązowe włosy upięte w sposób, który zajął godzinę, a ma wyglądać na niewymuszony, sukienka, która bardzo się stara sprawiać wrażenie prostej.
Nie znam marki. Wiem tylko, że nic tak nie leży, jeśli ktoś nie wydał na to więcej, niż ja wydaję miesięcznie na jedzenie.
Jest mniejsza niż na zdjęciach — metr sześćdziesiąt, drobna kość, sylwetka, która pękłaby, gdyby ktoś złapał ją nie tak jak trzeba.
Co ktoś zrobił dwa miesiące temu, i jedyny powód, dla którego dziś zdmuchuje świeczki, a nie leży w worku, to fakt, że Dave Atkinson przyjął za nią cios, kiedy ja jeszcze byłam sprawdzana.
Jej ojciec to Richard Davenport. Filantrop i kandydat na burmistrza. Człowiek, którego fundacja zbudowała skrzydło szpitala dziecięcego, a prawdziwe pieniądze zarabia na praniu brudnych pieniędzy dla ludzi, którzy poderżnęliby ci gardło za samo powiedzenie tego na głos.
Człowiek, który wsadził mojego ojca do federalnej celi i sam wyszedł bez szwanku.
Chłopak podchodzi. Nate Pearson. Syn senatora, miękka linia szczęki, niesie aksamitne pudełko. Gdy mija Whitfield, jej uśmiech trwa, ale oczy gasną i śledzi pudełko z otwartym pożądaniem, które myśli, że ukrywa.
Jest w nim zakochana. W ten rozpaczliwy, gnijący sposób. Ci ludzie nawet nie potrafią szczerze przyznać, kogo naprawdę pragną.
"Ciągle milkniesz," mówi Rick. "Co robi Caroline?"
Nigdy nie mówi o niej panna Davenport, zawsze po prostu Caroline albo dzieciak .
Widziałem, jak otwiera jej drzwi od samochodu obiema rękami, przestawia lusterko wsteczne, żeby na nią zerkać na tylnym siedzeniu, trzyma koc złożony za fotelem pasażera, bo często jej zimno.
Ten facet właściwie ją adoptował.
„Siedzi tam.” Nie dodaję, że pocałowała swojego chłopaka tak, jakby był zaraźliwy, ani że od dwudziestu minut patrzę na jej usta i nie wiem dlaczego. „Jakby była księżniczką.”
„Za każdym razem daje kelnerom podwójny napiwek.”
„To nie naprawia systemu, Rick.”
Oglądam stół, gdy łokieć Whitfielda zahacza o rękę Caroline przy krawędzi blatu, a ja już jestem po drugiej stronie sali, zanim mózg skończy analizować zagrożenie.
Jej palce są w porządku. Skóra po wewnętrznej stronie jej nadgarstka jest tak cienka, że widać przez nią każdą żyłę, ciepła w sposób, który nie powinien mieć dla mnie znaczenia.
Wracam na swoje miejsce przy ścianie.
„Wszystko w porządku?” – pyta Rick. – „Brzmiało, jakbyś się ruszył.”
„Upuściłem słuchawkę.” Kłamstwo wychodzi płasko i bezbłędnie. „Wszystko dobrze.”
Wzrok Caroline przesuwa się na wyjście, potem na mnie, i zatrzymuje. Nie odwraca spojrzenia. Ja też nie.
To, co sprawia, że zgrzytam zębami, to ta irytująca, szeroko otwarta ciekawość, z jaką na mnie patrzy, jakbym był bezpańskim psem i zastanawiała się, czy gryzę.
Potem jej usta się rozchylają. Policzki wciąż czerwone po tym, jak Whitfield oznajmił przed całą restauracją jej dziewictwo, a ona wciąż patrzy na mnie przez upokorzenie.
To najbardziej bezbronny wyraz twarzy, jaki kiedykolwiek widziałem.
Nikt nie nauczył tej dziewczyny chronić swojej twarzy. Nikt jej nie powiedział, że pokazanie komuś miękkiej części gardła to zaproszenie, żeby ją podciął.
Po prostu siedzi tam z otwartą piersią i szeroko otwartymi, ufnie patrzącymi oczami, a ja chcę odwrócić wzrok, ale tego nie robię, bo w głowie zacięło mi się pytanie: jakim cudem ona wciąż jest dziewicą?
Jak to możliwe, że żaden bogaty bachor nie przeszedł dalej niż trzymanie się za ręce?
Miałem już dziewice i nic nie równa się patrzeniu, jak dziewczyna rozpada się po raz pierwszy. Jak jej palce wbijają się w twoją skórę, jakby chciała się w ciebie wsunąć.
Wyraz twarzy, który robią, gdy ich oczy tężeje, usta się rozchylają, a cała twarz układa się w ten surowy, rozbity grymas mówiący: nie wiedziałam, że moje ciało potrafi coś takiego.
Dwa razy byłem przyczyną takiej twarzy. Z nią mógłbym to zrobić w piętnaście minut.
Więc mam naprawdę pieprzony problem, że właśnie patrzę, jak Caroline Davenport zlizuje szampana z dolnej wargi, a mój mózg wyobraża sobie, jak jej usta rozluźniają się, te szerokie oczy łagodnieją, a to napięte ciałko wreszcie poddaje się, zanim ona…
Zęby zatrzaskują mi się tak mocno, że czuję smak metalu.
Co ty odpierdalasz, Halstead?
Wyłączam to. Wejście. Korytarz. Okna. Wbijam paznokcie w dłonie, aż ból przywraca mi przytomność.
„Hej, Rick” – mówię do słuchawki. – „Twoje ukochane dziecko właśnie pozwoliło swoim przyjaciołom śmiać się ze swojego dziewictwa i nie powiedziało ani słowa. Siedziała i znosiła to jak kopnięty pies.”
Rick milczy przez długą chwilę. „To dobra dziewczyna, Regan. Daj jej szansę.”
Rick ma dwóch synów i ciężarną żonę w domu. Nie potrzebuje kolejnego dziecka do zmartwień, ale i tak wybrał właśnie ją, a fakt, że to Davenport, sprawia, że ufam jego osądowi tyle, ile mógłbym rzucić jego lodówką.
„Nie muszę jej nic dawać. Mam tylko pilnować, żeby oddychała.”
„Te dwie rzeczy nie są tak od siebie oddzielone, jak ci się wydaje.”
Zabijam połączenie, nie odpowiadając, bo następne słowa nie byłyby profesjonalne.
Wkurza mnie, że Rick wciąż upiera się, że ona jest inna, podczas gdy ja potrzebuję, żeby była taka, za jaką ją uznałem: zepsutą suką Richarda Davenporta.
Dziedziczką fortuny zbudowanej na gangsterce, wymuszeniach i niszczeniu każdego, kto nie chciał się podporządkować – włącznie z sierżantem Arthurem Halsteadem, który odmówił fałszowania raportów inspekcyjnych dla kontraktów obronnych Davenporta i został nagrodzony sfabrykowanymi zarzutami, sześciodniowym procesem oraz wyrokiem, który trzyma go za kratkami aż do siedemdziesiątego trzeciego roku życia.
Arthur Halstead to mój ojciec. Człowiek honoru, gnijący w więzieniu, podczas gdy jego oskarżyciel startuje na burmistrza, a jego córka zdmuchuje świeczki na trójwarstwowym torcie.
Caroline Davenport straci wszystko, gdy skończę z jej tatusiem.
Zasługuje na to, co ją czeka. I zamierzam czerpać satysfakcję, patrząc, jak to się dzieje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Caroline
Regan używa męskich perfum. Tom Ford Ombré Leather, jeśli miałabym zgadywać, choć nie muszę zgadywać, bo wiem.
Wiem to, bo przez ostatnich sześć przecznic moja ramię znajdowało się cztery cale od jej ramienia, a ja katalogowałam każdy składnik zapachu, jak narkomanka rozkładająca na części ulubiony haj.
Rick prowadzi pewnie, obie ręce na kierownicy, co czterdzieści sekund zerka w lusterko wsteczne. Miasto przesuwa się za oknem smugami bursztynu i bieli.
Szampan źle leży mi na żołądku i wciskam kręgosłup w siedzenie, bo jeśli choć trochę się rozluźnię, przesunę się w stronę Regan, a tego przyciągania nie potrafię wyjaśnić ani sobie, ani jej.
Cisza trwa już sześć przecznic. Liczę.
"Dlaczego go potrzebujesz?"
Jej głos jest niski i płaski, skierowany do okna. Nie odwraca głowy.
"Kogo potrzebuję?"
"Chłopaka." Teraz się odwraca. Tylko na tyle, żebym zobaczyła jedno niebieskie oko i bliznę przez brew, która łapie światło latarni. Z tak bliska widzę, że jej rzęsy są ciemniejsze niż włosy, i że wzdłuż linii żuchwy jest druga, mniejsza blizna, której nigdy wcześniej nie zauważyłam. "Nie lubisz go. To po co ci on?"
Otwieram usta, ale nic nie wychodzi. Z przodu wzrok Ricka przelatuje po lusterku i wraca na drogę, wyraźnie unikając reakcji.
"Czemu myślisz, że go nie lubię?" udaje mi się wydusić – co nie jest zaprzeczeniem, obie o tym wiemy.
"Widziałam, jak go całowałaś." Ustawia ciało w moją stronę, jedna ręka opiera się o tył siedzenia, jej palce są tak blisko mojego ramienia, że czuję ciepło, mimo że się nie dotykamy. "Widziałam zakładników, którzy wyglądali bardziej entuzjastycznie."
"Przyglądałaś się aż tak uważnie?"
"To moja praca – cię obserwować."
"Twoja praca to wypatrywać zagrożeń. Nate Pearson to nie zagrożenie."
"Zależy, jak zdefiniujesz zagrożenie." Jej oczy zatrzymują się na moich. "Po co go trzymasz przy sobie, skoro cię nie pociąga?"
Nikt mnie o to nie pyta. Nie w taki sposób – prosto, płasko, jakby już wyczytała odpowiedź z mojej twarzy i tylko chce, żebym to potwierdziła. Puls bije mi głośno w uszach. Czuję go w nadgarstkach, gardle, za uszami.
Co ją skłoniło do tego pytania?
Jest moją ochroniarką, nie terapeutką.
Powinnam to uciąć. Powinnam powiedzieć to nie twoja sprawa tonem, jakiego mój ojciec używa wobec stażystów, którzy przekraczają granicę. Potrafię zbudować ten mur.
Czy chcę budować ten mur?
"Dlaczego cię to obchodzi?" Mój głos jest cichszy, niż bym chciała.
"Nie obchodzi." Odwraca się z powrotem do okna. "Zawodowa ciekawość. Trudno chronić kogoś, kto nie zachowuje się zgodnie ze swoimi wzorcami."
"Moje życie uczuciowe to kwestia bezpieczeństwa?"
"Wszystko, co cię dotyczy, to kwestia bezpieczeństwa. Jesteś córką Richarda Davenporta."
Sposób, w jaki wypowiada imię mojego ojca, zmienia powietrze między nami. Jest w tym ciężar. Słyszałam, jak ludzie mówią Richard Davenport na tysiące sposobów, ale tylko Regan mówi to tak, jakby odczytywała akt oskarżenia przed trybunałem.
"Mówisz to jak diagnozę."
"Czy to nie jest diagnoza?" Zerka w stronę przedniego siedzenia, potem znów na mnie. "Jesteście blisko?"
"Płaci za moje lekcje wiolonczeli i wysyła mi kartki urodzinowe." Szampan i ciemność sprawiają, że jestem zbyt szczera. "Jemy razem kolację, gdy jest w mieście, czyli kilka razy w miesiącu. Więc nie."
Regan nie odpowiada. Widzę niemal, jak odkłada tę informację gdzieś za tymi niebieskimi oczami, a myśl, że mnie kolekcjonuje – kawałek po kawałku, pokój po pokoju – sprawia, że skóra mi drży.
"Twoja kolej," mówię.
Jej brew unosi się.
"Zadałaś mi osobiste pytanie. Ja mam prawo do rewanżu. Takie są zasady."
"Czyje zasady?"
"Moje." Podciągam nogi na siedzenie i oplatam ramionami kolana. "Masz chłopaka?"
Dźwięk, który wydaje, nie jest śmiechem – raczej krótkim wydechem przez nos. Przesuwa ciężar ciała, jej kolano ustawia się bliżej mojego.
Dystans między nami zmniejsza się o cal. Nie wydaje się tego zauważać, albo zauważa i nie przejmuje się tym, a obie te możliwości demolują mój układ nerwowy.
"Nie," odpowiada, a jej wzrok obejmuje mnie leniwym skupieniem, które przypomina kota obserwującego coś małego, co pełznie po podłodze.
"Dziewczynę?"
"Nie."
"Nikogo w ogóle?"
"To takie trudne do uwierzenia?"
"Właściwie nie." Pozwalam oczom przesunąć się po niej w ciemności – sztywne ramiona, niespokojne dłonie, sposób, w jaki siedzi, jakby siedzenie mogło ją w każdej chwili wyrzucić. "Wyglądasz na kogoś, kto pieprzy nieznajomych i nazywa to dbaniem o siebie."
Regan mruga. Raz. To najwolniejsze mrugnięcie, jakie u niej widziałam, a kiedy znów otwiera oczy, pojawia się w nich ciepło, którego wcześniej nie było.
Przełyka ślinę. Odwraca głowę o pół cala w stronę okna, a w odbiciu widzę, że przygryza wnętrze wargi.
"Hm," mówi, a dreszcz, który wywołuje to jedno sylabowe słowo, jest tak ostry, że aż robi mi się niedobrze.
Potem odzyskuje równowagę. Opiera się o siedzenie i patrzy na mnie spod przymkniętych powiek, jakby nagle stałam się odrobinę ciekawsza niż krajobraz za oknem.
"A ty?" pyta, wystarczająco swobodnie, by było to niebezpieczne. "Chłopcy? Dziewczyny? Czy ta cała sprawa z dziewictwem to dlatego, że jeszcze się nie zdecydowałaś?"
Moje płuca zapominają, jak oddychać. Słowo dziewica w ustach Regan brzmi jednocześnie klinicznie i nieprzyzwoicie, jakby diagnozowała coś, na co już zna lekarstwo.
"Gemma ma niewyparzony język," mówię.
"Gemma ma bardzo głośny język." Kolano Regan przyciska się do mojego i nie cofa się. "A ty nie odpowiedziałaś."
"Chłopcy. Oczywiście."
"Oczywiście," powtarza, a sposób, w jaki to mówi, sprawia, że słowo znaczy dokładnie coś przeciwnego. Jej oczy przesuwają się powoli z mojej twarzy na szyję, potem na ręce, które kurczowo zaciskam na brzegu sukienki. "Dziewica w wieku dwudziestu jeden lat. To wskazówka."
Gorąco na mojej twarzy mogłoby zasilić małe miasto. "Wskazówka do czego?"
"Sama powiedz." Nie odrywa wzroku. "To ty się rumienisz."
"Nie rumienię się."
"Ależ tak." Jej głos staje się cichszy. "Widzę twój puls stąd."
Zanim się powstrzymam, zakrywam dłonią podstawę gardła. Regan przechyla głowę, patrzy na moją rękę, potem na szyję, potem na usta.
Potem opiera się z powrotem i wydycha przez nos jeszcze jeden oddech, w którym pobrzmiewa śmiech, którego nie ma zamiaru wypuścić na wolność.
"Masz rację," mówi z irytująco zadowolonym uśmiechem. "Nie wchodzę w związki."
Serce wali mi teraz o żebra. Tylny fotel wydaje się bardzo mały. Słyszę oddech Ricka z przodu, tykanie kierunkowskazu, cichy szum silnika.
"Okej," mówię, bo najwyraźniej mój zasób słów skurczył się do jednej sylaby.
"Okej?" Psota. Nigdy wcześniej nie widziałam tego na jej twarzy – błysk w tych niebieskich oczach, jednocześnie ostry i ciepły. "To twoja odpowiedź? Okej?"
"A co mam powiedzieć?"
Regan odwraca głowę. Cały ciężar jej uwagi spada na mnie jak dłoń przyciskająca mi pierś. Jej wzrok wędruje z moich oczu na usta i z powrotem.
"Chyba nic." Utrzymuje kontakt wzrokowy jeszcze przez pięć sekund, potem wraca do okna z… uśmiechem .
Ledwo widocznym – ledwie ruch kącika ust – ale zmieniającym geometrię jej twarzy na tyle, że gapię się, dopóki nie zorientuję się, że się gapię, i zmuszam wzrok do okna.
Regan milczy przez pół przecznicy. Potem pochyla się do przodu.
"Rick. Zmiana planów." Wyciąga telefon z kurtki. "414 Meridian."
Wzrok Ricka w lusterku spotyka mój, pytający.
"Dziewczyna urodzinowa właśnie skończyła dwadzieścia jeden lat," mówi Regan, opierając się z powrotem, jeszcze bliżej niż wcześniej. Jej ramię niemal dotyka mojego. "Znam miejsce."
Powinnam powiedzieć nie. Powinnam wrócić do domu, zmyć szampana i te urodziny, i wszystko, co wydarzyło się na tylnym siedzeniu, wpełznąć do mojego łóżka z baldachimem i udawać, że dzisiejsza noc niczego we mnie nie przestawiła.
"414 Meridian," mówię do Ricka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Klub jest pod ziemią. Regan prowadzi mnie w dół betonowymi schodami za salonem tatuażu przy Meridian, mijając stalowe drzwi bez żadnego znaku. Bas czuć zanim jeszcze otworzą się dolne drzwi. Potem drzwi się rozchylają i dźwięk pochłania nas.
Są tu same kobiety. Parkiet, bar, loże wzdłuż tylnej ściany.
Tutaj nikt nie przyciśnie mnie do baru, by poprosić o numer. Nikt nie położy dłoni na moich lędźwiach i nie poprowadzi mnie do loży.
Biorę głęboki oddech i przez chwilę po prostu stoję, pozwalając by basy wibrowały mi w żebrach, czując się niewytłumaczalnie bezpieczna w piwnicy pełnej nieznajomych.
Kobieta za barem zauważa Regan i przeskakuje przez niego jednym ruchem. Jest szerokoramienna, ciemnoskóra, z krótko ostrzyżonymi włosami i rękawem tatuażu znikającym pod koszulką.
Obejmuje Regan tak mocno, że unosi ją nad ziemię, a Regan na to pozwala, unosząc ramiona, szczęka rozluźnia się w sposób, którego nie widziałam przez dwa tygodnie wspólnego mieszkania.
— Halstead, ty sukinsynu. — Stawia ją na ziemi. — Dwa tygodnie. Ani telefonu, ani smsa.
— Pracowałam, Toni.
— Ty ciągle pracujesz. — Toni przenosi wzrok na mnie. — Kim ona jest?
— Praca. — Żadnego przedstawienia, żadnego imienia. Jestem pracą. — Tutaj bezpiecznie?
— U mnie zawsze jest bezpiecznie. — Toni patrzy na mnie jeszcze raz, dłużej, rozbawiona. — Loża VIP z tyłu. Jas i Moreno są dziś na sali.
Pojawiają się dwie kolejne kobiety — jedna wysoka, z ogoloną głową i radiem przy biodrze, druga drobna, z bliznami na kostkach. Poruszają się jak Regan — ten sam rozstaw, ten sam sposób lustrowania sali, ten sam wyuczony rozkład ciężaru.
Wojskowe. Wszystkie.
Witają się z Regan klepnięciami po plecach i przekleństwami, a całe ciało Regan się zmienia. Szczeka się rozluźnia. Ramiona opadają o dobre trzy centymetry.
Popycha tę wysoką, ta odpycha ją z powrotem i obie się uśmiechają, a Regan śmieje się — nisko, szorstko, prawdziwie — i coś ściska mnie w piersi.
Mieszkam z tą kobietą od dwóch tygodni i ani razu nie wydała tego dźwięku przy mnie. Te kobiety dostają to za darmo.
Wtedy ta wysoka rzuca na mnie okiem. — To ta dziewczyna Davenportów?
— Tak — mówi Regan, jakby potwierdzała dostawę.
— Słodka. — Ta drobna lustruje mnie przez dwie sekundy i odwraca się z powrotem do Regan, ignorując mnie. — Jadłaś? Toni zrobiła te skrzydełka, które lubisz.
I tak po prostu przestaję istnieć.
Regan sadza mnie w loży VIP z wodą i spojrzeniem, które mówi „zostań”. Potem rozpływa się na obrzeżach sali i staje się cieniem z niebieskimi oczami.
Nie zostaję.
Kobieta siedząca na końcu baru ma krótkie srebrne włosy, szczękę ostrą jak brzytwa i pierścienie na każdym palcu. Jest starsza — może w połowie trzydziestki — o brązowej skórze i ciemnych oczach, ciężko przymkniętych pod ostrymi brwiami.
Zauważa mnie i jej usta wyginają się w uśmiechu.
— Wyglądasz, jakbyś miała najgorsze urodziny w życiu — mówi. Ma akcent, ale nie potrafię go rozpoznać, dopóki nie daje znak barmance po hiszpańsku.
— Skąd wiesz, że mam urodziny?
— Tiara. — Kiwa głową na moją głowę. Zapomniałam, że Gemma wpięła mi w restauracji malutką plastikową koronę we włosy. Sięgam, żeby ją zdjąć, a kobieta łapie mnie za nadgarstek. — Zostaw. Jest urocza. — Zamawia dwa gin toniki i jeden przesuwa w moją stronę. — Jestem Marisol.
— Caroline.
— Caroline. — Mówi to tak, jakby smakowała to imię, przeciągając sylaby. — Kto cię tu przyprowadził, Caroline?
Zerkam w stronę tylnej ściany, gdzie Regan opiera się o lożę, a ramię Toni leży na oparciu za jej plecami. Od chwili, gdy posadziła mnie w loży i odeszła, nie spojrzała na mnie ani razu.
— Nikt — mówię i wypijam gin tonik na trzy łyki.
Marisol kupuje mi kolejnego. Potem jeszcze jednego. Mówi, że jest fotografką, właśnie wróciła z Mexico City.
Kiedy bas przechodzi w coś wolniejszego, wyciąga rękę. — Zatańcz ze mną.
Biorę ją.
Marisol tańczy blisko. Jej ręka spoczywa na moim biodrze, kciuk kreśli powolną linię nad paskiem spodni, a ona pachnie mezcalem i limonką.
To nie Regan, ale jest tu i zwraca na mnie uwagę, a to więcej niż mogę powiedzieć o kobiecie, która przywiozła mnie do tego miejsca, a potem zapomniała o moim istnieniu.
Piosenka się kończy, a Marisol pochyla się do mojego ucha, jej oddech ciepły na mojej szyi. "Wyglądasz na spiętą, bonita. Mam coś, co może ci pomóc się rozluźnić." Jej dłoń odnajduje moją i ściska ją raz. "Chodź ze mną na zewnątrz. Dwie minuty i poczujesz się jak nowa."
Wiem, że chodzi jej o narkotyki, ale jestem kompletnie pijana i już mnie to nie obchodzi.
"Okej," mówię.
Marisol uśmiecha się, bierze mnie za rękę i prowadzi przez tłum w stronę wyjścia.
Powietrze staje się chłodniejsze, gdy zbliżamy się do schodów. Ona popycha drzwi i noc wpada do środka, a ja jestem o krok od betonu, kiedy czyjaś dłoń zaciska się na moim ramieniu i szarpie mnie do tyłu tak mocno, że aż coś mi przeskakuje w barku.
Regan staje między mną a drzwiami zanim zdążę cokolwiek zrozumieć, jej ciało to mur, jej spojrzenie wbite w Marisol.
"Zabierz od niej ręce," mówi Regan, a jej głos jest tak cichy, że brzmi jak odbezpieczający się pistolet.
Marisol podnosi obie dłonie i robi krok do tyłu. "Spokojnie, żołnierzu. Przyszła dobrowolnie."
"Jest pijana." Regan nie mruga. "Wynocha stąd. Teraz."
Marisol patrzy na mnie. Nie mówię nic, bo gin sprawia, że wszystko się kołysze. Marisol odczytuje coś z mojej twarzy, kręci głową i znika w tłumie.
Regan ciągnie mnie przez korytarz do łazienki, kopniakiem zamyka za nami drzwi i puszcza mnie. Dwie kabiny. Pęknięte lustro. Jej oddech i mój i przytłumiony puls basu zza ściany.
"Dokąd, kurwa, szłaś?" pyta.
"Na zewnątrz. Miała mi dać trochę narkotyków, Regan. Nie chciała mnie porwać."
"Narkotyki." Regan patrzy na mnie z tak zaciśniętą szczęką, że widzę żyłę na jej skroni. "Ty. Córka Richarda Davenporta. Bierzesz narkotyki z obcą w alejce. Pod moją opieką."
"Może mam już dość bycia córką Richarda Davenporta pod czyimś nadzorem."
"To tak nie działa, mała."
"Nie nazywaj mnie tak." Podchodzę bliżej. Świetlówka sprawia, że jej oczy stają się elektryczne. "Przyprowadzasz mnie tutaj, zostawiasz, a potem decydujesz, z kim mogę rozmawiać i gdzie mogę iść?"
Twarz Regan drga. Złość jest nadal obecna, ale coś jeszcze się przez nią przebija i mam już dość tego dziwnego pragnienia, które…
Chwytam kołnierz jej kurtki obiema pięściami i przyciągam jej usta do moich.
Zęby, gin i desperacja i dźwięk, który wydobywa się z moich ust, jest surowy i mam to gdzieś, bo ona… całuje mnie z powrotem.
Jej dłoń zaciska się w moich włosach i odchyla moją głowę do tyłu, a mój kręgosłup się wygina i z mojego gardła wydobywa się dźwięk, który będę słyszeć w głowie do końca życia.
Regan trzyma mnie tak – jedna ręka w moich włosach, druga płasko oparta o ścianę obok mojej głowy, jej ciało przyciśnięte do mojego, jej usta zawieszone centymetr od mojej szczęki.
Czuję jej oddech. Czuję bicie jej serca przez kurtkę i jest nieregularne, wali tak mocno jak moje.
"Mogłabym cię tu wziąć." Jej kciuk wodzi po mojej szczęce, a mój wzrok się zamazuje. "O tę ścianę, w tej łazience." Cofnęła się tylko na tyle, by spojrzeć mi w oczy, które są tak ciemne, że nie widać już niemal błękitu. "I pozwoliłabyś mi. Błagałabyś mnie o to."
Trzęsą mi się ręce. Całe ciało mi drży. Otwieram usta, ale nie wydobywa się żaden dźwięk, bo ma rację, pozwoliłabym, błagałabym ją.
Uklękłabym przed tą kobietą, gdyby mnie o to poprosiła, a ta świadomość jest tak ogromna, że wypełnia każdą szczelinę mojego umysłu i nie zostawia miejsca na słowo hetero.
"Ale wiesz co, księżniczko…"
Puszcza moje włosy. Odsuwa się. Do przestrzeni po jej ciele wpada zimne powietrze i prawie się przewracam do przodu.
"Nie pieprzę córeczek tatusia, które się upijają i postanawiają poeksperymentować z obsługą, bo ich chłopcy ich nudzą." Otarła usta grzbietem dłoni, powoli, upewniając się, że patrzę. "Ogarnij się. Będę czekać na zewnątrz."
Wychodzi. Drzwi się zamykają. Bas znowu zalewa pomieszczenie, a ja zostaję sama w łazience z głupim duchem najlepszego pocałunku w moim życiu. W piersi gotuje mi się nagła wściekłość.
Nie ma kurwa mowy, żebyś tak po prostu odeszła, Regan.
Jeśli myślisz, że jestem nieskalaną porcelanową księżniczką Richarda Davenporta, to sprawię, że się tym udławisz.
A gdy skończę, spojrzy na mnie. Tylko na mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować