passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Guarding Caroline - Rozdział #5 - autor itsvlada

Guarding Caroline

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Klub jest pod ziemią. Regan prowadzi mnie w dół betonowymi schodami za salonem tatuażu przy Meridian, mijając stalowe drzwi bez żadnego znaku. Bas czuć zanim jeszcze otworzą się dolne drzwi. Potem drzwi się rozchylają i dźwięk pochłania nas.

Są tu same kobiety. Parkiet, bar, loże wzdłuż tylnej ściany.

Tutaj nikt nie przyciśnie mnie do baru, by poprosić o numer. Nikt nie położy dłoni na moich lędźwiach i nie poprowadzi mnie do loży.

Biorę głęboki oddech i przez chwilę po prostu stoję, pozwalając by basy wibrowały mi w żebrach, czując się niewytłumaczalnie bezpieczna w piwnicy pełnej nieznajomych.

Kobieta za barem zauważa Regan i przeskakuje przez niego jednym ruchem. Jest szerokoramienna, ciemnoskóra, z krótko ostrzyżonymi włosami i rękawem tatuażu znikającym pod koszulką.

Obejmuje Regan tak mocno, że unosi ją nad ziemię, a Regan na to pozwala, unosząc ramiona, szczęka rozluźnia się w sposób, którego nie widziałam przez dwa tygodnie wspólnego mieszkania.

— Halstead, ty sukinsynu. — Stawia ją na ziemi. — Dwa tygodnie. Ani telefonu, ani smsa.

— Pracowałam, Toni.

— Ty ciągle pracujesz. — Toni przenosi wzrok na mnie. — Kim ona jest?

— Praca. — Żadnego przedstawienia, żadnego imienia. Jestem pracą. — Tutaj bezpiecznie?

— U mnie zawsze jest bezpiecznie. — Toni patrzy na mnie jeszcze raz, dłużej, rozbawiona. — Loża VIP z tyłu. Jas i Moreno są dziś na sali.

Pojawiają się dwie kolejne kobiety — jedna wysoka, z ogoloną głową i radiem przy biodrze, druga drobna, z bliznami na kostkach. Poruszają się jak Regan — ten sam rozstaw, ten sam sposób lustrowania sali, ten sam wyuczony rozkład ciężaru.

Wojskowe. Wszystkie.

Witają się z Regan klepnięciami po plecach i przekleństwami, a całe ciało Regan się zmienia. Szczeka się rozluźnia. Ramiona opadają o dobre trzy centymetry.

Popycha tę wysoką, ta odpycha ją z powrotem i obie się uśmiechają, a Regan śmieje się — nisko, szorstko, prawdziwie — i coś ściska mnie w piersi.

Mieszkam z tą kobietą od dwóch tygodni i ani razu nie wydała tego dźwięku przy mnie. Te kobiety dostają to za darmo.

Wtedy ta wysoka rzuca na mnie okiem. — To ta dziewczyna Davenportów?

— Tak — mówi Regan, jakby potwierdzała dostawę.

— Słodka. — Ta drobna lustruje mnie przez dwie sekundy i odwraca się z powrotem do Regan, ignorując mnie. — Jadłaś? Toni zrobiła te skrzydełka, które lubisz.

I tak po prostu przestaję istnieć.

Regan sadza mnie w loży VIP z wodą i spojrzeniem, które mówi „zostań”. Potem rozpływa się na obrzeżach sali i staje się cieniem z niebieskimi oczami.

Nie zostaję.

Kobieta siedząca na końcu baru ma krótkie srebrne włosy, szczękę ostrą jak brzytwa i pierścienie na każdym palcu. Jest starsza — może w połowie trzydziestki — o brązowej skórze i ciemnych oczach, ciężko przymkniętych pod ostrymi brwiami.

Zauważa mnie i jej usta wyginają się w uśmiechu.

— Wyglądasz, jakbyś miała najgorsze urodziny w życiu — mówi. Ma akcent, ale nie potrafię go rozpoznać, dopóki nie daje znak barmance po hiszpańsku.

— Skąd wiesz, że mam urodziny?

— Tiara. — Kiwa głową na moją głowę. Zapomniałam, że Gemma wpięła mi w restauracji malutką plastikową koronę we włosy. Sięgam, żeby ją zdjąć, a kobieta łapie mnie za nadgarstek. — Zostaw. Jest urocza. — Zamawia dwa gin toniki i jeden przesuwa w moją stronę. — Jestem Marisol.

— Caroline.

— Caroline. — Mówi to tak, jakby smakowała to imię, przeciągając sylaby. — Kto cię tu przyprowadził, Caroline?

Zerkam w stronę tylnej ściany, gdzie Regan opiera się o lożę, a ramię Toni leży na oparciu za jej plecami. Od chwili, gdy posadziła mnie w loży i odeszła, nie spojrzała na mnie ani razu.

— Nikt — mówię i wypijam gin tonik na trzy łyki.

Marisol kupuje mi kolejnego. Potem jeszcze jednego. Mówi, że jest fotografką, właśnie wróciła z Mexico City.

Kiedy bas przechodzi w coś wolniejszego, wyciąga rękę. — Zatańcz ze mną.

Biorę ją.

Marisol tańczy blisko. Jej ręka spoczywa na moim biodrze, kciuk kreśli powolną linię nad paskiem spodni, a ona pachnie mezcalem i limonką.

To nie Regan, ale jest tu i zwraca na mnie uwagę, a to więcej niż mogę powiedzieć o kobiecie, która przywiozła mnie do tego miejsca, a potem zapomniała o moim istnieniu.

Piosenka się kończy, a Marisol pochyla się do mojego ucha, jej oddech ciepły na mojej szyi. "Wyglądasz na spiętą, bonita. Mam coś, co może ci pomóc się rozluźnić." Jej dłoń odnajduje moją i ściska ją raz. "Chodź ze mną na zewnątrz. Dwie minuty i poczujesz się jak nowa."

Wiem, że chodzi jej o narkotyki, ale jestem kompletnie pijana i już mnie to nie obchodzi.

"Okej," mówię.

Marisol uśmiecha się, bierze mnie za rękę i prowadzi przez tłum w stronę wyjścia.

Powietrze staje się chłodniejsze, gdy zbliżamy się do schodów. Ona popycha drzwi i noc wpada do środka, a ja jestem o krok od betonu, kiedy czyjaś dłoń zaciska się na moim ramieniu i szarpie mnie do tyłu tak mocno, że aż coś mi przeskakuje w barku.

Regan staje między mną a drzwiami zanim zdążę cokolwiek zrozumieć, jej ciało to mur, jej spojrzenie wbite w Marisol.

"Zabierz od niej ręce," mówi Regan, a jej głos jest tak cichy, że brzmi jak odbezpieczający się pistolet.

Marisol podnosi obie dłonie i robi krok do tyłu. "Spokojnie, żołnierzu. Przyszła dobrowolnie."

"Jest pijana." Regan nie mruga. "Wynocha stąd. Teraz."

Marisol patrzy na mnie. Nie mówię nic, bo gin sprawia, że wszystko się kołysze. Marisol odczytuje coś z mojej twarzy, kręci głową i znika w tłumie.

Regan ciągnie mnie przez korytarz do łazienki, kopniakiem zamyka za nami drzwi i puszcza mnie. Dwie kabiny. Pęknięte lustro. Jej oddech i mój i przytłumiony puls basu zza ściany.

"Dokąd, kurwa, szłaś?" pyta.

"Na zewnątrz. Miała mi dać trochę narkotyków, Regan. Nie chciała mnie porwać."

"Narkotyki." Regan patrzy na mnie z tak zaciśniętą szczęką, że widzę żyłę na jej skroni. "Ty. Córka Richarda Davenporta. Bierzesz narkotyki z obcą w alejce. Pod moją opieką."

"Może mam już dość bycia córką Richarda Davenporta pod czyimś nadzorem."

"To tak nie działa, mała."

"Nie nazywaj mnie tak." Podchodzę bliżej. Świetlówka sprawia, że jej oczy stają się elektryczne. "Przyprowadzasz mnie tutaj, zostawiasz, a potem decydujesz, z kim mogę rozmawiać i gdzie mogę iść?"

Twarz Regan drga. Złość jest nadal obecna, ale coś jeszcze się przez nią przebija i mam już dość tego dziwnego pragnienia, które…

Chwytam kołnierz jej kurtki obiema pięściami i przyciągam jej usta do moich.

Zęby, gin i desperacja i dźwięk, który wydobywa się z moich ust, jest surowy i mam to gdzieś, bo ona… całuje mnie z powrotem.

Jej dłoń zaciska się w moich włosach i odchyla moją głowę do tyłu, a mój kręgosłup się wygina i z mojego gardła wydobywa się dźwięk, który będę słyszeć w głowie do końca życia.

Regan trzyma mnie tak – jedna ręka w moich włosach, druga płasko oparta o ścianę obok mojej głowy, jej ciało przyciśnięte do mojego, jej usta zawieszone centymetr od mojej szczęki.

Czuję jej oddech. Czuję bicie jej serca przez kurtkę i jest nieregularne, wali tak mocno jak moje.

"Mogłabym cię tu wziąć." Jej kciuk wodzi po mojej szczęce, a mój wzrok się zamazuje. "O tę ścianę, w tej łazience." Cofnęła się tylko na tyle, by spojrzeć mi w oczy, które są tak ciemne, że nie widać już niemal błękitu. "I pozwoliłabyś mi. Błagałabyś mnie o to."

Trzęsą mi się ręce. Całe ciało mi drży. Otwieram usta, ale nie wydobywa się żaden dźwięk, bo ma rację, pozwoliłabym, błagałabym ją.

Uklękłabym przed tą kobietą, gdyby mnie o to poprosiła, a ta świadomość jest tak ogromna, że wypełnia każdą szczelinę mojego umysłu i nie zostawia miejsca na słowo hetero.

"Ale wiesz co, księżniczko…"

Puszcza moje włosy. Odsuwa się. Do przestrzeni po jej ciele wpada zimne powietrze i prawie się przewracam do przodu.

"Nie pieprzę córeczek tatusia, które się upijają i postanawiają poeksperymentować z obsługą, bo ich chłopcy ich nudzą." Otarła usta grzbietem dłoni, powoli, upewniając się, że patrzę. "Ogarnij się. Będę czekać na zewnątrz."

Wychodzi. Drzwi się zamykają. Bas znowu zalewa pomieszczenie, a ja zostaję sama w łazience z głupim duchem najlepszego pocałunku w moim życiu. W piersi gotuje mi się nagła wściekłość.

Nie ma kurwa mowy, żebyś tak po prostu odeszła, Regan.

Jeśli myślisz, że jestem nieskalaną porcelanową księżniczką Richarda Davenporta, to sprawię, że się tym udławisz.

A gdy skończę, spojrzy na mnie. Tylko na mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Mój smyczek po raz piąty w ciągu czterdziestu minut trafia w złą strunę i dźwięk, który wydobywa się z wiolonczeli, jest muzycznym odpowiednikiem nadepnięcia kotu na ogon.

— Caroline. — Profesor Mirren przestaje dyrygować i opuszcza batutę. Nie podnosi głosu, ale cisza od reszty zespołu jest głośniejsza niż jakakolwiek nagana.

Dwunastu muzyków gapi się na mnie, podczas gdy siedzę tu z uniesionym smyczkiem nad strunami i mózgiem utkwionym w łazience na Meridian, gdzie Regan Halstead chwyciła mnie za włosy i powiedziała, że może wziąć mnie przy ścianie.

— Przepraszam. — Poprawiam chwyt. Palce mam śliskie. — Wezmę od taktu sześćdziesiątego drugiego.

— Weźmiesz od początku — mówi Mirren — bo wiolonczela niesie ten fragment, a fragment jest tak silny, jak jego najsłabszy gracz, a dziś, Caroline, to jesteś ty.

Zespół ustawia się od nowa. Zamykam oczy i próbuję odnaleźć muzykę, zatapiając się w niej, pozwalam, by nagrania mojej matki grały mi z tyłu głowy, podążam za duchem jej ruchów smyczkiem po strunach.

Działa przez osiem taktów. Potem mózg podsuwa mi obraz ust Regan o centymetr od mojej szczęki i jej kciuka kreślącego mój policzek, kiedy szeptała: błagałabyś mnie o to , i spóźniam wejście w dziewiątym takcie o pełne uderzenie.

Tym razem Mirren mnie nie zatrzymuje. Po prostu patrzy, a rozczarowanie na jej twarzy jest gorsze niż przerwanie gry.

Mój plan uformował się gdzieś między lustrem w łazience a jazdą samochodem do domu, gdy siedziałam na tylnym siedzeniu z pięściami na kolanach i jej perfumami wciąż w moich włosach.

Zareagowała w klubie. Gdy wychodziłam z Marisol, Regan mnie zatrzymała. Jasne, wyciągnąć mnie od nieznajomego z narkotykami to jej praca. Od tego są ochroniarze.

Ale ochroniarze nie całują swoich klientów.

Ta część nie była profesjonalna. To była Regan.

Chce mnie. Po prostu nie chce się do tego przyznać.

Więc sprawię, że będzie musiała patrzeć, co traci.

Próba się kończy. Pakuję wiolonczelę do futerału, gdy Priya wpada na krzesło obok mnie, a Gemma materializuje się po drugiej stronie jak blond dron do nadzoru.

— No dobra, co się stało? — pyta Priya.

— Nic.

— Mirren wyglądała, jakby miała zaraz złamać ci smyczek o kolano i użyć kawałków do pobicia cię — mówi Gemma. — Nigdy nie widziałam, żebyś tak źle grała. Właściwie, nigdy nie widziałam, żebyś grała źle w ogóle. Co się do cholery stało?

— Zła noc. — Dokręcam smyczek i kładę go w futerale. — Za dużo szampana, za mało snu.

— Gówno prawda. — Gemma przechyla głowę. — Zniknęłaś po restauracji. Zero sms-ów, brak udostępnienia lokalizacji, nic. Sprawdziłam twojego Instagrama o drugiej w nocy i nawet nie dodałaś relacji z urodzin. Zawsze to robisz. To twoja marka.

— Może zmieniam markę.

— To przez Nate’a? — Priya kładzie rękę na moim ramieniu. — Cokolwiek to jest, możesz nam powiedzieć.

Prawie to robię. Słowa ustawiają się za zębami — pocałowałam Regan, ona mnie pocałowała — i potrzeba, by je wypuścić, jest tak silna, że aż boli mnie klatka piersiowa. Ale Priya zacznie się martwić, a Gemma wykorzysta to, żeby mnie wyśmiać, więc żadne z tych rozwiązań mi nie pomaga.

— Kac po urodzinach. Tylko tyle. — Zatrzaskuję futerał. — Widzę się dziś popołudniu z Nate’em. Wszystko gra.

Gemma mruży oczy. Nie wierzy mi, ale Priya ściska moje ramię i puszcza. Zmierzają do wyjścia, a ja zostaję, by wytrzeć kalafonię ze strun, bo potrzebuję paru sekund sam na sam z pytaniem, wokół którego krążę cały ranek.

Gdybym mogła cofnąć się do tej łazienki i już wiedziała, że się odsunie, czy i tak chwyciłabym ją za kołnierz i pocałowała? Czy zrobiłabym to tysiąc razy?

Tak. Odpowiedź jest natychmiastowa, fizyczna, pewna. Te dziesięć sekund warte jest każdego upokorzenia, które na mnie nałoży.

Co czyni mnie albo odważną, albo głęboko, dogłębnie głupią.

Zapinam futerał, gdy śmiech Priyi dociera do mnie z korytarza — jasny, bezwstydny, ten śmiech, który zachowuje dla celów, których nie zamierza przegapić.

Nie wychodzę. Zostaję, trzymając rękę na zamku, i słucham.

— Ja tylko mówię — mówi Priya, i widzę w wyobraźni kosmyk, który owija wokół palca — jak kiedyś będziesz miała wolny wieczór od niańczenia, u Toni w piątki jest taka akcja. Wieczór dla pań. Chociaż tam chyba każda noc jest wieczorem dla pań.

— Byłaś u Toni? — pyta Regan, i w jej głosie jest coś — nie flirt, ale uchylone do niego drzwi.

Te same drzwi, które zatrzasnęła mi przed nosem dwanaście godzin temu.

— Dwa razy. Za drugim razem dostałam numer do barmanki. Nigdy nie zadzwoniła, ale odrzucenie buduje charakter. — Uśmiech Priyi słychać w jej głosie. — Możesz mi to wynagrodzić. Postaw mi drinka. Potraktuj to jako rekompensatę za szkody emocjonalne, które wyrządziła mi twoja płeć.

— Moja płeć.

— Kobiety, które wyglądają jak ty. — Pauza. — Za bardzo bezpośrednio? Mówią, że jestem zbyt bezpośrednia.

— Nie — mówi Regan. — Bezpośredniość jest w porządku.

Moja dłoń zaciska się na uchwycie futerału, aż skóra wrzyna się w dłoń.

„Bezpośredniość jest w porządku.”

Dwa tygodnie zaciśniętych szczęk, monosylab, nazywania mnie dzieciakiem , księżniczką i pracą , a Priya dostaje „bezpośredniość jest w porządku”.

Coś gorącego i brzydkiego wpełza mi do gardła i połykam to w całości, bo jeśli teraz otworzę usta, powiem coś, co wysadzi w powietrze przyjaźń, którą mam od piętnastego roku życia.

— No to piątek — mówi Priya, schodząc głosem do niskiego, konspiracyjnego tonu. — Ja stawiam pierwszą kolejkę. Ty możesz mi opowiedzieć, jak to jest być najbardziej onieśmielającą kobietą w każdym pomieszczeniu.

— Myślisz, że jestem onieśmielająca?

— Myślę, że mogłabyś mi złamać rękę, a ja i tak bym podziękowała. To dziwne? Chyba dziwne.

Regan wydycha powietrze — ten sam prawie-śmiech z tylnego siedzenia, tylko Priya dostaje wersję z prawdziwym ciepłem. Ten dźwięk drapie mnie po żebrach od środka.

— Pomyślę o tym — mówi Regan łagodnie, bez cienia ostrości w głosie. Łatwość ich rozmowy rozmywa mi na chwilę obraz, zanim mrugnięciem go rozjaśniam.

Biorę futerał. Prostuję plecy. Wychodzę z sali prób na korytarz i obie na mnie patrzą — Priya oparta o ścianę, Regan z założonymi rękami i tym nie-do-końca-uśmiechem na ustach.

— Skończone — mówię do Regan. Mój głos jest płaski i spokojny i kosztuje mnie wszystko. — Gotowa, kiedy ty będziesz.

Priya zerka między nami. Jej uśmiech gaśnie na pół sekundy, ale szybko się otrząsa.

— Napisz później, C. — Ściska moje ramię, gdy przechodzę obok. Potem, przez ramię do Regan: — Piątek. Pomyśl o tym.

Nie czekam na odpowiedź Regan. Idę do wyjścia, futerał obija mi się o nogę, a za mną słyszę, jak jej buty odrywają się od ściany i idą w ślad za mną.

Plan zostaje. Stanę obok Nate’a w tym parku, będę się śmiać i pozwolę mu położyć na mnie rękę, a Regan będzie musiała patrzeć na każdą sekundę i wiedzieć, że sama to wybrała.

Docieramy do drzwi. Zatrzymuję się. Ona się zatrzymuje.

Wtedy przechodzi obok mnie, otwiera drzwi jedną ręką i przytrzymuje je. — Po tobie, księżniczko .

Mówi to cicho, z ledwie widocznym uśmiechem w kąciku ust, a słowo księżniczko ląduje na mojej skórze jak rozżarzona zapałka. To jej testowanie, czy zadrżę.

Patrzę jej w oczy przez trzy pełne sekundy i przechodzę przez drzwi w stronę słońca. Telefon wibruje.

Nate: Będę za 20 min. Mam kanapki.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Regan

Dzieciak Pearson ma dłoń na jej kolanie, a ja mam ochotę połamać mu każdy palec przy samym stawie.

Siedzę na ławce trzydzieści stóp od jeziora, w okularach przeciwsłonecznych, z kostką jednej nogi założoną na kolano, obserwując każde wejście do tego parku, każdego biegacza, każdego, kto wyprowadza psa, każdą osobę, która zbliża się na dwadzieścia stóp do mojej podopiecznej.

Taka jest praca. Praca nie polega na patrzeniu, jak Nate Pearson zatacza kciukiem kółka po rzepce Caroline Davenport, podczas gdy ona śmieje się z czegoś, co nie może być aż tak zabawne.

Flirtuje z nim. Nachyla się, dotyka jego ramienia, poprawia włosy za uchem, słuchając, jak opowiada o czymkolwiek, o czym synowie senatorów gadają, kiedy próbują kogoś poderwać.

Trening wioślarski? Jego liga fantasy football? Letnie plany, które na pewno obejmują łódź kupioną przez tatusia?

Cholera, dlaczego w ogóle mnie to obchodzi?

Nie zatrudniono mnie, bym śledziła tych zakochanych po parku jak pies na smyczy. Zatrudniono mnie, żebym utrzymała ją przy życiu i zebrała wystarczająco dowodów, by pogrążyć jej ojca, a zamiast tego patrzę, jak dwudziestojednoletnia dziewczyna udaje zainteresowanie chłopakiem, i wkurza mnie to.

Co za żałosna strata mojego czasu i wyszkolenia na dziewczynę, która nie potrafi się zdecydować, czy chce spotykać się z chłopakami, czy całować dziewczyny w łazienkach.

Przestań myśleć o łazience, Regan.

Pearson wyciąga kanapkę z papierowej torby i podaje jej, a ona bierze gryza, znowu się śmieje, jej dłoń ląduje na jego przedramieniu i zostaje tam, a ja chowam wściekłość pod hasłem irytacja, bo tym właśnie jest.

Irytacja. Profesjonalna frustracja. Nic więcej.

Odchodzi dwadzieścia minut później. Całuje ją w policzek — w policzek, nie w usta, i zauważam to wbrew własnej woli — i truchta do parkingu z papierową torbą, miękką szczęką i całkowitym brakiem świadomości, że dziewczyna, z którą właśnie spędził godzinę, grała do jednej widowni, i nie był to on.

Caroline wstaje. Nie kieruje się do auta. Idzie wzdłuż jeziora, a ja wchodzę w jej ślady dwadzieścia stóp za nią, bo to robię — śledzę — a ironia tego słowa w tym momencie wystarcza, żebym miał ochotę zgrzytać zębami na pył.

Idzie powoli. Głowa przechylona w lewo, tak jak zawsze, gdy myśli — nie wiem, kiedy zacząłem to katalogować — jej palce suną po żelaznej balustradzie, gdy przechodzi przez bramę.

Jej dłoń muska moje ramię w przelocie i kontakt jest tak krótki, że mógłby być przypadkowy, ale w Caroline Davenport nic nie jest przypadkowe, a miejsce, w którym jej skóra dotknęła mojej, pali przez czterdzieści sekund.

Jej sukienka robi coś w popołudniowym świetle, czego nie zamierzam opisywać nawet w myślach.

Tkanina łapie podmuch znad jeziora i przykleja się do jej żeber, a ja odwracam wzrok, bo muszę.

Zatrzymuje się. Ja staję dziesięć stóp za nią.

„Przepraszam za wczoraj” — mówi, nie odwracając się. „Ten pocałunek był nie na miejscu. To się nie powtórzy.”

Słowa lądują w mojej piersi jak odłamek. Stoję, z zaciśniętą szczęką, patrząc na tył jej głowy, i przez dziesięć długich sekund mój mózg nie robi nic. Pusto. Szum w głowie.

Przypierałem ją do ściany, potem ją obraziłem, więc czemu to ona przeprasza?

„Nie powinno się w ogóle wydarzyć” — słyszę, jak mówię, a słowo wychodzi ostrzej, niż sytuacja tego wymaga. „Byłaś pijana. Nic nie znaczyło.”

Odwraca się. Jej twarz jest spokojna, opanowana, ale w oczach robi się coś, co mi się nie podoba — szuka moich spojrzeniem, tak jak wtedy w restauracji, i czuję się odsłonięta w sposób, przy którym mam ochotę zbudować mur między nami.

„Racja” — mówi. „To nic nie znaczyło.”

Wie, że kłamię. Widzę to po uniesieniu jej brody, a fakt, że nie naciska, jest jeszcze gorszy, bo znaczy, że pozwala mi żyć w tym kłamstwie.

„Musi być miło” — mówię, bo okrucieństwo to jedyne narzędzie, które mi zostało. „Dorastać z tyloma pieniędzmi, by traktować ludzi jak doświadczenia. Całować ochroniarza — odhaczone. Iść do lesbijskiego baru — odhaczone. Co dalej na liście bogatej dziewczyny?”

Zaciska szczękę. „Czemu pracujesz dla mojej rodziny, skoro tak nas nienawidzisz?”

Pytanie uderza jak pięść. Bez drgnięcia, bez zawahania. Patrzy mi prosto w oczy, bez ucieczki, wyzywając do szczerości.

„Nie nienawidzę cię” — mówię i to wydaje się prawdą, co jest najgroźniejszym, co powiedziałam, odkąd dostałam to zlecenie.

„To jak to nazwiesz?” — gestykuluje między nami. „Bo z mojej perspektywy to bardzo przypomina nienawiść.”

Podchodzę bliżej. Nie decyduję o tym — ciało samo skraca dystans tak, że widzę piegi na jej nosie. Nie cofa się. Unosi brodę i trwa.

„Nazywam to…”

„O mój Boże!” — oddech jej przerywa.

I nagle już mnie nie słucha.

Patrzy na trawę przy ścieżce, a nim zdążę dokończyć, klęczy już w ziemi, sukienka podciągnięta na wilgotnej glebie, sięga po coś małego, ciemnego i drżącego u podstawy drzewa.

To kruk. Ledwo opierzony, jedno skrzydło ułożone nie tak, jak powinno.

Caroline bierze go w dłonie z taką delikatnością, że zaciska mi się gardło, a gdy podnosi wzrok, złość znika. Zostaje czysta, lekkomyślna troska o półżywego ptaka, obok którego większość ludzi przeszłaby obojętnie.

„Dwa bloki stąd jest schronisko” — mówi. „Wolontariuszka jestem. Mają weterynarza na dyżurze.”

„To tylko ptak, Caroline.”

„To dziecko.” Wstaje, kruk w dłoniach przy piersi. „Idziesz ze mną czy nie?”

Idę. Bo co innego mogę zrobić?

Personel zna Caroline po imieniu. Nie z nazwiska — z imienia. Witają ją przytuleniami, opowiadają o zwierzętach, które śledzi od miesięcy.

Weterynaryjna techniczka imieniem Rosa zabiera kruka, a Caroline krąży wokół stołu, zadając pytania, które mówią mi, że robiła to wiele razy.

Myśl, że ta dziewczyna spędza czas w schronisku dla zwierząt, podczas gdy jej ojciec pierze pieniądze, robi coś z konstrukcją mojej nienawiści, czego potrzebuję, by przestało robić.

Nadaje krukowi imię Edgar. Kiedy Rosa mówi, że są przepełnieni, Caroline oznajmia, że zabierze go do domu i będzie się nim opiekować, aż będzie gotów do lotu.

Nie jest niczym podobna do swojego ojca.

Myśl pojawia się nieproszona i tłumię ją, ale szkoda już została wyrządzona.

Wychodzimy i jest już ciemno. Caroline trzyma pudełko po butach, w którym drzemie kruk ze usztywnionym skrzydłem. Jej telefon wibruje.

Czyta ekran i jej postura się zmienia — ramiona opadają, klatka piersiowa się rozszerza, puszcza napięcie, które natychmiast zauważam.

„Tata nie wraca dziś na kolację” — mówi i się uśmiecha. „Nie mam godziny policyjnej.”

Patrzy przez ulicę. Bar — neon w oknie, jukebox słychać już z chodnika.

„Postawię ci drinka?” — pyta, a Edgar szura w pudełku, i powinnam odmówić.

„Jeden drink” — mówię i nienawidzę, że brzmi to jak ustępstwo.

Caroline rusza do baru, a ja za nią, a kruk wydaje z pudełka dźwięk, który brzmi absurdalnie jak śmiech.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Guarding Caroline

Guarding Caroline

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa