Mój smyczek po raz piąty w ciągu czterdziestu minut trafia w złą strunę i dźwięk, który wydobywa się z wiolonczeli, jest muzycznym odpowiednikiem nadepnięcia kotu na ogon.
— Caroline. — Profesor Mirren przestaje dyrygować i opuszcza batutę. Nie podnosi głosu, ale cisza od reszty zespołu jest głośniejsza niż jakakolwiek nagana.
Dwunastu muzyków gapi się na mnie, podczas gdy siedzę tu z uniesionym smyczkiem nad strunami i mózgiem utkwionym w łazience na Meridian, gdzie Regan Halstead chwyciła mnie za włosy i powiedziała, że może wziąć mnie przy ścianie.
— Przepraszam. — Poprawiam chwyt. Palce mam śliskie. — Wezmę od taktu sześćdziesiątego drugiego.
— Weźmiesz od początku — mówi Mirren — bo wiolonczela niesie ten fragment, a fragment jest tak silny, jak jego najsłabszy gracz, a dziś, Caroline, to jesteś ty.
Zespół ustawia się od nowa. Zamykam oczy i próbuję odnaleźć muzykę, zatapiając się w niej, pozwalam, by nagrania mojej matki grały mi z tyłu głowy, podążam za duchem jej ruchów smyczkiem po strunach.
Działa przez osiem taktów. Potem mózg podsuwa mi obraz ust Regan o centymetr od mojej szczęki i jej kciuka kreślącego mój policzek, kiedy szeptała: błagałabyś mnie o to , i spóźniam wejście w dziewiątym takcie o pełne uderzenie.
Tym razem Mirren mnie nie zatrzymuje. Po prostu patrzy, a rozczarowanie na jej twarzy jest gorsze niż przerwanie gry.
Mój plan uformował się gdzieś między lustrem w łazience a jazdą samochodem do domu, gdy siedziałam na tylnym siedzeniu z pięściami na kolanach i jej perfumami wciąż w moich włosach.
Zareagowała w klubie. Gdy wychodziłam z Marisol, Regan mnie zatrzymała. Jasne, wyciągnąć mnie od nieznajomego z narkotykami to jej praca. Od tego są ochroniarze.
Ale ochroniarze nie całują swoich klientów.
Ta część nie była profesjonalna. To była Regan.
Chce mnie. Po prostu nie chce się do tego przyznać.
Więc sprawię, że będzie musiała patrzeć, co traci.
Próba się kończy. Pakuję wiolonczelę do futerału, gdy Priya wpada na krzesło obok mnie, a Gemma materializuje się po drugiej stronie jak blond dron do nadzoru.
— No dobra, co się stało? — pyta Priya.
— Nic.
— Mirren wyglądała, jakby miała zaraz złamać ci smyczek o kolano i użyć kawałków do pobicia cię — mówi Gemma. — Nigdy nie widziałam, żebyś tak źle grała. Właściwie, nigdy nie widziałam, żebyś grała źle w ogóle. Co się do cholery stało?
— Zła noc. — Dokręcam smyczek i kładę go w futerale. — Za dużo szampana, za mało snu.
— Gówno prawda. — Gemma przechyla głowę. — Zniknęłaś po restauracji. Zero sms-ów, brak udostępnienia lokalizacji, nic. Sprawdziłam twojego Instagrama o drugiej w nocy i nawet nie dodałaś relacji z urodzin. Zawsze to robisz. To twoja marka.
— Może zmieniam markę.
— To przez Nate’a? — Priya kładzie rękę na moim ramieniu. — Cokolwiek to jest, możesz nam powiedzieć.
Prawie to robię. Słowa ustawiają się za zębami — pocałowałam Regan, ona mnie pocałowała — i potrzeba, by je wypuścić, jest tak silna, że aż boli mnie klatka piersiowa. Ale Priya zacznie się martwić, a Gemma wykorzysta to, żeby mnie wyśmiać, więc żadne z tych rozwiązań mi nie pomaga.
— Kac po urodzinach. Tylko tyle. — Zatrzaskuję futerał. — Widzę się dziś popołudniu z Nate’em. Wszystko gra.
Gemma mruży oczy. Nie wierzy mi, ale Priya ściska moje ramię i puszcza. Zmierzają do wyjścia, a ja zostaję, by wytrzeć kalafonię ze strun, bo potrzebuję paru sekund sam na sam z pytaniem, wokół którego krążę cały ranek.
Gdybym mogła cofnąć się do tej łazienki i już wiedziała, że się odsunie, czy i tak chwyciłabym ją za kołnierz i pocałowała? Czy zrobiłabym to tysiąc razy?
Tak. Odpowiedź jest natychmiastowa, fizyczna, pewna. Te dziesięć sekund warte jest każdego upokorzenia, które na mnie nałoży.
Co czyni mnie albo odważną, albo głęboko, dogłębnie głupią.
Zapinam futerał, gdy śmiech Priyi dociera do mnie z korytarza — jasny, bezwstydny, ten śmiech, który zachowuje dla celów, których nie zamierza przegapić.
Nie wychodzę. Zostaję, trzymając rękę na zamku, i słucham.
— Ja tylko mówię — mówi Priya, i widzę w wyobraźni kosmyk, który owija wokół palca — jak kiedyś będziesz miała wolny wieczór od niańczenia, u Toni w piątki jest taka akcja. Wieczór dla pań. Chociaż tam chyba każda noc jest wieczorem dla pań.
— Byłaś u Toni? — pyta Regan, i w jej głosie jest coś — nie flirt, ale uchylone do niego drzwi.
Te same drzwi, które zatrzasnęła mi przed nosem dwanaście godzin temu.
— Dwa razy. Za drugim razem dostałam numer do barmanki. Nigdy nie zadzwoniła, ale odrzucenie buduje charakter. — Uśmiech Priyi słychać w jej głosie. — Możesz mi to wynagrodzić. Postaw mi drinka. Potraktuj to jako rekompensatę za szkody emocjonalne, które wyrządziła mi twoja płeć.
— Moja płeć.
— Kobiety, które wyglądają jak ty. — Pauza. — Za bardzo bezpośrednio? Mówią, że jestem zbyt bezpośrednia.
— Nie — mówi Regan. — Bezpośredniość jest w porządku.
Moja dłoń zaciska się na uchwycie futerału, aż skóra wrzyna się w dłoń.
„Bezpośredniość jest w porządku.”
Dwa tygodnie zaciśniętych szczęk, monosylab, nazywania mnie dzieciakiem , księżniczką i pracą , a Priya dostaje „bezpośredniość jest w porządku”.
Coś gorącego i brzydkiego wpełza mi do gardła i połykam to w całości, bo jeśli teraz otworzę usta, powiem coś, co wysadzi w powietrze przyjaźń, którą mam od piętnastego roku życia.
— No to piątek — mówi Priya, schodząc głosem do niskiego, konspiracyjnego tonu. — Ja stawiam pierwszą kolejkę. Ty możesz mi opowiedzieć, jak to jest być najbardziej onieśmielającą kobietą w każdym pomieszczeniu.
— Myślisz, że jestem onieśmielająca?
— Myślę, że mogłabyś mi złamać rękę, a ja i tak bym podziękowała. To dziwne? Chyba dziwne.
Regan wydycha powietrze — ten sam prawie-śmiech z tylnego siedzenia, tylko Priya dostaje wersję z prawdziwym ciepłem. Ten dźwięk drapie mnie po żebrach od środka.
— Pomyślę o tym — mówi Regan łagodnie, bez cienia ostrości w głosie. Łatwość ich rozmowy rozmywa mi na chwilę obraz, zanim mrugnięciem go rozjaśniam.
Biorę futerał. Prostuję plecy. Wychodzę z sali prób na korytarz i obie na mnie patrzą — Priya oparta o ścianę, Regan z założonymi rękami i tym nie-do-końca-uśmiechem na ustach.
— Skończone — mówię do Regan. Mój głos jest płaski i spokojny i kosztuje mnie wszystko. — Gotowa, kiedy ty będziesz.
Priya zerka między nami. Jej uśmiech gaśnie na pół sekundy, ale szybko się otrząsa.
— Napisz później, C. — Ściska moje ramię, gdy przechodzę obok. Potem, przez ramię do Regan: — Piątek. Pomyśl o tym.
Nie czekam na odpowiedź Regan. Idę do wyjścia, futerał obija mi się o nogę, a za mną słyszę, jak jej buty odrywają się od ściany i idą w ślad za mną.
Plan zostaje. Stanę obok Nate’a w tym parku, będę się śmiać i pozwolę mu położyć na mnie rękę, a Regan będzie musiała patrzeć na każdą sekundę i wiedzieć, że sama to wybrała.
Docieramy do drzwi. Zatrzymuję się. Ona się zatrzymuje.
Wtedy przechodzi obok mnie, otwiera drzwi jedną ręką i przytrzymuje je. — Po tobie, księżniczko .
Mówi to cicho, z ledwie widocznym uśmiechem w kąciku ust, a słowo księżniczko ląduje na mojej skórze jak rozżarzona zapałka. To jej testowanie, czy zadrżę.
Patrzę jej w oczy przez trzy pełne sekundy i przechodzę przez drzwi w stronę słońca. Telefon wibruje.
Nate: Będę za 20 min. Mam kanapki.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Regan
Dzieciak Pearson ma dłoń na jej kolanie, a ja mam ochotę połamać mu każdy palec przy samym stawie.
Siedzę na ławce trzydzieści stóp od jeziora, w okularach przeciwsłonecznych, z kostką jednej nogi założoną na kolano, obserwując każde wejście do tego parku, każdego biegacza, każdego, kto wyprowadza psa, każdą osobę, która zbliża się na dwadzieścia stóp do mojej podopiecznej.
Taka jest praca. Praca nie polega na patrzeniu, jak Nate Pearson zatacza kciukiem kółka po rzepce Caroline Davenport, podczas gdy ona śmieje się z czegoś, co nie może być aż tak zabawne.
Flirtuje z nim. Nachyla się, dotyka jego ramienia, poprawia włosy za uchem, słuchając, jak opowiada o czymkolwiek, o czym synowie senatorów gadają, kiedy próbują kogoś poderwać.
Trening wioślarski? Jego liga fantasy football? Letnie plany, które na pewno obejmują łódź kupioną przez tatusia?
Cholera, dlaczego w ogóle mnie to obchodzi?
Nie zatrudniono mnie, bym śledziła tych zakochanych po parku jak pies na smyczy. Zatrudniono mnie, żebym utrzymała ją przy życiu i zebrała wystarczająco dowodów, by pogrążyć jej ojca, a zamiast tego patrzę, jak dwudziestojednoletnia dziewczyna udaje zainteresowanie chłopakiem, i wkurza mnie to.
Co za żałosna strata mojego czasu i wyszkolenia na dziewczynę, która nie potrafi się zdecydować, czy chce spotykać się z chłopakami, czy całować dziewczyny w łazienkach.
Przestań myśleć o łazience, Regan.
Pearson wyciąga kanapkę z papierowej torby i podaje jej, a ona bierze gryza, znowu się śmieje, jej dłoń ląduje na jego przedramieniu i zostaje tam, a ja chowam wściekłość pod hasłem irytacja, bo tym właśnie jest.
Irytacja. Profesjonalna frustracja. Nic więcej.
Odchodzi dwadzieścia minut później. Całuje ją w policzek — w policzek, nie w usta, i zauważam to wbrew własnej woli — i truchta do parkingu z papierową torbą, miękką szczęką i całkowitym brakiem świadomości, że dziewczyna, z którą właśnie spędził godzinę, grała do jednej widowni, i nie był to on.
Caroline wstaje. Nie kieruje się do auta. Idzie wzdłuż jeziora, a ja wchodzę w jej ślady dwadzieścia stóp za nią, bo to robię — śledzę — a ironia tego słowa w tym momencie wystarcza, żebym miał ochotę zgrzytać zębami na pył.
Idzie powoli. Głowa przechylona w lewo, tak jak zawsze, gdy myśli — nie wiem, kiedy zacząłem to katalogować — jej palce suną po żelaznej balustradzie, gdy przechodzi przez bramę.
Jej dłoń muska moje ramię w przelocie i kontakt jest tak krótki, że mógłby być przypadkowy, ale w Caroline Davenport nic nie jest przypadkowe, a miejsce, w którym jej skóra dotknęła mojej, pali przez czterdzieści sekund.
Jej sukienka robi coś w popołudniowym świetle, czego nie zamierzam opisywać nawet w myślach.
Tkanina łapie podmuch znad jeziora i przykleja się do jej żeber, a ja odwracam wzrok, bo muszę.
Zatrzymuje się. Ja staję dziesięć stóp za nią.
„Przepraszam za wczoraj” — mówi, nie odwracając się. „Ten pocałunek był nie na miejscu. To się nie powtórzy.”
Słowa lądują w mojej piersi jak odłamek. Stoję, z zaciśniętą szczęką, patrząc na tył jej głowy, i przez dziesięć długich sekund mój mózg nie robi nic. Pusto. Szum w głowie.
Przypierałem ją do ściany, potem ją obraziłem, więc czemu to ona przeprasza?
„Nie powinno się w ogóle wydarzyć” — słyszę, jak mówię, a słowo wychodzi ostrzej, niż sytuacja tego wymaga. „Byłaś pijana. Nic nie znaczyło.”
Odwraca się. Jej twarz jest spokojna, opanowana, ale w oczach robi się coś, co mi się nie podoba — szuka moich spojrzeniem, tak jak wtedy w restauracji, i czuję się odsłonięta w sposób, przy którym mam ochotę zbudować mur między nami.
„Racja” — mówi. „To nic nie znaczyło.”
Wie, że kłamię. Widzę to po uniesieniu jej brody, a fakt, że nie naciska, jest jeszcze gorszy, bo znaczy, że pozwala mi żyć w tym kłamstwie.
„Musi być miło” — mówię, bo okrucieństwo to jedyne narzędzie, które mi zostało. „Dorastać z tyloma pieniędzmi, by traktować ludzi jak doświadczenia. Całować ochroniarza — odhaczone. Iść do lesbijskiego baru — odhaczone. Co dalej na liście bogatej dziewczyny?”
Zaciska szczękę. „Czemu pracujesz dla mojej rodziny, skoro tak nas nienawidzisz?”
Pytanie uderza jak pięść. Bez drgnięcia, bez zawahania. Patrzy mi prosto w oczy, bez ucieczki, wyzywając do szczerości.
„Nie nienawidzę cię” — mówię i to wydaje się prawdą, co jest najgroźniejszym, co powiedziałam, odkąd dostałam to zlecenie.
„To jak to nazwiesz?” — gestykuluje między nami. „Bo z mojej perspektywy to bardzo przypomina nienawiść.”
Podchodzę bliżej. Nie decyduję o tym — ciało samo skraca dystans tak, że widzę piegi na jej nosie. Nie cofa się. Unosi brodę i trwa.
„Nazywam to…”
„O mój Boże!” — oddech jej przerywa.
I nagle już mnie nie słucha.
Patrzy na trawę przy ścieżce, a nim zdążę dokończyć, klęczy już w ziemi, sukienka podciągnięta na wilgotnej glebie, sięga po coś małego, ciemnego i drżącego u podstawy drzewa.
To kruk. Ledwo opierzony, jedno skrzydło ułożone nie tak, jak powinno.
Caroline bierze go w dłonie z taką delikatnością, że zaciska mi się gardło, a gdy podnosi wzrok, złość znika. Zostaje czysta, lekkomyślna troska o półżywego ptaka, obok którego większość ludzi przeszłaby obojętnie.
„Dwa bloki stąd jest schronisko” — mówi. „Wolontariuszka jestem. Mają weterynarza na dyżurze.”
„To tylko ptak, Caroline.”
„To dziecko.” Wstaje, kruk w dłoniach przy piersi. „Idziesz ze mną czy nie?”
Idę. Bo co innego mogę zrobić?
Personel zna Caroline po imieniu. Nie z nazwiska — z imienia. Witają ją przytuleniami, opowiadają o zwierzętach, które śledzi od miesięcy.
Weterynaryjna techniczka imieniem Rosa zabiera kruka, a Caroline krąży wokół stołu, zadając pytania, które mówią mi, że robiła to wiele razy.
Myśl, że ta dziewczyna spędza czas w schronisku dla zwierząt, podczas gdy jej ojciec pierze pieniądze, robi coś z konstrukcją mojej nienawiści, czego potrzebuję, by przestało robić.
Nadaje krukowi imię Edgar. Kiedy Rosa mówi, że są przepełnieni, Caroline oznajmia, że zabierze go do domu i będzie się nim opiekować, aż będzie gotów do lotu.
Nie jest niczym podobna do swojego ojca.
Myśl pojawia się nieproszona i tłumię ją, ale szkoda już została wyrządzona.
Wychodzimy i jest już ciemno. Caroline trzyma pudełko po butach, w którym drzemie kruk ze usztywnionym skrzydłem. Jej telefon wibruje.
Czyta ekran i jej postura się zmienia — ramiona opadają, klatka piersiowa się rozszerza, puszcza napięcie, które natychmiast zauważam.
„Tata nie wraca dziś na kolację” — mówi i się uśmiecha. „Nie mam godziny policyjnej.”
Patrzy przez ulicę. Bar — neon w oknie, jukebox słychać już z chodnika.
„Postawię ci drinka?” — pyta, a Edgar szura w pudełku, i powinnam odmówić.
„Jeden drink” — mówię i nienawidzę, że brzmi to jak ustępstwo.
Caroline rusza do baru, a ja za nią, a kruk wydaje z pudełka dźwięk, który brzmi absurdalnie jak śmiech.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Caroline nie przestaje mówić.
Ma już dwa piwa na koncie, jej bariery opadły i opowiada mi o tym, jak pojechała czterdzieści minut do schroniska o czwartej rano, bo zadzwonili do niej w sprawie psa, który nie przestawał się trząść.
Siedzę naprzeciwko niej w boksie, który pachnie łupinami orzechów ziemnych i rozlanym lagerem, plecami do ściany, oczami na drzwiach, a w klatce piersiowej dzieje się coś, co przypomina powolną implozję.
Ta dziewczyna rozkłada mnie na części już od dwóch dni i nawet nie zdaje sobie sprawy, że to robi.
Najpierw pocałunek. Potem ptak. Teraz to.
Opowiada mi o psach ze schroniska, nocnych przejażdżkach i o tym, jak spała na betonowej podłodze, bo umierał kot i nie chciała, żeby był sam.
Jej oczy błyszczą, a dłonie poruszają się, gdy mówi. Jej głos jest ciepły w taki sposób, że mam ochotę przebić pięścią stół, bo przyszedłem tu, żeby zniszczyć jej ojca, a ona sprawia, że trudno mi nadal widzieć ją w epicentrum wybuchu.
"Pewnie myślisz, że jestem szalona" – mówi, łapiąc mój wyraz twarzy.
"Cóż, pojechałaś czterdzieści minut po bezpańskiego psa."
"Był sam i przestraszony. Co miałam zrobić, czekać do rana?"
"Większość ludzi by tak zrobiła."
"Większość ludzi jest do niczego." Bierze łyk piwa i patrzy na mnie znad krawędzi butelki. "Ty byś pojechał."
"Nie, nie pojechałbym."
"Oczywiście, że byś pojechał. Wiem, że byś pojechał."
Dokładność jej obserwacji uderza mnie jak kopniak w przeponę. Biorę łyk i nie odpowiadam.
"Przepraszam" – mówi znowu. Trzeci raz. Wciąż do tego wraca, a za każdym razem, gdy to słowo wychodzi z jej ust, mam ochotę złapać ją za szczękę i…
"Przestań przepraszać."
"Po prostu chcę, żebyś wiedział, że nie… Nie chciałam…"
"Powiedziałem: przestań."
Milknie. Dłubie przy etykiecie na butelce piwa. Cisza wypełnia się dźwiękami szafy grającej i odgłosami baru, a ja patrzę na jej palce odrywające mokry papier w paskach i myślę o tych palcach na moim kołnierzu w tamtej łazience, o tym, jak ściskały materiał w pięści, jak drżały.
"Ciągle się na mnie gapisz" – mówi, nie podnosząc wzroku.
"Obserwuję salę."
"Albo moje ręce."
Ma rację. Przenoszę wzrok na drzwi, potem na bar, potem znowu na nią, bo i tak zawsze tam wracają, gdziekolwiek je skieruję, a wściekłość, która mnie wypełnia, nie dotyczy już zadania.
Chodzi o to, że Caroline Davenport nie jest podobna do Richarda Davenporta, a jeśli to przyznam, cała misja staje się czymś, czego nie potrafię przełknąć.
Ona nie jest taka jak on i dobrze o tym wiesz, a mimo to ją zniszczysz.
"Naprawdę mi przykro" – mówi cicho, podnosi wzrok i łapie moje spojrzenie, a to, jak bardzo ciągnie mnie do jej ust, jest tak nagłe i gwałtowne, że muszę mocniej zacisnąć dłoń na krawędzi stołu, żeby nie wstać.
Chcę ją uciszyć pocałunkiem. Chcę się nachylić przez ten stół i przycisnąć swoje usta do jej, połknąć to przeprosiny w całości, bo nie ma za co przepraszać, a jeśli powie to jeszcze raz, zrobię coś, czego nie będę mógł cofnąć.
Muszę wyjść z tego baru. Muszę ją odprowadzić do domu i znaleźć kogoś, kto nie jest nią, i wyjebać z siebie wspomnienie tej łazienki, bo tak naprawiam rzeczy.
Wypalam je z siebie przez cudze ciało, nie poznaję imienia i to działa, zawsze działa, musi działać, bo alternatywą jest siedzenie w tym boksie i tak bardzo jej pragnąć, że aż bolą mnie zęby trzonowe.
"Powinnaś coś zjeść" – mówię, bo jedzenie to neutralny temat.
"Nie jestem głodna. Próbuję z tobą rozmawiać."
"Nie musimy rozmawiać."
"Pocałowaliśmy się." Mówi to bez mrugnięcia, a ja mrugam za nas oboje. "Rozmowa to absolutne minimum."
"To był błąd."
"Ciągle to powtarzasz."
"Bo to prawda."
"To czemu teraz patrzysz na moje usta?"
Nie patrzę — tylko że patrzę, i przyłapała mnie na tym, a ten uśmiech na jej twarzy jest tak ledwo widoczny i tak pewny, że mam ochotę przewrócić ten stół.
"Wiesz, co myślę?" – mówi i pochyla się na łokciach, tak blisko, że czuję piwo na jej oddechu i resztki tego pieprzonego szamponu z bergamotką, którego używa. "Myślę, że ci się podobało i to cię przeraża, a jedyny sposób, w jaki potrafisz sobie radzić z przerażeniem, to być okrutnym."
"Nic o mnie nie wiesz."
"Wiem, że mnie pocałowałeś." Przekrzywia lekko głowę.
Szczęka zaciska mi się tak mocno, że aż dzwoni mi w uszach. "Już skończyłaś?"
"A ty?"
Czyjaś dłoń ląduje na ramieniu Caroline od tyłu.
"Hej." Około trzydziestki, pijany na tyle, że widać jak próbuje się utrzymać na nogach, macha butelką piwa. Pochyla się jej w twarz. "Jesteś za ładna, żeby siedzieć z kimś, kto wygląda na takiego wkurwionego. Chodź zatańczyć."
Caroline sztywnieje. "Nie, dziękuję."
"No chodź." Jego palce zaciskają się mocniej na jej ramieniu. "Jeden taniec. Postawię ci —"
Wyszedłem z boksu, zanim dokończył zdanie. Moja ręka zaciska się na jego nadgarstku i odrywam go z jej ramienia tak mocno, że jego piwo rozbija się na podłodze.
"Powiedziała: nie."
Jest ode mnie większy o jakieś piętnaście kilo i zbyt pijany, żeby zrozumieć, że to nie ma znaczenia. Popycha mnie, niezdarnie, bez równowagi, trafia w mostek i coś w mojej głowie się wyłącza — ta część, która pamięta, że nie jestem na wojnie.
Uderzam go — cios trafia w jego szczękę, potem drugi w żebra, zanim zdąży pojąć pierwszy.
Chwieje się na stolik. Szkło brzęczy. Zamachuje się i nie trafia, łapię go za koszulę i wbijam kolano w jego brzuch, zgina się w pół i powinienem przestać.
Zagrożenie zneutralizowane, ale moje ciało jest pełne dwudniowej furii, a ten gnój położył na niej ręce i przemoc sprawia mi taką przyjemność, że mnie to przeraża.
Leży na podłodze. Moja pięść trafia w jego kość policzkową, czuję pękającą skórę na kłykciach, a ten ból jest czysty i prosty, ma więcej sensu niż cokolwiek przez ostatnie czterdzieści osiem godzin.
"Regan." Głos Caroline. "Regan, przestań."
Przyciska się do moich pleców, jej ramiona oplatają moje ramię, dłonie zamykają się na mojej pięści. Ten dotyk zatrzymuje cały mój układ nerwowy.
"Proszę, przestań." Jej usta są przy moim uchu. "Przerażasz mnie."
Puszczam jego kołnierz. Osuwa się, jęcząc. Dyszę. Moje kłykcie są rozcięte i krwawiące. W barze panuje cisza, tylko szafa grająca puszcza coś łagodnego, country, zupełnie niepasującego do ilości krwi na podłodze.
Wstaję. Caroline wciąż przyciska się do mojego ramienia, dłonie zaciśnięte na mojej pięści, a gdy się odwracam, nie puszcza. Nie jest przestraszona. Nie jest przerażona.
Jest zaniepokojona. O mnie.
Chwytam ją za nadgarstek. Moje palce zaciskają się — mocno, kontrolowanie, o włos od zrobienia siniaka. Patrzy na moją dłoń, potem na moją twarz, a jej puls bije pod moim kciukiem — szybki, mocny, żywy — i nie odsuwa się.
Przybliża się. Wchodzi w ten uścisk. We mnie. Podnosi podbródek, jej oczy trzymają moje spojrzenie i jest w nich wyzwanie, ciche i stanowcze, a moje palce zaciskają się mocniej, a ona dalej się nie cofa.
"Dzwonię na policję" – mówi barman. "Oboje. Wynocha. Już."
Przesuń w górę, aby kontynuować