passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Guarding Caroline - Rozdział #7 - autor itsvlada

Guarding Caroline

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Perspektywa Regan

Dzieciak Pearson ma dłoń na jej kolanie, a ja mam ochotę połamać mu każdy palec przy samym stawie.

Siedzę na ławce trzydzieści stóp od jeziora, w okularach przeciwsłonecznych, z kostką jednej nogi założoną na kolano, obserwując każde wejście do tego parku, każdego biegacza, każdego, kto wyprowadza psa, każdą osobę, która zbliża się na dwadzieścia stóp do mojej podopiecznej.

Taka jest praca. Praca nie polega na patrzeniu, jak Nate Pearson zatacza kciukiem kółka po rzepce Caroline Davenport, podczas gdy ona śmieje się z czegoś, co nie może być aż tak zabawne.

Flirtuje z nim. Nachyla się, dotyka jego ramienia, poprawia włosy za uchem, słuchając, jak opowiada o czymkolwiek, o czym synowie senatorów gadają, kiedy próbują kogoś poderwać.

Trening wioślarski? Jego liga fantasy football? Letnie plany, które na pewno obejmują łódź kupioną przez tatusia?

Cholera, dlaczego w ogóle mnie to obchodzi?

Nie zatrudniono mnie, bym śledziła tych zakochanych po parku jak pies na smyczy. Zatrudniono mnie, żebym utrzymała ją przy życiu i zebrała wystarczająco dowodów, by pogrążyć jej ojca, a zamiast tego patrzę, jak dwudziestojednoletnia dziewczyna udaje zainteresowanie chłopakiem, i wkurza mnie to.

Co za żałosna strata mojego czasu i wyszkolenia na dziewczynę, która nie potrafi się zdecydować, czy chce spotykać się z chłopakami, czy całować dziewczyny w łazienkach.

Przestań myśleć o łazience, Regan.

Pearson wyciąga kanapkę z papierowej torby i podaje jej, a ona bierze gryza, znowu się śmieje, jej dłoń ląduje na jego przedramieniu i zostaje tam, a ja chowam wściekłość pod hasłem irytacja, bo tym właśnie jest.

Irytacja. Profesjonalna frustracja. Nic więcej.

Odchodzi dwadzieścia minut później. Całuje ją w policzek — w policzek, nie w usta, i zauważam to wbrew własnej woli — i truchta do parkingu z papierową torbą, miękką szczęką i całkowitym brakiem świadomości, że dziewczyna, z którą właśnie spędził godzinę, grała do jednej widowni, i nie był to on.

Caroline wstaje. Nie kieruje się do auta. Idzie wzdłuż jeziora, a ja wchodzę w jej ślady dwadzieścia stóp za nią, bo to robię — śledzę — a ironia tego słowa w tym momencie wystarcza, żebym miał ochotę zgrzytać zębami na pył.

Idzie powoli. Głowa przechylona w lewo, tak jak zawsze, gdy myśli — nie wiem, kiedy zacząłem to katalogować — jej palce suną po żelaznej balustradzie, gdy przechodzi przez bramę.

Jej dłoń muska moje ramię w przelocie i kontakt jest tak krótki, że mógłby być przypadkowy, ale w Caroline Davenport nic nie jest przypadkowe, a miejsce, w którym jej skóra dotknęła mojej, pali przez czterdzieści sekund.

Jej sukienka robi coś w popołudniowym świetle, czego nie zamierzam opisywać nawet w myślach.

Tkanina łapie podmuch znad jeziora i przykleja się do jej żeber, a ja odwracam wzrok, bo muszę.

Zatrzymuje się. Ja staję dziesięć stóp za nią.

„Przepraszam za wczoraj” — mówi, nie odwracając się. „Ten pocałunek był nie na miejscu. To się nie powtórzy.”

Słowa lądują w mojej piersi jak odłamek. Stoję, z zaciśniętą szczęką, patrząc na tył jej głowy, i przez dziesięć długich sekund mój mózg nie robi nic. Pusto. Szum w głowie.

Przypierałem ją do ściany, potem ją obraziłem, więc czemu to ona przeprasza?

„Nie powinno się w ogóle wydarzyć” — słyszę, jak mówię, a słowo wychodzi ostrzej, niż sytuacja tego wymaga. „Byłaś pijana. Nic nie znaczyło.”

Odwraca się. Jej twarz jest spokojna, opanowana, ale w oczach robi się coś, co mi się nie podoba — szuka moich spojrzeniem, tak jak wtedy w restauracji, i czuję się odsłonięta w sposób, przy którym mam ochotę zbudować mur między nami.

„Racja” — mówi. „To nic nie znaczyło.”

Wie, że kłamię. Widzę to po uniesieniu jej brody, a fakt, że nie naciska, jest jeszcze gorszy, bo znaczy, że pozwala mi żyć w tym kłamstwie.

„Musi być miło” — mówię, bo okrucieństwo to jedyne narzędzie, które mi zostało. „Dorastać z tyloma pieniędzmi, by traktować ludzi jak doświadczenia. Całować ochroniarza — odhaczone. Iść do lesbijskiego baru — odhaczone. Co dalej na liście bogatej dziewczyny?”

Zaciska szczękę. „Czemu pracujesz dla mojej rodziny, skoro tak nas nienawidzisz?”

Pytanie uderza jak pięść. Bez drgnięcia, bez zawahania. Patrzy mi prosto w oczy, bez ucieczki, wyzywając do szczerości.

„Nie nienawidzę cię” — mówię i to wydaje się prawdą, co jest najgroźniejszym, co powiedziałam, odkąd dostałam to zlecenie.

„To jak to nazwiesz?” — gestykuluje między nami. „Bo z mojej perspektywy to bardzo przypomina nienawiść.”

Podchodzę bliżej. Nie decyduję o tym — ciało samo skraca dystans tak, że widzę piegi na jej nosie. Nie cofa się. Unosi brodę i trwa.

„Nazywam to…”

„O mój Boże!” — oddech jej przerywa.

I nagle już mnie nie słucha.

Patrzy na trawę przy ścieżce, a nim zdążę dokończyć, klęczy już w ziemi, sukienka podciągnięta na wilgotnej glebie, sięga po coś małego, ciemnego i drżącego u podstawy drzewa.

To kruk. Ledwo opierzony, jedno skrzydło ułożone nie tak, jak powinno.

Caroline bierze go w dłonie z taką delikatnością, że zaciska mi się gardło, a gdy podnosi wzrok, złość znika. Zostaje czysta, lekkomyślna troska o półżywego ptaka, obok którego większość ludzi przeszłaby obojętnie.

„Dwa bloki stąd jest schronisko” — mówi. „Wolontariuszka jestem. Mają weterynarza na dyżurze.”

„To tylko ptak, Caroline.”

„To dziecko.” Wstaje, kruk w dłoniach przy piersi. „Idziesz ze mną czy nie?”

Idę. Bo co innego mogę zrobić?

Personel zna Caroline po imieniu. Nie z nazwiska — z imienia. Witają ją przytuleniami, opowiadają o zwierzętach, które śledzi od miesięcy.

Weterynaryjna techniczka imieniem Rosa zabiera kruka, a Caroline krąży wokół stołu, zadając pytania, które mówią mi, że robiła to wiele razy.

Myśl, że ta dziewczyna spędza czas w schronisku dla zwierząt, podczas gdy jej ojciec pierze pieniądze, robi coś z konstrukcją mojej nienawiści, czego potrzebuję, by przestało robić.

Nadaje krukowi imię Edgar. Kiedy Rosa mówi, że są przepełnieni, Caroline oznajmia, że zabierze go do domu i będzie się nim opiekować, aż będzie gotów do lotu.

Nie jest niczym podobna do swojego ojca.

Myśl pojawia się nieproszona i tłumię ją, ale szkoda już została wyrządzona.

Wychodzimy i jest już ciemno. Caroline trzyma pudełko po butach, w którym drzemie kruk ze usztywnionym skrzydłem. Jej telefon wibruje.

Czyta ekran i jej postura się zmienia — ramiona opadają, klatka piersiowa się rozszerza, puszcza napięcie, które natychmiast zauważam.

„Tata nie wraca dziś na kolację” — mówi i się uśmiecha. „Nie mam godziny policyjnej.”

Patrzy przez ulicę. Bar — neon w oknie, jukebox słychać już z chodnika.

„Postawię ci drinka?” — pyta, a Edgar szura w pudełku, i powinnam odmówić.

„Jeden drink” — mówię i nienawidzę, że brzmi to jak ustępstwo.

Caroline rusza do baru, a ja za nią, a kruk wydaje z pudełka dźwięk, który brzmi absurdalnie jak śmiech.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Caroline nie przestaje mówić.

Ma już dwa piwa na koncie, jej bariery opadły i opowiada mi o tym, jak pojechała czterdzieści minut do schroniska o czwartej rano, bo zadzwonili do niej w sprawie psa, który nie przestawał się trząść.

Siedzę naprzeciwko niej w boksie, który pachnie łupinami orzechów ziemnych i rozlanym lagerem, plecami do ściany, oczami na drzwiach, a w klatce piersiowej dzieje się coś, co przypomina powolną implozję.

Ta dziewczyna rozkłada mnie na części już od dwóch dni i nawet nie zdaje sobie sprawy, że to robi.

Najpierw pocałunek. Potem ptak. Teraz to.

Opowiada mi o psach ze schroniska, nocnych przejażdżkach i o tym, jak spała na betonowej podłodze, bo umierał kot i nie chciała, żeby był sam.

Jej oczy błyszczą, a dłonie poruszają się, gdy mówi. Jej głos jest ciepły w taki sposób, że mam ochotę przebić pięścią stół, bo przyszedłem tu, żeby zniszczyć jej ojca, a ona sprawia, że trudno mi nadal widzieć ją w epicentrum wybuchu.

"Pewnie myślisz, że jestem szalona" – mówi, łapiąc mój wyraz twarzy.

"Cóż, pojechałaś czterdzieści minut po bezpańskiego psa."

"Był sam i przestraszony. Co miałam zrobić, czekać do rana?"

"Większość ludzi by tak zrobiła."

"Większość ludzi jest do niczego." Bierze łyk piwa i patrzy na mnie znad krawędzi butelki. "Ty byś pojechał."

"Nie, nie pojechałbym."

"Oczywiście, że byś pojechał. Wiem, że byś pojechał."

Dokładność jej obserwacji uderza mnie jak kopniak w przeponę. Biorę łyk i nie odpowiadam.

"Przepraszam" – mówi znowu. Trzeci raz. Wciąż do tego wraca, a za każdym razem, gdy to słowo wychodzi z jej ust, mam ochotę złapać ją za szczękę i…

"Przestań przepraszać."

"Po prostu chcę, żebyś wiedział, że nie… Nie chciałam…"

"Powiedziałem: przestań."

Milknie. Dłubie przy etykiecie na butelce piwa. Cisza wypełnia się dźwiękami szafy grającej i odgłosami baru, a ja patrzę na jej palce odrywające mokry papier w paskach i myślę o tych palcach na moim kołnierzu w tamtej łazience, o tym, jak ściskały materiał w pięści, jak drżały.

"Ciągle się na mnie gapisz" – mówi, nie podnosząc wzroku.

"Obserwuję salę."

"Albo moje ręce."

Ma rację. Przenoszę wzrok na drzwi, potem na bar, potem znowu na nią, bo i tak zawsze tam wracają, gdziekolwiek je skieruję, a wściekłość, która mnie wypełnia, nie dotyczy już zadania.

Chodzi o to, że Caroline Davenport nie jest podobna do Richarda Davenporta, a jeśli to przyznam, cała misja staje się czymś, czego nie potrafię przełknąć.

Ona nie jest taka jak on i dobrze o tym wiesz, a mimo to ją zniszczysz.

"Naprawdę mi przykro" – mówi cicho, podnosi wzrok i łapie moje spojrzenie, a to, jak bardzo ciągnie mnie do jej ust, jest tak nagłe i gwałtowne, że muszę mocniej zacisnąć dłoń na krawędzi stołu, żeby nie wstać.

Chcę ją uciszyć pocałunkiem. Chcę się nachylić przez ten stół i przycisnąć swoje usta do jej, połknąć to przeprosiny w całości, bo nie ma za co przepraszać, a jeśli powie to jeszcze raz, zrobię coś, czego nie będę mógł cofnąć.

Muszę wyjść z tego baru. Muszę ją odprowadzić do domu i znaleźć kogoś, kto nie jest nią, i wyjebać z siebie wspomnienie tej łazienki, bo tak naprawiam rzeczy.

Wypalam je z siebie przez cudze ciało, nie poznaję imienia i to działa, zawsze działa, musi działać, bo alternatywą jest siedzenie w tym boksie i tak bardzo jej pragnąć, że aż bolą mnie zęby trzonowe.

"Powinnaś coś zjeść" – mówię, bo jedzenie to neutralny temat.

"Nie jestem głodna. Próbuję z tobą rozmawiać."

"Nie musimy rozmawiać."

"Pocałowaliśmy się." Mówi to bez mrugnięcia, a ja mrugam za nas oboje. "Rozmowa to absolutne minimum."

"To był błąd."

"Ciągle to powtarzasz."

"Bo to prawda."

"To czemu teraz patrzysz na moje usta?"

Nie patrzę — tylko że patrzę, i przyłapała mnie na tym, a ten uśmiech na jej twarzy jest tak ledwo widoczny i tak pewny, że mam ochotę przewrócić ten stół.

"Wiesz, co myślę?" – mówi i pochyla się na łokciach, tak blisko, że czuję piwo na jej oddechu i resztki tego pieprzonego szamponu z bergamotką, którego używa. "Myślę, że ci się podobało i to cię przeraża, a jedyny sposób, w jaki potrafisz sobie radzić z przerażeniem, to być okrutnym."

"Nic o mnie nie wiesz."

"Wiem, że mnie pocałowałeś." Przekrzywia lekko głowę.

Szczęka zaciska mi się tak mocno, że aż dzwoni mi w uszach. "Już skończyłaś?"

"A ty?"

Czyjaś dłoń ląduje na ramieniu Caroline od tyłu.

"Hej." Około trzydziestki, pijany na tyle, że widać jak próbuje się utrzymać na nogach, macha butelką piwa. Pochyla się jej w twarz. "Jesteś za ładna, żeby siedzieć z kimś, kto wygląda na takiego wkurwionego. Chodź zatańczyć."

Caroline sztywnieje. "Nie, dziękuję."

"No chodź." Jego palce zaciskają się mocniej na jej ramieniu. "Jeden taniec. Postawię ci —"

Wyszedłem z boksu, zanim dokończył zdanie. Moja ręka zaciska się na jego nadgarstku i odrywam go z jej ramienia tak mocno, że jego piwo rozbija się na podłodze.

"Powiedziała: nie."

Jest ode mnie większy o jakieś piętnaście kilo i zbyt pijany, żeby zrozumieć, że to nie ma znaczenia. Popycha mnie, niezdarnie, bez równowagi, trafia w mostek i coś w mojej głowie się wyłącza — ta część, która pamięta, że nie jestem na wojnie.

Uderzam go — cios trafia w jego szczękę, potem drugi w żebra, zanim zdąży pojąć pierwszy.

Chwieje się na stolik. Szkło brzęczy. Zamachuje się i nie trafia, łapię go za koszulę i wbijam kolano w jego brzuch, zgina się w pół i powinienem przestać.

Zagrożenie zneutralizowane, ale moje ciało jest pełne dwudniowej furii, a ten gnój położył na niej ręce i przemoc sprawia mi taką przyjemność, że mnie to przeraża.

Leży na podłodze. Moja pięść trafia w jego kość policzkową, czuję pękającą skórę na kłykciach, a ten ból jest czysty i prosty, ma więcej sensu niż cokolwiek przez ostatnie czterdzieści osiem godzin.

"Regan." Głos Caroline. "Regan, przestań."

Przyciska się do moich pleców, jej ramiona oplatają moje ramię, dłonie zamykają się na mojej pięści. Ten dotyk zatrzymuje cały mój układ nerwowy.

"Proszę, przestań." Jej usta są przy moim uchu. "Przerażasz mnie."

Puszczam jego kołnierz. Osuwa się, jęcząc. Dyszę. Moje kłykcie są rozcięte i krwawiące. W barze panuje cisza, tylko szafa grająca puszcza coś łagodnego, country, zupełnie niepasującego do ilości krwi na podłodze.

Wstaję. Caroline wciąż przyciska się do mojego ramienia, dłonie zaciśnięte na mojej pięści, a gdy się odwracam, nie puszcza. Nie jest przestraszona. Nie jest przerażona.

Jest zaniepokojona. O mnie.

Chwytam ją za nadgarstek. Moje palce zaciskają się — mocno, kontrolowanie, o włos od zrobienia siniaka. Patrzy na moją dłoń, potem na moją twarz, a jej puls bije pod moim kciukiem — szybki, mocny, żywy — i nie odsuwa się.

Przybliża się. Wchodzi w ten uścisk. We mnie. Podnosi podbródek, jej oczy trzymają moje spojrzenie i jest w nich wyzwanie, ciche i stanowcze, a moje palce zaciskają się mocniej, a ona dalej się nie cofa.

"Dzwonię na policję" – mówi barman. "Oboje. Wynocha. Już."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Perspektywa Caroline

Nocne powietrze uderza w moją skórę jak policzek, a magia baru rozpływa się w sekundzie, gdy tylko wychodzimy na uliczkę. Regan puszcza mój nadgarstek.

Brak jej uścisku jest gorszy niż sam uścisk, to widmowy nacisk, który wciąż czuję w ścięgnach, i stoję tam, zginając palce, podczas gdy ona przemierza długość zaparkowanego sedana obcego człowieka jak pies na krótkiej smyczy.

Trzy kroki, obrót, trzy kroki, obrót. Wyciąga papierosa skądś z wnętrza swojej kurtki i odpala go bez zatrzymania się, a pomarańczowy żar podskakuje w ciemności, gdy chodzi.

Jej kłykcie wciąż krwawią. Zdaje się tego nie zauważać ani nie przejmować.

Dzwoniłam do Ricka ze środka. Jest dwie przecznice stąd, utknął za czymś na Piątej. Więc czekamy. Regan chodzi i pali, a ja opieram się o maskę sedana i patrzę na nią, i cisza między nami jest najgłośniejszą rzeczą w tej uliczce.

"Regan."

Nic. Krok, zaciągnięcie się, wydech, obrót.

"Regan, porozmawiaj ze mną."

"Wsiądź do samochodu, jak przyjedzie." Płasko. Oszczędnie. Głos, którego używa, gdy znowu wkłada mnie do szufladki z napisem praca. Ta wersja jej samej, która istniała przed budką, przed tym, jak jej dłoń zadrżała na mojej, zanim spojrzała mi w oczy i nie miała się już za czym schować.

"To brzmi jak rozkaz."

"To go wykonaj."

"Nie." Odsuwam się od maski i wchodzę jej na drogę.

Musi się zatrzymać albo przejść przeze mnie, i przez chwilę myślę, że naprawdę to zrobi, ale zatrzymuje się w pół kroku, papieros żarzy się między jej palcami, jej szczęka jest zaciśnięta, a oczy płaskie i puste.

"Odsuń się, Caroline."

"Nie."

"Nie zamierzam tego teraz robić."

"Pobiłaś tam mężczyznę do nieprzytomności." Podchodzę bliżej. Tak blisko, że czuję zapach dymu i miedzi z jej krwawiących kłykci. "Twoje ręce krwawią. Czemu nawet nie chcesz na mnie spojrzeć?"

"Patrzę na ciebie."

"Patrzysz przez mnie." Kolejny krok. "To, co się tam stało, nie dotyczyło tego faceta, prawda?"

Jej oczy błyskają w moją stronę. Oto jest — to coś pod płaską, zawodową obojętnością. To samo, co widziałam w łazience, zanim mnie pocałowała, i to samo, co zakopywała pod okrucieństwem i monosylabami.

"Nie wiesz, o czym mówisz," mówi, a jej głos opada w ten niski rejestr, od którego rozpuszcza mi się kręgosłup.

"To powiedz mi, co się naprawdę dzieje."

"O rany." Śmieje się i to nie jest śmiech z baru, nie śmiech od Toni. To dźwięk drutu, który zaraz pęknie. "Chcesz prawdy, księżniczko?"

Rusz się tak szybko, że nie rejestruję tego, aż moje plecy są już przyciśnięte do sedana, a jej dłoń oplata moją szyję.

Kciuk spoczywa na moim pulsie, palce obejmują bok mojej szyi i przyciska mnie do zimnego metalu swoim ciałem, ręką, twarzą tuż przy mojej, a każdy nerw w moim ciele eksploduje naraz.

"Oto prawda." Jej głos jest ledwie szeptem, a oddech ciepły. "Myślisz, że przez to, że cię pocałowałam, rozumiesz, co się dzieje w mojej głowie." Jej kciuk przesuwa się na moim pulsie. "Nie rozumiesz. I jeśli będziesz dalej mnie naciskać, dowiesz się dokładnie, jak bardzo potrafię zranić kogoś, kogo —"

Nie kończy zdania. Jej szczęka blokuje się na słowie, które miało paść, oczy są dzikie, a dłoń drży na mojej szyi i powinnam się bać.

Każda rozsądna osoba bałaby się kobiety z przeszkoleniem bojowym i krwawiącymi kłykciami, która trzyma ją za szyję przy samochodzie w ciemnej uliczce.

Ale jestem elektryczna. Moja skóra wibruje tam, gdzie leży jej dłoń, puls wali pod jej kciukiem, a ja unoszę podbródek, patrzę jej w oczy i pozwalam, by to zobaczyła — wszystko. Pragnienie. Odmowę złamania się. Wyzywanie.

Zrób to. Cokolwiek chciałaś powiedzieć. Dokończ zdanie. Nigdzie się nie wybieram.

Oddech Regan się zmienia. Jej źrenice są tak rozszerzone, że ledwo widzę błękit, a jej kciuk przesuwa się, rysując linię mojej szczęki od gardła do zawiasu ucha.

Jej usta się otwierają i widzę dokładnie moment, gdy prawie się poddaje, jak jej ciało pochyla się o pół centymetra, zanim nadąży za tym mózg i —

Gwizd. Ostry, głośny, przecinający uliczkę jak nóż.

"Caroline? Caroline Davenport?"

Regan odsuwa dłoń od mojej szyi. Cofa się. Odwracam głowę i krew odpływa mi z twarzy, bo Gemma Whitfield stoi u wylotu uliczki.

W ręku trzyma telefon. Oczy ma szeroko otwarte, a usta układają się w idealne O, które znam — wiem to z absolutną, żołądkową pewnością — już układa w głowie SMS-a, którego wyśle każdej osobie, którą kiedykolwiek spotkałyśmy.

Scena, którą widzi: ja, przyparta do samochodu, ciało Regan przyciśnięte do mojego, dłoń Regan na mojej szyi, obie ciężko oddychamy.

Wygląda dokładnie tak, jak prawie było.

"Gemma." Mój głos jest ochrypły. "To nie jest — to nie to, na co wygląda."

O Gemmy przechodzi w uśmiech. Najgorszy możliwy uśmiech. Właśnie znalazła najcenniejszą informację i dokładnie wie, ile jest warta.

"Wygląda na to, że twoja ochroniarka przygwoździła cię do Volvo, C." Przechyla telefon. Nie wiem, czy już zrobiła zdjęcie. "Biłyście się czy pieprzyłyście? Bo z tej perspektywy mogło pójść w obie strony."

"My —" Patrzę na Regan. Twarz Regan to kamień. Całkowicie zamknięta, każda oznaka kobiety, która przed chwilą prawie mnie pocałowała, zniknęła za maską tak grubą, że nie znajduję w niej żadnej szczeliny. "W środku był incydent. Chroniła mnie."

"Chroniła cię." Wzrok Gemmy przesuwa się na zakrwawione kłykcie Regan, potem na moją szyję, gdzie wciąż czuję ślad jej dłoni, potem wraca do mojej twarzy. "Przed tym samochodem?"

Nie musi mówić reszty. Widać to w jej oczach — Gemma z informacją to Gemma z władzą, a informacja, którą właśnie zdobyła, to bomba, którą może zdetonować, kiedy tylko zechce.

Reflektory omiatają uliczkę. Podjeżdża samochód Ricka, silnik pracuje na biegu jałowym, a Regan rusza, zanim zdążę powiedzieć słowo.

Otwiera tylne drzwi, kładzie mi dłoń na głowie — profesjonalnie, bezosobowo, z odpowiednią siłą — i wprowadza mnie do środka. Pudełko Edgara ląduje na siedzeniu obok mnie.

"Wsiadaj," mówi do mnie Regan. Potem do Gemmy: "Nie było cię tu. Mnie też nie."

Gemma unosi brew. "To nie tak działa."

"To dokładnie tak działa." Głos Regan jest cichy i ostateczny. "Chyba że chcesz, żebym wyjaśniła twojemu ojcu, jak jego córka znalazła się w barze na wschodniej stronie o północy. Thomas Whitfield zasiada chyba w radzie kampanii Davenportów, prawda?"

Uśmiech Gemmy na chwilę słabnie. Potem odzyskuje rezon, chowa telefon do kurtki i cofa się o krok.

"Dobranoc, Caroline." Mówi to słodko i ostro, ale w rzeczywistości brzmi to jak ostrzeżenie. "Powiedz swojej ochroniarce, że jej sekret jest bezpieczny. Na razie."

Drzwi się zamykają. Rick wyjeżdża z uliczki. Siedzę na tylnym siedzeniu z pudełkiem Edgara na kolanach, Regan na miejscu pasażera, a cisza wypełnia każdy centymetr samochodu.

Przykładam palce do miejsca na szyi, gdzie była jej dłoń, i czuję, jak mój puls wciąż wali pod skórą.

Zamykam oczy, opieram głowę o szybę i czuję kształt niedokończonego zdania Regan wiszącego między nami w ciemności — niedokończonego, niebezpiecznego, żywego.

Jeśli będziesz dalej mnie naciskać, dowiesz się dokładnie, jak bardzo potrafię zranić kogoś, kogo —

Kogo co, Regan?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Guarding Caroline

Guarding Caroline

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa