passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Halfblooded Princess - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

Halfblooded Princess

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Perspektywa Sloane

"Mogę cię zawieźć."

Kluczyki mojego ojca są już w jego dłoni, razem z tym ostrożnym wyrazem twarzy—tym, który pojawia się, gdy próbuje być obecny, nie przyznając, dlaczego ta obecność jest ważna.

"Pojadę autobusem."

"Sloane…"

"Muszę to zrobić sama." Moje palce zaciskają się na pasku torby, aż skóra wciska się w dłoń.

Co właściwie mam na myśli: muszę udowodnić, że potrafię przetrwać gdzieś, gdzie nie wygładzasz mi drogi przed sobą.

Co jeszcze mam na myśli: przestań patrzeć na mnie, jakbym już przegrywała.

Odkłada kluczyki. Kiwa głową i nie próbuje już dyskutować.

On właściwie nigdy nie dyskutuje. Nie o moim bracie Graysonie. Nie o tym, jak wataha szepcze za moimi plecami. Nie o niczym, co wymagałoby, żeby naprawdę zawalczył o swoją córkę półkrwi.

Po prostu puszcza. Więc ja odchodzę.

Autobus pachnie dieslem i czyimś niedokończonym śniadaniem. Opieram czoło o szybę i patrzę, jak przedmieścia przerzedzają się w las, zwyczajne ustępuje miejsca pradawnemu w czterdzieści pięć minut.

Pakiet orientacyjny leży otwarty na moich kolanach—cztery wydziały, cztery grupy gatunkowe, moja to Wampiry i Wilkołaki. Większość ludzi nigdy nie dowie się o istnieniu Blackmoor. Poznajesz to miejsce tylko, jeśli urodziłeś się nadnaturalny, ożeniłeś się w tym świecie albo, jak moja matka, wpadłeś w ramiona wilkołaka i urodziłeś córkę półkrwi, o której wataha wolałaby zapomnieć.

Żelazne bramy Akademii Blackmoor otwierają się jakby czekały na mnie, choć nie czekały. Nikt tu na mnie nie czekał, i wolę, żeby tak zostało.

Kampus rozciąga się przede mną w gotyckim przepychu—kamienne budynki obrośnięte bluszczem, gargulce na każdym rogu jakby byli osobiście urażeni moim wyborem stroju.

Grupa studentów przechodzi przez główny dziedziniec, ich ruchy są zbyt płynne, zbyt precyzyjne. Wilkołaki, oczywiście. Widać to po tym, jak chodzą w szyku, wataha nawet wtedy, gdy po prostu idą na zajęcia.

Sprawdzam pakiet orientacyjny po raz trzeci. Każdy budynek wygląda, jakby mógł być główną wieżą, a "w lewo" stało się pojęciem, któremu już nie ufam.

"Wyglądasz na zagubioną."

Głos dobiega zza moich pleców—niski, gładki, z nutą rozbawienia, która sprawia, że prostuję się wyżej.

Odwracam się, a moje płuca zapominają, jak oddychać.

Ciemne włosy opadające na czoło, oszałamiające szare oczy, które chwytają światło i nie chcą go puścić. Szczęka ostra jak nóż, policzki jeszcze ostrzejsze. Twarz, która sprawia, że rozumiesz, dlaczego ludzie piszą straszne wiersze.

"Nie jestem zagubiona." Kłamstwo tak oczywiste, że ledwie można je nazwać słowami. "Po prostu… chwilowo mam wyzwania przestrzenne."

Jego usta się wyginają. To jeszcze nie uśmiech, ale wystarczająco blisko, żeby moje palce mocniej zacisnęły się na pakiecie orientacyjnym. "Wyzwania przestrzenne. To coś nowego."

"Jestem bardzo kreatywna w zaprzeczaniu."

Teraz się uśmiecha—pełnym, prawdziwym uśmiechem skierowanym tylko do mnie. Coś głęboko w moim brzuchu się ściska.

"Jesteś nowa," mówi. To nie pytanie.

"Aż tak to widać?"

"Trzymasz mapę do góry nogami."

Spoglądam na pakiet. Ma rację. Gorąco wspina mi się na szyję, ale on już podchodzi bliżej. Na tyle blisko, że czuję jego zapach—coś chłodnego i drogiego, jak zimowe noce w miejscach, w których nigdy nie byłam.

"Rejestracja jest w tę stronę." Kiwając głową w stronę kamiennego budynku. "Zaproponuję ci towarzystwo."

"Nie musisz—"

"Wiem." Jego spojrzenie spada na moją twarz. Na moje usta. Na linię mojej szyi. "Chcę."

Idziemy razem, mijając ogromny stadion, który dominuje nad wschodnią częścią kampusu. Przez otwarte bramy widzę boisko—słupki błyszczą, sztandary w złocie i srebrze wiszą na murach.

"Grasz?" Skinęłam głową w stronę stadionu.

"Rozgrywający Fangów." Mówi to mimochodem, jakby bycie rozgrywającym drużyny wampirów było zwykłym hobby. "Pierwszy mecz sezonu już za tydzień. Wilki kontra Fangi."

"Niech zgadnę—stara rywalizacja, krwawe waśnie, dramatyczne pokazy w przerwie, podczas których ktoś na pewno zostaje okaleczony?"

"Szybko łapiesz." Znowu ten uśmiech i mój puls robi coś głupiego. "To komu będziesz kibicować?"

"Jeszcze nie zdecydowałam. Przekonaj mnie."

Zatrzymuje się, odwraca całkowicie w moją stronę, a ciężar jego uwagi przygniata moją skórę jak coś namacalnego.

"Wilki są dobre. Zorganizowane. Wygrywają, bo słuchają rozkazów." Podchodzi bliżej. "Kły wygrywają, bo jesteśmy lepsi."

"Pokorni też."

"Pewność siebie to nie arogancja, kiedy możesz ją udowodnić." Jego głos staje się niższy. "Trzymaj się właściwej drużyny, a nie pożałujesz."

"A przez właściwą drużynę masz na myśli..."

"Oczywiście Kły." Jego szare oczy zatrzymują się na moich. "Dbamy o swoich."

Te słowa osiadają gdzieś za moimi żebrami. Dbamy o swoich.

Nigdy nie byłam niczyja. Nikt nigdy się mną nie opiekował, poza ojcem, a nawet to przychodziło owinięte poczuciem winy i unikaniem.

"Jestem Sloane, tak w ogóle," słyszę, jak mówię.

"Rhys." Wyciąga rękę. "Rhys Vance."

Jego palce zaciskają się na moich — chłodna skóra na tle mojej ciepłej — a kontakt przeszywa moje ramię dreszczem. Żadne z nas nie puszcza, stojąc naprzeciwko Hali Rejestracji, a ja nie potrafię się zmusić, by ruszyć w stronę wejścia.

Wtedy cień pada na nas oboje. "Sloane."

Głos mojego brata przecina tę chwilę i za szybko cofam dłoń.

Grayson stoi trzy kroki dalej, złocisty i perfekcyjny w koszulce Wilków. Zbliża się do mnie dwoma krokami, jego ramię otacza moje ramiona w geście, który z daleka wygląda na opiekuńczy.

Jego palce wbijają mi się w obojczyk tak mocno, że muszę zacisnąć szczękę, żeby nie syknąć z bólu.

"Dzięki za oprowadzenie jej, Vance." Uśmiech Graysona nie sięga jego oczu. "Dalej ja się tym zajmę. Siostra właśnie przyjechała — muszę ją zakwaterować."

Wyraz twarzy Rhysa się zmienia i ciepło znika z jego twarzy jakby ktoś wyciągnął korek. Jego wzrok przesuwa się z Graysona na mnie i coś zaskakuje za tymi szarymi oczami.

"Imler," mówi powoli. "Nie wiedziałem."

"A czemu miałbyś?" Uścisk Graysona się wzmacnia. "Była uczona w domu. Trzymana z dala od spraw stada. Wiesz, jak to jest z... delikatnymi."

Pauza przed delikatnymi jest zamierzona.

Tak samo jak sposób, w jaki szczęka Rhysa się zaciska.

"Witaj w Blackmoor." Rhys patrzy na mnie jeszcze raz. Cokolwiek widział wcześniej — zainteresowanie, iskrę, możliwość — zniknęło.

Jego twarz jest kamienna, gdy odwraca się i odchodzi, nie oglądając się za siebie. Grayson prowadzi mnie za róg i z chwilą, gdy znikamy z pola widzenia, jego uścisk staje się brutalny.

"Co ty, kurwa, sobie myślisz?"

"Rozmawiałam z kimś." Mój głos wychodzi cichszy, niż bym chciała. "Tego też mi nie wolno? Jestem zbyt półkrwi, żeby rozmawiać z przystojnym chłopakiem, który był dla mnie miły?"

"Wiesz w ogóle, kto to jest?" Śmieje się, ale nie ma w tym radości. "Rhys Vance. Kapitan Kłów. Ja jestem kapitanem Wilków. Od pierwszego roku mamy się ze sobą na pieńku, a ty jesteś tu pięć minut i już z nim flirtujesz tam, gdzie wszyscy mogą to zobaczyć!"

"Nie flirtowałam..."

"Masz pojęcie, jak to wygląda?"

Puszcza mnie z takim impetem, że chwieję się do tyłu. Moja torba zsuwa mi się z ramienia i spada na ziemię.

"Latami budowałem tu swoją reputację. Latami, Sloane. A moja siostra półkrwi pojawia się i od razu zaczyna spoufalać się z wrogiem."

Słowo półkrwi uderza jak policzek. Nigdy wcześniej nie powiedział tego w ten sposób — jakby miało zgniły smak w jego ustach. Siostra półkrwi.

Pół człowiek. Pół wilkołak.

Brudny sekret, którego nasza rodzina udaje, że nie ma. "Grayson, nie wiedziałam..."

"I to jest właśnie, kurwa, problem."

Prostuje koszulkę, znów przybierając postawę złotego syna, jakiego wszyscy oczekują.

"Nie masz pojęcia, jak to tutaj działa. Więc powiem ci, jak będzie. Znajdź swój pokój, siedź tam, dopóki nie przyjdę i nie wyjaśnię ci zasad i nie rozmawiaj z nikim bez mojej zgody."

Jego złote oczy wwiercają się w moje, kiedy pochyla się bliżej, a ja czuję się jeszcze mniejsza.

"Zwłaszcza z wampirami. Zwłaszcza z nim."

"Nie jestem dzieckiem..."

"Jesteś zagrożeniem." W jego głosie nie ma nic braterskiego. "Mamy jasność?"

Nie odpowiadam, a on nawet nie czeka na odpowiedź. Grayson odwraca się i odchodzi wielkimi krokami, już sięgając po telefon, już zajmując się ważniejszymi sprawami niż siostra, która komplikuje mu życie samym swoim istnieniem.

Moje ramię pulsuje tam, gdzie mnie ścisnął. Jutro będą siniaki — zawsze są, zawsze były, pewnie zawsze będą. Schylam się po torbę, a moje ręce się trzęsą.

Myślę o uśmiechu Rhysa. O tym, jak zniknął w chwili, w której poznał moje nazwisko. Nie wiem, czy ta chłodność była przez moją krew, czy przez mojego brata.

Nie wiem, która odpowiedź bolałaby bardziej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Mój telefon wibruje o 7:03, zanim jeszcze skończę udawać, że spałam tej nocy.

Tata: Moje biuro. 8:00. Musimy porozmawiać.

Przejście przez kampus zajmuje dziesięć minut. Każdy, kogo mijam, patrzy przeze mnie, jakby bycie pół-wilkiem było gorsze niż nie być wilkiem wcale.

Biuro mojego ojca pachnie skórą i dawnymi zwycięstwami. Na półkach stoją trofea — mistrzostwo za mistrzostwem, złote wilki zastygłe w wyciu, daty sięgające dziesięcioleci wstecz.

Marcus Imler, główny trener Blackmoor Wolves, dziedzictwo czystej krwi i doskonałości.

A ja. Jego córka półkrwi. Przysiadam na brzegu krzesła, które zapewne kosztuje więcej niż cała moja garderoba.

— Chcę, żebyś była kierownikiem drużyny.

Patrzę na niego, czekając na puentę. — Dlaczego?

— Przejrzałem twoje świadectwa. — Przesuwa przez biurko teczkę. — Dziewięćdziesiąt osiem z matematyki zaawansowanej. Idealny wynik z analizy statystycznej. Twoi nauczyciele od nauk ścisłych napisali, że zauważasz szczegóły, które umykają innym uczniom.

Opiera się, lustrując mnie wzrokiem od stóp do głów.

— Pamiętasz informacje, które większość ludzi zapomina w kilka minut. Jesteś precyzyjna i zorganizowana. To dokładnie te cechy, których potrzebuję u asystenta.

To, czego nie mówi, wisi między nami jak dym.

Nie mogę cię ochronić przed tym, co nadchodzi, nie sprawiając, że będziesz wyglądać na kogoś, kto potrzebuje ochrony. To najlepsze, co mogę zrobić.

— Więc będę przydatna — mówię. — Nie tylko twoją córką.

— Będziesz tu miała swoje miejsce. — Jego głos łagodnieje. — Rolę. Coś, co sprawi, że będziesz przynależeć.

Proszę, nie każ mi wybierać między tobą a wszystkim innym. Oboje wiemy, jak to się kończy. Oboje wiemy, że nie będziesz wyborem.

— Dobrze. — Co innego mam powiedzieć?

Ramiona mu opadają z ulgą, gdy przesuwa przez biurko kolejną teczkę — tym razem grubszą, wypchaną formularzami i listami kontrolnymi.

— Twoje pierwsze zadanie. Inwentaryzacja sprzętu obu drużyn przed wspólnymi treningami. Wszystko musi spełniać wymagania ligi. I potrzebuję podpisanych potwierdzeń od obu kapitanów.

Obu kapitanów. Grayson i Rhys.

Żołądek mi się ściska, ale biorę teczkę. — Na kiedy to potrzebujesz?

— Na koniec dnia.

Oczywiście.

Obiekt treningowy Wolves to świątynia testosteronu i sportowego nadmiaru — siłownie z urządzeniami, które mogłyby służyć za średniowieczne narzędzia tortur, ściany oblepione zdjęciami zawodników w akcji, na każdej powierzchni osiada trwały zapach potu i ambicji.

Przechodzę przez drzwi z moją listą i rozpaczliwą nadzieją, że może, tylko może, to będzie łatwiejsze, niż myślę.

Dwóch facetów przy wejściu przerywa rozmowę i śledzi mnie wzrokiem przez całą salę.

— Córka trenera — mamrocze jeden, wystarczająco głośno, bym usłyszała. — Półkrwista na doczepkę.

— Brudna krew nie powinna dotykać naszego sprzętu. — Drugi — linebacker, którego szyja jest szersza niż cały mój tułów — nawet nie zniża głosu. — Ktoś powinien powiedzieć trenerowi, że jego pupilka zanieczyszcza sprzętownię.

Śmiech rozchodzi się falą, a ja robię to, co zawsze. Trzymam głowę wysoko, twarz mam bez wyrazu, dłonie stabilnie na clipboardzie, nawet jeśli kłykcie bieleją na brzegach.

Grayson stoi przy dystrybutorze wody, otoczony swoją świtą. Jego wzrok przez pół sekundy zatrzymuje się na mnie, po czym odwraca się.

Usłyszał wszystko i nie kazał im przestać. Nie potwierdził nawet, że istnieję.

Jego milczenie to przyzwolenie i wszyscy o tym wiedzą. Świetnie.

Przechodzę przez listę. Manekiny do ćwiczeń — sześć, waga regulaminowa. Sanki do blokowania — sprawdzone. Kaski, naramienniki, treningowe koszulki posegregowane według rozmiaru i stanu. Dokumentuję wszystko, fotografuję metki sprzętu, notuję pozycje do wymiany.

Trzy godziny udawania, że nie słyszę szeptów, chichotów, mamrotanych obelg, które podążają za mną od stanowiska do stanowiska.

Kiedy ponownie znajduję Graysona, szczęka boli mnie od zaciskania zębów.

— Potrzebuję twojego podpisu. — Wyciągam potwierdzenie. — Inwentaryzacja sprzętu na wspólne treningi.

Bierze papier, nie patrząc na mnie, bazgrze podpis na dole i oddaje.

— Nie przynieś nam wstydu tam po drugiej stronie — mówi cicho. — Fangs tylko czekają, by nas skompromitować.

Biorę pismo i wychodzę bez słowa.

Obiekt Fangs jest chłodniejszy. Dosłownie chłodniejszy — temperatura spada w chwili, gdy przekraczam próg, a po rękach pod rękawami przebiegają mi dreszcze.

Wampiry trenują w warunkach, które sprawiłyby, że wilkołaki trzęsłyby się z zimna już po kilku minutach. Mam tę samą listę kontrolną, te same wymogi audytu i tę samą teczkę formularzy przyciśniętą do piersi.

Jako pierwszy zauważa mnie blondwłosy wampir o kościach policzkowych ostrych jak szkło. Okrąża mnie, blokując drogę do pomieszczenia ze sprzętem.

"Zobaczcie, co wilki tu przywlokły." Przechyla głowę, nozdrza mu się rozszerzają. "Przysłali swojego kundleka po odbiór?"

"Półkrwi przynajmniej nadają się na służących." Kolejny wampir pojawia się przy moim ramieniu, kły błyskają, gdy się uśmiecha. "Może posprząta w szatni, jak skończy. Albo jak my skończymy z nią…"

"Jestem tu na audycie sprzętu." Trzymam głos płaski. "Wymogi ligi. Potrzebuję dostępu do waszego wyposażenia i podpisu waszego kapitana."

"Naszego kapitana." Blondyn się śmieje. "Chcesz pogadać z Rhys’em Vance’em o wymaganiach ligi?"

"Taka praca."

Wymieniają spojrzenia i widzę, jak coś między nimi przemyka—rozbawienie, oczekiwanie, to szczególne okrucieństwo drapieżników, którzy właśnie wypatrzyli zranioną ofiarę.

"Pomieszczenie ze sprzętem jest z tyłu." Blondyn odsuwa się, gestykulując przesadnie uprzejmie. "Powodzenia."

Mijam ich z wyprostowanymi plecami, nawet gdy ich śmiech towarzyszy mi w korytarzu.

Pomieszczenie ze sprzętem jest przynajmniej dobrze zorganizowane. Przechodzę przez swoją listę kontrolną metodycznie, fotografując metki, spisując numery seryjne, dokumentując wszystko, co spełnia wymagania i zaznaczając to, co ich nie spełnia.

Zimno przesącza się przez ubrania, drętwieją mi palce, ale dalej piszę. Jestem prawie na końcu, gdy temperatura spada jeszcze o dziesięć stopni.

"Tatuś dał swojej małej półkrwi robotę?"

Odwracam się i od razu widzę, że Rhys wypełnia framugę drzwi, ramiona skrzyżowane, bark oparty o futrynę. Jego szare oczy śledzą mnie jak coś, nad czym jeszcze się zastanawia—zmiażdżyć czy zaklasyfikować.

"Audyty sprzętu." Unoszę clipboard. "Wymogi ligi. Potrzebuję twojego podpisu."

"Mojego podpisu." Odsuwa się od futryny i podchodzi bliżej. Chłód bijący od jego skóry sprawia, że mam ochotę się cofnąć, ale nie ruszam się z miejsca. "Coś, żebyś poczuła się potrzebna, podczas gdy prawdziwi gracze pracują?"

"Coś, żeby upewnić się, że wasz sprzęt spełnia standardy regulaminu." Wyciągam z teczki pismo potwierdzające. "Podpisz tutaj."

Nie bierze go, zamiast tego podchodzi jeszcze bliżej—tak blisko, że muszę odchylić głowę, by spojrzeć mu w oczy. Tak blisko, że czuję jego oddech na twarzy, gdy mówi.

"Nie należysz tu." Jego głos staje się miękki. Prawie łagodny. "Nie w tym pomieszczeniu, nie w tej szkole. Nigdzie w moim pobliżu. Wiesz o tym, prawda?"

"A jednak tu jestem." Moje serce wali jak oszalałe o żebra, ale głos mam stabilny. "Podpisz papier."

"Stresuję cię?"

"Sam powiedz." Słowa wyrywają mi się, zanim zdążę się powstrzymać. "To ty ciągle znajdujesz powody, żeby stać tak blisko."

Coś mignęło mu w oczach—coś dzikiego przez jedną nieostrożną sekundę, zanim znów przybrał maskę. Zaciska szczękę i pochyla się tak, że jego usta są o włos od mojego ucha.

"Jedyne, co we mnie wzbudzasz, to mdłości." Jego szept sprawia, że wszystkie włoski na karku stają mi dęba. "Zapach ludzkiej krwi zmieszanej z wilczą… to obraza dla wszystkich w tym budynku."

Powinnam się wycofać. Przeprosić. Wycofać się jak ta grzeczna mała półkrew, którą wszyscy się spodziewają zobaczyć.

Zamiast tego unoszę podbródek. "Twój oddech pachnie niepewnością. Może mniej przejmuj się moją krwią, a bardziej tym, że znowu przegrasz z moim bratem w tym sezonie."

Wyraz jego twarzy twardnieje. Jego spojrzenie przez trzy długie sekundy zatrzymuje się na moich ustach, zanim wraca do oczu. Coś się zmienia pod tą brutalnością, pod maską. Coś, co przypomina głód.

Potem to znika, a on wyrywa mi papier z ręki. Podpisuje go ostrym, agresywnym bazgrołem, po czym wciska go mi w pierś tak mocno, że aż się zataczam.

"Masz. Wynoś się."

Mijam go, nie oglądając się za siebie. Plecy mam wyprostowane aż do końca korytarza, aż przechodzę przez drzwi wyjściowe, aż popołudniowe słońce pada mi na twarz.

Wtedy zaczynają mi drżeć dłonie.

Oba podpisy. Zadanie wykonane. Pierwszy dzień przetrwany.

Ale wciąż czuję na sobie jego wzrok. To, jak spojrzał na moje usta. To, jak jego głos mówił jedno, a ciało drugie. Coś się wydarzyło w tamtym pomieszczeniu ze sprzętem. Coś, czego nie chciał, żebym zobaczyła.

I nie mam pojęcia, co to znaczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Rhysa

Jadalnia rozdzieliła się na pół jak rana, która nie chce się zagoić.

Złote i czarne banery wiszą po lewej stronie — terytorium wilkołaków, oznaczone głośnymi głosami i jeszcze głośniejszą pewnością siebie. Srebro i karmazyn dominują po prawej, po mojej stronie, gdzie Kły siedzą w wyrachowanej ciszy.

Nie musimy wyć, żeby coś udowodnić.

Dziś wieczorem pierwszy mecz sezonu. Wilki kontra Kły. Dwa spotkania, by udowodnić swoją wartość, zanim akademia wybierze najlepszych graczy z obu drużyn do wspólnej drużyny regionalnej.

Jedna drużyna. Jeden kapitan.

Jedno imię kapitana, wyryte na zawsze w historii Blackmoor.

Szkolę się od lat, poświęciłem wszystko, stałem się takim zawodnikiem, którego nie mogą zignorować. A Grayson Imler pragnie tej pozycji kapitana równie mocno.

Jego tatuś jest trenerem Wilków, co oznacza, że połowa komisji selekcyjnej już otoczyła jego imię czerwonym kółkiem.

Nie mam tatusia w komisji. Muszę być po prostu nie do podważenia.

"Wyglądają na nerwowych." Aaron rozrywa swój krwisty stek, krew zbiera się na jego talerzu. "Spójrz na Graysona. Zaciska szczękę już dziesięć minut bez przerwy."

Rzucam okiem przez salę i widzę złotego wilka przy głównym stole, otoczonego przez swoją watahę jak króla z rycerzami.

Nie wygląda na nerwowego. Wygląda jak ktoś, kto nigdy w swoim uprzywilejowanym życiu nie usłyszał "nie".

"Powinien być nerwowy," mówię. "Zniszczymy ich."

"Dokładnie tak." Marcus szczerzy się, jego kły błyszczą w świetle. "Pierwszy mecz nadaje ton. Zmiażdżymy ich dziś wieczorem, komisja zwróci uwagę, a drugi mecz to przypieczętuje."

"Komisja już zwraca uwagę." Odsuwam na bok nietknięty talerz. "Grayson ciągle gada o dziedzictwie i tradycji. Jakby krew była ważniejsza od osiągnięć."

"Jego tatuś jest głównym trenerem. To musi się liczyć."

"To się liczy za nic ." Mój głos wychodzi twardziej, niż zamierzałem. "Najlepszy zawodnik prowadzi. Koniec historii."

Marcus unosi brew, ale nie drąży. Mądry facet. Otwiera usta, żeby zmienić temat, ale jego wzrok wędruje ku wejściu, a uśmiech na jego twarzy zaostrza się w coś okrutnego.

"No proszę… Zobacz, kto postanowił pokazać swoją hybrydową twarz."

Podążam za jego spojrzeniem i widzę Sloane Imler stojącą w drzwiach, z tacką w ręku, przeczesującą wzrokiem podzieloną salę. Te jasnobrązowe oczy omiatają sekcję złota i czerni, potem srebra i karmazynu, szukając miejsca, gdzie mogłaby usiąść.

Prostuje plecy i zaczynam rozpoznawać ten ruch — sposób, w jaki uzbraja się przed wejściem do bitwy.

Zmierza w stronę wilków, do stołu swojego brata, ale nie dochodzi daleko, bo na jej drodze staje ktoś przypominający linebackera.

Nie słyszę, co mówi, ale jego mowa ciała jest wystarczająco wymowna — ramiona skrzyżowane, broda uniesiona, ściana mięśni blokująca jej drogę. Sloane próbuje go obejść. Kolejny wilk przesuwa się, by ją zatrzymać. Potem jeszcze jeden.

"To będzie dobre." Marcus szturcha siedzącego obok wampira. "Patrz."

Ktoś wskazuje na wolne krzesło i Sloane sięga po nie. Wtedy odciągają je w ostatniej chwili, a śmiech rozchodzi się przez złoto-czarną sekcję.

Grayson nie podnosi wzroku. Nie rusza się. Nie robi nic, poza studiowaniem swojego telefonu, jakby jego siostra nie była upokarzana pięć metrów dalej.

Twarz Sloane staje się obojętna, kiedy wycofuje się do neutralnego kąta obok naszej strefy, próbując znaleźć wolny stolik na obrzeżach sali.

Dwóch moich kolegów wstaje od naszego stołu.

"Zła strona, kundlu." Pierwszy z nich blokuje jej drogę. "To nie jest schronisko."

"Może chce jeść z prawdziwymi nadnaturalnymi." Drugi okrąża ją od tyłu. "A może woli nosić jedzenie na sobie."

Sloane cofa się i jej taca przechyla się. Próbując ją złapać, ktoś przypadkowo — ale z rozmysłem — uderza ją w łokieć, a taca upada na podłogę. Makaron i czerwony sos rozbryzgują się po płytkach.

Kły wybuchają śmiechem. Wilki dołączają. Przez jedno piękne uderzenie serca cała jadalnia śmieje się z dziewczyny stojącej w kałuży własnego obiadu.

Sloane nie płacze. Nie krzyczy.

Nie daje im ani jednej rzeczy, której pragną. Kuca i zaczyna sprzątać bałagan gołymi rękami.

Makaron ślizga się przez jej palce. Sos plami jej rękawy, rozlewając się po przedramionach, gdy zbiera połamane części tacy. Kosmyk włosów opada jej na twarz, a ona go nie odgarnia — nie da im satysfakcji, widząc, że jej dłonie drżą.

Nikt jej nie pomaga. Nikt nie przestaje się śmiać. Jej brat pisze coś na telefonie, kciuk leniwie przesuwa się po ekranie, pięć metrów dalej, a jakby cały wszechświat dzielił ich na odległość.

Zaciskam szczękę i zmuszam się, by ją rozluźnić.

Nie jest moja do ochrony. Nie jest moim problemem.

Sloane wstaje, sos na dłoniach, na ubraniu, rozmazany na policzku, gdzie musiała nieświadomie dotknąć twarzy. Broda w górze, oczy suche.

Wychodzi z jadalni nie patrząc na nikogo. Nie patrząc na mnie.

Nie zjadła. Pewnie dziś nie zje. A jutro wróci do tej sali, jakby nic się nie stało, bo tak robią ci, którzy przeżyli.

"Widziałeś jej minę?" Marcus opada z powrotem na siedzenie, nadal się śmiejąc. "Żałosna, mała półkrwi, myśli, że może siedzieć z prawdziwymi nadnaturalnymi."

"Zabawne." Słowo rysuje się chropowato w moim gardle. "Kundle powinny znać swoje miejsce."

"Właśnie." Klepie mnie po ramieniu. "A teraz, co do dzisiejszej nocy. Myślę, że zaczniemy od rozproszonej formacji, rozciągniemy ich obronę szeroko —"

Przytakuję w odpowiednich momentach i wydaję odpowiednie dźwięki. Oczy mam utkwione w diagramach z playbooka Marcusa, ale w głowie odtwarzam obraz jej kucającej na podłodze, sprzątającej bałagan, który jej zrobili, odmawiającej złamania się.

Pokaz obojętności, podczas gdy w środku się rozpadasz.

Znam to uczucie. Znam je lepiej niż ktokolwiek przy tym stole kiedykolwiek zrozumie.

"Rhys." Marcus pstryka palcami. "Słuchasz?"

"Rozproszona formacja. Rozciągnąć ich obronę szeroko." Zmuszam się do skupienia. "Słyszałem cię."

"Na pewno? Bo wyglądasz…"

"Wyglądam jak ktoś, kto zaraz wygra mistrzostwo." Odsuwam się od stołu. "Muszę się przygotować, widzimy się na boisku."

Wychodzę, zanim zdąży odpowiedzieć. Korytarz jest pusty, cichy po chaosie jadalni, a moje korki odbijają się echem od kamiennej podłogi, gdy kieruję się do szatni.

Powinienem myśleć o meczu. O formacjach, analizie obrony i tych sześćdziesięciu minutach, które zdecydują, czy komisja uzna mnie za materiał na kapitana.

Po to pracowałem. Po to wszystko poświęciłem.

A jednak myślę o brązowych oczach, które błyskają bursztynem, gdy jest zła. O dziewczynie, która podnosi się, gdy nikt inny nie chce jej pomóc. O tym, jak patrzyła na mnie w tamtym magazynie ze sprzętem — jakby widziała przez każdą ścianę, którą kiedykolwiek wokół siebie zbudowałem.

Twój oddech pachnie niepewnością.

Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach.

Jest siostrą Graysona Imlera. Jest półkrwi — takim rodzajem słabości, który obie strony kochają karać. Jest tylko rozproszeniem, na które nie mogę sobie pozwolić, nie z kapitaństwem na szali, nie gdy wszystko waży się tej nocy.

Powtarzam sobie, że to nie ma znaczenia.

Duch bursztynu w jej oczach — ten sam bursztyn, który pojawia się w moich, gdy tracę kontrolę — mówi mi, że kłamię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Halfblooded Princess

Halfblooded Princess

48 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

48

Treść

Aa