passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Halfblooded Princess - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Halfblooded Princess

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Mój telefon wibruje o 7:03, zanim jeszcze skończę udawać, że spałam tej nocy.

Tata: Moje biuro. 8:00. Musimy porozmawiać.

Przejście przez kampus zajmuje dziesięć minut. Każdy, kogo mijam, patrzy przeze mnie, jakby bycie pół-wilkiem było gorsze niż nie być wilkiem wcale.

Biuro mojego ojca pachnie skórą i dawnymi zwycięstwami. Na półkach stoją trofea — mistrzostwo za mistrzostwem, złote wilki zastygłe w wyciu, daty sięgające dziesięcioleci wstecz.

Marcus Imler, główny trener Blackmoor Wolves, dziedzictwo czystej krwi i doskonałości.

A ja. Jego córka półkrwi. Przysiadam na brzegu krzesła, które zapewne kosztuje więcej niż cała moja garderoba.

— Chcę, żebyś była kierownikiem drużyny.

Patrzę na niego, czekając na puentę. — Dlaczego?

— Przejrzałem twoje świadectwa. — Przesuwa przez biurko teczkę. — Dziewięćdziesiąt osiem z matematyki zaawansowanej. Idealny wynik z analizy statystycznej. Twoi nauczyciele od nauk ścisłych napisali, że zauważasz szczegóły, które umykają innym uczniom.

Opiera się, lustrując mnie wzrokiem od stóp do głów.

— Pamiętasz informacje, które większość ludzi zapomina w kilka minut. Jesteś precyzyjna i zorganizowana. To dokładnie te cechy, których potrzebuję u asystenta.

To, czego nie mówi, wisi między nami jak dym.

Nie mogę cię ochronić przed tym, co nadchodzi, nie sprawiając, że będziesz wyglądać na kogoś, kto potrzebuje ochrony. To najlepsze, co mogę zrobić.

— Więc będę przydatna — mówię. — Nie tylko twoją córką.

— Będziesz tu miała swoje miejsce. — Jego głos łagodnieje. — Rolę. Coś, co sprawi, że będziesz przynależeć.

Proszę, nie każ mi wybierać między tobą a wszystkim innym. Oboje wiemy, jak to się kończy. Oboje wiemy, że nie będziesz wyborem.

— Dobrze. — Co innego mam powiedzieć?

Ramiona mu opadają z ulgą, gdy przesuwa przez biurko kolejną teczkę — tym razem grubszą, wypchaną formularzami i listami kontrolnymi.

— Twoje pierwsze zadanie. Inwentaryzacja sprzętu obu drużyn przed wspólnymi treningami. Wszystko musi spełniać wymagania ligi. I potrzebuję podpisanych potwierdzeń od obu kapitanów.

Obu kapitanów. Grayson i Rhys.

Żołądek mi się ściska, ale biorę teczkę. — Na kiedy to potrzebujesz?

— Na koniec dnia.

Oczywiście.

Obiekt treningowy Wolves to świątynia testosteronu i sportowego nadmiaru — siłownie z urządzeniami, które mogłyby służyć za średniowieczne narzędzia tortur, ściany oblepione zdjęciami zawodników w akcji, na każdej powierzchni osiada trwały zapach potu i ambicji.

Przechodzę przez drzwi z moją listą i rozpaczliwą nadzieją, że może, tylko może, to będzie łatwiejsze, niż myślę.

Dwóch facetów przy wejściu przerywa rozmowę i śledzi mnie wzrokiem przez całą salę.

— Córka trenera — mamrocze jeden, wystarczająco głośno, bym usłyszała. — Półkrwista na doczepkę.

— Brudna krew nie powinna dotykać naszego sprzętu. — Drugi — linebacker, którego szyja jest szersza niż cały mój tułów — nawet nie zniża głosu. — Ktoś powinien powiedzieć trenerowi, że jego pupilka zanieczyszcza sprzętownię.

Śmiech rozchodzi się falą, a ja robię to, co zawsze. Trzymam głowę wysoko, twarz mam bez wyrazu, dłonie stabilnie na clipboardzie, nawet jeśli kłykcie bieleją na brzegach.

Grayson stoi przy dystrybutorze wody, otoczony swoją świtą. Jego wzrok przez pół sekundy zatrzymuje się na mnie, po czym odwraca się.

Usłyszał wszystko i nie kazał im przestać. Nie potwierdził nawet, że istnieję.

Jego milczenie to przyzwolenie i wszyscy o tym wiedzą. Świetnie.

Przechodzę przez listę. Manekiny do ćwiczeń — sześć, waga regulaminowa. Sanki do blokowania — sprawdzone. Kaski, naramienniki, treningowe koszulki posegregowane według rozmiaru i stanu. Dokumentuję wszystko, fotografuję metki sprzętu, notuję pozycje do wymiany.

Trzy godziny udawania, że nie słyszę szeptów, chichotów, mamrotanych obelg, które podążają za mną od stanowiska do stanowiska.

Kiedy ponownie znajduję Graysona, szczęka boli mnie od zaciskania zębów.

— Potrzebuję twojego podpisu. — Wyciągam potwierdzenie. — Inwentaryzacja sprzętu na wspólne treningi.

Bierze papier, nie patrząc na mnie, bazgrze podpis na dole i oddaje.

— Nie przynieś nam wstydu tam po drugiej stronie — mówi cicho. — Fangs tylko czekają, by nas skompromitować.

Biorę pismo i wychodzę bez słowa.

Obiekt Fangs jest chłodniejszy. Dosłownie chłodniejszy — temperatura spada w chwili, gdy przekraczam próg, a po rękach pod rękawami przebiegają mi dreszcze.

Wampiry trenują w warunkach, które sprawiłyby, że wilkołaki trzęsłyby się z zimna już po kilku minutach. Mam tę samą listę kontrolną, te same wymogi audytu i tę samą teczkę formularzy przyciśniętą do piersi.

Jako pierwszy zauważa mnie blondwłosy wampir o kościach policzkowych ostrych jak szkło. Okrąża mnie, blokując drogę do pomieszczenia ze sprzętem.

"Zobaczcie, co wilki tu przywlokły." Przechyla głowę, nozdrza mu się rozszerzają. "Przysłali swojego kundleka po odbiór?"

"Półkrwi przynajmniej nadają się na służących." Kolejny wampir pojawia się przy moim ramieniu, kły błyskają, gdy się uśmiecha. "Może posprząta w szatni, jak skończy. Albo jak my skończymy z nią…"

"Jestem tu na audycie sprzętu." Trzymam głos płaski. "Wymogi ligi. Potrzebuję dostępu do waszego wyposażenia i podpisu waszego kapitana."

"Naszego kapitana." Blondyn się śmieje. "Chcesz pogadać z Rhys’em Vance’em o wymaganiach ligi?"

"Taka praca."

Wymieniają spojrzenia i widzę, jak coś między nimi przemyka—rozbawienie, oczekiwanie, to szczególne okrucieństwo drapieżników, którzy właśnie wypatrzyli zranioną ofiarę.

"Pomieszczenie ze sprzętem jest z tyłu." Blondyn odsuwa się, gestykulując przesadnie uprzejmie. "Powodzenia."

Mijam ich z wyprostowanymi plecami, nawet gdy ich śmiech towarzyszy mi w korytarzu.

Pomieszczenie ze sprzętem jest przynajmniej dobrze zorganizowane. Przechodzę przez swoją listę kontrolną metodycznie, fotografując metki, spisując numery seryjne, dokumentując wszystko, co spełnia wymagania i zaznaczając to, co ich nie spełnia.

Zimno przesącza się przez ubrania, drętwieją mi palce, ale dalej piszę. Jestem prawie na końcu, gdy temperatura spada jeszcze o dziesięć stopni.

"Tatuś dał swojej małej półkrwi robotę?"

Odwracam się i od razu widzę, że Rhys wypełnia framugę drzwi, ramiona skrzyżowane, bark oparty o futrynę. Jego szare oczy śledzą mnie jak coś, nad czym jeszcze się zastanawia—zmiażdżyć czy zaklasyfikować.

"Audyty sprzętu." Unoszę clipboard. "Wymogi ligi. Potrzebuję twojego podpisu."

"Mojego podpisu." Odsuwa się od futryny i podchodzi bliżej. Chłód bijący od jego skóry sprawia, że mam ochotę się cofnąć, ale nie ruszam się z miejsca. "Coś, żebyś poczuła się potrzebna, podczas gdy prawdziwi gracze pracują?"

"Coś, żeby upewnić się, że wasz sprzęt spełnia standardy regulaminu." Wyciągam z teczki pismo potwierdzające. "Podpisz tutaj."

Nie bierze go, zamiast tego podchodzi jeszcze bliżej—tak blisko, że muszę odchylić głowę, by spojrzeć mu w oczy. Tak blisko, że czuję jego oddech na twarzy, gdy mówi.

"Nie należysz tu." Jego głos staje się miękki. Prawie łagodny. "Nie w tym pomieszczeniu, nie w tej szkole. Nigdzie w moim pobliżu. Wiesz o tym, prawda?"

"A jednak tu jestem." Moje serce wali jak oszalałe o żebra, ale głos mam stabilny. "Podpisz papier."

"Stresuję cię?"

"Sam powiedz." Słowa wyrywają mi się, zanim zdążę się powstrzymać. "To ty ciągle znajdujesz powody, żeby stać tak blisko."

Coś mignęło mu w oczach—coś dzikiego przez jedną nieostrożną sekundę, zanim znów przybrał maskę. Zaciska szczękę i pochyla się tak, że jego usta są o włos od mojego ucha.

"Jedyne, co we mnie wzbudzasz, to mdłości." Jego szept sprawia, że wszystkie włoski na karku stają mi dęba. "Zapach ludzkiej krwi zmieszanej z wilczą… to obraza dla wszystkich w tym budynku."

Powinnam się wycofać. Przeprosić. Wycofać się jak ta grzeczna mała półkrew, którą wszyscy się spodziewają zobaczyć.

Zamiast tego unoszę podbródek. "Twój oddech pachnie niepewnością. Może mniej przejmuj się moją krwią, a bardziej tym, że znowu przegrasz z moim bratem w tym sezonie."

Wyraz jego twarzy twardnieje. Jego spojrzenie przez trzy długie sekundy zatrzymuje się na moich ustach, zanim wraca do oczu. Coś się zmienia pod tą brutalnością, pod maską. Coś, co przypomina głód.

Potem to znika, a on wyrywa mi papier z ręki. Podpisuje go ostrym, agresywnym bazgrołem, po czym wciska go mi w pierś tak mocno, że aż się zataczam.

"Masz. Wynoś się."

Mijam go, nie oglądając się za siebie. Plecy mam wyprostowane aż do końca korytarza, aż przechodzę przez drzwi wyjściowe, aż popołudniowe słońce pada mi na twarz.

Wtedy zaczynają mi drżeć dłonie.

Oba podpisy. Zadanie wykonane. Pierwszy dzień przetrwany.

Ale wciąż czuję na sobie jego wzrok. To, jak spojrzał na moje usta. To, jak jego głos mówił jedno, a ciało drugie. Coś się wydarzyło w tamtym pomieszczeniu ze sprzętem. Coś, czego nie chciał, żebym zobaczyła.

I nie mam pojęcia, co to znaczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Rhysa

Jadalnia rozdzieliła się na pół jak rana, która nie chce się zagoić.

Złote i czarne banery wiszą po lewej stronie — terytorium wilkołaków, oznaczone głośnymi głosami i jeszcze głośniejszą pewnością siebie. Srebro i karmazyn dominują po prawej, po mojej stronie, gdzie Kły siedzą w wyrachowanej ciszy.

Nie musimy wyć, żeby coś udowodnić.

Dziś wieczorem pierwszy mecz sezonu. Wilki kontra Kły. Dwa spotkania, by udowodnić swoją wartość, zanim akademia wybierze najlepszych graczy z obu drużyn do wspólnej drużyny regionalnej.

Jedna drużyna. Jeden kapitan.

Jedno imię kapitana, wyryte na zawsze w historii Blackmoor.

Szkolę się od lat, poświęciłem wszystko, stałem się takim zawodnikiem, którego nie mogą zignorować. A Grayson Imler pragnie tej pozycji kapitana równie mocno.

Jego tatuś jest trenerem Wilków, co oznacza, że połowa komisji selekcyjnej już otoczyła jego imię czerwonym kółkiem.

Nie mam tatusia w komisji. Muszę być po prostu nie do podważenia.

"Wyglądają na nerwowych." Aaron rozrywa swój krwisty stek, krew zbiera się na jego talerzu. "Spójrz na Graysona. Zaciska szczękę już dziesięć minut bez przerwy."

Rzucam okiem przez salę i widzę złotego wilka przy głównym stole, otoczonego przez swoją watahę jak króla z rycerzami.

Nie wygląda na nerwowego. Wygląda jak ktoś, kto nigdy w swoim uprzywilejowanym życiu nie usłyszał "nie".

"Powinien być nerwowy," mówię. "Zniszczymy ich."

"Dokładnie tak." Marcus szczerzy się, jego kły błyszczą w świetle. "Pierwszy mecz nadaje ton. Zmiażdżymy ich dziś wieczorem, komisja zwróci uwagę, a drugi mecz to przypieczętuje."

"Komisja już zwraca uwagę." Odsuwam na bok nietknięty talerz. "Grayson ciągle gada o dziedzictwie i tradycji. Jakby krew była ważniejsza od osiągnięć."

"Jego tatuś jest głównym trenerem. To musi się liczyć."

"To się liczy za nic ." Mój głos wychodzi twardziej, niż zamierzałem. "Najlepszy zawodnik prowadzi. Koniec historii."

Marcus unosi brew, ale nie drąży. Mądry facet. Otwiera usta, żeby zmienić temat, ale jego wzrok wędruje ku wejściu, a uśmiech na jego twarzy zaostrza się w coś okrutnego.

"No proszę… Zobacz, kto postanowił pokazać swoją hybrydową twarz."

Podążam za jego spojrzeniem i widzę Sloane Imler stojącą w drzwiach, z tacką w ręku, przeczesującą wzrokiem podzieloną salę. Te jasnobrązowe oczy omiatają sekcję złota i czerni, potem srebra i karmazynu, szukając miejsca, gdzie mogłaby usiąść.

Prostuje plecy i zaczynam rozpoznawać ten ruch — sposób, w jaki uzbraja się przed wejściem do bitwy.

Zmierza w stronę wilków, do stołu swojego brata, ale nie dochodzi daleko, bo na jej drodze staje ktoś przypominający linebackera.

Nie słyszę, co mówi, ale jego mowa ciała jest wystarczająco wymowna — ramiona skrzyżowane, broda uniesiona, ściana mięśni blokująca jej drogę. Sloane próbuje go obejść. Kolejny wilk przesuwa się, by ją zatrzymać. Potem jeszcze jeden.

"To będzie dobre." Marcus szturcha siedzącego obok wampira. "Patrz."

Ktoś wskazuje na wolne krzesło i Sloane sięga po nie. Wtedy odciągają je w ostatniej chwili, a śmiech rozchodzi się przez złoto-czarną sekcję.

Grayson nie podnosi wzroku. Nie rusza się. Nie robi nic, poza studiowaniem swojego telefonu, jakby jego siostra nie była upokarzana pięć metrów dalej.

Twarz Sloane staje się obojętna, kiedy wycofuje się do neutralnego kąta obok naszej strefy, próbując znaleźć wolny stolik na obrzeżach sali.

Dwóch moich kolegów wstaje od naszego stołu.

"Zła strona, kundlu." Pierwszy z nich blokuje jej drogę. "To nie jest schronisko."

"Może chce jeść z prawdziwymi nadnaturalnymi." Drugi okrąża ją od tyłu. "A może woli nosić jedzenie na sobie."

Sloane cofa się i jej taca przechyla się. Próbując ją złapać, ktoś przypadkowo — ale z rozmysłem — uderza ją w łokieć, a taca upada na podłogę. Makaron i czerwony sos rozbryzgują się po płytkach.

Kły wybuchają śmiechem. Wilki dołączają. Przez jedno piękne uderzenie serca cała jadalnia śmieje się z dziewczyny stojącej w kałuży własnego obiadu.

Sloane nie płacze. Nie krzyczy.

Nie daje im ani jednej rzeczy, której pragną. Kuca i zaczyna sprzątać bałagan gołymi rękami.

Makaron ślizga się przez jej palce. Sos plami jej rękawy, rozlewając się po przedramionach, gdy zbiera połamane części tacy. Kosmyk włosów opada jej na twarz, a ona go nie odgarnia — nie da im satysfakcji, widząc, że jej dłonie drżą.

Nikt jej nie pomaga. Nikt nie przestaje się śmiać. Jej brat pisze coś na telefonie, kciuk leniwie przesuwa się po ekranie, pięć metrów dalej, a jakby cały wszechświat dzielił ich na odległość.

Zaciskam szczękę i zmuszam się, by ją rozluźnić.

Nie jest moja do ochrony. Nie jest moim problemem.

Sloane wstaje, sos na dłoniach, na ubraniu, rozmazany na policzku, gdzie musiała nieświadomie dotknąć twarzy. Broda w górze, oczy suche.

Wychodzi z jadalni nie patrząc na nikogo. Nie patrząc na mnie.

Nie zjadła. Pewnie dziś nie zje. A jutro wróci do tej sali, jakby nic się nie stało, bo tak robią ci, którzy przeżyli.

"Widziałeś jej minę?" Marcus opada z powrotem na siedzenie, nadal się śmiejąc. "Żałosna, mała półkrwi, myśli, że może siedzieć z prawdziwymi nadnaturalnymi."

"Zabawne." Słowo rysuje się chropowato w moim gardle. "Kundle powinny znać swoje miejsce."

"Właśnie." Klepie mnie po ramieniu. "A teraz, co do dzisiejszej nocy. Myślę, że zaczniemy od rozproszonej formacji, rozciągniemy ich obronę szeroko —"

Przytakuję w odpowiednich momentach i wydaję odpowiednie dźwięki. Oczy mam utkwione w diagramach z playbooka Marcusa, ale w głowie odtwarzam obraz jej kucającej na podłodze, sprzątającej bałagan, który jej zrobili, odmawiającej złamania się.

Pokaz obojętności, podczas gdy w środku się rozpadasz.

Znam to uczucie. Znam je lepiej niż ktokolwiek przy tym stole kiedykolwiek zrozumie.

"Rhys." Marcus pstryka palcami. "Słuchasz?"

"Rozproszona formacja. Rozciągnąć ich obronę szeroko." Zmuszam się do skupienia. "Słyszałem cię."

"Na pewno? Bo wyglądasz…"

"Wyglądam jak ktoś, kto zaraz wygra mistrzostwo." Odsuwam się od stołu. "Muszę się przygotować, widzimy się na boisku."

Wychodzę, zanim zdąży odpowiedzieć. Korytarz jest pusty, cichy po chaosie jadalni, a moje korki odbijają się echem od kamiennej podłogi, gdy kieruję się do szatni.

Powinienem myśleć o meczu. O formacjach, analizie obrony i tych sześćdziesięciu minutach, które zdecydują, czy komisja uzna mnie za materiał na kapitana.

Po to pracowałem. Po to wszystko poświęciłem.

A jednak myślę o brązowych oczach, które błyskają bursztynem, gdy jest zła. O dziewczynie, która podnosi się, gdy nikt inny nie chce jej pomóc. O tym, jak patrzyła na mnie w tamtym magazynie ze sprzętem — jakby widziała przez każdą ścianę, którą kiedykolwiek wokół siebie zbudowałem.

Twój oddech pachnie niepewnością.

Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach.

Jest siostrą Graysona Imlera. Jest półkrwi — takim rodzajem słabości, który obie strony kochają karać. Jest tylko rozproszeniem, na które nie mogę sobie pozwolić, nie z kapitaństwem na szali, nie gdy wszystko waży się tej nocy.

Powtarzam sobie, że to nie ma znaczenia.

Duch bursztynu w jej oczach — ten sam bursztyn, który pojawia się w moich, gdy tracę kontrolę — mówi mi, że kłamię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Sloane

Stadion brzmi, jakby oddychał.

Tysiące głosów stapiają się w jeden ryk, złoto i srebro rozcinają tłum jak rana, która nie chce przestać krwawić.

Od trzech godzin zajmuję się logistyką — taszczę sprzęt, dolewam wodę do stacji, sprawdzam i ponownie sprawdzam zapasy medyczne, podczas gdy mój ojciec wrzeszczy rozkazy do swojego zestawu słuchawkowego i udaje, że jestem tylko kolejnym członkiem personelu.

„Sloane.” Jego dłoń chwyta mnie za ramię, gdy przechodzę obok. „Apteczka na poziom stadionu. Natychmiast. I trzymaj się z daleka, gdy zacznie się mecz.”

Trzymaj się z daleka.

Rodzinne motto Imlerów, przynajmniej jeśli chodzi o mnie.

Dwadzieścia minut do rozpoczęcia meczu, a główne schody są zapchane kibicami, którzy pewnie podeptaliby półkrwi dla zabawy, więc kieruję się do windy serwisowej.

Drzwi się otwierają i żołądek podchodzi mi do gardła.

Rhys stoi w środku, wciąż w stroju na rozgrzewkę. Srebro i karmazyn rozciągnięte na ramionach, które wydają się w tej ciasnej przestrzeni jeszcze szersze. Jego szare oczy spotykają się z moimi.

Coś tam mignęło — irytacja albo ten szczególny rodzaj pogardy, który zarezerwował tylko dla mnie.

„Jedziesz w dół?” Jego głos jest płaski, znudzony — jakbym była niedogodnością, którą już go zmęczyłam.

Powinnam poczekać na następną windę. Powinnam zrobić cokolwiek, tylko nie wchodzić do metalowego pudełka z wampirem, który powiedział, że go brzydzę. Ale mecz zaczyna się za dwadzieścia minut.

„Oczywiście.” Wchodzę do środka, przyciskając się do najdalszej ściany.

Drzwi się zamykają, a winda rusza w dół, metal jęczy wokół nas jakby protestował przeciwko naszej obecności. Żadne z nas się nie odzywa, a ja wbijam wzrok w liczby pięter malejące na wyświetlaczu, ale czuję go nawet bez patrzenia.

Chłód bijący od jego skóry, ciężar jego obecności wypełniający każdy centymetr tej przestrzeni. Serce bije mi za szybko i powtarzam sobie, że to przez ciasnotę.

To tylko ściany, które się zbliżają. Sufit za nisko. Powietrze za gęste.

Nagle winda szarpie i staje.

Mechaniczny jęk rozchodzi się szybami, zanim światła zamigają raz, drugi i gasną całkowicie. Włącza się oświetlenie awaryjne, wszystko tonie w czerwieni.

„Nie.” Słowo wyrywa mi się, zanim zdołam je powstrzymać. „Nie, nie, nie…”

„Spokojnie.” Jego głos dochodzi gdzieś z mojej lewej. „Awaria prądu, zaraz to naprawią.”

„Kiedy zaraz?” Mocniej przyciskam się do ściany. Ściany są bliżej. Zdecydowanie bliżej. „Mecz zaczyna się za—”

„Naprawią.”

Ale nie potrafię się uspokoić, bo sufit opada, powietrza ubywa i nie mogę oddychać, nie mogę… Ból uderza w następnej sekundzie jak ostrze wbijające się w kręgosłup.

Słyszę trzask łamanych kości, dźwięk obrzydliwy w tej małej przestrzeni, mokry i zły. Plecy wyginają mi się w łuk, mięśnie rozrywają się i formują na nowo, i z przerażeniem uświadamiam sobie, co się dzieje.

Stres, klaustrofobia, jego bliskość… to wywołało moją przemianę.

„Nie…” Upadam na kolana, krzyk rozdziera mi gardło.

Mój wilk próbuje wydostać się na powierzchnię, rozpaczliwie chce się uwolnić, ale przemiana nie dobiega końca. Nigdy nie dobiega. Utknęłam między formami, kości łamią się nieprawidłowo, agonia rozrywa każdy nerw, jaki posiadam.

„Przestań z tym walczyć.”

Spodziewam się, że będzie patrzył, jak cierpię. Że będzie się tym delektował. Zamiast tego klęka obok mnie. Jego dłonie obejmują moje ramiona — zimne, pewne, kotwiczące.

„Walczysz z przemianą. Przestań.”

„Nie mogę…” Kolejny trzask. Kolejna fala bólu, która wymazuje mi obraz sprzed oczu. „Ona nigdy się nie kończy, nigdy…”

„Bo się jej boisz.” Jego twarz jest tuż przy mojej. Szare oczy wpatrują się w bursztynowe, które czuję, jakby wypływały do moich własnych. „To nie krew ludzka jest problemem. To twój strach.”

„Nic nie wiesz…”

„Oddychaj.” Jego głos przecina ból jak nóż dym. „Wdech nosem. Zatrzymaj. Pozwól przemianie się dokonać. Nie walcz.”

„Skąd to wiesz?” Słowa wychodzą zdławione, połamane. „Skąd ty…”

„ Oddychaj , Sloane.”

Jego dłonie mocniej zaciskają się na moich ramionach i robię to, co mówi, bo nie mam wyboru, bo ból mnie oślepia, a jego głos jest jedynym, co przez to przebija.

Wdycham powietrze. Wstrzymuję. Przestaję walczyć.

Przemiana się kończy i po raz pierwszy w życiu jestem wilkiem do końca.

Cztery łapy, futro, wyostrzone zmysły przez które winda pachnie metalem i krwią i nim . Zimową aurą i czymś ciemniejszym pod spodem, czymś, co nie powinno być częścią zapachu wampira.

Ból znika, ustępując czemuś, co przypomina wolność. Ale rzeczywistość powraca razem ze świadomością, że nie mogę tak zostać.

Odwrócenie przemiany jest gorsze. Kości przekształcają się, futro znika, skóra odrasta na mięśniach, które krzyczą z bólu. Gdy to się kończy, znów jestem człowiekiem — naga, drżąca, ubrania rozdarte na strzępy wokół mnie.

Rhys nie gapi się. Jego oczy pozostają utkwione w mojej twarzy, szczęka zaciśnięta, dłonie ciągle unoszą się przy moich ramionach, jakby nie był pewien, czy zaraz się nie przewrócę.

W jednym płynnym ruchu zdejmuje kurtkę drużyny i narzuca mi ją na ramiona. Jego dłonie zostają przy mnie o chwilę za długo. Kurtka nasiąknięta jest jego zapachem.

„Dziękuję…” Mój głos jest ochrypły. Zniszczony.

Cofa się, robiąc dystans, a jego wyraz twarzy zamyka się w czymś, czego nie umiem odczytać. Pytanie pali mnie w piersi i wiem, że nie powinnam go zadawać.

Powinnam przyjąć pomoc, milczeć i udawać, że nie zauważyłam tego, co zauważyłam.

„Skąd wiedziałeś?” Słowa i tak wymykają się z ust. „Skąd czystokrwisty wampir wie dokładnie, jak wygląda hybrydowa przemiana?”

Jego szczęka się napina. „Trafiony-zatopiony.”

„Bzdura.” Zaciskam kurtkę mocniej wokół siebie. „Wiedziałeś dokładnie, kiedy oddychać. Wiedziałeś, że z tym walczę, zanim ja sama to pojęłam. Wiedziałeś—”

„Przestań.”

„Nie.” Podnoszę się chwiejnie na nogi. Drżą, ale stoję. „Przeprowadziłeś mnie przez to tak, jakbyś już to robił. Jakbyś… czuł to kiedyś.”

Coś błyska w jego oczach. Szarość na sekundę ustępuje bursztynowi, zanim znów staje się stalowa.

Ten sam bursztyn, który widzę we własnych oczach, gdy pojawia się mój wilk.

Kolor, który mają też hybrydy.

Winda ożywa, a chwilę później drzwi otwierają się na chaos — trenerzy krzyczą, zawodnicy krążą, mecz za chwilę. Dźwięk zalewa nas falą, ale nie mogę się ruszyć.

Nie mogę oderwać wzroku od niemożliwej rzeczy, którą właśnie widziałam w jego oczach. „Rhys…”

Wychodzi z windy bez słowa, bez odwracania się i znika w chaosie, jakby nic się nie wydarzyło.

Jakby nie trzymał mnie przed chwilą w najgorszym bólu mojego życia.

Jakbym nie widziała, jak jego oczy zmieniają się w wilczy bursztyn na twarzy wampira.

Stoję owinięta jego kurtką, jego zapach na mojej skórze, jego ciepło wciąż na ramionach.

Rhys Vance nie jest tym, za kogo się podaje. Bursztyn w jego oczach, to jak dokładnie wiedział, jak pokierować moją przemianą, ta ciemność pod jego zapachem, która nie powinna tam być — coś ukrywa.

Coś na tyle wielkiego, że może go zniszczyć, jeśli wyjdzie na jaw. I teraz tylko ja o tym wiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Halfblooded Princess

Halfblooded Princess

48 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

48

Treść

Aa