Ostatni gwizdek rozcina powietrze, a stadion eksploduje. Drużyna Graysona wygrywa jednym punktem—kopnięciem na bramkę w ostatnich trzydziestu sekundach, które wprawia złoto-czarną sekcję w histerię.
Obserwuję z linii bocznej, jak mój brat zostaje uniesiony na ramionach kolegów z drużyny, złocisty i doskonały, zwycięski bohater, który dostarczył dokładnie to, czego wszyscy oczekiwali.
A ja wciąż mam na sobie kurtkę Rhysa.
Srebrno-karmazynowy materiał ciąży na moich ramionach, a jego zapach oplata mnie jak sekret, którego nie mogę ukryć.
Muszę odejść, zanim ktoś zauważy. Zanim ktoś zapyta, dlaczego córka głównego trenera, półkrwi, pachnie jak kapitan drużyny przeciwników.
„Sloane.”
Mój brat pojawia się obok mnie, wciąż spocony po meczu. Jego nozdrza rozszerzają się raz, drugi, zanim jego wzrok opada na kurtkę, a zwycięstwo znika z jego twarzy.
Jego dłoń ląduje na moim ramieniu—mocny uścisk, który z daleka wygląda na opiekuńczy. Nie przestaje iść, dopóki nie znajdziemy się za szopą na sprzęt, poza zasięgiem wzroku i słuchu.
„Dlaczego pachniesz jak Rhys Vance?”
„Było mi zimno.” Trzymam głos bez emocji. „Dał mi swoją kurtkę.”
„Dał ci swoją kurtkę.” Grayson patrzy na mnie, jakbym ogłosiła, że dołączam do kultu wampirów. „Rhys Vance. Ten sam Rhys Vance, którego wampiry wyrzuciły ci obiad na podłogę, a on patrzył.”
„Nie czułam się dobrze. Pomógł mi.”
„Pomógł ci.” Zaciska palce na nasadzie nosa—ten sam gest, który wykonuje nasz ojciec, gdy próbuje nie stracić panowania. „Nie możesz być aż tak głupia, Sloane. Vance jest niebezpieczny. To manipulator, który wykorzysta wszystko—każdego—przeciwko swoim rywalom.”
„Włącznie z naiwnymi siostrami, które nie wiedzą lepiej?”
„Włącznie z naiwnymi siostrami, które nie wiedzą lepiej.” Odbija moje słowa bez mrugnięcia okiem. „Jeżeli Rhys zwraca na ciebie uwagę, to dlatego, że chce mnie zranić przez ciebie. Jesteś dla niego narzędziem, słabością. Rozumiesz to?”
Moje paznokcie wbijają się w dłonie. „Czy w ogóle zauważyłeś, że zniknęłam podczas meczu?”
Marszczy brwi. „Co?”
Utknęłam w windzie—a wiesz, co robią mi małe przestrzenie. Nie mogłam oddychać. Byłam—” Przerywam, zanim powiem za dużo. „Potrzebowałam pomocy, Grayson. Zauważyłeś, że mnie nie było?”
„Skupiałem się na wygranej.” Mówi to, jakby to było oczywiste. Jakby to wszystko tłumaczyło. „Drużyna mnie potrzebowała.”
„Drużyna.” Podchodzę bliżej, a mój głos jest bardziej stabilny niż moje dłonie. „To zabawne. Bo ten podły, manipulujący drań zauważył. Był przy mnie, kiedy się rozsypywałam. Pomógł mi, gdy nikt inny nie chciał.”
„Sloane…”
„Gdzie byłeś, wielki bracie?” Słowa drapią mi gardło. „Prowadziłeś drużynę do zwycięstwa jednym punktem, gdy twoja naiwna siostra cierpiała sama?”
Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy—pęknięcie, cień brata, którym mógłby być, gdyby nasza rodzina nie była taka… popsuta. Potem znowu twardnieje w to samo zimne zobojętnienie, na które patrzę całe życie.
„Rhys ci pomógł, bo mu się to opłacało.” Jego głos staje się płaski. „Wampiry nie robią niczego bez powodu, nie myl strategii z uprzejmością.”
„A jaka jest twoja wymówka?”
Nie odpowiada, tylko odwraca się i odchodzi.
„Oddaj tę pieprzoną kurtkę,” rzuca przez ramię. „I trzymaj się z dala od Rhysa, nie mam czasu sprzątać twoich bałaganów.”
Patrzę, jak znika za rogiem—złocisty, zwycięski i zupełnie niezdolny zobaczyć we mnie kogoś innego niż problem do zarządzania.
Kiedy wracam do swojego pokoju w akademiku, jest ciemno. Zamykam drzwi na klucz, siadam na łóżku i otwieram służbowy laptop Blackmoor. Każdy student go dostaje—podłączony bezpośrednio do Veilu, zamkniętej sieci nadnaturalnej społeczności. Informacje, których potrzebuję, nie istnieją w ludzkim internecie.
Pasek wyszukiwania miga na mnie, zanim wpisuję „nadnaturalne hybrydy” i wciskam enter, zanim zdążę się rozmyślić.
Wyniki zalewają ekran. Setki artykułów, forów, prac naukowych—wszystko dokumentujące rozmaite kombinacje istniejące w naszym świecie.
Wampir-człowiek. Wilkołak-fae. Wiedźma-zmiennokształtny. Każda z własnym piętnem, własnymi trudnościami, własnym starannie ustalonym miejscem w hierarchii akceptowalnych linii krwi.
Przewijam dalej, mijając te powszechne, mijając też takie jak ja—pół-człowiek, pół-wilk, tolerowany, ale nigdy nieakceptowany. Wtedy to znajduję.
Hybrydy wampir-wilkołak: Zakazane połączenie.
Mój palec zawisa nad linkiem, klikam, a artykuł ładuje się z paskiem ostrzegawczym u góry: Ta treść zawiera odniesienia do historycznej przemocy i praktyk eksterminacyjnych.
Czytam mimo to, puls dudni mi w uszach.
Hybryda wampira i wilkołaka jest uważana za najbardziej niebezpieczną i pogardzaną kombinację w nadnaturalnym społeczeństwie. W przeciwieństwie do innych typów hybryd, które są jedynie napiętnowane, hybrydy W-W są aktywnie eliminowane po urodzeniu, gdy tylko zostaną odkryte. Połączenie wampirzej nieśmiertelności z wilkołaczymi zdolnościami przemiany tworzy nieprzewidywalny i potencjalnie niekontrolowany byt.
Większość pradawnych linii krwi, w tym rodzina Vance’ów, ma ścisłe protokoły wykrywania i eliminowania takich anomalii, zanim zdążą dorosnąć.
Zamykam laptopa. Ręce mi się trzęsą.
Rodzina Vance’ów ze swoimi protokołami, obsesją na punkcie czystości linii krwi, historią eliminowania anomalii zanim dojrzeją.
Rhys nie może nim być, to niemożliwe. Vance’owie nigdy nie pozwoliliby, by coś takiego przetrwało, nie mówiąc już o osiągnięciu sukcesu. Nie mówiąc już o zostaniu kapitanem ich drużyny futbolowej.
Pewnie jest po prostu półkrwi, tak jak ja. Wampir-człowiek, ukrywający swoją ludzką słabość za tą zimną, doskonałą maską. To tłumaczyłoby bursztynowy błysk w jego oczach.
Półkrwi rozpoznają się nawzajem, nawet jeśli udajemy, że jest inaczej.
Wyciągam jego kurtkę z torby i dotykam miękkiego materiału palcami. Jego zapach przylega do kołnierza—zimny, drogi i coś ciemniejszego pod spodem, co poczułam w windzie.
Coś, co nie pasowało do zwykłego, miedzianego zapachu wampira.
Przyciskam ją do twarzy, zanim zdążę się powstrzymać, i wdycham go. Zamykam oczy i nienawidzę się za to, jak bardzo daje mi to poczucie bezpieczeństwa. Nienawidzę, że jego zapach na mojej skórze bardziej przypomina dom, niż kiedykolwiek zrobiła to moja własna rodzina.
Dręczył mnie. Nazywał mnie kundlem. Mówił, że się przeze mnie brzydzi.
Ale pamiętam jego dłonie na moich ramionach, gdy moje kości łamały się nie tak, jak powinny. Jego głos przebijający się przez ból, spokojny i pewny, prowadzący mnie przez przemianę, której nie powinien rozumieć.
Grayson mówi, że Rhys mi pomógł z wyrachowania. Może ma rację. Może wampiry nie robią niczego, nie kalkulując zysków.
Ale strategia nie tłumaczy, skąd Rhys wiedział, jak wygląda przemiana hybrydy. Strategia nie tłumaczy, dlaczego jego oczy zabłysły bursztynowo—tak samo jak moje.
Ostrożnie składam kurtkę i kładę ją na poduszce. Jego zapach będzie w mojej pościeli do rana. Powinnam się tym przejmować. Nie przejmuję się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dwa wilki czekają na mnie przed moim akademikiem, kiedy w poniedziałek rano otwieram drzwi.
— Rozkaz Graysona — mówi wyższy z nich, zanim zdążę zapytać. — Teraz jesteśmy twoją eskortą.
— Moją eskortą. Zaciskam pasek torby, aż skóra wbija mi się w dłoń. — Chcesz powiedzieć: niańkami?
— Nazywaj to, jak chcesz. — Wzrusza ramionami, idąc obok mnie. — Gdzie ty, tam my.
I tak jest. Idą za mną na śniadanie. Na pierwsze zajęcia. Pod toaletę, gdzie czekają na zewnątrz jak gargulce z problemem do świata. Do lunchu przestaję próbować ich zgubić.
Do kolacji nawet ich nie zauważam. Bo myślami jestem zupełnie gdzie indziej.
Jestem na zajęciach z Historii Nadnaturalnych, kiedy łapię się na tym, że już piąty raz w ciągu dziesięciu minut gapię się na tył głowy Rhysa.
Jego ciemne włosy lekko się kręcą na karku. Jego ramiona poruszają się, gdy pisze, mięśnie przesuwają się pod mundurową marynarką. Zmuszam się, by wrócić wzrokiem do notatek, ale słowa zlewają mi się w plamę.
Hybrdy wampirzo-ludzkie się nie przemieniają.
Spędziłam ostatnią noc na potwierdzaniu tego, przewijając artykuł za artykułem, aż piekły mnie oczy. Dziedziczą żądzę krwi, wrażliwość na słońce, czasem wydłużone życie — ale nigdy przemianę.
Ich ludzka krew rozcieńcza wampirze cechy. Nie dodaje nowych.
Nie ma powodu, by półwampir wiedział to, co wiedział Rhys w tej windzie, by rozumiał dokładnie, jak ból przechodzi przez ciało uwięzione między formami.
Chyba że wcale nie jest półwampirem.
Patrzę na niego teraz inaczej. Jak przesuwa krwisty stek po talerzu podczas lunchu, nigdy go nie jedząc, podczas gdy inni wampirzy rozkoszują się swoimi.
Jak jego szczęka zaciska się, gdy ktoś rzuca żartem o hybrydach-potworach — mięsień drga, po czym maska wraca na miejsce.
Jak jego oczy błysną bursztynem, gdy się złości — tym samym bursztynem co moje.
Siada na krześle bezpośrednio przede mną, tak blisko, że jego zapach wdziera mi się w przestrzeń. Chłodny i drogi, z czymś ciemniejszym pod spodem. Rhys odchyla się na krześle, aż jego ramiona niemal dotykają mojego biurka.
Potem podaje mi notatkę do tyłu, nie odwracając się.
Rozwijam ją pod ławką, puls przyspiesza mi w gardle. Jego pismo jest ostre, agresywne, każda litera wyryta w papierze, jakby zła na alfabet.
'Twój brat trzyma cię na krótkiej smyczy, jak widać. Suczka lubi swoją klatkę?'
Co za tupet. Biorę długopis i naciskam tak mocno, że wgniatam papier.
'Książę wampirów lubi udawać, że ma kły, choć oboje wiemy, co jest pod spodem?'
Stukam go w ramię i podaję notatkę do przodu, obserwując, jak jego ramiona sztywnieją, gdy czyta. Potem jego dłoń miażdży kartkę w pięści, kłykcie bieleją na zgniecionym papierze.
Nie odwraca się przez resztę zajęć, nie rusza się, nie oddycha, o ile mogę ocenić. Dobrze, niech się z tym kisi.
Dzwonek rozbrzmiewa, a on już wstaje, zanim dźwięk zgaśnie. Jestem trzy kroki za nim, moi wilczy eskortowcy podążają daleko z tyłu.
Łapie mnie za ramię na korytarzu — uścisk zimny, miażdżący — i wciąga mnie w niszę, zanim zdążę zaprotestować.
Moja eskorta zostaje przy wejściu na korytarz. Nie wtrącą się w sprawy wampirów, nie zaryzykują incydentu, który mógłby przerodzić się w coś politycznego.
— W jaką grę grasz? — Jego głos jest niski, ledwie powstrzymywany.
— W nic nie gram. — Patrzę mu prosto w oczy bez mrugnięcia. — Jeszcze.
— Jeszcze. — Podchodzi bliżej, przyciska mnie do ściany. — Co to znaczy?
— Znaczy, że obserwuję. Zbieram informacje. — Unoszę podbródek, nie zamierzając się cofnąć. — Czekam, co będzie dalej.
Jego oczy błyskają bursztynem — tylko na sekundę, wystarczająco, by wszystko potwierdzić. Szarość przelewa się w złoto, wraca w stal, ale widziałam to.
— Popełniasz błąd. — Każde słowo wycięte z lodu.
— Tak? — Utrzymuję głos równy, choć serce próbuje przebić mi żebra. — Bo z mojego punktu widzenia tylko jedna osoba w tej rozmowie coś ukrywa.
Jego dłoń uderza w ścianę obok mojej głowy i drgam — nie mogę się powstrzymać — ale nie odwracam wzroku. — Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
— To wyjaśnij mi to. — Nie spuszczam z niego oczu. — Wyjaśnij, jak to możliwe, że czystokrwisty wampir wie dokładnie, jak czuje się hybryda w trakcie przemiany. Wyjaśnij, czemu twoje oczy właśnie zrobiły się wilczo-bursztynowe. Wyjaśnij—
— Przestań. — Słowo wychodzi zduszone.
— Dlaczego pomogłeś mi w tej windzie, kiedy powinieneś był pozwolić mi cierpieć?
Między nami rozciąga się cisza, jego klatka piersiowa unosi się i opada zbyt szybko, a ręka wciąż wsparta o ścianę zamyka mnie w pułapce. Z tej odległości widzę pęknięcie w jego masce — strach pod gniewem.
— Mogłabym cię zniszczyć — mówię cicho. — Jedno słowo do odpowiedniej osoby i wszystko, co zbudowałeś, runie.
— To czemu jeszcze tego nie zrobiłaś?
To pytanie mnie zaskakuje i nie mam odpowiedzi — żadnej, którą chciałabym wypowiedzieć na głos.
— Jeszcze nie zdecydowałam, co zrobię — odpowiadam.
Śmieje się, ale bez cienia wesołości. Odsuwa rękę od ściany, Rhys robi krok w tył, zwiększając dystans, a jego twarz zamyka się w czymś chłodnym i opanowanym.
— Kiedy planujesz oddać mi moją kurtkę?
Zmiana tematu jest tak nagła, że aż mnie zatyka. — Co?
— Moją kurtkę. — Jego głos staje się płaski. — Tę, w której sypiasz. Czuję jej zapach na tobie.
Płonę ze wstydu. Rzeczywiście w niej sypiam — jej zapach pomaga mi zasnąć, ale nigdy się do tego nie przyznam. — Jeszcze się nie zdecydowałam.
Coś miga w jego oczach. Nie złość tym razem, coś ciemniejszego. Bardziej głodnego.
— Zatrzymaj ją.
Pochyla się, tak blisko, że jego oddech muskają moją twarz.
— Za każdym razem, gdy ją założysz, pomyślisz o mnie. Za każdym razem, gdy zaczerpniesz powietrza, przypomnisz sobie, co zrobiłem dla ciebie w tej windzie. — Jego głos cichnie do szeptu. — I będziesz się zastanawiać, co jeszcze mógłbym ci zrobić.
Odsuwa się i odchodzi, zanim zdążę odpowiedzieć. Zostaję przyciśnięta do ściany, serce wali mi w piersi, a jego zapach wciąż przylega do mojej skóry. Moja wilcza eskorta pojawia się w wejściu do niszy, wyglądają na znudzonych.
— Wszystko w porządku? — pyta wyższy.
— Tak. — Głos mam bardziej pewny siebie, niż powinnam. — Wszystko w porządku.
Odsuwam się od ściany i ruszam, a oni idą za mną, nieświadomi bomby, która właśnie wybuchła w tej wnęce.
Mam coś na Rhysa Vance’a — jego sekret, schowany pod językiem jak broń, o którą nie prosiłam.
I właśnie jasno dał mi do zrozumienia, że nie zamierza mnie błagać, żebym go zatrzymała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ostatni gwizdek brzmi jak dzwon śmierci.
Wilki Graysona miażdżą Kły dwunastoma punktami—dwa przyłożenia w ostatnich dziesięciu minutach, podczas gdy obrona Rhysa rozpada się wokół niego.
Stałam na linii bocznej z moją podkładką, udając, że jestem do czegoś potrzebna, patrząc, jak złoto-czarna sekcja wybucha radością, podczas gdy książę wampirów stoi samotnie na pięćdziesiątym jardzie.
Jego koledzy z drużyny przechodzą obok niego bez spojrzenia, a ich trener nawet nie sili się na mowę pocieszenia. Po prostu stoi, sztywne ramiona, wpatrzony w tablicę wyników, jakby mógł zmienić cyfry samą siłą woli.
Wtedy przez stadion rozbrzmiewa głos dyrektora.
"Grayson Imler poprowadzi połączoną drużynę na mistrzostwach regionalnych. Gratulacje!"
Gromkie brawa i widzę mojego ojca, promieniejącego jakby ktoś wręczył mu słońce. Złoty wilk przyjmuje swą koronę z pokorną wdzięcznością, która zwodzi wszystkich oprócz mnie.
Znam ten uśmiech, znam satysfakcję ukrytą pod nim.
"Pełny skład połączonej drużyny przedstawia się następująco..." Wyłączam się na imionach, aż ostatnie spada jak granat. "Rhys Vance."
Tłum cichnie na jedno bezdechowe uderzenie serca, po czym szepty rozlewają się jak pożar.
Książę wampirów się załapał—ledwo, pewnie—co oznacza, że będzie grał pod dowództwem Graysona, wykonywał rozkazy swojego największego rywala, służył wilkowi, który właśnie publicznie go zniszczył.
Grayson podchodzi prosto do Rhysa i klepie go w ramię, jakby byli starymi przyjaciółmi.
"Cieszę się, że najlepszy wampir dostał się do drużyny." Jego głos niesie się po stadionie, ustawiony na maksymalny efekt. "Nie mogę się doczekać, aż nauczę cię, jak wygląda prawdziwe przywództwo."
Śmiech przetacza się przez tłum, a Rhys nie drgnie, nie mrugnie, ale widzę, jak jego dłonie zaciskają się w pięści wzdłuż ciała. Znam to uczucie—żyję z nim, odkąd pojawiłam się w tej szkole.
Tłum się rozprasza, a ja wymykam się, zanim ktokolwiek zauważy, że córka głównego trenera nie świętuje. Moi eskortujący są rozproszeni chaosem zwycięstwa, pewnie sądząc, że będę trzymać się ojca jak grzeczny półkrwi.
Myślą źle.
Odnajduję Rhysa w pustym korytarzu przy sali treningowej. Stoi plecami do mnie, sztywne ramiona, jedną dłoń opiera o ścianę, jakby musiał się na niej wesprzeć, by nie upaść.
Świetlówki rzucają ostre cienie na jego srebrno-karmazynową koszulkę—barwy przegranej drużyny, teraz tylko przypomnienie wszystkiego, co poszło nie tak.
"Przyszłaś popatrzeć, jak upadły książę liże rany?" Jego głos jest płaski, kierowany do ściany, nie do mnie.
"Nie." Moje kroki odbijają się echem w ciszy, gdy zbliżam się do niego. "Przyszłam porozmawiać."
"O czym?" Nadal się nie odwraca. "O mojej spektakularnej porażce? O moim nowym stanowisku tresowanego psa twojego brata? A może przyszłaś się chełpić—półkrwi w końcu widzi, jak książę wampirów upada."
"O windzie."
To sprawia, że się odwraca. Jego szare oczy są zimne, ale pod powierzchnią coś pęka—coś surowego, co desperacko próbuje ukryć. Ręce ma nadal zaciśnięte w pięści, aż bieleją kostki.
"Co z nią?"
"Pomogłeś mi." Patrzę mu w oczy. "Gdy się rozpadałam, gdy nikomu innemu by nie zależało, to ty mnie przez to przeprowadziłeś. Wiedziałeś dokładnie, czego potrzebuję."
"I co z tego?"
"Widziałam cię dziś wieczorem." Podchodzę bliżej. "Widziałam, jak twoja obrona się sypie, twoi koledzy unikają twojego wzroku, a mój brat upokarza cię na oczach całej szkoły."
Jego szczęka się zaciska, pod skórą drga mięsień. "Twój punkt?"
"Rozpoznałam ten wyraz na twojej twarzy—ten, w którym trzymasz się w całości, bo rozpadnięcie się nie wchodzi w grę."
Zatrzymuję się kilka kroków od niego.
"Byłeś przy mnie, gdy się rozsypywałam. Może chcę się odwdzięczyć."
Śmieje się—ostry, gorzki dźwięk odbijający się od betonowych ścian. "Chcesz mi pomóc? Półkrwi kundel chce ratować księcia wampirów?"
"Półkrwi kundel wie, jak to jest być samemu w pokoju pełnym ludzi, którzy cię nienawidzą."
Nie reaguję na jad w jego głosie.
"Mój brat kontroluje każdą część mojego życia. Jego wataha chodzi za mną wszędzie—widziałeś ich, moich osobistych strażników. Nie mam tu nikogo. Żadnych sojuszników. Żadnych przyjaciół. Tylko rodzinne nazwisko, które znaczy, że jestem albo plamą do ukrycia, albo narzędziem do wykorzystania."
Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy. Szyderstwo znika, zastąpione czymś, co prawie przypomina zrozumienie.
"Brzmi tragicznie." Ale jego głos stracił ostrość. "Co to ma wspólnego ze mną?"
"Jesteśmy tacy sami, Rhys." Pozwalam tym słowom wybrzmieć. "Oboje udajemy, że jesteśmy kimś, kim nie jesteśmy. Oboje ukrywamy, kim naprawdę jesteśmy, bo alternatywą jest zniszczenie."
Jego szczęka się napina, mięsień w policzku drga raz, dwa razy.
"Chcę ochrony." To słowo wisi między nami jak wyzwanie. "Przed prześladowaniem. Przed kontrolą Graysona. Przed tym wszystkim."
"Ochrony." Zbliża się, a ja wyczuwam jego zapach—chłodny i luksusowy, zmieszany z trawą, potem i czymś ciemniejszym pod spodem. "A co dokładnie oferujesz w zamian?"
"Wiem, kim jesteś, Rhys."
Zastyga. Kompletnie, nienaturalnie nieruchomy.
"Domyśliłam się sama," ciągnę, utrzymując równy głos, choć puls bije mi w żebrach jak młotem. "Bursztyn w twoich oczach. To, że wiedziałeś o przemianach hybrydów. To, jak przeprowadziłeś mnie przez tę zmianę, jakbyś robił to tysiąc razy wcześniej."
"Nic nie wiesz."
"Wiem wystarczająco."
Patrzę mu w oczy, modląc się, by nie słyszał, jak mocno bije mi serce. Prawda jest taka, że nie wiem—nie na pewno. Mam teorie, podejrzenia, kawałki, które nie do końca do siebie pasują. Ale on o tym nie wie.
"I oferuję ci, że cokolwiek to jest, zostanie zakopane na zawsze. Nikt się nigdy nie dowie. Nie ode mnie."
Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy—pęknięcie w lodzie, błysk czegoś, co prawie przypomina nadzieję. Otwiera usta, by odpowiedzieć, gdy po korytarzu rozlegają się kroki.
Rhys odsuwa się, jakbym go sparzyła, a maska opada na jego twarz tak szybko, że aż imponująco—zimna obojętność, arystokratyczna nuda, idealny książę wampirów, którego nigdy nie przyłapano by w pustym korytarzu z półkrwią.
Grupa zawodników skręca za róg, śmiejąc się z czegoś z meczu. Gdy nas zauważają, Rhys już patrzy przeze mnie, jakbym była ze szkła.
"Gratulacje z okazji zwycięstwa twojego brata," mówi głośno, by usłyszeli. Jego głos to czysty lód, wszelki ślad wrażliwości zniknął. "Jestem pewien, że rodzina Imlerów jest bardzo dumna."
Mija mnie bez kolejnego spojrzenia, jego ramię muska moje na tyle mocno, by wydawało się to celowe.
Patrzę, jak znika za rogiem, srebrno-karmazynowa koszulka pochłonięta przez cienie.
Zawodnicy mijają mnie z ciekawskimi spojrzeniami—córka trenera sama na korytarzu z kapitanem wampirów, to wzbudzi plotki—ale trzymam kamienną twarz, dopóki nie znikną.
Moi eskortujący pojawiają się na końcu korytarza, na twarzach już maluje się podejrzliwość. "Gdzie byłaś?"
"W łazience." Ruszam w ich stronę, starając się trzymać głos na wodzy. "Kolejka była długa."
Nie wierzą mi, widzę to po tym, jak wymieniają spojrzenia, jak ten wyższy rozszerza nozdrza, jakby próbował wyczuć zapach.
Ale nie naciskają—są tu, by mnie pilnować, nie przesłuchiwać—i ruszają za mną, gdy kieruję się do wyjścia.
Rhys nie powiedział "tak", ale nie powiedział też "nie".
Nie wyśmiał mnie, nie zagroził, że mnie zniszczy za to, że znam jego sekret.
Przez jeden niechroniony moment, zanim przeszkodziły nam kroki, zobaczyłam coś za jego maską—coś, co wyglądało prawie jak ulga. Jakby czekał, aż ktoś go w końcu dostrzeże.
Znajdę go znowu. I następnym razem nie pozwolę mu odejść bez odpowiedzi.
Przesuń w górę, aby kontynuować