passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Halfblooded Princess - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Halfblooded Princess

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Sloane

Stadion brzmi, jakby oddychał.

Tysiące głosów stapiają się w jeden ryk, złoto i srebro rozcinają tłum jak rana, która nie chce przestać krwawić.

Od trzech godzin zajmuję się logistyką — taszczę sprzęt, dolewam wodę do stacji, sprawdzam i ponownie sprawdzam zapasy medyczne, podczas gdy mój ojciec wrzeszczy rozkazy do swojego zestawu słuchawkowego i udaje, że jestem tylko kolejnym członkiem personelu.

„Sloane.” Jego dłoń chwyta mnie za ramię, gdy przechodzę obok. „Apteczka na poziom stadionu. Natychmiast. I trzymaj się z daleka, gdy zacznie się mecz.”

Trzymaj się z daleka.

Rodzinne motto Imlerów, przynajmniej jeśli chodzi o mnie.

Dwadzieścia minut do rozpoczęcia meczu, a główne schody są zapchane kibicami, którzy pewnie podeptaliby półkrwi dla zabawy, więc kieruję się do windy serwisowej.

Drzwi się otwierają i żołądek podchodzi mi do gardła.

Rhys stoi w środku, wciąż w stroju na rozgrzewkę. Srebro i karmazyn rozciągnięte na ramionach, które wydają się w tej ciasnej przestrzeni jeszcze szersze. Jego szare oczy spotykają się z moimi.

Coś tam mignęło — irytacja albo ten szczególny rodzaj pogardy, który zarezerwował tylko dla mnie.

„Jedziesz w dół?” Jego głos jest płaski, znudzony — jakbym była niedogodnością, którą już go zmęczyłam.

Powinnam poczekać na następną windę. Powinnam zrobić cokolwiek, tylko nie wchodzić do metalowego pudełka z wampirem, który powiedział, że go brzydzę. Ale mecz zaczyna się za dwadzieścia minut.

„Oczywiście.” Wchodzę do środka, przyciskając się do najdalszej ściany.

Drzwi się zamykają, a winda rusza w dół, metal jęczy wokół nas jakby protestował przeciwko naszej obecności. Żadne z nas się nie odzywa, a ja wbijam wzrok w liczby pięter malejące na wyświetlaczu, ale czuję go nawet bez patrzenia.

Chłód bijący od jego skóry, ciężar jego obecności wypełniający każdy centymetr tej przestrzeni. Serce bije mi za szybko i powtarzam sobie, że to przez ciasnotę.

To tylko ściany, które się zbliżają. Sufit za nisko. Powietrze za gęste.

Nagle winda szarpie i staje.

Mechaniczny jęk rozchodzi się szybami, zanim światła zamigają raz, drugi i gasną całkowicie. Włącza się oświetlenie awaryjne, wszystko tonie w czerwieni.

„Nie.” Słowo wyrywa mi się, zanim zdołam je powstrzymać. „Nie, nie, nie…”

„Spokojnie.” Jego głos dochodzi gdzieś z mojej lewej. „Awaria prądu, zaraz to naprawią.”

„Kiedy zaraz?” Mocniej przyciskam się do ściany. Ściany są bliżej. Zdecydowanie bliżej. „Mecz zaczyna się za—”

„Naprawią.”

Ale nie potrafię się uspokoić, bo sufit opada, powietrza ubywa i nie mogę oddychać, nie mogę… Ból uderza w następnej sekundzie jak ostrze wbijające się w kręgosłup.

Słyszę trzask łamanych kości, dźwięk obrzydliwy w tej małej przestrzeni, mokry i zły. Plecy wyginają mi się w łuk, mięśnie rozrywają się i formują na nowo, i z przerażeniem uświadamiam sobie, co się dzieje.

Stres, klaustrofobia, jego bliskość… to wywołało moją przemianę.

„Nie…” Upadam na kolana, krzyk rozdziera mi gardło.

Mój wilk próbuje wydostać się na powierzchnię, rozpaczliwie chce się uwolnić, ale przemiana nie dobiega końca. Nigdy nie dobiega. Utknęłam między formami, kości łamią się nieprawidłowo, agonia rozrywa każdy nerw, jaki posiadam.

„Przestań z tym walczyć.”

Spodziewam się, że będzie patrzył, jak cierpię. Że będzie się tym delektował. Zamiast tego klęka obok mnie. Jego dłonie obejmują moje ramiona — zimne, pewne, kotwiczące.

„Walczysz z przemianą. Przestań.”

„Nie mogę…” Kolejny trzask. Kolejna fala bólu, która wymazuje mi obraz sprzed oczu. „Ona nigdy się nie kończy, nigdy…”

„Bo się jej boisz.” Jego twarz jest tuż przy mojej. Szare oczy wpatrują się w bursztynowe, które czuję, jakby wypływały do moich własnych. „To nie krew ludzka jest problemem. To twój strach.”

„Nic nie wiesz…”

„Oddychaj.” Jego głos przecina ból jak nóż dym. „Wdech nosem. Zatrzymaj. Pozwól przemianie się dokonać. Nie walcz.”

„Skąd to wiesz?” Słowa wychodzą zdławione, połamane. „Skąd ty…”

„ Oddychaj , Sloane.”

Jego dłonie mocniej zaciskają się na moich ramionach i robię to, co mówi, bo nie mam wyboru, bo ból mnie oślepia, a jego głos jest jedynym, co przez to przebija.

Wdycham powietrze. Wstrzymuję. Przestaję walczyć.

Przemiana się kończy i po raz pierwszy w życiu jestem wilkiem do końca.

Cztery łapy, futro, wyostrzone zmysły przez które winda pachnie metalem i krwią i nim . Zimową aurą i czymś ciemniejszym pod spodem, czymś, co nie powinno być częścią zapachu wampira.

Ból znika, ustępując czemuś, co przypomina wolność. Ale rzeczywistość powraca razem ze świadomością, że nie mogę tak zostać.

Odwrócenie przemiany jest gorsze. Kości przekształcają się, futro znika, skóra odrasta na mięśniach, które krzyczą z bólu. Gdy to się kończy, znów jestem człowiekiem — naga, drżąca, ubrania rozdarte na strzępy wokół mnie.

Rhys nie gapi się. Jego oczy pozostają utkwione w mojej twarzy, szczęka zaciśnięta, dłonie ciągle unoszą się przy moich ramionach, jakby nie był pewien, czy zaraz się nie przewrócę.

W jednym płynnym ruchu zdejmuje kurtkę drużyny i narzuca mi ją na ramiona. Jego dłonie zostają przy mnie o chwilę za długo. Kurtka nasiąknięta jest jego zapachem.

„Dziękuję…” Mój głos jest ochrypły. Zniszczony.

Cofa się, robiąc dystans, a jego wyraz twarzy zamyka się w czymś, czego nie umiem odczytać. Pytanie pali mnie w piersi i wiem, że nie powinnam go zadawać.

Powinnam przyjąć pomoc, milczeć i udawać, że nie zauważyłam tego, co zauważyłam.

„Skąd wiedziałeś?” Słowa i tak wymykają się z ust. „Skąd czystokrwisty wampir wie dokładnie, jak wygląda hybrydowa przemiana?”

Jego szczęka się napina. „Trafiony-zatopiony.”

„Bzdura.” Zaciskam kurtkę mocniej wokół siebie. „Wiedziałeś dokładnie, kiedy oddychać. Wiedziałeś, że z tym walczę, zanim ja sama to pojęłam. Wiedziałeś—”

„Przestań.”

„Nie.” Podnoszę się chwiejnie na nogi. Drżą, ale stoję. „Przeprowadziłeś mnie przez to tak, jakbyś już to robił. Jakbyś… czuł to kiedyś.”

Coś błyska w jego oczach. Szarość na sekundę ustępuje bursztynowi, zanim znów staje się stalowa.

Ten sam bursztyn, który widzę we własnych oczach, gdy pojawia się mój wilk.

Kolor, który mają też hybrydy.

Winda ożywa, a chwilę później drzwi otwierają się na chaos — trenerzy krzyczą, zawodnicy krążą, mecz za chwilę. Dźwięk zalewa nas falą, ale nie mogę się ruszyć.

Nie mogę oderwać wzroku od niemożliwej rzeczy, którą właśnie widziałam w jego oczach. „Rhys…”

Wychodzi z windy bez słowa, bez odwracania się i znika w chaosie, jakby nic się nie wydarzyło.

Jakby nie trzymał mnie przed chwilą w najgorszym bólu mojego życia.

Jakbym nie widziała, jak jego oczy zmieniają się w wilczy bursztyn na twarzy wampira.

Stoję owinięta jego kurtką, jego zapach na mojej skórze, jego ciepło wciąż na ramionach.

Rhys Vance nie jest tym, za kogo się podaje. Bursztyn w jego oczach, to jak dokładnie wiedział, jak pokierować moją przemianą, ta ciemność pod jego zapachem, która nie powinna tam być — coś ukrywa.

Coś na tyle wielkiego, że może go zniszczyć, jeśli wyjdzie na jaw. I teraz tylko ja o tym wiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Ostatni gwizdek rozcina powietrze, a stadion eksploduje. Drużyna Graysona wygrywa jednym punktem—kopnięciem na bramkę w ostatnich trzydziestu sekundach, które wprawia złoto-czarną sekcję w histerię.

Obserwuję z linii bocznej, jak mój brat zostaje uniesiony na ramionach kolegów z drużyny, złocisty i doskonały, zwycięski bohater, który dostarczył dokładnie to, czego wszyscy oczekiwali.

A ja wciąż mam na sobie kurtkę Rhysa.

Srebrno-karmazynowy materiał ciąży na moich ramionach, a jego zapach oplata mnie jak sekret, którego nie mogę ukryć.

Muszę odejść, zanim ktoś zauważy. Zanim ktoś zapyta, dlaczego córka głównego trenera, półkrwi, pachnie jak kapitan drużyny przeciwników.

„Sloane.”

Mój brat pojawia się obok mnie, wciąż spocony po meczu. Jego nozdrza rozszerzają się raz, drugi, zanim jego wzrok opada na kurtkę, a zwycięstwo znika z jego twarzy.

Jego dłoń ląduje na moim ramieniu—mocny uścisk, który z daleka wygląda na opiekuńczy. Nie przestaje iść, dopóki nie znajdziemy się za szopą na sprzęt, poza zasięgiem wzroku i słuchu.

„Dlaczego pachniesz jak Rhys Vance?”

„Było mi zimno.” Trzymam głos bez emocji. „Dał mi swoją kurtkę.”

„Dał ci swoją kurtkę.” Grayson patrzy na mnie, jakbym ogłosiła, że dołączam do kultu wampirów. „Rhys Vance. Ten sam Rhys Vance, którego wampiry wyrzuciły ci obiad na podłogę, a on patrzył.”

„Nie czułam się dobrze. Pomógł mi.”

„Pomógł ci.” Zaciska palce na nasadzie nosa—ten sam gest, który wykonuje nasz ojciec, gdy próbuje nie stracić panowania. „Nie możesz być aż tak głupia, Sloane. Vance jest niebezpieczny. To manipulator, który wykorzysta wszystko—każdego—przeciwko swoim rywalom.”

„Włącznie z naiwnymi siostrami, które nie wiedzą lepiej?”

„Włącznie z naiwnymi siostrami, które nie wiedzą lepiej.” Odbija moje słowa bez mrugnięcia okiem. „Jeżeli Rhys zwraca na ciebie uwagę, to dlatego, że chce mnie zranić przez ciebie. Jesteś dla niego narzędziem, słabością. Rozumiesz to?”

Moje paznokcie wbijają się w dłonie. „Czy w ogóle zauważyłeś, że zniknęłam podczas meczu?”

Marszczy brwi. „Co?”

Utknęłam w windzie—a wiesz, co robią mi małe przestrzenie. Nie mogłam oddychać. Byłam—” Przerywam, zanim powiem za dużo. „Potrzebowałam pomocy, Grayson. Zauważyłeś, że mnie nie było?”

„Skupiałem się na wygranej.” Mówi to, jakby to było oczywiste. Jakby to wszystko tłumaczyło. „Drużyna mnie potrzebowała.”

„Drużyna.” Podchodzę bliżej, a mój głos jest bardziej stabilny niż moje dłonie. „To zabawne. Bo ten podły, manipulujący drań zauważył. Był przy mnie, kiedy się rozsypywałam. Pomógł mi, gdy nikt inny nie chciał.”

„Sloane…”

„Gdzie byłeś, wielki bracie?” Słowa drapią mi gardło. „Prowadziłeś drużynę do zwycięstwa jednym punktem, gdy twoja naiwna siostra cierpiała sama?”

Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy—pęknięcie, cień brata, którym mógłby być, gdyby nasza rodzina nie była taka… popsuta. Potem znowu twardnieje w to samo zimne zobojętnienie, na które patrzę całe życie.

„Rhys ci pomógł, bo mu się to opłacało.” Jego głos staje się płaski. „Wampiry nie robią niczego bez powodu, nie myl strategii z uprzejmością.”

„A jaka jest twoja wymówka?”

Nie odpowiada, tylko odwraca się i odchodzi.

„Oddaj tę pieprzoną kurtkę,” rzuca przez ramię. „I trzymaj się z dala od Rhysa, nie mam czasu sprzątać twoich bałaganów.”

Patrzę, jak znika za rogiem—złocisty, zwycięski i zupełnie niezdolny zobaczyć we mnie kogoś innego niż problem do zarządzania.

Kiedy wracam do swojego pokoju w akademiku, jest ciemno. Zamykam drzwi na klucz, siadam na łóżku i otwieram służbowy laptop Blackmoor. Każdy student go dostaje—podłączony bezpośrednio do Veilu, zamkniętej sieci nadnaturalnej społeczności. Informacje, których potrzebuję, nie istnieją w ludzkim internecie.

Pasek wyszukiwania miga na mnie, zanim wpisuję „nadnaturalne hybrydy” i wciskam enter, zanim zdążę się rozmyślić.

Wyniki zalewają ekran. Setki artykułów, forów, prac naukowych—wszystko dokumentujące rozmaite kombinacje istniejące w naszym świecie.

Wampir-człowiek. Wilkołak-fae. Wiedźma-zmiennokształtny. Każda z własnym piętnem, własnymi trudnościami, własnym starannie ustalonym miejscem w hierarchii akceptowalnych linii krwi.

Przewijam dalej, mijając te powszechne, mijając też takie jak ja—pół-człowiek, pół-wilk, tolerowany, ale nigdy nieakceptowany. Wtedy to znajduję.

Hybrydy wampir-wilkołak: Zakazane połączenie.

Mój palec zawisa nad linkiem, klikam, a artykuł ładuje się z paskiem ostrzegawczym u góry: Ta treść zawiera odniesienia do historycznej przemocy i praktyk eksterminacyjnych.

Czytam mimo to, puls dudni mi w uszach.

Hybryda wampira i wilkołaka jest uważana za najbardziej niebezpieczną i pogardzaną kombinację w nadnaturalnym społeczeństwie. W przeciwieństwie do innych typów hybryd, które są jedynie napiętnowane, hybrydy W-W są aktywnie eliminowane po urodzeniu, gdy tylko zostaną odkryte. Połączenie wampirzej nieśmiertelności z wilkołaczymi zdolnościami przemiany tworzy nieprzewidywalny i potencjalnie niekontrolowany byt.

Większość pradawnych linii krwi, w tym rodzina Vance’ów, ma ścisłe protokoły wykrywania i eliminowania takich anomalii, zanim zdążą dorosnąć.

Zamykam laptopa. Ręce mi się trzęsą.

Rodzina Vance’ów ze swoimi protokołami, obsesją na punkcie czystości linii krwi, historią eliminowania anomalii zanim dojrzeją.

Rhys nie może nim być, to niemożliwe. Vance’owie nigdy nie pozwoliliby, by coś takiego przetrwało, nie mówiąc już o osiągnięciu sukcesu. Nie mówiąc już o zostaniu kapitanem ich drużyny futbolowej.

Pewnie jest po prostu półkrwi, tak jak ja. Wampir-człowiek, ukrywający swoją ludzką słabość za tą zimną, doskonałą maską. To tłumaczyłoby bursztynowy błysk w jego oczach.

Półkrwi rozpoznają się nawzajem, nawet jeśli udajemy, że jest inaczej.

Wyciągam jego kurtkę z torby i dotykam miękkiego materiału palcami. Jego zapach przylega do kołnierza—zimny, drogi i coś ciemniejszego pod spodem, co poczułam w windzie.

Coś, co nie pasowało do zwykłego, miedzianego zapachu wampira.

Przyciskam ją do twarzy, zanim zdążę się powstrzymać, i wdycham go. Zamykam oczy i nienawidzę się za to, jak bardzo daje mi to poczucie bezpieczeństwa. Nienawidzę, że jego zapach na mojej skórze bardziej przypomina dom, niż kiedykolwiek zrobiła to moja własna rodzina.

Dręczył mnie. Nazywał mnie kundlem. Mówił, że się przeze mnie brzydzi.

Ale pamiętam jego dłonie na moich ramionach, gdy moje kości łamały się nie tak, jak powinny. Jego głos przebijający się przez ból, spokojny i pewny, prowadzący mnie przez przemianę, której nie powinien rozumieć.

Grayson mówi, że Rhys mi pomógł z wyrachowania. Może ma rację. Może wampiry nie robią niczego, nie kalkulując zysków.

Ale strategia nie tłumaczy, skąd Rhys wiedział, jak wygląda przemiana hybrydy. Strategia nie tłumaczy, dlaczego jego oczy zabłysły bursztynowo—tak samo jak moje.

Ostrożnie składam kurtkę i kładę ją na poduszce. Jego zapach będzie w mojej pościeli do rana. Powinnam się tym przejmować. Nie przejmuję się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Dwa wilki czekają na mnie przed moim akademikiem, kiedy w poniedziałek rano otwieram drzwi.

— Rozkaz Graysona — mówi wyższy z nich, zanim zdążę zapytać. — Teraz jesteśmy twoją eskortą.

— Moją eskortą. Zaciskam pasek torby, aż skóra wbija mi się w dłoń. — Chcesz powiedzieć: niańkami?

— Nazywaj to, jak chcesz. — Wzrusza ramionami, idąc obok mnie. — Gdzie ty, tam my.

I tak jest. Idą za mną na śniadanie. Na pierwsze zajęcia. Pod toaletę, gdzie czekają na zewnątrz jak gargulce z problemem do świata. Do lunchu przestaję próbować ich zgubić.

Do kolacji nawet ich nie zauważam. Bo myślami jestem zupełnie gdzie indziej.

Jestem na zajęciach z Historii Nadnaturalnych, kiedy łapię się na tym, że już piąty raz w ciągu dziesięciu minut gapię się na tył głowy Rhysa.

Jego ciemne włosy lekko się kręcą na karku. Jego ramiona poruszają się, gdy pisze, mięśnie przesuwają się pod mundurową marynarką. Zmuszam się, by wrócić wzrokiem do notatek, ale słowa zlewają mi się w plamę.

Hybrdy wampirzo-ludzkie się nie przemieniają.

Spędziłam ostatnią noc na potwierdzaniu tego, przewijając artykuł za artykułem, aż piekły mnie oczy. Dziedziczą żądzę krwi, wrażliwość na słońce, czasem wydłużone życie — ale nigdy przemianę.

Ich ludzka krew rozcieńcza wampirze cechy. Nie dodaje nowych.

Nie ma powodu, by półwampir wiedział to, co wiedział Rhys w tej windzie, by rozumiał dokładnie, jak ból przechodzi przez ciało uwięzione między formami.

Chyba że wcale nie jest półwampirem.

Patrzę na niego teraz inaczej. Jak przesuwa krwisty stek po talerzu podczas lunchu, nigdy go nie jedząc, podczas gdy inni wampirzy rozkoszują się swoimi.

Jak jego szczęka zaciska się, gdy ktoś rzuca żartem o hybrydach-potworach — mięsień drga, po czym maska wraca na miejsce.

Jak jego oczy błysną bursztynem, gdy się złości — tym samym bursztynem co moje.

Siada na krześle bezpośrednio przede mną, tak blisko, że jego zapach wdziera mi się w przestrzeń. Chłodny i drogi, z czymś ciemniejszym pod spodem. Rhys odchyla się na krześle, aż jego ramiona niemal dotykają mojego biurka.

Potem podaje mi notatkę do tyłu, nie odwracając się.

Rozwijam ją pod ławką, puls przyspiesza mi w gardle. Jego pismo jest ostre, agresywne, każda litera wyryta w papierze, jakby zła na alfabet.

'Twój brat trzyma cię na krótkiej smyczy, jak widać. Suczka lubi swoją klatkę?'

Co za tupet. Biorę długopis i naciskam tak mocno, że wgniatam papier.

'Książę wampirów lubi udawać, że ma kły, choć oboje wiemy, co jest pod spodem?'

Stukam go w ramię i podaję notatkę do przodu, obserwując, jak jego ramiona sztywnieją, gdy czyta. Potem jego dłoń miażdży kartkę w pięści, kłykcie bieleją na zgniecionym papierze.

Nie odwraca się przez resztę zajęć, nie rusza się, nie oddycha, o ile mogę ocenić. Dobrze, niech się z tym kisi.

Dzwonek rozbrzmiewa, a on już wstaje, zanim dźwięk zgaśnie. Jestem trzy kroki za nim, moi wilczy eskortowcy podążają daleko z tyłu.

Łapie mnie za ramię na korytarzu — uścisk zimny, miażdżący — i wciąga mnie w niszę, zanim zdążę zaprotestować.

Moja eskorta zostaje przy wejściu na korytarz. Nie wtrącą się w sprawy wampirów, nie zaryzykują incydentu, który mógłby przerodzić się w coś politycznego.

— W jaką grę grasz? — Jego głos jest niski, ledwie powstrzymywany.

— W nic nie gram. — Patrzę mu prosto w oczy bez mrugnięcia. — Jeszcze.

— Jeszcze. — Podchodzi bliżej, przyciska mnie do ściany. — Co to znaczy?

— Znaczy, że obserwuję. Zbieram informacje. — Unoszę podbródek, nie zamierzając się cofnąć. — Czekam, co będzie dalej.

Jego oczy błyskają bursztynem — tylko na sekundę, wystarczająco, by wszystko potwierdzić. Szarość przelewa się w złoto, wraca w stal, ale widziałam to.

— Popełniasz błąd. — Każde słowo wycięte z lodu.

— Tak? — Utrzymuję głos równy, choć serce próbuje przebić mi żebra. — Bo z mojego punktu widzenia tylko jedna osoba w tej rozmowie coś ukrywa.

Jego dłoń uderza w ścianę obok mojej głowy i drgam — nie mogę się powstrzymać — ale nie odwracam wzroku. — Nie masz pojęcia, o czym mówisz.

— To wyjaśnij mi to. — Nie spuszczam z niego oczu. — Wyjaśnij, jak to możliwe, że czystokrwisty wampir wie dokładnie, jak czuje się hybryda w trakcie przemiany. Wyjaśnij, czemu twoje oczy właśnie zrobiły się wilczo-bursztynowe. Wyjaśnij—

— Przestań. — Słowo wychodzi zduszone.

— Dlaczego pomogłeś mi w tej windzie, kiedy powinieneś był pozwolić mi cierpieć?

Między nami rozciąga się cisza, jego klatka piersiowa unosi się i opada zbyt szybko, a ręka wciąż wsparta o ścianę zamyka mnie w pułapce. Z tej odległości widzę pęknięcie w jego masce — strach pod gniewem.

— Mogłabym cię zniszczyć — mówię cicho. — Jedno słowo do odpowiedniej osoby i wszystko, co zbudowałeś, runie.

— To czemu jeszcze tego nie zrobiłaś?

To pytanie mnie zaskakuje i nie mam odpowiedzi — żadnej, którą chciałabym wypowiedzieć na głos.

— Jeszcze nie zdecydowałam, co zrobię — odpowiadam.

Śmieje się, ale bez cienia wesołości. Odsuwa rękę od ściany, Rhys robi krok w tył, zwiększając dystans, a jego twarz zamyka się w czymś chłodnym i opanowanym.

— Kiedy planujesz oddać mi moją kurtkę?

Zmiana tematu jest tak nagła, że aż mnie zatyka. — Co?

— Moją kurtkę. — Jego głos staje się płaski. — Tę, w której sypiasz. Czuję jej zapach na tobie.

Płonę ze wstydu. Rzeczywiście w niej sypiam — jej zapach pomaga mi zasnąć, ale nigdy się do tego nie przyznam. — Jeszcze się nie zdecydowałam.

Coś miga w jego oczach. Nie złość tym razem, coś ciemniejszego. Bardziej głodnego.

— Zatrzymaj ją.

Pochyla się, tak blisko, że jego oddech muskają moją twarz.

— Za każdym razem, gdy ją założysz, pomyślisz o mnie. Za każdym razem, gdy zaczerpniesz powietrza, przypomnisz sobie, co zrobiłem dla ciebie w tej windzie. — Jego głos cichnie do szeptu. — I będziesz się zastanawiać, co jeszcze mógłbym ci zrobić.

Odsuwa się i odchodzi, zanim zdążę odpowiedzieć. Zostaję przyciśnięta do ściany, serce wali mi w piersi, a jego zapach wciąż przylega do mojej skóry. Moja wilcza eskorta pojawia się w wejściu do niszy, wyglądają na znudzonych.

— Wszystko w porządku? — pyta wyższy.

— Tak. — Głos mam bardziej pewny siebie, niż powinnam. — Wszystko w porządku.

Odsuwam się od ściany i ruszam, a oni idą za mną, nieświadomi bomby, która właśnie wybuchła w tej wnęce.

Mam coś na Rhysa Vance’a — jego sekret, schowany pod językiem jak broń, o którą nie prosiłam.

I właśnie jasno dał mi do zrozumienia, że nie zamierza mnie błagać, żebym go zatrzymała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Halfblooded Princess

Halfblooded Princess

48 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

48

Treść

Aa