passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hate Me Like You Love Me - Rozdział #2 - autor itsvlada

Hate Me Like You Love Me

/

Rozdział 2

Rozdział 1

* Rok temu *

POV Serena

Lato przed ostatnim rokiem w liceum miało należeć do mnie—stosy książek do SAT na moim biurku, eseje na studia czekające na napisanie, przyszłość, którą wciąż mogę ukształtować własnymi rękami.

Zamiast tego błąkam się po opuszczonych korytarzach Westmont Prep, szukając jedynej osoby na tej planecie, przez którą mam ochotę popełnić przestępstwo.

Twoja matka prosi cię o jedną przysługę, Serena. Jedną.

Catherine nie może się dodzwonić do swojego ukochanego syna. Trening lacrosse skończył się godzinę temu, ale Caleb nie odbiera telefonu. I jakoś, jakoś , to jest mój problem.

Nasi rodzice są nierozłączni od dzieciństwa. Catherine jest moją matką chrzestną. Mój dziadek prowadził ją do ołtarza, kiedy jej własny ojciec odmówił przyjścia.

Wychowywali nas razem, przekonani, że będziemy tak samo blisko, jak oni.

Nigdy nie zauważyli, kiedy wszystko się popsuło.

Mijam gablotę z pucharami, gdzie zdjęcie Caleba z lacrosse stoi na środku, ten wkurzający uśmieszek zachowany za szkłem. Sześć lat okrucieństwa ukrytego za uśmiechami przy rodzinnym stole.

"Co jest, księżniczko? Pójdziesz się poskarżyć mamusi? Och, czekaj, ona jest..."

Drzwi do męskiej szatni są uchylone. Wydobywa się z nich para, niosąc zapach mydła i coś nieodparcie intymnego.

Słyszę kobiecy jęk, zanim cokolwiek zobaczę.

Mokry dźwięk spotykających się ust i skóry odbija się echem od kafelkowych ścian. Niski, męski śmiech, który rozpoznaję natychmiast, dźwięk wwierca mi się pod skórę i osiada tam, gdzie absolutnie nie powinien.

Odwróć się, Serena. Napisz Catherine, że go nie znalazłaś. Odejdź.

Ale moje nogi niosą mnie dalej i przez szparę w drzwiach widzę ich.

Jade Richards siedzi na brzegu umywalki, jej koszulka do siatkówki podciągnięta tak, że widać płaski brzuch i wielkie cycki. Nogi oplatają mu talię, kostki skrzyżowane na jego plecach, przyciągając go bliżej.

A Caleb... właśnie tam. Stoi między jej udami, mając na sobie tylko ręcznik, który niebezpiecznie nisko opada na biodrach.

Woda wciąż przylega do jego ramion, łapiąc światło jarzeniówek, zamieniając jego skórę w coś, co powinno być w muzeum, a nie w szkolnej szatni. Mięśnie na plecach napinają się, gdy się porusza, i nienawidzę— nienawidzę —tego, że aż zasycha mi w ustach na ten widok.

Jego dłoń obejmuje tył jej szyi z tą zaborczą delikatnością, która nie powinna istnieć u kogoś, kto przez sześć lat zmieniał moje życie w piekło.

Jego usta suną w dół jej gardła, powoli i celowo, jakby delektował się każdym centymetrem.

"Caleb, ktoś może wejść."

"Mam to gdzieś." Nie przestaje. Zęby muskają jej obojczyk i dziewczyna wzdycha, palce zaciskają się na jego nagich ramionach. "Niech patrzą."

Druga ręka sunie po jej udzie, znika pod jej szortami. Cokolwiek robi, sprawia, że Jade wygina się w łuk od lustra, a z ust wydobywa się dźwięk czystego, niepowstrzymanego pożądania.

Powinnam wyjść. Naprawdę powinnam, bez dwóch zdań.

Zamiast tego stoję jak idiotka, a przez moje ciało przechodzą fale gorąca. Najpierw twarz, potem klatka piersiowa, potem niżej, aż osiada między udami z pulsowaniem, od którego mam ochotę umrzeć ze wstydu.

To obrzydliwe. On jest obrzydliwy. Nienawidzisz go.

To Caleb Thornton. Ten sam dupek, który przykleił mi gumę do włosów w pierwszej klasie liceum. Który rozpowiadał, że wypycham stanik. Który zrobił ten okropny żart o mojej mamie na imprezie u Dereka.

Ale moje ciało najwyraźniej ma gdzieś naszą historię, za bardzo skupione na tym, jak jego biodra kołyszą się do przodu, wciskając ją mocniej w umywalkę. Dźwięk, który z siebie wydaje—surowy i rozpaczliwy—coś we mnie ściska.

To tak to wygląda? Być tak pożądaną? Mieć kogoś, kto patrzy na ciebie tak, jakbyś była jedyną ważną osobą na świecie?

Ta myśl to zdrada, więc ją tłumię. Akurat wtedy moje ramię uderza w framugę drzwi. Dźwięk jest cichy, ale w tej gęstej ciszy między ich westchnieniami rozbrzmiewa wyraźnie.

Caleb odwraca głowę w stronę drzwi.

Rusz się. Teraz!

Wpadam do środka, zanim mózg nadąży, pozwalam drzwiom rozsunąć się szeroko, zmuszam się do irytacji zamiast gorącego wstydu, który wpełza mi do gardła.

"Twoja matka dzwoni do ciebie od godziny, palancie." Mój głos brzmi płasko, pewnie. Cud. "Nasi rodzice chcą nas oboje dziś na kolacji u mnie. Podobno to coś ważnego."

Jade zeskakuje z umywalki, gwałtownie naciąga koszulkę, jej twarz płonie purpurą. Ale Caleb się nie rusza. Opiera się o kafelkową ścianę, ramiona skrzyżowane na nagiej piersi, patrzy na mnie.

Jego oczy wędrują po mojej twarzy—rumieńca, którego nie potrafię ukryć, szybko bijącego pulsu na szyi. Powoli uśmiech rozciąga się na jego ustach.

"Podoba ci się widok, księżniczko?" Jego głos jest ochrypły, niższy niż zwykle.

"Ja nie—" Zaprzeczenie zamiera mi w gardle, bo oboje wiemy, że to kłamstwo.

Jade chwyta swoją torbę. "Muszę iść. Trener mnie zabije, jeśli się spóźnię."

Mija mnie z wymownym spojrzeniem— przyłapałam cię —i drzwi zamykają się za nią, zostawiając mnie samą z Calebem i całym tym parującym powietrzem, przez które wszystko wydaje się zbyt bliskie, zbyt ciepłe, zbyt intensywne.

"Mogłaś napisać smsa," mówi, odpychając się od ściany.

"Catherine poprosiła, żebym cię znalazła. Znalazłam. Przekazałam wiadomość."

"Tak to nazywasz?" Robi krok w moją stronę. "Bo wyglądało na to, że patrzyłaś."

"Wystarczająco długo, żeby się zniesmaczyć."

"Zniesmaczona." Jego śmiech jest niski i mroczny. "Jasne."

Kolejny krok w moją stronę. Teraz jest już tak blisko, że widzę krople wody spływające po jego piersi.

"Więc czemu jeszcze tu jesteś, Lakin?"

Bo moje stopy się nie ruszają.

Bo jakaś złamana, zdradziecka część mnie chce wiedzieć, jakby to było, gdyby spojrzał na mnie tak, jak na nią. Chce poczuć, jakby to było, gdyby był przyciśnięty…

"Wychodzę. Nie spóźnij się na kolację."

"Podwiozę cię."

"Mam rower. Nadal nie mam ochoty siadać na jakieś zużyte prezerwatywy w twoim samochodzie."

"Jak chcesz, księżniczko."

Świeże powietrze i ruch, Serena. Dobre dla ciała, dobre dla duszy.

Głos mojej mamy pojawia się bez ostrzeżenia—tak, jak to mówiła, gdy wsiadała na rower, nawet podczas chemii, gdy ledwo mogła ustać na nogach.

Wybiegam za drzwi, zanim zdąży zobaczyć, jakie uczucie pojawiło się na mojej twarzy. Droga do domu zajmuje dwadzieścia trzy minuty. Kiedy podjeżdżam pod podjazd, samochód Caleba już tam stoi.

Kolacja mija w rozmazanej plamie rozmów o niczym i wymuszonych uśmiechów, ale dziś wieczorem coś jest inaczej. Catherine ciągle dotyka ramienia mojego ojca—nie są to już pocieszające gesty przyjaciela w żałobie. Te dotknięcia trwają dłużej.

A on pochyla się w jej dłoń w sposób, który sprawia, że mój żołądek się kurczy.

Spędzają ze sobą tyle czasu, odkąd mama umarła. Odkąd ojciec Caleba zniknął z każdym dolarem, jaki mieli Thorntonowie.

Myślałam, że po prostu się wspierają po katastrofie. Ale patrząc na nich teraz, dostrzegam to, czego nie widziałam przez łzy. Sposób, w jaki ich spojrzenia spotykają się nad stołem i trwają o sekundę za długo, niosąc rozmowę, do której nie jestem zaproszona.

Kiedy naczynia są posprzątane, nikt się nie rusza, by wyjść.

Mój ojciec poprawia zegarek. Raz. Dwa. Trzy razy.

Robi to tylko wtedy, gdy jest zdenerwowany.

"Dzieci, Catherine i ja właściwie chcemy wam coś powiedzieć." Chrząka. "W ostatnich miesiącach spędzaliśmy razem dużo czasu i zrozumieliśmy, że nasze uczucia… się rozwinęły."

Catherine sięga po jego dłoń. Jej oczy błyszczą czymś, co wygląda przerażająco jak radość.

Nie… Niemożliwe.

"Więc postanowiliśmy się pobrać," mówi mój ojciec.

Mój żołądek wywraca się tak gwałtownie, że chwytam się krawędzi stołu.

Catherine—ciocia Cat—która przynosiła zapiekanki podczas tygodni chemii i tuliła mnie, gdy szlochałam na pogrzebie. Która była najlepszą przyjaciółką mojej mamy przez trzydzieści lat. Która teraz siedzi tutaj, na miejscu mojej mamy, z pierścionkiem zaręczynowym, który właśnie zauważyłam.

Minęło zaledwie sześć miesięcy.

Sześć miesięcy od pochówku mamy, a mój ojciec już…

Nie. Zasługuje na szczęście. Catherine jest cudowna. Mama by tego chciała—

Ale mamy tu nie ma, żeby czegoś chcieć, prawda?

"Znaleźliśmy nowy dom," kontynuuje ojciec. "Neutralny teren dla wszystkich. Nowy początek i wystarczająco duży dla wszystkich."

Po drugiej stronie stołu wyraz twarzy Caleba jest nie do odczytania. Ma zaciśniętą szczękę, ale nic nie mówi.

"Pokoje dzieci są na tym samym piętrze," dodaje Catherine. "A Serena, twój pokój łączy się z pokojem Caleba przez łazienkę Jack-and-Jill. Fajnie, prawda?"

Moje oczy natychmiast szukają wzroku Caleba. Przez ułamek sekundy dzielimy coś, co mogłoby być wspólną grozą.

"No dalej, będzie fajnie," uśmiecha się ojciec. "W końcu będziecie mieli okazję zostać prawdziwą rodziną."

Słowo rodzina spada między nas niczym bomba, a usta Caleba wykrzywiają się w uśmiechu, który obiecuje tylko detonację.

Moja życiowa, skrywana miłość już wkrótce zostanie moim przyrodnim bratem.

Tak, tato. Naprawdę zajebiście fajnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Kartonowe pudełko nic nie waży w porównaniu z tym, co noszę w środku klatki piersiowej.

Odkładam je na nieznaną podłogę, rozglądając się po pokoju, który podobno ma być mój. Neutralne terytorium, tak to nazwał mój ojciec. Nowy początek. Ściany pomalowane są ostrożnym beżem, który do niczego się nie zobowiązuje.

Dwa tygodnie temu stałam w sukni druhny, patrząc, jak mój ojciec płacze ze szczęścia dla innej kobiety. Catherine promieniała w kości słoniowej. Uznałam to za piękne, a potem znienawidziłam się za tę zdradę.

A teraz jestem tutaj. W tym domu, w którym nie ma żadnych wspomnień o mojej matce.

W naszym starym domu była wszędzie — w kuchni, gdzie uczyła mnie robić tosty francuskie, w ogrodzie, gdzie sadziłyśmy tulipany, w kąciku do czytania, gdzie wciąż unosił się zapach jej perfum. Odejście stamtąd było jak zamknięcie drzwi, przez które nigdy już nie będzie mogła przejść.

Ale mam już osiemnaście lat. Dorośli odpuszczają. Dorośli idą naprzód. Dorośli nie trzymają się duchów.

Prawie w to wierzę.

Po schodach rozlega się głośny tupot i Caleb rzuca kolejne pudełko wystarczająco mocno, bym się skrzywiła.

"Ostrożnie," warknęłam.

Jego wzrok powoli sunie po mnie — potargany kucyk, stara koszulka, rumieniec wspinający się po mojej szyi. Zaciska szczękę, jakby moja obecność osobiście go obrażała.

"To tylko twoje graty," mruczy, ale jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie ułamek sekundy za długo, zanim odwraca wzrok.

Całe popołudnie nosił pudła z teatralną niechęcią, bo Catherine go do tego zmusiła. Koszulka odsłania sportowe przedramiona, opina szerokie ramiona i umięśnione plecy, ciemniejące od potu.

I łapię się na tym, że śledzę wzrokiem kropelkę potu spływającą po jego szyi, zanim gwałtownie przenoszę uwagę na regał.

"Idę pod prysznic." Odbija się od framugi, ale nie wychodzi od razu, jego wzrok na ułamek sekundy opada na moje usta. "Postaraj się za bardzo za mną nie tęsknić."

Znika, a ja wypuszczam oddech, którego nie wiedziałam, że wstrzymywałam.

To jest teraz moje życie — dzielę ściany z największym wrogiem ze szkoły. Ale kiedyś było inaczej.

Miałam dwanaście lat, stałam na brzegu jeziora Tahoe i patrzyłam, jak rzuca kamieniami po wodzie.

"Źle to robisz," powiedział wtedy, a w jego głosie nie było jeszcze okrucieństwa. "Patrz. Tak to się robi."

Jego dłoń poprowadziła moją, ciepła i cierpliwa.

Wydawał mi się wtedy najpiękniejszym chłopakiem, jakiego widziałam.

To było lato przed gimnazjum. Zanim jego ojciec zaczął używać go jako worka treningowego. Zanim w Calebie coś się nieodwracalnie złamało i przeobraziło w ostre krawędzie, gotowe zranić każdego, kto zbliży się za bardzo.

Stop. Przestań romantyzować jego traumę, idiotko.

Wciskam to wspomnienie tam, gdzie jego miejsce, i nagle uderza mnie myśl.

Cholera, moje tampony.

Zostawiłam je dziś rano na blacie w łazience. Różowe pudełko leży tam na widoku, obwieszczając moją biologię jedynej osobie, z którą wolałabym umrzeć niż dzielić cokolwiek.

Czekam. Nasłuchuję. Nie słyszę jeszcze wody. Jeśli będę wystarczająco szybka…

Ale gdy wpadam do łazienki, on tam jest i moja dłoń ląduje płasko na nagiej, gorącej i twardej skórze.

Jego silna dłoń chwyta mnie w talii, stabilizuje, palce zaciskają się na krzywiźnie ponad biodrem z niemal zaborczym uściskiem. Para unosi się z prysznica za nim, wypełniając małą przestrzeń wilgotnym upałem.

Żadne z nas się nie rusza.

Jego palce napinają się na mojej talii, przyciągając mnie bliżej, zanim się opanuje. Ciepło w jego oczach twardnieje w znajome okrucieństwo tak szybko, że aż kręci mi się w głowie.

"Chciałaś rzucić okiem na nowego przyrodniego brata, zboczuszko?" Jego głos ocieka kpiną, ale pod spodem jest coś szorstkiego, czego wcześniej nie było. "To popieprzone nawet jak na ciebie."

"Po prostu zostawiłam coś na blacie. Nie wszystko kręci się wokół ciebie i twoich mięśni, dupku."

Jego oczy przesuwają się po mnie, a ja zapominam, jak się oddycha. "Wmawiaj sobie dalej."

"Zejsć." Próbuję go wyminąć, ale przesuwa się, blokując mi drogę.

Opiera ramię o framugę drzwi, zamykając mnie między zlewem a swoim ciałem. "Jeszcze nie skończyłem rozmawiać."

"A ja skończyłam słuchać."

Kiedy próbuję przemknąć pod jego ramieniem, łapie mnie za łokieć i odwraca z powrotem twarzą do siebie. Uścisk nie boli, ale jest na tyle mocny, że nie mogę się wyrwać bez walki.

"Puść mnie, Caleb."

"A jak nie?" Zbliża się, wykorzystując każdy centymetr swojego wzrostu, by mnie zdominować. "Zaczniesz krzyczeć? Polecisz na skargę do tatusia?"

Ignoruję go, próbując sięgnąć po różowe pudełko, ale trzęsą mi się ręce.

Zmęczenie przeprowadzką. Żal po opuszczeniu naszego starego domu. Ciężar stania w łazience, która nie pachnie lawendowym mydłem mojej mamy—wszystko to uderza we mnie naraz.

Moje spojrzenie się zamazuje.

Nie płacz. Nie tutaj. Nie przy nim.

— Czy ty… — Caleb urywa, gdy jego głos łagodnieje.

Jego dłoń unosi się w stronę mojej twarzy i przez jedną szaloną chwilę myślę, że może otrze łzę z mojego policzka.

Wtedy jego wyraz twarzy nagle się zamyka i cała łagodność znika tak szybko, że prawie przekonuję się, iż to sobie wyobraziłam.

— Boże, jesteś żałosna. — Opuszcza rękę. — Nadal płaczesz po mamusi? Minęło sześć miesięcy, Serena. Reszta z nas już się pozbierała.

Ta okrutność jest mi znajoma, ale coś w sposobie, w jaki to mówi, wydaje się wymuszone. Wyuczone.

Sposób, w jaki zbliża się do mnie, wywołuje we mnie przebłysk wspomnienia. Głos Catherine, ściszony i zapłakany, rozmawiającej z moją mamą w naszej kuchni lata temu.

On tak bardzo się wścieka, a kiedy jest zły, podchodzi tak blisko. Jak…

— Jesteś dokładnie taki jak twój parszywy ojciec. — Słowa wyrywają mi się zanim zdążę się powstrzymać, ostre i wymierzone, by zranić. — Osaczasz kobiety, używasz swojej postury, by zastraszać. Daleko jabłko nie spadło, co?

Twarz Caleba blednie. Każdy mięsień w jego ciele napina się i jego głos jest ledwo szeptem, gdy w końcu mówi: — Powiedz to jeszcze raz. No powiedz.

— Słyszałeś mnie. — Serce wali mi w żebrach, ale nie ustępuję. — Jesteś taki jak on, jak Simon. Tchórz, który czuje się kimś, tylko gdy kogoś poniża.

Jego ręka wystrzeliwuje i chwyta mnie za szczękę, palce wbijają się w policzki, zmuszając moją twarz do góry.

— Przestań wypowiadać jego pieprzone imię, bo…

— Bo co? — Próbuję się wyrwać, ale jego uchwyt tylko się zacieśnia. — Uderzysz mnie? Udowodnisz mi rację?

Jego nozdrza rozszerzają się. Klatka piersiowa unosi się i opada. Jesteśmy tak blisko, że widzę puls bijący mu w gardle.

— Szkoda, że twoja matka nie zobaczy, jak kończysz szkołę. — Głos Caleba się obniża. — Ale hej, twój ojciec szybko się pozbierał. Widać nie była taka trudna do zapomnienia.

— Nie mów o mojej matce.

— Dlaczego nie? — Jego usta wykrzywiają się okrutnie. — Boisz się, że jesteś równie łatwa do zapomnienia jak ona?

Moja wolna dłoń leci w stronę jego twarzy, ale Caleb łapie mój nadgarstek w powietrzu, zaciskając na nim palce. Jego oczy płoną.

— Ostrożnie, księżniczko. — Powoli wykręca mi ramię, przyciągając mnie bliżej. — Naprawdę chcesz zacząć coś, czego nie potrafisz skończyć?

— Puść mnie.

— Wiesz, co myślę? — Pochyla się, aż jego usta są tuż przy moim uchu. — Myślę, że panicznie boisz się dnia, gdy znikniesz i nikt nawet tego nie zauważy. Że będziesz kolejnym duchem, którego nikt nie zechce pamiętać.

Łzy pieką mnie pod powiekami i zaciekle je powstrzymuję. — Jesteś…

Słowa zamierają mi w gardle. Bo pod tą wściekłością w jego oczach jest coś młodego i zranionego, co próbuje ukryć.

Wybrałam ten nóż o jego ojcu celowo.

Wiedziałam dokładnie, gdzie go wsunąć.

I nienawidzę—Boże, nienawidzę—że jakaś zdradliwa część mnie czuje żal. Że nawet z jego jadem w uszach rozpoznaję jego rozpacz i czuję jej echo w swojej piersi.

Nie. Nie waż się mu współczuć.

Nie chcę tej empatii. Chcę go nienawidzić czysto, bez tego okropnego zamętu moich dawnych uczuć do niego.

— Nikt nigdy nie pokocha kogoś tak żałosnego jak ty — szepczę, obserwując, jak w końcu trafia to tam, gdzie celowałam. — I w głębi duszy wiesz, że to prawda.

Jego oczy się zmieniają. Zranione coś znika pod lodową maską, która zapowiada przemoc. Robi krok do przodu, a ja wyrywam swoją rękę z jego uścisku i uciekam.

Ramię uderza we framugę, gdy wbiegam do swojego pokoju, palce szukają zamka. Zaskakuje pół sekundy przed tym, jak jego dłoń uderza w drewno drzwi tak mocno, że zawiasy dzwonią.

— Serena. — Jego głos jest przerażająco spokojny. — Otwórz. Te pieprzone. Drzwi.

Cofam się, serce wali mi w piersi.

— Właśnie podpisałaś na siebie wyrok, księżniczko. — Kolejne uderzenie. — Słyszysz? Od tej chwili twoje życie stanie się piekłem na ziemi. Każdego dnia pod tym dachem będziesz żałować, że się odezwałaś.

Zapada długa cisza, zanim słyszę jego oddalające się kroki i trzask drzwi do jego pokoju.

Stoję nieruchomo pośrodku swojego pokoju, trzęsąc się tak, że szczękają mi zęby. Mijają minuty. Może pięć. Może dziesięć.

Potem opadam na podłogę, plecami do łóżka, obejmuję kolana ramionami.

Nienawidzę go.

Nienawidzę, że go zraniłam.

Nienawidzę, że to zauważyłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Znam go teraz lepiej, niż kiedykolwiek chciałam.

Wychodzi o szóstej—nauczyłam się na pamięć szczególnego ciężaru jego kroków na schodach, cięższych po lewej stronie.

Prysznic bierze o szóstej czterdzieści, a rury w mojej łazience wydają wtedy ten specyficzny dźwięk, gdy zmienia się ciśnienie wody.

Wychodzi o siódmej piętnaście, a silnik oddala się ulicą niczym wstrzymany oddech w końcu wypuszczony.

Nauczyłam się egzystować w negatywnej przestrzeni, którą po sobie zostawia. I oczywiście dotrzymuje obietnic o zamienieniu mojego życia w piekło.

Wtorek: mój szampon tajemniczo zafarbował mi włosy na jaskrawopomarańczowy kolor.

Środa: wszystkie staniki, które miałam, zniknęły, pojawiając się ponownie zamrożone w bryłach lodu w zamrażarce.

Czwartek: hasło do mojego laptopa samo zmieniło się na "DaddyIssues123."

Zastanawiam się, jaka okrutność czeka mnie dalej.

Ale tu jest najgorsza część—prawie na to czekam. Codzienna wojna. Kreatywna okrutność. Bo przynajmniej kiedy mnie dręczy, myśli o mnie.

Nasi rodzice pracują do późna, zostawiając za sobą dom, który wydaje się jednocześnie zbyt duży i zbyt mały. Śledzę jego ruchy tylko po dźwiękach—odgłos otwieranej lodówki, protestujące deski podłogowe, ten charakterystyczny skrzyp jego drzwi do sypialni.

To niezdrowe. Normalni ludzie nie uczą się na pamięć dźwięku czyichś kroków.

Ale już go nie unikam. Krążę wokół niego. To naprawdę różnica. Choć nie potrafię tego wyjaśnić, nie brzmiąc na wariatkę.

Prawdziwy powód, dla którego tak dokładnie śledzę jego grafik, jest prostszy, niż chciałabym przyznać.

Jeśli wiem, gdzie jest, mogę się upewnić, że mnie tam nie ma.

Bo ten obraz z szatni wciąż nie zniknął. Nie woda spływająca po jego klatce piersiowej. Nie ręcznik przewieszony nisko na biodrach. Nie wyraźne linie mięśni brzucha łapiące światło.

Nienawidzę go. Nienawidzę wszystkiego w nim, poza architekturą jego ciała, a ten wyjątek mnie niszczy.

O 15:14 jestem w kuchni, w końcu wychodząc z pokoju po jedzenie. Kuchnia podobno jest bezpieczna.

W czwartki nie wraca do domu przed 16:30—kondycjonowanie lacrosse, potem jakieś dodatkowe tortury pozalekcyjne, przez które jego ciało wygląda właśnie tak.

Przestań myśleć o jego ciele.

Jestem w połowie robienia najbardziej żałosnej kanapki z indykiem na świecie, gdy drzwi wejściowe otwierają się godzinę wcześniej, niż przewiduje jego harmonogram.

Całe moje ciało staje w gotowości—skóra cierpnie, puls szaleje, a gdzieś głęboko w brzuchu pojawia się ten wolny, gorący skręt, którego odmawiam uznać.

Nie odwracaj się. Nie dawaj mu tej satysfakcji.

Jego kroki przechodzą po kafelkach. Lodówka się otwiera. Zamyka. Ta zwykła domowa codzienność jest w jakiś sposób gorsza niż aktywna wrogość.

Nie patrz. Nie patrz. Nie patrz. Nie patrz.

Nie dawaj mu powodu do gnębienia cię.

Aż ciepło zaczyna promieniować mi w plecy.

Jest tuż za mną. Tak blisko, że czuję ciepło bijące od jego skóry. Jego ramię sięga ponad moje ramię na najwyższą półkę, jego klatka muska moje plecy—goła skóra na cienkiej bawełnie mojego topu.

I wtedy uświadamiam sobie… Jest bez koszulki.

Moje dłonie zamierają na desce do krojenia, a nóż wyślizguje mi się z palców.

"Ostrożnie," mruczy, a jego oddech muska moje ucho. "Nie chciałbym, żebyś się zraniła."

Jego klatka mocniej przyciska się do moich pleców, gdy sięga wyżej, a ten kontakt przesyła przez moje ciało elektryczność, która zbiera się nisko, gorąco w brzuchu. Czuję każdy zarys mięśni, każdy jego oddech, to jak jego serce bije spokojnie, podczas gdy moje próbuje wyrwać się przez żebra.

Wspomnienie uderza mnie bez ostrzeżenia: Jade na tamtej umywalce. Jej nogi oplatające jego biodra. Jego usta na jej szyi. "Niech zobaczą."

Moje kolana naprawdę się uginają. Jakbym była jakąś wiktoriańską panną mdlejącą po widoku kostki, tylko że to brzuch mojego przyrodniego brata i mam ochotę umrzeć.

"Coś nie tak, księżniczko?" Jego oddech porusza włosy przy mojej skroni.

Rusz się. Powiedz coś. Odepchnij go.

Ściąga baton proteinowy z góry z agonią powolności, przeciągając kontakt tak długo, że niemal drżę od potrzeby albo go zamordować, albo zrobić coś znacznie, znacznie gorszego.

Dzwonek do drzwi rozbrzmiewa i gdy on się cofa, niemal osuwam się na blat.

"To będzie Jade." Rozrywa batonik proteinowy zębami, patrząc na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać. "Spróbuj nie podsłuchiwać zbyt mocno, siostrzyczko."

Siostrzyczko.

To słowo to broń. Przypomnienie. Pieprzona gra o władzę, przez którą mam ochotę rzucić w niego nożem.

Znika, zanim zdążę odpowiedzieć, a potem słyszę jej głos w przedpokoju — wysoki i urywany, zachwycony, że go widzi — i jego niski śmiech w odpowiedzi.

Ich kroki znikają na górze, drzwi do jego pokoju zamykają się z rozmyślną ostatecznością, a ja zostaję w kuchni z niedokończoną kanapką i bielizną, która jest żenująco wilgotna.

Nie będziesz myśleć o tym, co oni tam robią.

Porządkuję spiżarnię z koncentracją kogoś, kto rozbraja bombę. Ustawiam przyprawy alfabetycznie. Myję mikrofalówkę na błysk. Oglądam trzy odcinki reality show o ludziach, którzy żenią się z przedmiotami nieożywionymi.

Mijają godziny. Słońce zachodzi.

Około ósmej słyszę, jak schodzą na dół — jej chichot, jego mrukliwe słowa, szczęk szklanek w kuchni.

Napiją się czegoś, a potem ona wyjdzie. Tak to zwykle wygląda.

Prześlizguję się obok drzwi kuchennych i wspinam po schodach, zanim mnie zauważą. Prysznic to mój azyl. Gorąca woda, zamknięte drzwi, biały szum spadającej wody zagłuszający wszystko inne.

Poza—

"O Boże, Caleb!"

Głos Jade tnie przez ścianę jak przez bibułę. Wysoki i rozpaczliwy, absolutnie nieudawany.

"Właśnie tam," jej głos wspina się jeszcze wyżej. "Nie przestawaj, nie… kurwa!"

Jego odpowiedź jest zbyt cicha, by ją rozróżnić, ale rytmu tego, co następuje, nie trzeba tłumaczyć.

Wyłącz wodę. Wyjdź. Zejdź na dół. Zrób cokolwiek innego.

Nie ruszam się. Jej jęki narastają w tonie i napięciu, słyszę skrzypienie łóżka, uderzenia zagłówka o ścianę.

Ciepło zwija się między moimi udami, natarczywe i wymagające. Moje ciało całkowicie mnie zdradza — sutki twardnieją, oddech staje się krótki, a ja nienawidzę siebie za to, że moja ręka zsuwa się po brzuchu.

Nigdy wcześniej nie dotykałam się w ten sposób. Nigdy nie pozwoliłam palcom zejść niżej niż ciekawość, nigdy nie ścigałam napięcia, które czasem narasta, gdy jestem sama nocą w łóżku.

Teraz pozwalam, by ciśnienie wody robiło to, na co nie pozwala mi wstyd; ustawiam biodra pod prysznicem tak, by strumień trafiał tam, gdzie go potrzebuję. Tam, gdzie pulsuje ból, gdzie jestem obrzmiała i gdzie na pewno pójdę za to do piekła.

Jej dźwięki mnie prowadzą.

Jak by to było? Jego ręce zamiast wody. Jego ciężar przyciskający mnie do kafelków. Jego głos przy uchu, niski i rozkazujący.

"Właśnie tak," wyobrażam sobie, że mówi. "Bierz to. Weź wszystko, co ci daję."

Fantazja narasta bez mojej zgody. Caleb stoi za mną w kuchni, ale tym razem nie odchodzi. Jego dłonie oplatają moją talię. Jego usta odnajdują moją szyję.

Napięcie rośnie nieprawdopodobnie szybko, druga ręka opiera się o kafelki, a nogi drżą. Woda bije w moją łechtaczkę w rytmie odpowiadającym dźwiękom z jego pokoju, a ja ścigam coś, czego wcześniej sobie nie pozwoliłam.

"Caleb…" szepczę tak cicho, że prawie sama tego nie słyszę.

Kiedy dochodzę, to gwałtowne. Wstrząsające.

Przed oczami robi mi się biało i muszę ugryźć się w wargę aż do krwi, żeby nie krzyknąć. Fale rozkoszy przetaczają się przeze mnie, zostawiając mnie dyszącą i drżącą pod strugą wody.

Najpierw uderza mnie cisza.

Nie ma już dźwięków z jego pokoju. Nic.

O Boże. O kurwa. Czy mogli słyszeć—

Wyłączam wodę trzęsącymi się rękami, wstyd zalewa każde miejsce, które przed chwilą zajmowała przyjemność. Owijam się ręcznikiem i zataczam w stronę drzwi, muszę się upewnić, że bariera między moim upokorzeniem a rzeczywistością wciąż istnieje.

Drzwi do jego pokoju są lekko uchylone.

Tylko na centymetr. Ledwo zauważalne, jeśli się nie patrzy. Ale sprawdzałam je, zanim weszłam pod prysznic. Jestem pewna, że to zrobiłam. Były zamknięte. Mocno, całkowicie zamknięte.

Serce mi staje.

Czy to on je otworzył?

Wiedział, że tu jestem. Słyszał szum prysznica. I gdy dotykałam się, słuchając, jak pieprzy inną dziewczynę, on… uchylił drzwi.

Pytanie nie brzmi, czy mnie słyszał.

Czy chciał, żebym wiedziała?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hate Me Like You Love Me

Hate Me Like You Love Me

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa