Kartonowe pudełko nic nie waży w porównaniu z tym, co noszę w środku klatki piersiowej.
Odkładam je na nieznaną podłogę, rozglądając się po pokoju, który podobno ma być mój. Neutralne terytorium, tak to nazwał mój ojciec. Nowy początek. Ściany pomalowane są ostrożnym beżem, który do niczego się nie zobowiązuje.
Dwa tygodnie temu stałam w sukni druhny, patrząc, jak mój ojciec płacze ze szczęścia dla innej kobiety. Catherine promieniała w kości słoniowej. Uznałam to za piękne, a potem znienawidziłam się za tę zdradę.
A teraz jestem tutaj. W tym domu, w którym nie ma żadnych wspomnień o mojej matce.
W naszym starym domu była wszędzie — w kuchni, gdzie uczyła mnie robić tosty francuskie, w ogrodzie, gdzie sadziłyśmy tulipany, w kąciku do czytania, gdzie wciąż unosił się zapach jej perfum. Odejście stamtąd było jak zamknięcie drzwi, przez które nigdy już nie będzie mogła przejść.
Ale mam już osiemnaście lat. Dorośli odpuszczają. Dorośli idą naprzód. Dorośli nie trzymają się duchów.
Prawie w to wierzę.
Po schodach rozlega się głośny tupot i Caleb rzuca kolejne pudełko wystarczająco mocno, bym się skrzywiła.
"Ostrożnie," warknęłam.
Jego wzrok powoli sunie po mnie — potargany kucyk, stara koszulka, rumieniec wspinający się po mojej szyi. Zaciska szczękę, jakby moja obecność osobiście go obrażała.
"To tylko twoje graty," mruczy, ale jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie ułamek sekundy za długo, zanim odwraca wzrok.
Całe popołudnie nosił pudła z teatralną niechęcią, bo Catherine go do tego zmusiła. Koszulka odsłania sportowe przedramiona, opina szerokie ramiona i umięśnione plecy, ciemniejące od potu.
I łapię się na tym, że śledzę wzrokiem kropelkę potu spływającą po jego szyi, zanim gwałtownie przenoszę uwagę na regał.
"Idę pod prysznic." Odbija się od framugi, ale nie wychodzi od razu, jego wzrok na ułamek sekundy opada na moje usta. "Postaraj się za bardzo za mną nie tęsknić."
Znika, a ja wypuszczam oddech, którego nie wiedziałam, że wstrzymywałam.
To jest teraz moje życie — dzielę ściany z największym wrogiem ze szkoły. Ale kiedyś było inaczej.
Miałam dwanaście lat, stałam na brzegu jeziora Tahoe i patrzyłam, jak rzuca kamieniami po wodzie.
"Źle to robisz," powiedział wtedy, a w jego głosie nie było jeszcze okrucieństwa. "Patrz. Tak to się robi."
Jego dłoń poprowadziła moją, ciepła i cierpliwa.
Wydawał mi się wtedy najpiękniejszym chłopakiem, jakiego widziałam.
To było lato przed gimnazjum. Zanim jego ojciec zaczął używać go jako worka treningowego. Zanim w Calebie coś się nieodwracalnie złamało i przeobraziło w ostre krawędzie, gotowe zranić każdego, kto zbliży się za bardzo.
Stop. Przestań romantyzować jego traumę, idiotko.
Wciskam to wspomnienie tam, gdzie jego miejsce, i nagle uderza mnie myśl.
Cholera, moje tampony.
Zostawiłam je dziś rano na blacie w łazience. Różowe pudełko leży tam na widoku, obwieszczając moją biologię jedynej osobie, z którą wolałabym umrzeć niż dzielić cokolwiek.
Czekam. Nasłuchuję. Nie słyszę jeszcze wody. Jeśli będę wystarczająco szybka…
Ale gdy wpadam do łazienki, on tam jest i moja dłoń ląduje płasko na nagiej, gorącej i twardej skórze.
Jego silna dłoń chwyta mnie w talii, stabilizuje, palce zaciskają się na krzywiźnie ponad biodrem z niemal zaborczym uściskiem. Para unosi się z prysznica za nim, wypełniając małą przestrzeń wilgotnym upałem.
Żadne z nas się nie rusza.
Jego palce napinają się na mojej talii, przyciągając mnie bliżej, zanim się opanuje. Ciepło w jego oczach twardnieje w znajome okrucieństwo tak szybko, że aż kręci mi się w głowie.
"Chciałaś rzucić okiem na nowego przyrodniego brata, zboczuszko?" Jego głos ocieka kpiną, ale pod spodem jest coś szorstkiego, czego wcześniej nie było. "To popieprzone nawet jak na ciebie."
"Po prostu zostawiłam coś na blacie. Nie wszystko kręci się wokół ciebie i twoich mięśni, dupku."
Jego oczy przesuwają się po mnie, a ja zapominam, jak się oddycha. "Wmawiaj sobie dalej."
"Zejsć." Próbuję go wyminąć, ale przesuwa się, blokując mi drogę.
Opiera ramię o framugę drzwi, zamykając mnie między zlewem a swoim ciałem. "Jeszcze nie skończyłem rozmawiać."
"A ja skończyłam słuchać."
Kiedy próbuję przemknąć pod jego ramieniem, łapie mnie za łokieć i odwraca z powrotem twarzą do siebie. Uścisk nie boli, ale jest na tyle mocny, że nie mogę się wyrwać bez walki.
"Puść mnie, Caleb."
"A jak nie?" Zbliża się, wykorzystując każdy centymetr swojego wzrostu, by mnie zdominować. "Zaczniesz krzyczeć? Polecisz na skargę do tatusia?"
Ignoruję go, próbując sięgnąć po różowe pudełko, ale trzęsą mi się ręce.
Zmęczenie przeprowadzką. Żal po opuszczeniu naszego starego domu. Ciężar stania w łazience, która nie pachnie lawendowym mydłem mojej mamy—wszystko to uderza we mnie naraz.
Moje spojrzenie się zamazuje.
Nie płacz. Nie tutaj. Nie przy nim.
— Czy ty… — Caleb urywa, gdy jego głos łagodnieje.
Jego dłoń unosi się w stronę mojej twarzy i przez jedną szaloną chwilę myślę, że może otrze łzę z mojego policzka.
Wtedy jego wyraz twarzy nagle się zamyka i cała łagodność znika tak szybko, że prawie przekonuję się, iż to sobie wyobraziłam.
— Boże, jesteś żałosna. — Opuszcza rękę. — Nadal płaczesz po mamusi? Minęło sześć miesięcy, Serena. Reszta z nas już się pozbierała.
Ta okrutność jest mi znajoma, ale coś w sposobie, w jaki to mówi, wydaje się wymuszone. Wyuczone.
Sposób, w jaki zbliża się do mnie, wywołuje we mnie przebłysk wspomnienia. Głos Catherine, ściszony i zapłakany, rozmawiającej z moją mamą w naszej kuchni lata temu.
On tak bardzo się wścieka, a kiedy jest zły, podchodzi tak blisko. Jak…
— Jesteś dokładnie taki jak twój parszywy ojciec. — Słowa wyrywają mi się zanim zdążę się powstrzymać, ostre i wymierzone, by zranić. — Osaczasz kobiety, używasz swojej postury, by zastraszać. Daleko jabłko nie spadło, co?
Twarz Caleba blednie. Każdy mięsień w jego ciele napina się i jego głos jest ledwo szeptem, gdy w końcu mówi: — Powiedz to jeszcze raz. No powiedz.
— Słyszałeś mnie. — Serce wali mi w żebrach, ale nie ustępuję. — Jesteś taki jak on, jak Simon. Tchórz, który czuje się kimś, tylko gdy kogoś poniża.
Jego ręka wystrzeliwuje i chwyta mnie za szczękę, palce wbijają się w policzki, zmuszając moją twarz do góry.
— Przestań wypowiadać jego pieprzone imię, bo…
— Bo co? — Próbuję się wyrwać, ale jego uchwyt tylko się zacieśnia. — Uderzysz mnie? Udowodnisz mi rację?
Jego nozdrza rozszerzają się. Klatka piersiowa unosi się i opada. Jesteśmy tak blisko, że widzę puls bijący mu w gardle.
— Szkoda, że twoja matka nie zobaczy, jak kończysz szkołę. — Głos Caleba się obniża. — Ale hej, twój ojciec szybko się pozbierał. Widać nie była taka trudna do zapomnienia.
— Nie mów o mojej matce.
— Dlaczego nie? — Jego usta wykrzywiają się okrutnie. — Boisz się, że jesteś równie łatwa do zapomnienia jak ona?
Moja wolna dłoń leci w stronę jego twarzy, ale Caleb łapie mój nadgarstek w powietrzu, zaciskając na nim palce. Jego oczy płoną.
— Ostrożnie, księżniczko. — Powoli wykręca mi ramię, przyciągając mnie bliżej. — Naprawdę chcesz zacząć coś, czego nie potrafisz skończyć?
— Puść mnie.
— Wiesz, co myślę? — Pochyla się, aż jego usta są tuż przy moim uchu. — Myślę, że panicznie boisz się dnia, gdy znikniesz i nikt nawet tego nie zauważy. Że będziesz kolejnym duchem, którego nikt nie zechce pamiętać.
Łzy pieką mnie pod powiekami i zaciekle je powstrzymuję. — Jesteś…
Słowa zamierają mi w gardle. Bo pod tą wściekłością w jego oczach jest coś młodego i zranionego, co próbuje ukryć.
Wybrałam ten nóż o jego ojcu celowo.
Wiedziałam dokładnie, gdzie go wsunąć.
I nienawidzę—Boże, nienawidzę—że jakaś zdradliwa część mnie czuje żal. Że nawet z jego jadem w uszach rozpoznaję jego rozpacz i czuję jej echo w swojej piersi.
Nie. Nie waż się mu współczuć.
Nie chcę tej empatii. Chcę go nienawidzić czysto, bez tego okropnego zamętu moich dawnych uczuć do niego.
— Nikt nigdy nie pokocha kogoś tak żałosnego jak ty — szepczę, obserwując, jak w końcu trafia to tam, gdzie celowałam. — I w głębi duszy wiesz, że to prawda.
Jego oczy się zmieniają. Zranione coś znika pod lodową maską, która zapowiada przemoc. Robi krok do przodu, a ja wyrywam swoją rękę z jego uścisku i uciekam.
Ramię uderza we framugę, gdy wbiegam do swojego pokoju, palce szukają zamka. Zaskakuje pół sekundy przed tym, jak jego dłoń uderza w drewno drzwi tak mocno, że zawiasy dzwonią.
— Serena. — Jego głos jest przerażająco spokojny. — Otwórz. Te pieprzone. Drzwi.
Cofam się, serce wali mi w piersi.
— Właśnie podpisałaś na siebie wyrok, księżniczko. — Kolejne uderzenie. — Słyszysz? Od tej chwili twoje życie stanie się piekłem na ziemi. Każdego dnia pod tym dachem będziesz żałować, że się odezwałaś.
Zapada długa cisza, zanim słyszę jego oddalające się kroki i trzask drzwi do jego pokoju.
Stoję nieruchomo pośrodku swojego pokoju, trzęsąc się tak, że szczękają mi zęby. Mijają minuty. Może pięć. Może dziesięć.
Potem opadam na podłogę, plecami do łóżka, obejmuję kolana ramionami.
Nienawidzę go.
Nienawidzę, że go zraniłam.
Nienawidzę, że to zauważyłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Znam go teraz lepiej, niż kiedykolwiek chciałam.
Wychodzi o szóstej—nauczyłam się na pamięć szczególnego ciężaru jego kroków na schodach, cięższych po lewej stronie.
Prysznic bierze o szóstej czterdzieści, a rury w mojej łazience wydają wtedy ten specyficzny dźwięk, gdy zmienia się ciśnienie wody.
Wychodzi o siódmej piętnaście, a silnik oddala się ulicą niczym wstrzymany oddech w końcu wypuszczony.
Nauczyłam się egzystować w negatywnej przestrzeni, którą po sobie zostawia. I oczywiście dotrzymuje obietnic o zamienieniu mojego życia w piekło.
Wtorek: mój szampon tajemniczo zafarbował mi włosy na jaskrawopomarańczowy kolor.
Środa: wszystkie staniki, które miałam, zniknęły, pojawiając się ponownie zamrożone w bryłach lodu w zamrażarce.
Czwartek: hasło do mojego laptopa samo zmieniło się na "DaddyIssues123."
Zastanawiam się, jaka okrutność czeka mnie dalej.
Ale tu jest najgorsza część—prawie na to czekam. Codzienna wojna. Kreatywna okrutność. Bo przynajmniej kiedy mnie dręczy, myśli o mnie.
Nasi rodzice pracują do późna, zostawiając za sobą dom, który wydaje się jednocześnie zbyt duży i zbyt mały. Śledzę jego ruchy tylko po dźwiękach—odgłos otwieranej lodówki, protestujące deski podłogowe, ten charakterystyczny skrzyp jego drzwi do sypialni.
To niezdrowe. Normalni ludzie nie uczą się na pamięć dźwięku czyichś kroków.
Ale już go nie unikam. Krążę wokół niego. To naprawdę różnica. Choć nie potrafię tego wyjaśnić, nie brzmiąc na wariatkę.
Prawdziwy powód, dla którego tak dokładnie śledzę jego grafik, jest prostszy, niż chciałabym przyznać.
Jeśli wiem, gdzie jest, mogę się upewnić, że mnie tam nie ma.
Bo ten obraz z szatni wciąż nie zniknął. Nie woda spływająca po jego klatce piersiowej. Nie ręcznik przewieszony nisko na biodrach. Nie wyraźne linie mięśni brzucha łapiące światło.
Nienawidzę go. Nienawidzę wszystkiego w nim, poza architekturą jego ciała, a ten wyjątek mnie niszczy.
O 15:14 jestem w kuchni, w końcu wychodząc z pokoju po jedzenie. Kuchnia podobno jest bezpieczna.
W czwartki nie wraca do domu przed 16:30—kondycjonowanie lacrosse, potem jakieś dodatkowe tortury pozalekcyjne, przez które jego ciało wygląda właśnie tak.
Przestań myśleć o jego ciele.
Jestem w połowie robienia najbardziej żałosnej kanapki z indykiem na świecie, gdy drzwi wejściowe otwierają się godzinę wcześniej, niż przewiduje jego harmonogram.
Całe moje ciało staje w gotowości—skóra cierpnie, puls szaleje, a gdzieś głęboko w brzuchu pojawia się ten wolny, gorący skręt, którego odmawiam uznać.
Nie odwracaj się. Nie dawaj mu tej satysfakcji.
Jego kroki przechodzą po kafelkach. Lodówka się otwiera. Zamyka. Ta zwykła domowa codzienność jest w jakiś sposób gorsza niż aktywna wrogość.
Nie patrz. Nie patrz. Nie patrz. Nie patrz.
Nie dawaj mu powodu do gnębienia cię.
Aż ciepło zaczyna promieniować mi w plecy.
Jest tuż za mną. Tak blisko, że czuję ciepło bijące od jego skóry. Jego ramię sięga ponad moje ramię na najwyższą półkę, jego klatka muska moje plecy—goła skóra na cienkiej bawełnie mojego topu.
I wtedy uświadamiam sobie… Jest bez koszulki.
Moje dłonie zamierają na desce do krojenia, a nóż wyślizguje mi się z palców.
"Ostrożnie," mruczy, a jego oddech muska moje ucho. "Nie chciałbym, żebyś się zraniła."
Jego klatka mocniej przyciska się do moich pleców, gdy sięga wyżej, a ten kontakt przesyła przez moje ciało elektryczność, która zbiera się nisko, gorąco w brzuchu. Czuję każdy zarys mięśni, każdy jego oddech, to jak jego serce bije spokojnie, podczas gdy moje próbuje wyrwać się przez żebra.
Wspomnienie uderza mnie bez ostrzeżenia: Jade na tamtej umywalce. Jej nogi oplatające jego biodra. Jego usta na jej szyi. "Niech zobaczą."
Moje kolana naprawdę się uginają. Jakbym była jakąś wiktoriańską panną mdlejącą po widoku kostki, tylko że to brzuch mojego przyrodniego brata i mam ochotę umrzeć.
"Coś nie tak, księżniczko?" Jego oddech porusza włosy przy mojej skroni.
Rusz się. Powiedz coś. Odepchnij go.
Ściąga baton proteinowy z góry z agonią powolności, przeciągając kontakt tak długo, że niemal drżę od potrzeby albo go zamordować, albo zrobić coś znacznie, znacznie gorszego.
Dzwonek do drzwi rozbrzmiewa i gdy on się cofa, niemal osuwam się na blat.
"To będzie Jade." Rozrywa batonik proteinowy zębami, patrząc na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać. "Spróbuj nie podsłuchiwać zbyt mocno, siostrzyczko."
Siostrzyczko.
To słowo to broń. Przypomnienie. Pieprzona gra o władzę, przez którą mam ochotę rzucić w niego nożem.
Znika, zanim zdążę odpowiedzieć, a potem słyszę jej głos w przedpokoju — wysoki i urywany, zachwycony, że go widzi — i jego niski śmiech w odpowiedzi.
Ich kroki znikają na górze, drzwi do jego pokoju zamykają się z rozmyślną ostatecznością, a ja zostaję w kuchni z niedokończoną kanapką i bielizną, która jest żenująco wilgotna.
Nie będziesz myśleć o tym, co oni tam robią.
Porządkuję spiżarnię z koncentracją kogoś, kto rozbraja bombę. Ustawiam przyprawy alfabetycznie. Myję mikrofalówkę na błysk. Oglądam trzy odcinki reality show o ludziach, którzy żenią się z przedmiotami nieożywionymi.
Mijają godziny. Słońce zachodzi.
Około ósmej słyszę, jak schodzą na dół — jej chichot, jego mrukliwe słowa, szczęk szklanek w kuchni.
Napiją się czegoś, a potem ona wyjdzie. Tak to zwykle wygląda.
Prześlizguję się obok drzwi kuchennych i wspinam po schodach, zanim mnie zauważą. Prysznic to mój azyl. Gorąca woda, zamknięte drzwi, biały szum spadającej wody zagłuszający wszystko inne.
Poza—
"O Boże, Caleb!"
Głos Jade tnie przez ścianę jak przez bibułę. Wysoki i rozpaczliwy, absolutnie nieudawany.
"Właśnie tam," jej głos wspina się jeszcze wyżej. "Nie przestawaj, nie… kurwa!"
Jego odpowiedź jest zbyt cicha, by ją rozróżnić, ale rytmu tego, co następuje, nie trzeba tłumaczyć.
Wyłącz wodę. Wyjdź. Zejdź na dół. Zrób cokolwiek innego.
Nie ruszam się. Jej jęki narastają w tonie i napięciu, słyszę skrzypienie łóżka, uderzenia zagłówka o ścianę.
Ciepło zwija się między moimi udami, natarczywe i wymagające. Moje ciało całkowicie mnie zdradza — sutki twardnieją, oddech staje się krótki, a ja nienawidzę siebie za to, że moja ręka zsuwa się po brzuchu.
Nigdy wcześniej nie dotykałam się w ten sposób. Nigdy nie pozwoliłam palcom zejść niżej niż ciekawość, nigdy nie ścigałam napięcia, które czasem narasta, gdy jestem sama nocą w łóżku.
Teraz pozwalam, by ciśnienie wody robiło to, na co nie pozwala mi wstyd; ustawiam biodra pod prysznicem tak, by strumień trafiał tam, gdzie go potrzebuję. Tam, gdzie pulsuje ból, gdzie jestem obrzmiała i gdzie na pewno pójdę za to do piekła.
Jej dźwięki mnie prowadzą.
Jak by to było? Jego ręce zamiast wody. Jego ciężar przyciskający mnie do kafelków. Jego głos przy uchu, niski i rozkazujący.
"Właśnie tak," wyobrażam sobie, że mówi. "Bierz to. Weź wszystko, co ci daję."
Fantazja narasta bez mojej zgody. Caleb stoi za mną w kuchni, ale tym razem nie odchodzi. Jego dłonie oplatają moją talię. Jego usta odnajdują moją szyję.
Napięcie rośnie nieprawdopodobnie szybko, druga ręka opiera się o kafelki, a nogi drżą. Woda bije w moją łechtaczkę w rytmie odpowiadającym dźwiękom z jego pokoju, a ja ścigam coś, czego wcześniej sobie nie pozwoliłam.
"Caleb…" szepczę tak cicho, że prawie sama tego nie słyszę.
Kiedy dochodzę, to gwałtowne. Wstrząsające.
Przed oczami robi mi się biało i muszę ugryźć się w wargę aż do krwi, żeby nie krzyknąć. Fale rozkoszy przetaczają się przeze mnie, zostawiając mnie dyszącą i drżącą pod strugą wody.
Najpierw uderza mnie cisza.
Nie ma już dźwięków z jego pokoju. Nic.
O Boże. O kurwa. Czy mogli słyszeć—
Wyłączam wodę trzęsącymi się rękami, wstyd zalewa każde miejsce, które przed chwilą zajmowała przyjemność. Owijam się ręcznikiem i zataczam w stronę drzwi, muszę się upewnić, że bariera między moim upokorzeniem a rzeczywistością wciąż istnieje.
Drzwi do jego pokoju są lekko uchylone.
Tylko na centymetr. Ledwo zauważalne, jeśli się nie patrzy. Ale sprawdzałam je, zanim weszłam pod prysznic. Jestem pewna, że to zrobiłam. Były zamknięte. Mocno, całkowicie zamknięte.
Serce mi staje.
Czy to on je otworzył?
Wiedział, że tu jestem. Słyszał szum prysznica. I gdy dotykałam się, słuchając, jak pieprzy inną dziewczynę, on… uchylił drzwi.
Pytanie nie brzmi, czy mnie słyszał.
Czy chciał, żebym wiedziała?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kontrola to iluzja, którą sprzedaję sobie od osiemnastu lat.
Dwa tygodnie do rozpoczęcia ostatniego roku liceum, a ja jestem otoczona podręcznikami do AP, udając, że świat ma sens, jeśli tylko podkreślisz wystarczająco dużo ważnych fragmentów. Lektury prawnicze czekają w schludnych stosach. Kolorowe zakładki oznaczają ważne sekcje.
To właśnie ja — dziewczyna, która się przygotowuje, dziewczyna, która kontroluje to, co może.
Dziewczyna z pięcioletnim planem i dziewczyna, która zdecydowanie NIE spędza każdej wolnej chwili, myśląc o dłoniach swojego przyrodniego brata.
Kłamstwa. Same kłamstwa.
Bo odkąd tamtej nocy — prysznic, pornograficzna ścieżka dźwiękowa Jade za ścianą, mój pierwszy prawdziwy orgazm dzięki ciśnieniu wody — moje ciało zbuntowało się całkowicie przeciwko mojemu mózgowi.
Teraz już wiem, jak smakuje wyzwolenie i do czego zdolne jest moje ciało. Jak ciepło narasta nisko w moim brzuchu, jak wilgoć zbiera się między udami, dokładny rytm, który wygina mi plecy i sprawia, że widzę bielmo przed oczami.
Znam kształt każdej fantazji, która mnie tam prowadzi.
I wszystkie wyglądają jak Caleb, pierdolony Thornton.
Promienie słońca wpadają przez moje okno, sprawiając, że wszystko wygląda zwodniczo normalnie. Jakbym była zwykłą dziewczyną, robiącą zwykłe zadanie domowe.
Moja dłoń nieświadomie wędruje — szyja, obojczyk, zaokrąglenie piersi pod cienkim topem. Sutki są już twarde, widoczne przez materiał.
Jeszcze tylko raz. Potem będziesz się uczyć. Potem będziesz normalna.
Zamykam oczy i pozwalam sobie spaść.
W dzisiejszej fantazji znowu jesteśmy w kuchni. On stoi za mną, nagi do pasa i ciepły, ale tym razem nie odsuwa się. Jego dłonie przesuwają się wokół mojej talii, przyciągając mnie do siebie, aż czuję, jak bardzo jest twardy przez dżinsy.
Jego głos jest niski i kpiący przy moim uchu, jak zawsze, ale jego dłonie opowiadają inną historię. Mówi mi, że czuł, jak się trzęsłam.
Że wie, co zrobiłam tamtej nocy pod prysznicem.
Że celowo otworzył drzwi.
„Podobało ci się słuchanie, prawda, księżniczko?” Jego palce suną w dół po moim brzuchu, pod linię majtek—
„Dobrze się bawisz?”
Moje oczy otwierają się szeroko i patrzą wprost w jasnoniebieskie oczy.
Caleb jest tuż obok. Kuca przy moim krześle niczym jakiś spaczonego anioła stróża, tak blisko, że widzę ciemniejsze plamki w jego tęczówkach, małą bliznę przy uchu.
Rzeczywisty i namacalny i TU.
Moja dłoń zastyga na piersi, złapana dosłownie na gorącym uczynku — przyłapana, jak się dotykam, myśląc o nim.
Zabij mnie. Zabij mnie teraz. Niech ziemia się otworzy i—
Próbuję odsunąć krzesło, wstać, uciec, umrzeć, zrobić cokolwiek, byle nie zostać tu z nim, widzącym wszystko, co mam wypisane na twarzy. Ale on jest szybszy, jedna ręka chwyta mój nadgarstek, druga ląduje na podłokietniku, zamykając mnie w klatce.
„Dokądś się wybierasz?” Jego głos jest rozmowny, nawet przyjemny, ale jego oczy to czysta drapieżność.
„Puść mnie.”
Wyrywam się mocno, próbując się uwolnić, ale on wykorzystuje mój impet przeciwko mnie. Jedno gwałtowne szarpnięcie i jestem pociągnięta do przodu, tracę równowagę, lądując na nim. Moja wolna dłoń wpada w jego klatkę piersiową, opierając się o twarde mięśnie pod t-shirtem.
„Siadaj kurwa na miejscu, Serena.”
„Pierdol się!”
Próbuję go odepchnąć, ale to jak pchanie ściany z cegieł. Nawet nie drgnie, tylko patrzy na moją żałosną szamotaninę z tym irytującym półuśmiechem, przez który mam ochotę popełnić przestępstwo.
„Już skończyłaś?”
Przestaję walczyć, bo dyszę żałośnie i wygląda na to, że on mógłby tak cały dzień.
Jego oczy wędrują po mojej twarzy — rumieńce, przyspieszony oddech, to, że nie jestem w stanie spojrzeć mu w oczy. Powoli, okrutnie uśmiecha się szeroko.
„No więc.” Puszcza mój nadgarstek, ale się nie cofa, wciąż jest tak blisko, że oddycham jego powietrzem. „Kto jest tym szczęściarzem?”
„Co?”
„Nie udawaj głupiej. To nie jest urocze.” Wskazuje na mnie. „Wyraźnie się do kogoś dobierałaś, więc kto to jest? Jakiś korepetytor od SAT, który podnieca się na punkcie pupilki nauczycieli? Jeden z tych nerdów z debaty, którzy łazili za tobą jakbyś była zrobiona z kokainy?”
„Nie—”
„Twoja twarz jest czerwona jak pomidor i oddychasz jakbyś właśnie przebiegła maraton.”
Odsuwa się lekko, zakłada ręce na piersi, przyglądając mi się z teatralnym zainteresowaniem.
„No więc kto doprowadził perfekcyjną Serenę do takiego stanu? Musi być naprawdę żałosny, skoro doprowadził cię do tego, że dotykasz się w środku dnia.”
„Wynoś się z mojego pokoju.”
„To ten z matmy? Ten w okularach, który gapi się na twoje cycki, gdy piszesz coś na tablicy?” Przekrzywia głowę, rozważając. „Nie, czekaj. Nigdy nie poszłabyś na kogoś tak oczywistego. Zbyt desperacki.”
„Powiedziałam, wyjdź—”
„A może…” Jego oczy zwężają się. „Może to ktoś, o kim wstydzisz się przyznać.” Ktoś nieodpowiedni. Ktoś, o kim wiesz, że nie powinnaś myśleć.”
Drgam, zanim zdołam się powstrzymać, a jego wyraz twarzy się zmienia. Drwina znika, zastąpiona skupieniem.
„Serena.” Jego głos staje się niski. „O kim myślałaś?”
„O nikim, ja nie… Po prostu…” Słowa plączą się w ustach. „To nie twoja pieprzona sprawa.”
Podchodzi bliżej. Krzesło skrzypi, gdy odchylam się do tyłu, ale nie mam dokąd uciec. Jestem uwięziona między biurkiem a jego ciałem, a powietrze wydaje się gęste i duszne.
„Kłamiesz. Zawsze wiem, kiedy kłamiesz—twój głos podnosi się na końcu, twoje oczy uciekają w lewo.”
Sięga i chwyta mnie za podbródek, zmuszając do spojrzenia na siebie.
„A teraz wyglądasz na przerażoną, co znaczy, że ten, o kim myślałaś, to ktoś, o kim naprawdę nie chcesz, żebym się dowiedział.”
Próbuję się wyrwać, ale jego uchwyt się zaciska, palce wciskają się w moją szczękę tak mocno, że pewnie zostaną siniaki.
„Myślałaś o mnie, prawda?”
„To obrzydliwe.” Mój głos brzmi inaczej—bez tchu, drżący.
„Tak?” Jego wolna dłoń przesuwa się na moją szyję, ciepła na pulsującej tętnicy. Nie ściska, tylko tam spoczywa. „To czemu właśnie tutaj twoje serce bije jak szalone? Twoje ciało to pieprzony zdrajca.”
To jest złe. To setki różnych odcieni popierdolonego.
Ale moje uda są zaciśnięte tak mocno, że aż boli, w majtkach zbiera się wilgoć, a kiedy pochyla się bliżej, czuję jego oddech na ustach i nie odsuwam się.
„Jesteś nienormalny…”
„Tak?” Jego dłoń zsuwa się z mojej szyi na obojczyk, kreśląc delikatne kości. „To czemu nie możesz na mnie spojrzeć? Czemu wyglądasz, jakbyś zaraz miała się rozpłakać albo dojść?”
„Bo jesteś za blisko.”
„O czym myślałaś?” Pochyla się tak, że usta ma przy moim uchu, głos staje się mroczny i niebezpieczny. „O moich dłoniach na tobie? W tobie?”
Jego palce muskają mój obojczyk, ledwo dotykając, a mój oddech więźnie w gardle.
„O moich ustach na twojej szyi? Między twoimi nogami?”
Jego dłoń zsuwa się niżej, muska wypukłość mojej piersi, a moje plecy wyginają się w łuk, zanim zdołam to powstrzymać. Drobny, niekontrolowany ruch.
Ale on to zauważa. Oczywiście, że tak.
„Wyobrażałaś sobie, jak bym cię przeleciał?” Jego usta muskają moje ucho, a teraz dosłownie się trzęsę. „Mocno i brutalnie, aż zapomnisz, jak się nazywasz? A może powoli i głęboko, aż będziesz błagać, żebym pozwolił ci dojść?”
Krzycz. Wołaj o pomoc. Twój ojciec jest dosłownie na dole.
Ale nie mogę wydać z siebie głosu, zabrany przez sposób, w jaki jego palce tańczą po mojej skórze, nigdy do końca nie dotykając.
„Wyobrażałaś sobie, jak mój kutas będzie w tobie?” Jego wolna dłoń przesuwa się po moim nagim udzie, a na całym ciele pojawia się gęsia skórka. „Rozciągając tę ciasną, dziewiczą cipkę, aż już nie dasz rady więcej?”
Z mojego gardła wydobywa się złamany dźwięk—pół szloch, pół jęk. Jego oczy zjeżdżają na moje usta, a na twarzy pojawia się głód.
Przez ułamek sekundy dzika myśl przebiega przez moją głowę—czy on mnie pocałuje?
Jego druga dłoń przesuwa się po moim udzie. Wzdycham, a on się uśmiecha—okrutnie, triumfująco.
„Twoje małe, dziewicze ciało aż się o to prosi.” Jego palce zatrzymują się tuż pod brzegiem moich szortów. „Ale wiesz co, księżniczko…”
Pochyla się, aż jego usta muskają muszlę mojego ucha, a po ciele przebiega dreszcz, gdy szepcze.
„Nawet nie jesteś warta wysiłku, żeby cię rozebrać.”
Potem odsuwa się ode mnie tak gwałtownie, że krzesło odchyla się na dwóch nogach.
Siedzę tam, dysząc, z rozchylonymi nogami, podwiniętą koszulką, wyglądając dokładnie tak, jak powinnam—zdesperowana, upokorzona i wciąż tak podniecona, że mogłabym eksplodować.
„Jesteś pieprzonym obrzydlistwem.”
Ociera dłonie o dżinsy, jakby zmywał ze mnie coś zanieczyszczającego, jego twarz wykrzywiona odrazą.
„Siedzisz tu i masturbujesz się, myśląc o swoim przyrodnim bracie jak jakaś klisza z pornhuba. Myślisz, że chcę mieć z tym cokolwiek wspólnego?” Wskazuje mnie z autentycznym obrzydzeniem. „Ogarnij się. Wyglądasz jak tania dziwka.”
Odwraca się w stronę łazienki.
„Kolacja za dziesięć minut. Spróbuj zachowywać się jak normalny człowiek.”
Drzwi trzaskają tak mocno, że aż obrazy na ścianie podskakują.
Długo się nie ruszam. Nie mogę. Moje udo wciąż płonie tam, gdzie mnie dotknął. Szczęka boli od jego uścisku. Cipka pulsuje od sfrustrowanego pożądania, które sprawia, że mam ochotę wrzasnąć.
Chwiejnie podchodzę do drzwi łazienki i przekręcam zamek. Potem stoję, opierając czoło o drewno, próbując oddychać mimo ścisku w piersi.
Przesuń w górę, aby kontynuować