Biblioteka pachnie niepokojem i desperacją z nutą zwietrzałego Red Bulla—w zasadzie oficjalnym perfumem szkolnictwa wyższego.
Moja grupa naukowa zajmuje nasze zwykłe miejsce przy oknie. Podręczniki rozłożone na stole niczym terytorialne roszczenia. Mia siedzi naprzeciwko mnie, rzekomo pisząc pracę z socjologii, ale w rzeczywistości głęboko śledząc Instagrama swojego asystenta.
Wiem, bo za każdym razem, gdy przewija obok zdjęcia bez koszulki na plaży, wydaje z siebie ciche westchnięcia.
"On ma psa," szepcze z nabożnym zachwytem, jakby odkryła lek na raka. "Golden retrievera o imieniu Pancake."
"Mia. Skup się."
"Jestem skupiona. Skupiona na tym, jak ten facet wygląda w piance do nurkowania."
Sześć tygodni pierwszego roku, a Mia jest najbliższa temu, co kiedykolwiek miałam za prawdziwą przyjaciółkę. Ta świadomość wciąż mnie zaskakuje—ta łatwa znajomość, której nigdy nie nauczyłam się pragnąć.
W liceum nie mogłam sobie pozwolić na przyjaciół. Przyjaciele oznaczali podatność, a podatność oznaczała dawanie Calebowi amunicji. Każdy ujawniony sekret, każda odkryta słabość mogła stać się bronią w jego rękach.
Więc byłam czujna i samotna, twierdza jednoosobowa.
Ale Mia nie zna tamtej dziewczyny. Po prostu zobaczyła kogoś siedzącego samotnie na orientacji i uznała, że trzeba mnie zaadoptować.
Kopnęła mnie pod stołem. Mocno. "Au! Co?"
Kolejny kopniak. Jej oczy szeroko otwarte, zerkają w stronę wejścia z pilnością osoby, która właśnie widzi przestępstwo.
"Patrz," syczy. "Ale nie rób tego zbyt oczywiście."
"Mia, jeśli to znowu jakiś facet, który według ciebie ma 'energię protagonisty'—"
"Serena. Zamknij się i patrz."
Przeciągam wzrok w stronę drzwi, gotowa zignorować kolejnego chłopaka z bractwa, który przykuł jej uwagę.
Mój długopis przestaje się ruszać.
Lucas Bennett idzie w naszą stronę, a dojrzewanie najwyraźniej postanowiło dać mu fory.
Jasne włosy opadają mu na czoło, dłuższe niż pamiętam. Ramiona szersze niż w liceum. Szczęka zaostrzona w kąty, które łapią popołudniowe światło.
Ostatni raz widziałam Lucasa, gdy był wiecznym cieniem Caleba—zawsze obecny, ale jakby nigdy całkiem obecny, rozumiesz?
Ten miły, który łagodził okrucieństwa Caleba żartami, odwracał uwagę, zanim cios mógł naprawdę zaboleć. Drobne uprzejmości, których nigdy nie przyznałam, bo przyznanie się oznaczałoby, że potrzebuję ratunku.
Przestali się przyjaźnić w ostatniej klasie. Bez wyjaśnienia, bez dramatu, po prostu nagła cisza między dwoma chłopakami nierozłącznymi od gimnazjum.
Teraz stoi przede mną, uśmiech łatwy i ciepły, oczy marszczące się w kącikach.
"Czy to miejsce jest zajęte?" Wskazuje na puste krzesło obok mnie.
Otwieram usta, żeby odpowiedzieć, ale już się na nim rozsiada, zrzucając plecak z nieformalną swobodą.
"Serena Lakin." Mówi moje imię tak, jakby czekał, żeby je wypowiedzieć. "To byłaś ty. Ile to już lat?"
"Trochę." Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. "Przynajmniej od liceum."
"Za długo." Odchyla się, krzyżuje ramiona, przygląda mi się z nieskrywanym zainteresowaniem. "Słyszałem, że tu jesteś. Prawo, prawda? Oczywiście. Zawsze byłaś przerażająco bystra."
Mia znów mnie kopie, tym razem delikatnie. Jej stopa dotyka mojej w tym, co rozpoznaję jako jej uniwersalny sygnał DO DZIEŁA, DZIEWCZYNO.
"A ja idę na medycynę," kontynuuje Lucas, wypełniając ciszę, którą jestem zbyt zaskoczona, by przerwać. "Okazało się, że te wszystkie lata łatania urazów z lacrosse dały mi do tego smykałkę."
"Łatałeś urazy z lacrosse?" Unoszę sceptycznie brew. "Myślałam, że byłeś jednym z tych, którzy je powodowali."
Jego śmiech jest ciepły i nieoczekiwany, wypełniający przestrzeń między nami bez żadnych oczekiwań.
"Słuszna uwaga. Może po prostu odpokutowywałem swoje grzechy." Jego oczy patrzą w moje z cichą intencją. "Wszyscy mamy rzeczy, które chcielibyśmy wtedy zrobić inaczej."
To zdanie zawisa w powietrzu, obciążone znaczeniem, którego nie jestem gotowa analizować.
"Pamiętam cię z rozszerzonego angielskiego," dodaje. "Zmiotłaś wszystkich w tej debacie o Fitzgeraldu. Naprawdę się ciebie bałem."
"Dobrze." Czuję, jak moje usta wyginają się wbrew woli. "Strach to odpowiednia reakcja na analizę literacką."
Uśmiecha się, a ciepło tego uśmiechu zaskakuje mnie zupełnie.
Żadne z nas nie wspomina o Calebie.
Brak jego imienia zawisa między nami jak trzecia osoba przy stole, ale Lucas omija ten temat z wprawą. Pyta o moje zajęcia, wykładowców, czy znalazłam już przyzwoitą kawę na kampusie.
"Kawiarnia przy budynku humanistycznym jest akceptowalna," mówię mu. "Cała reszta smakuje, jakby była parzona za czasów Reagana."
"Snobka kawowa. Szanuję to." Jego uśmiech jest niemal przestępczy. "Silne opinie na temat napojów to dla mnie zielona flaga."
Mia głośno chrząka, zbierając swoje rzeczy z przesadną powolnością.
"Popatrz, która godzina," oznajmia do absolutnie nikogo. "Mam to... coś. Pilną sprawę. Z tymi ludźmi. W tym miejscu." Ściska mnie za ramię, przechodząc obok. "Serena, napisz mi wszystko ."
Ściska mnie za ramię, przechodząc obok — drobny gest, który zaskakująco mocno trafia prosto w moją klatkę piersiową. Tak właśnie wygląda przyjaźń, myślę.
Ktoś, kto zauważa. Ktoś, kto robi miejsce.
A potem znika, zostawiając mnie samą z Lucasem Bennettem, z jego absurdalnie idealną szczęką i rosnącą świadomością, że ktoś mnie obserwuje.
Nie muszę się odwracać. Doskonale wiem, kto patrzy.
"Więc," Lucas przesuwa się bliżej, a ja mu na to pozwalam, "idziesz na imprezę halloweenową w przyszły piątek? Tę dużą u Sigma Chi. Wszyscy idą."
"Imprezy to nie do końca moja bajka." Odpowiedź przychodzi automatycznie, odruchowo.
"Właśnie dlatego powinnaś pójść." Jego uśmiech jest swobodny, prosty. "Studia to czas na nowe doświadczenia, prawda? Na wyłamywanie się ze starych schematów?"
Jego drażnienie się ze mną jest delikatne, pozbawione tej ostrej krawędzi, na którą nauczyłam się być wyczulona.
Trzy stoliki dalej czuję ciężar spojrzenia Caleba, jakby końcówki palców sunęły mi po kręgosłupie.
Odwracam głowę tylko na tyle, by złapać go kątem oka. Siedzi sam, przed nim jakiś podręcznik, którego na pewno nie czyta. Jego oczy są utkwione we mnie z taką intensywnością, że aż przewraca mi się żołądek.
Wyraz jego twarzy to nie tylko złość. To coś ciemniejszego, bardziej zaborczego. Coś, co mówi moja — mimo że nie ma do tego żadnego prawa.
Nasze spojrzenia spotykają się przez dzielącą nas odległość.
Nie odwraca wzroku.
Coś lekkomyślnego rozkwita mi w piersi — dzikie, niebezpieczne uczucie, które zwykle trzymam w klatce. Czy to zazdrość pali się w tych ciemnych oczach?
Ta możliwość rozlewa mi się po żyłach jak pożar.
W tę grę mogą grać dwie osoby, przyrodni bracie.
Odwracam się do Lucasa z uśmiechem, który przypomina dobycie broni.
"Opowiedz mi więcej o tej imprezie." Pochylam się bliżej, tak, że czuję jego wodę kolońską. "Co dokładnie sprawia, że jest nie do przegapienia?"
Jego twarz rozjaśnia się, zachęcona moim nagłym zainteresowaniem.
"Jest legendarna, serio. Rywalizacja na kostiumy jest poważna. Muzyka naprawdę daje radę." Przesuwa się jeszcze bliżej, nasze ramiona niemal się stykają. "Poza tym słyszałem, że poncz jest tak mocny, że nawet studenci prawa potrafią się dobrze bawić."
"Śmiała teza, że nie potrafię się już bawić."
"To udowodnij, że się mylę." Jego uśmiech się poszerza. "Przyjdź na imprezę. Pozwól mi kupić ci drinka."
Śmieję się, a moja dłoń ląduje na jego ramieniu, jakby to było jej miejsce. Jego biceps jest twardy pod moją dłonią, ciepły, prawdziwy i cudownie nieskomplikowany.
"Jesteś bardzo pewny siebie jak na kogoś, kto nie widział mnie od lat," mówię, celowo podnosząc głos.
"Są rzeczy, o które warto być pewnym."
Wtedy słyszę ostry trzask , który przecina szeptaną atmosferę biblioteki.
Długopis Caleba leży pęknięty na jego stole. Jego dłoń zaciśnięta jest w pięść, knykcie białe, szczęka napięta tak mocno, że aż może pęknąć.
Wciąż na mnie patrzy. Na moją dłoń na ramieniu Lucasa. Na przestrzeń między naszymi ciałami, która robi się coraz mniejsza.
"Pomyślę o tym," mówię do Lucasa, ale już na niego nie patrzę.
Patrzę na Caleba, który nagle wstaje, jego krzesło szura po podłodze jak paznokcie po szkle. Nie pakuje swoich rzeczy. Nie zabiera złamanego długopisu. Po prostu odwraca się i wychodzi, ruchy ostre, pełne ledwo powstrzymywanej furii.
Moja dłoń wciąż spoczywa na ramieniu Lucasa.
A moje serce bije jak szalone — z zupełnie nie tych powodów, co powinno.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Najokrutniejsze kłamstwa to te, które opowiadamy sobie o tym, czego pragniemy.
Para przylega do mojej skóry, gdy stoję przed zaparowanym lustrem, ręcznik mocno owinięty wokół ciała. Włosy kapią na kafelki, każda kropla odmierza czas, który marnuję.
On znów napisał, kiedy byłam pod prysznicem. Trzy wiadomości w dwadzieścia minut.
Lucas: Nie mogę się doczekać, aż cię zobaczę w piątek.
Lucas: Jaki masz kostium? Jeśli chcesz, dopasuję się.
Lucas: Będziesz się świetnie bawić. Obiecuję.
Jest słodki. Wytrwały w sposób, który jest ciepły, a nie natarczywy. Normalny w sposób, o którym zdążyłam zapomnieć, że ludzie w ogóle mogą tacy być.
To dobrze. Lucas jest dobry. Lucas to dokładnie to, czego potrzebujesz—Caleb bez emocjonalnego terroru.
To jest to, czego powinnam chcieć. Tak wygląda zdrowie.
Tylko że tu jest problem, prawda? Lucas to Diet Caleb.
Ten sam świetny smak, zero szkód psychicznych. Te same szerokie ramiona i atletyczna sylwetka, ta sama swoboda, która bierze się z pewności, że jego ciało zrobi wszystko, o co je poprosi.
Ale podczas gdy obecność Caleba jest jak ostrze przy moim gardle, Lucas przypomina promień słońca. Bezpieczny. Nieskomplikowany.
Zastępstwo, nazwałaby to pewnie moja terapeutka. Kierowanie niezdrowej fiksacji na zdrowszy cel.
Nie jestem zafiksowana na Caleba. Nie jestem.
Ale gdybym była, hipotetycznie, Lucas byłby idealnym antidotum. To samo opakowanie, żadnej trucizny.
Moje kciuki przesuwają się po ekranie, gdy odpisuję.
JA: Kostium zostaje niespodzianką. Ale znajdę cię.
Odpowiada natychmiast, jakby wpatrywał się w telefon:
Lucas: Będę odliczał minuty, śliczna.
Śliczna. Nazwał mnie śliczną.
Normalny, miły komplement, bez ukrytej drwiny. Moje usta wyginają się w prawdziwy, szczery uśmiech—taki, który pewnie przyprawiłby Caleba o wylew, gdyby go zobaczył.
Tak wygląda normalność. Na to zasługuję.
Otwieram drzwi łazienki, wzrok wciąż mam wbity w telefon, wciąż układam odpowiedź, która zabrzmi kokieteryjnie, ale nie zbyt nachalnie.
"No to, kurwa, niezły numer. Taka mina jeszcze u ciebie nie widziałem."
O mało nie wyskoczyłam ze skóry i z ręcznika.
Moja głowa odrywa się od ekranu i widzę Caleba rozłożonego na moim łóżku jakby był u siebie. Jedno ramię pod głową, drugą ręką trzyma parę moich majtek.
Różowych, bawełnianych, w małe truskawki, które kupiłam właśnie dlatego, że są kompletnym przeciwieństwem seksownych.
Anty-bielizna. Pomnik nieprzejmowania się.
"Piszesz do swojego chłopczyka z tym głupkowatym uśmiechem?" Jego spojrzenie sunie z mojego telefonu na twarz. "Żałosne to mało powiedziane, księżniczko."
"Co ty, do kurwy nędzy, robisz w moim pokoju?" Mój głos brzmi pewniej niż puls, który próbuje właśnie pobić rekord prędkości. "Wynoś się."
Nie rusza się. Jego oczy przesuwają się z majtek na mnie, rejestrując mokre włosy przyklejone do ramion, ręcznik, który nagle wydaje się cienki jak papier.
To spojrzenie, przez które czuję się rozebrana, choć i tak jestem prawie naga.
"To jest tragedia, Serena. Naprawdę. Na poziomie: poszukaj pomocy. Zero seksapilu." Sięga do mojego kosza na pranie. "Zobaczmy, co jeszcze tu ukrywasz."
Trzema krokami pokonuję pokój i przewracam kosz, odpychając go od niego, ubrania wysypują się na dywan, a mój telefon ląduje gdzieś na podłodze w tym zamieszaniu.
Oddycham ciężko. Jestem aż za bardzo świadoma wszystkiego—frotte ledwie mnie zakrywa, jego bliskości, tego, jak nie przestaje śledzić wzrokiem linii mojego ciała odkąd weszłam.
"Powiedziałam: wynoś się."
"Założysz to na imprezę?" Rozciąga różową bawełnę między palcami, ogląda truskawki z teatralnym obrzydzeniem. "Proszę, powiedz, że tak. Muszę zobaczyć minę Lucasa, jak odkryje, co masz pod spodem."
Gorąco wpełza mi na szyję i rozlewa się po policzkach. "Oddaj to!"
"Majtki babcine, z owocami." Gwizdnął cicho. "Odważna strategia dla dziewczyny, która chce stracić dziewictwo."
"Nie próbuję—" Ucinam się, bo wdawanie się w rozmowę to dokładnie to, czego chce.
Jego uśmiech się poszerza, drapieżny i usatysfakcjonowany.
„Och, naprawdę się starasz. Ta głupia mina, z którą właśnie weszłaś? To żałosne przerzucenie włosów w bibliotece? Dotknięcie jego ramienia, jakbyś flirtowania uczyła się z artykułu na WikiHow?” Odrzuca moją bieliznę na bok. „To fizycznie bolesne do oglądania.”
„Złaź z mojego łóżka!”
„Lucas Bennett.” Ignoruje mnie, opierając się o moje poduszki, jakbyśmy prowadzili zwykłą pogawędkę. „To ma być twój wielki ruch? Naprawdę myślisz, że ten chłopak-złoty retriever jest tobą zainteresowany?”
„W przeciwieństwie do niektórych Lucas potrafi być po prostu przyzwoity.”
„Lucas potrafi pieprzyć wszystko, co ma puls, jasne. Ale zainteresowany?” Jego śmiech drapie mnie po nerwach. „Serena. Skarbie. Spójrz na siebie.”
Słowo skarbie zastyga w powietrzu między nami.
„Kiedyś się z nim przyjaźniłeś.” To wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać. „Właściwie byliście najlepszymi przyjaciółmi. Co się stało?”
Jego wyraz twarzy drga na chwilę, zanim znowu przywdziewa maskę. Ta zmiana jest tak szybka, że niemal jej nie zauważam, ale zbyt długo już studiowałam jego zdradliwe grymasy.
„Ludzie się rozchodzą.” Jego głos staje się płaski, starannie pozbawiony znaczenia. „To się zdarza.”
„To nie jest odpowiedź.”
„To jedyna, jaką dostaniesz.” Wstaje gwałtownie, a powietrze w pokoju gęstnieje. „Stara historia to nie moja bajka.”
Jest tam jakaś rana, schowana pod tą wymijającą odpowiedzią.
Zachowuję tę wiedzę na później.
„Ale nie rozmawiamy o mnie. Rozmawiamy o tobie, i o tym, że przyjdziesz w jakimś żałosnym kostiumie i będziesz za nim łazić całą noc jak bezpański pies.”
Zsuwa nogi z mojego łóżka i wstaje, znów na znanym terenie, okrucieństwo płynie z niego lekko.
„A on cię rzuci w sekundzie, gdy tylko przejdzie ktoś atrakcyjniejszy.”
„Nic nie wiesz o—”
„Znam cię.” Zbliża się, a ja nienawidzę siebie za to, że nie cofam się o krok. „Dziewiętnaście lat i nigdy nie byłaś jeszcze przelecona. Myślisz, że to przypadek? Myślisz, że faceci cię nie zauważyli?”
Moje stopy wrastają w dywan wbrew wszystkim instynktom krzyczącym: uciekaj.
„Zauważyli.” Jego głos jest cichy, intymny w sposób, który brzmi jak naruszenie. „Po prostu ich nie interesujesz. Nie ma w tobie niczego, czego można by chcieć.”
Każde słowo trafia jak precyzyjny cios, zaprogramowany na maksymalną krzywdę.
„To Lucas mnie zaprosił.” Przepycham zdanie przez zdrętwiałe usta. „Nie na odwrót.”
„Lucas coś kombinuje. Pewnie zakład z kolegami z bractwa.” Jest już tak blisko, że czuję jego perfumy — cedr, bursztyn i wspomnienia, które próbowałam pogrzebać. „Pewnie chce się przekonać, czy pre-law princess jest tak lodowata, jak wszyscy mówią.”
Nienawidzę, że rozpoznaję ten zapach.
Nienawidzę, że moje ciało zapamiętało go bez mojej zgody.
„No dalej. Udowodnij im, że mają rację. Zrób z siebie idiotkę przed całą szkołą.” Jego uśmiech staje się ostrzem. „Właściwie idź. Przydadzą mi się historie i zdjęcia po imprezie.”
On nie idzie? Na imprezę?
„Wolę się ośmieszyć przy wszystkich niż spędzić z tobą jeszcze jedną sekundę.”
„Czyli oboje dostajemy to, czego chcemy.”
Mija mnie, kierując się do łazienki, i jego ramię uderza o moje tak mocno, że aż się zataczam. Ten kontakt pali przez cienką bawełnę mojego ręcznika.
„Załóż te brzydkie majtki.” Zatrzymuje się w progu, nie odwracając się. „Będą pasować do reszty.”
Drzwi zamykają się za nim i długo się nie ruszam.
Moje palce znajdują truskawkową bieliznę zmiętą na dywanie i ściskam ją przy piersi jak zbroję. Bawełna jest ciepła od jego rąk, a ja nienawidzę, że to zauważam.
Co to był za wyraz?
Tuż przed wyjściem — tuż przed tym, jak drzwi łazienki zamknęły się między nami — jego twarz przybrała wyraz, którego nie rozpoznałam. Nie okrutny. Nie szyderczy.
Prawie desperacki.
Opadam na łóżko, nogi podwijam pod siebie. Materac wciąż zachował odcisk jego ciała, wciąż nosi ślady jego ciepła.
Kiedy jego ramiona stały się tak szerokie?
Kiedy zrobił się ode mnie taki wyższy?
Te myśli wypływają nieproszone, przynosząc ze sobą kolejne. Te nowe, ostre rysy jego szczęki. To, jak teraz się porusza — drapieżnie, pewnie siebie, czego kiedyś nie miał.
Przyznaję przed sobą: od miesięcy to zauważam. Kataloguję zmiany w jego ciele tak, jak kataloguję odgłosy jego kroków za ścianą.
Moje palce zaciskają się na różowej bawełnie, aż bieleją knykcie.
Wynocha z mojej głowy, Thornton.
Wynocha.
WYN. OCHA.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Święta cholera, Serena Lakin, gdzie ty ukrywałaś to ciało?”
Mia gwiżdże z uznaniem, podczas gdy wpatruję się w swoje odbicie w lustrze na całej ścianie przy wejściu do czyjegoś domu, ledwo rozpoznając dziewczynę, która patrzy na mnie z powrotem.
Czarny body przylega do krągłości, które zwykle chowam pod bluzami z kapturem i za dużymi swetrami. Prosta maska zakrywa akurat tyle mojej twarzy, bym poczuła się kimś zupełnie innym.
Mia poprawia moją maskę z precyzją chirurga. „Lucas połknie własny język, jak cię zobaczy. Cholera, może sama zmienię drużynę.”
Lucas. No tak. Słodki, prosty Lucas, który wysyła poranne smsy i pewnie nie wie, czym są upokarzające fantazje.
W przeciwieństwie do niektórych, którzy pewnie wymyślili nowe.
„A co, jeśli mnie nie rozpozna?”
„Och, pozna cię.” Ściska moje ramiona, uśmiechając się zawadiacko. „Ten chłopak rozbiera cię wzrokiem podczas każdej nauki. Może dziś w końcu zrobi to naprawdę.”
Pewnie zakład z kolegami z bractwa.
Wpycham głos Caleba głęboko, zamykam go tam, gdzie jego miejsce.
„Dobra.” Słowo ucieka, zanim odwaga mnie opuści. „Chodźmy, póki się nie rozmyślę.”
Impreza to uosobienie chaosu.
Muzyka dudni przez ściany, bas jest tak mocny, że podłoga drży pod moimi obcasami. Ktoś wciska mi drinka do ręki, zanim zdążę wejść na dobre, więc opróżniam go tylko po to, by mieć wolne ręce.
„Trzymaj się blisko!” Mia krzyczy ponad muzyką. „Lucas powiedział, że będzie miał maskę z Krzyku!”
Super. Bardzo pomocne.
Już naliczyłam cztery maski z Krzyku w najbliższym otoczeniu.
Po dwudziestu minutach siostry z sorority Mii zlatują się jak perfekcyjnie zsynchronizowane sępy, ciągnąc ją w stronę czegoś, co nazywają „sytuacją na parkiecie”. Wymyka z ust „pięć minut”, ale obie wiemy, że to kłamstwo.
Zatrzymuję się przy prowizorycznym barze, opróżniam kubek i od razu przyjmuję kolejnego od jakiegoś faceta przebrane za seksownego sędziego.
Alkohol wypala krawędzie mojego niepokoju, wszystko staje się miększe, cieplejsze, bardziej możliwe.
Księżniczka prawa. Oziębła. Nic, czego można by chcieć.
„Kogoś szukasz?” Dziewczyna w stroju wampira pochyla się blisko, jej oddech słodki od alkoholu. „Gapisz się na tłum już z dwadzieścia minut.”
„Szukam przyjaciółki,” udaje mi się powiedzieć. „Maska z Krzyku, bardzo wysoki, atletyczna sylwetka.”
Śmieje się. „Witaj w klubie. Połowa facetów przyszła tu jako Ghostface. Lenie.”
Kiwam głową i odsuwam się od baru.
Wtedy go widzę. Lucas.
Wysoka sylwetka i szerokie ramiona, które rozpoznaję. Biała maska odchylona w moją stronę z drugiego końca pokoju. Stoi nieruchomo, podczas gdy impreza wrze wokół niego, a nawet przez anonimowość jego przebrania czuję na sobie jego uwagę jak ciężar fizyczny.
Mój puls przyspiesza i wmawiam sobie, że to przez alkohol.
Nie macha ani nie woła. Po prostu wyciąga w moją stronę dłoń, wewnętrzną stroną do góry, czekając. Gest jest pewny i zdecydowany, jakby już wiedział, że do niego podejdę.
Pewnie chce sprawdzić, czy księżniczka prawa jest tak oziębła, jak wszyscy mówią.
Dobrze. Niech zobaczy. Niech potem wszystkim opowie. Przynajmniej nie będę już nietknięta, nie będę żałosną dziewicą, z której Caleb drwi przy każdej okazji.
Biorę jego dłoń, a jego palce zaciskają się na mojej, ciepłe i mocne.
Prowadzi mnie przez tłum bez słowa. Żadnego „hej”, żadnego „wyglądasz pięknie”, żadnej z typowych słodkości Lucasa. Cisza wydaje się zamierzona — część przebrania, część gry.
Chyba naprawdę wczuł się w rolę. Ghostface nie prowadzi przecież pogaduszek.
Razem wchodzimy po schodach, nie oglądam się za siebie. Na górze korytarz jest ciemniejszy, ciszej, muzyka przytłumiona przez odległość i zamknięte drzwi.
Za trzecim razem znajduje pusty pokój i wciąga mnie do środka.
„Lucas?” Sięgam do niego, ale łapie mnie za nadgarstki, przyciskając do drzwi. „O, naprawdę wczuwamy się w role, co?”
Nie odpowiada. Jego ręce trafiają na moją talię, kciuki zataczają powolne kółka na moich kościach biodrowych, i decyduję, że ta cisza to wystarczająca odpowiedź.
Nie chcę, żeby to było wyjątkowe. Nie chcę czułych słów ani znaczących spojrzeń. Chcę tylko, żeby to się stało, chcę zrzucić z siebie tę skórę, którą Caleb przekonał mnie, że nikt nigdy nie zechce.
Ręce Lucasa są bardziej szorstkie, niż się spodziewałam, ściskają moją talię jakby bał się, że zniknę. Kiedy obraca mnie, dociskając piersią do drzwi, wydobywa się ze mnie westchnienie.
„Cholera, chyba podoba mi się agresywny Lucas.”
Jego odpowiedzią jest powolne rozpinanie zamka mojego body, kostki muskają każdy kręg, aż zaczynam się trząść.
Materiał zsuwa się do talii, a chłodne powietrze sprawia, że moje sutki sztywnieją do twardych wierzchołków, które natychmiast chwyta od tyłu. Ugniata je między palcami, aż wydaję z siebie żenujące dźwięki.
To się dzieje. To się naprawdę dzieje.
Zrobiłam research. Przeczytałam każdy artykuł o pierwszych razach — ból, krew, niezręczność, rozczarowanie. Jestem przygotowana na kliniczny dyskomfort.
Nie jestem przygotowana na to.
Lucas nie spieszy się z rozgrzewaniem mnie, jego dłonie mapują moje ciało z uwagą graniczącą z czcią.
„Możesz... możesz chociaż podnieść maskę?” szepcę. „Chcę cię pocałować.”
Zatrzymuje się. Potem powoli podciąga maskę na tyle, by odsłonić usta. W ciemności nie widzę rysów, tylko zarys warg, które zderzają się z moimi z miażdżącą siłą.
To nie jest ten słodki pierwszy pocałunek, jaki wyobrażałam sobie z Lucasem. To jest zawłaszczenie. Pochłanianie. Jego język wdziera się do moich ust, podczas gdy jego ręce kontynuują atak na moje zmysły—jedna zaplątana w moich włosach, druga ze zdecydowaną intencją sunie w dół brzucha.
Boże, kto by pomyślał, że Lucas ma w sobie coś takiego?
Prowadzi mnie tyłem w stronę łóżka, nie przerywając pocałunku, pochłaniając moje jęki, gdy jego palce w końcu wsuwają się między moje uda.
Kiedy bez ostrzeżenia wsuwa we mnie palec, prawie odrywam się od łóżka. To rozciągnięcie pali, ale przyjemność wszystko przyćmiewa, zwłaszcza gdy jego kciuk odnajduje moją łechtaczkę i krąży po niej z wprawą.
— Proszę — błagam, godność najwidoczniej została na dole z muzyką. — Potrzebuję—
Przerywa mi kolejnym palcem w środku i karzącym pocałunkiem, zębami łapie mocno moją dolną wargę, aż szczypie. Jego wolna ręka oplata moją szyję—nie ściska, po prostu trzyma, posiadawczo i ciemno.
Moja świadomość odpływa, gdy narasta napięcie, a nieproszony, za zamkniętymi powiekami, wyłania się inna twarz. Ostrzejsza szczęka. Okrutniejsze usta. Niebieskie oczy płonące znajomą pogardą.
A gdyby to był on?
Ta myśl powinna mnie obrzydzić. Zamiast tego gorąco zalewa moje wnętrze z haniebną intensywnością. Wyobrażam sobie dłonie Caleba zamiast Lucasa, ciało Caleba przygniatające mnie do materaca, oddech Caleba gorący na mojej szyi.
A gdyby poczuł, jak bardzo tego chcę?
Wyginam się ku dotykowi, moje ciało reaguje na fantazję z szczerością, której mój umysł nie chce przyjąć do wiadomości. Lucas odczytuje moje reakcje perfekcyjnie, dostosowując rytm do mojej narastającej potrzeby.
Praktycznie rzuca mnie na materac i zatrzymuje się, by rozerwać foliową saszetkę, dźwięk ostry w ciemności. Patrzę, jak jego sylwetka zakłada prezerwatywę i przez chwilę czuję wdzięczność—przynajmniej jedno z nas myśli trzeźwo.
Potem wspina się nade mną i wsuwa się we mnie, powoli, ale bezlitośnie, i jakiekolwiek logiczne myśli stają się niemożliwe. To rozciągnięcie pali, pełniejsze niż jego palce, ale gra na mojej łechtaczce jak na instrumencie, aż ból topnieje w rozkoszy.
— Kurwa — szepczę, gdy jest już cały we mnie. — Lucas, to—
Wysuwa się prawie do końca i wbija z powrotem, narzucając rytm zupełnie niepodobny do delikatnego pierwszego razu, jaki sobie wyobrażałam. To czysta dominacja. Każde pchnięcie przesuwa mnie wyżej na łóżku, aż muszę zaprzeć dłonie o zagłówek.
Trzymam oczy zamknięte i pozwalam, by zakazana wizja mnie pochłonęła.
Ciężar Caleba.
Dłonie Caleba.
Caleb szepczący sprośne pochwały do mojego ucha.
Fantazja buduje napięcie nisko w brzuchu, spiralnie prowadząc do uwolnienia, które ciągle jest poza zasięgiem. Moje palce wbijają się w ramiona należące do jednego mężczyzny, podczas gdy mój umysł jest całkowicie oddany innemu.
Orgazm uderza we mnie jak pociąg towarowy, kompletnie niespodziewanie. Wyginam plecy, przed oczami robi się biało, i zaciskam się na nim tak mocno, że musi się zatrzymać.
Trzyma się nieruchomo, pozwalając mi to przeżyć, kciuk wciąż zatacza kręgi na mojej przeczulonej łechtaczce, aż błagam go, by przestał, by nie przestawał, by nigdy nie przestawał. Potem sam dochodzi, jęcząc w moją szyję, pulsując we mnie ostatni raz, biodra drżą w jego ekstazie.
Leżymy tak, dysząc, on wciąż we mnie, moje ciało wydaje się kompletnie przeprogramowane. Gdy w końcu się wysuwa, krzywię się na pustkę i bolesność, które już dają o sobie znać.
To koniec. Stało się.
Odsuwa się, a ja powoli siadam, sięgając po porozrzucane ubrania. Wilgoć między udami potwierdza, co się wydarzyło, ale moje ciało czuje się raczej oszukane niż zmienione.
— Potrzebuję chwili — mruczę w stronę białej maski, słowa sztuczne i dziwne na języku.
Nie odpowiada. Nawet się tego nie spodziewałam.
Ubieram się drżącymi palcami i wymykam się przez drzwi, nie oglądając się za siebie. Drzwi zamykają się za mną cicho, a ja zostaję sama na korytarzu, z dudniącym basem i własnym poszarpanym oddechem.
Na dole odnajduję łazienkę bardziej pamięcią niż wzrokiem, bo ten wciąż mi się mieni. Zamek zazgrzytał, chwytam się krawędzi umywalki, wpatrzona w swoje odbicie.
Nie jesteś już dziewicą.
Chlapię wodą twarz, patrząc, jak tusz do rzęs spływa po policzkach. Kocie uszy siedzą krzywo na mojej głowie, absurdalne i dziecinne. Dziewczyna w lustrze wygląda dokładnie tak pusto, jak się czuję.
Gratulacje, Serena. Oficjalnie jesteś tak żałosna, jak Caleb zawsze mówił.
Doprowadzam się do porządku, chlapiąc zimną wodą, aż pokój przestaje wirować. Gdy w końcu wychodzę, niemal wpadałam na znajomą klatkę piersiową.
— O, jesteś! — Oczy Lucasa mrużą się w szczerym cieple. — Szukałem cię wszędzie! Zacząłem już myśleć, że zmieniłaś zdanie.
Wpatruję się w niego. W podniesioną maskę Scream. W plamy po piwie na jego koszuli, których na pewno nie było, gdy spotkałam... jego?
Ale Lucas Bennett stoi na korytarzu, z tym swoim pięknym, piaskowym włosem i perfekcyjną szczęką. Uśmiecha się łatwo i pogodnie, jak ktoś, kto całą noc szukał, ale nigdy nie znalazł.
— Jakiś palant w tej samej masce wylał na mnie całego drinka — tłumaczy, wskazując na plamę. — Musiałem się przebrać, ale zapasową koszulę miałem w aucie, potem nie mogłem cię znaleźć, i... dopiero przyszłaś? Wyglądasz niesamowicie, swoją drogą. Ten strój jest... wow.
Sięga i poprawia maskę, z wprawą zakrywając twarz.
— Wszystko w porządku? Wyglądasz trochę blado.
Podłoga przechyla się pode mną.
Był tutaj na dole, szukał mnie. To znaczy, że mężczyzna w tamtej sypialni... To wcale nie był Lucas.
Przesuń w górę, aby kontynuować