passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hate Me Like You Love Me - Rozdział #6 - autor itsvlada

Hate Me Like You Love Me

/

Rozdział 6

Rozdział 5

* Obecnie *

Sześć tygodni studiów i już wiem, że nadzieja to tylko rozczarowanie w ładnej sukience.

Oto co się dzieje, gdy składasz podania na dwanaście uczelni: myślisz, że kupujesz sobie wybór, a tak naprawdę zbierasz po prostu różne smaki tego samego rozczarowania.

Dostałam się wszędzie—UCLA, NYU, do miejsc, gdzie są prawdziwe pory roku i zero Calebów Thorntonów na kilometr kwadratowy. Ale nie. Tata wyciągnął kartę "rodzina musi się trzymać razem". Catherine uruchomiła broń masowego rażenia zwanym szczenięcymi oczami.

Lokalny uniwersytet miał *doskonały* program pre-law, mówili.

Już tyle zmian za nami, mówili.

Więc ustąpiłam. Oczywiście, że się poddałam. Bo jestem Serena Lakin, zawodowa zadowalaczka ludzi i złota medalistka w poświęcaniu własnego szczęścia dla rodzinnej harmonii.

Powtarzałam sobie, że będzie dobrze.

Udawaliśmy, że nic się nie wydarzyło w mojej sypialni, trzymaliśmy dystans przez resztę ostatniego roku liceum, a Caleb i tak nie był zainteresowany studiami.

Przez lata jasno to pokazywał—szkoła była dla niego tylko towarzyską piaskownicą, nauka poniżej jego poziomu. Pewnie zrobi sobie gap year, będzie podróżował, robił wszystko, co robią źli chłopcy z uroczymi uśmiechami, kiedy świat daje im wszystko.

Dziewczyna może pomarzyć.

A potem przyszedł dzień orientacyjny i zobaczyłam go po drugiej stronie dziedzińca.

Drań złożył papiery po mnie. *Po*. Dowiedział się, gdzie idę i poszedł tam jak jakiś stalker.

Wygrał nawet granty i stypendia—w tym to z prezydentury w liceum, stanowiska, które ukradł mi w ostatniej klasie—żeby mu się opłacało.

Mój nowy początek zgnił, zanim się zaczął.

Dziś rodzinny piknik rozlewa się po naszym podwórku jak obraz Normana Rockwella, który poszedł nie tak.

Na trawie leżą kraciaste koce. Sąsiedzi krążą z papierowymi talerzami i wymuszonym śmiechem. Catherine przemyka między grupami, perfekcyjna gospodyni, a mój ojciec z wprawą obsługuje grilla.

Układam półmisek z owocami, gdy to słyszę. Ten głos.

Ten specyficzny ton kobiecego chichotu, który sprawia, że drga mi powieka.

"Caleb, to takie słodkie! Twoja rodzina jest urocza."

Jade stoi przy furtce do ogrodu, jej dłoń wpleciona w ramię Caleba. Jej letnia sukienka opina kształty, które pamiętam z szatni, kształty, które słyszałam, jak on wychwalał w swojej sypialni, podczas gdy moje ciało zdradzało wszystkie zasady, które rzekomo wyznawałam.

Palce zaciskają mi się na łyżce do nakładania owoców, aż metal wbija się w dłoń.

Przyprowadził ją tutaj. Do naszego domu. Przed naszych rodziców.

"Och, Caleb!" Catherine niemal unosi się z macierzyńskiej dumy. "Nie wspominałeś, że kogoś przyprowadzasz! Jade, kochanie, witaj! Jest tyle jedzenia!"

"Dziękuję, pani Lakin." Uśmiech Jade rozszerza się szeroko i pusto. "Wszystko wygląda niesamowicie. Sama pani to przygotowała?"

Oczywiście, że tak. To jej dom. Jej przyjęcie.

"Większość," rozpromienia się Catherine. "Serena pomagała przy owocowych półmiskach."

Wzrok Jade przesuwa się na mnie, a jej uśmiech zmienia się w coś, co rozpoznaję—subtelne kobiece ocenianie, które trwa ułamek sekundy. "Jakie to domowe! Jesteś w tym świetna, Serena."

Komplement ląduje jak policzek owinięty wstążkami.

*Te sprawy.* Jakbym była jakąś gospodynią domową z lat 50., podczas gdy ona tutaj jest ozdobna, atrakcyjna i wszystkim, czym nie jestem.

Nie ma pojęcia, że jest bronią.

A może ma, a pusty uśmiech to lepszy pancerz niż mój.

Oczy Caleba odnajdują moje po drugiej stronie podwórka. Ten znajomy uśmieszek unosi mu kącik ust, ten, który mówi *"Dokładnie wiem, co robię."*

Odwracam wzrok pierwsza. Zawsze tak robię.

"Jesteśmy z nich bardzo dumni," mówi Catherine do Hendersonów z sąsiedztwa, którzy na pewno nie pytali. "Tak pięknie odnajdują się na studiach. I cudownie mieć ich razem w domu!"

"Serena świetnie sobie radzi," dodaje tata, bo nie może się powstrzymać. "Jej doradca twierdzi, że to materiał na listę dziekana."

"Cóż, musi być w czymś najlepsza," mówi Caleb uprzejmie, jego głos ma tę ostrą krawędź owiniętą urokiem. "Trudno się przebić, gdy nie można jechać na samej osobowości."

Hendersonowie śmieją się nieswojo, podczas gdy ja uśmiecham się tak mocno, że bolą mnie zęby.

"Niektórzy wolą treść od wdzięku," odpowiadam słodko.

"Dzieci." Ojciec rzuca nam ostrzegawcze spojrzenie.

"Kochanie, wy dwoje jesteście przezabawni!" chichocze Jade, przywierając do Caleba tak, że praktycznie go zakłada na siebie. "To jak oglądać prawdziwe rodzeństwo, jak się przekomarza!"

Prawdziwe rodzeństwo.

Słowa spadają na mnie jak lodowata woda po kręgosłupie. Patrzę, jak jej zadbane paznokcie kreślą wzory na jego przedramieniu, patrzę, jak łatwo go dotyka, jak go sobie otwarcie przywłaszcza... a zazdrość, która się we mnie podnosi, smakuje jak kwas akumulatorowy.

Kończymy na tym samym piknikowym kocu, bo wszechświat ma chore poczucie humoru. Jego kolano przyciska się do mojego—na tyle subtelnie, by wyglądało to na przypadek, ale wystarczająco celowo, by moja skóra paliła przez dżinsy.

Odsuwam się. Jego noga podąża za mną.

Przesuwam się ponownie. On też.

Jade paple o rush week, imprezach tematycznych i innych rzeczach, do których potrzebowałabym duszy, której obecnie nie mam, zżeranej przez bliskość uda Caleba.

Za każdym razem, gdy go dotyka—a ona ​​zawsze​ go dotyka—mój szczękościsk robi się jeszcze mocniejszy.

Ona go nie zna. Nie wie, że trzy razy sprawdza zamki przed snem. Nie wie, że wciąż miewa koszmary o swoim ojcu. Nie wie, że czyta Bukowskiego, gdy myśli, że nikt nie patrzy.

A ty niby wiesz? — podpowiada mój mózg złośliwie.

Znasz go, bo jesteś obsesyjna, nie dlatego, że się liczysz.

Po tym, jak sąsiedzi się ewakuują, a nasi rodzice znikną w środku z winem, które sprawi, że będą nostalgiczni i rozklejeni, wymykam się do kuchni.

Jade wyszła godzinę temu—coś o "sorority emergency", co brzmiało podejrzanie jak "nudzę się, a ci ludzie są starzy".

Wkładam naczynia do zlewu, gdy dociera do mnie jego głos.

— Myślałaś, że będziesz się tu całą noc chować?

Nie odwracam się. — Sprzątam. Niektórzy z nas się udzielają.

— Udzielasz się. — Podchodzi bliżej i łapię jego odbicie w oknie nad zlewem—niebezpieczny i piękny w gasnącym świetle. — Tak nazywasz fochy w kącie i ciskanie spojrzeń śmierci w stronę mojej dziewczyny?

— Ona nie jest twoją dziewczyną. — Słowa wymykają się, zanim zdążę je powstrzymać. — Jest rekwizytem. Dodatkiem. Cotygodniowym zastrzykiem potwierdzenia własnej wartości.

— Bardzo zazdrosna? — Jego uśmiech ostrzy się w szybie.

— Wolałabym być zazdrosna o infekcję drożdżakową.

— Mocne słowa. — Opiera się o blat obok mnie, z założonymi rękami, tak blisko, że jego ramię niemal ociera się o moje. — Wiesz, co myślę?

— Że jesteś bożym darem dla wszystkich niepewnych siebie kobiet?

— Myślę — ciągnie, ignorując mnie — że nie możesz znieść widoku mnie z nią. Myślę, że to cię zżera od środka.

Opłukuję talerz z ostentacyjnym spokojem.

— To ty za mną tu przyszedłeś — mówię cicho, każde słowo wyważone. — Ja zostałam dla rodziny. Ty mogłeś być gdziekolwiek—UCLA chciało cię do lacrosse, Miami proponowało częściowe stypendium. Ale wybrałeś to miejsce. Wybrałeś, żeby mnie śledzić. Więc kto tu naprawdę jest zazdrosny?

— Może po prostu podobała mi się szkoła.

— Może tak bardzo boisz się być sam ze sobą, że musisz mieć mnie w pobliżu, żeby mnie dręczyć, bo to jedyny sposób, w jaki potrafisz poczuć coś prawdziwego.

— Uważaj, co mówisz, księżniczko.

Odkładam talerz do suszarki z przesadną ostrożnością i wreszcie się do niego odwracam. Jest gotowy do walki—ramiona napięte, niebieskie oczy ściemniałe, a znajoma przedwalkowa energia aż kipi z jego sylwetki.

Ale mam już cholernie dość tej gry.

— Wiesz co? — Słowa wychodzą bardziej zmęczone niż wściekłe. — Żal mi cię.

Jego kpiący uśmiech blednie.

— Mówię poważnie. — Utrzymuję kontakt wzrokowy, obserwując, jak na jego twarzy miga cień dezorientacji. — Żal mi chłopaka, którego ojciec bił, a potem porzucił. Chłopaka, tak rozpaczliwie łaknącego aprobaty, że pieprzy dziewczyny, które nawet nie znają jego drugiego imienia, bo to łatwiejsze niż przyznać, że nikt nigdy naprawdę go nie pokochał za to, kim jest.

Krew odpływa z twarzy Caleba i widzę, jak jego dłonie zaciskają się w pięści po bokach.

— Jade cię nie widzi, Caleb. Żadna z nich nie widzi. — Mówię dalej, głosem śmiertelnie spokojnym. — Widzą uśmiech, ciało i urok osobisty i to im wystarcza. Ale ty wiesz, że to nie jest prawdziwe.

Przechylam głowę, badając go jak przypadek z podręcznika psychologii.

— Dlatego ciągle przez nie przelatujesz, prawda? Bo to potwierdzenie nigdy nie trwa długo. Nie jest w stanie wypełnić tego, co ojciec ci wyrzeźbił.

— Zamknij się do cholery.

— I to ci pasuje, bo gdyby zobaczyły prawdziwego ciebie—złamanego, rozpaczliwego, przerażonego chłopca pod całą tą zbroją—uciekłyby. Każda. I dobrze o tym wiesz.

Jego oddech stał się płytki. W jego oczach pojawiło się coś dzikiego, coś zranionego i niebezpiecznego.

— Nie jestem zazdrosna o Jade. — Biorę ścierkę i powoli wycieram ręce. — Żal mi jej. Żal mi ciebie. Oboje tylko udajecie bliskość, nie mając pojęcia, czym ona naprawdę jest.

Zawieszam ścierkę na jego ramieniu i mijam go, kierując się do drzwi.

— Reszta naczyń jest twoja. Potraktuj to jak trening na te wszystkie noce, które spędzisz sam, kiedy dziewczyny zorientują się, że pod twoją grą nie ma nic więcej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Biblioteka pachnie niepokojem i desperacją z nutą zwietrzałego Red Bulla—w zasadzie oficjalnym perfumem szkolnictwa wyższego.

Moja grupa naukowa zajmuje nasze zwykłe miejsce przy oknie. Podręczniki rozłożone na stole niczym terytorialne roszczenia. Mia siedzi naprzeciwko mnie, rzekomo pisząc pracę z socjologii, ale w rzeczywistości głęboko śledząc Instagrama swojego asystenta.

Wiem, bo za każdym razem, gdy przewija obok zdjęcia bez koszulki na plaży, wydaje z siebie ciche westchnięcia.

"On ma psa," szepcze z nabożnym zachwytem, jakby odkryła lek na raka. "Golden retrievera o imieniu Pancake."

"Mia. Skup się."

"Jestem skupiona. Skupiona na tym, jak ten facet wygląda w piance do nurkowania."

Sześć tygodni pierwszego roku, a Mia jest najbliższa temu, co kiedykolwiek miałam za prawdziwą przyjaciółkę. Ta świadomość wciąż mnie zaskakuje—ta łatwa znajomość, której nigdy nie nauczyłam się pragnąć.

W liceum nie mogłam sobie pozwolić na przyjaciół. Przyjaciele oznaczali podatność, a podatność oznaczała dawanie Calebowi amunicji. Każdy ujawniony sekret, każda odkryta słabość mogła stać się bronią w jego rękach.

Więc byłam czujna i samotna, twierdza jednoosobowa.

Ale Mia nie zna tamtej dziewczyny. Po prostu zobaczyła kogoś siedzącego samotnie na orientacji i uznała, że trzeba mnie zaadoptować.

Kopnęła mnie pod stołem. Mocno. "Au! Co?"

Kolejny kopniak. Jej oczy szeroko otwarte, zerkają w stronę wejścia z pilnością osoby, która właśnie widzi przestępstwo.

"Patrz," syczy. "Ale nie rób tego zbyt oczywiście."

"Mia, jeśli to znowu jakiś facet, który według ciebie ma 'energię protagonisty'—"

"Serena. Zamknij się i patrz."

Przeciągam wzrok w stronę drzwi, gotowa zignorować kolejnego chłopaka z bractwa, który przykuł jej uwagę.

Mój długopis przestaje się ruszać.

Lucas Bennett idzie w naszą stronę, a dojrzewanie najwyraźniej postanowiło dać mu fory.

Jasne włosy opadają mu na czoło, dłuższe niż pamiętam. Ramiona szersze niż w liceum. Szczęka zaostrzona w kąty, które łapią popołudniowe światło.

Ostatni raz widziałam Lucasa, gdy był wiecznym cieniem Caleba—zawsze obecny, ale jakby nigdy całkiem obecny, rozumiesz?

Ten miły, który łagodził okrucieństwa Caleba żartami, odwracał uwagę, zanim cios mógł naprawdę zaboleć. Drobne uprzejmości, których nigdy nie przyznałam, bo przyznanie się oznaczałoby, że potrzebuję ratunku.

Przestali się przyjaźnić w ostatniej klasie. Bez wyjaśnienia, bez dramatu, po prostu nagła cisza między dwoma chłopakami nierozłącznymi od gimnazjum.

Teraz stoi przede mną, uśmiech łatwy i ciepły, oczy marszczące się w kącikach.

"Czy to miejsce jest zajęte?" Wskazuje na puste krzesło obok mnie.

Otwieram usta, żeby odpowiedzieć, ale już się na nim rozsiada, zrzucając plecak z nieformalną swobodą.

"Serena Lakin." Mówi moje imię tak, jakby czekał, żeby je wypowiedzieć. "To byłaś ty. Ile to już lat?"

"Trochę." Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. "Przynajmniej od liceum."

"Za długo." Odchyla się, krzyżuje ramiona, przygląda mi się z nieskrywanym zainteresowaniem. "Słyszałem, że tu jesteś. Prawo, prawda? Oczywiście. Zawsze byłaś przerażająco bystra."

Mia znów mnie kopie, tym razem delikatnie. Jej stopa dotyka mojej w tym, co rozpoznaję jako jej uniwersalny sygnał DO DZIEŁA, DZIEWCZYNO.

"A ja idę na medycynę," kontynuuje Lucas, wypełniając ciszę, którą jestem zbyt zaskoczona, by przerwać. "Okazało się, że te wszystkie lata łatania urazów z lacrosse dały mi do tego smykałkę."

"Łatałeś urazy z lacrosse?" Unoszę sceptycznie brew. "Myślałam, że byłeś jednym z tych, którzy je powodowali."

Jego śmiech jest ciepły i nieoczekiwany, wypełniający przestrzeń między nami bez żadnych oczekiwań.

"Słuszna uwaga. Może po prostu odpokutowywałem swoje grzechy." Jego oczy patrzą w moje z cichą intencją. "Wszyscy mamy rzeczy, które chcielibyśmy wtedy zrobić inaczej."

To zdanie zawisa w powietrzu, obciążone znaczeniem, którego nie jestem gotowa analizować.

"Pamiętam cię z rozszerzonego angielskiego," dodaje. "Zmiotłaś wszystkich w tej debacie o Fitzgeraldu. Naprawdę się ciebie bałem."

"Dobrze." Czuję, jak moje usta wyginają się wbrew woli. "Strach to odpowiednia reakcja na analizę literacką."

Uśmiecha się, a ciepło tego uśmiechu zaskakuje mnie zupełnie.

Żadne z nas nie wspomina o Calebie.

Brak jego imienia zawisa między nami jak trzecia osoba przy stole, ale Lucas omija ten temat z wprawą. Pyta o moje zajęcia, wykładowców, czy znalazłam już przyzwoitą kawę na kampusie.

"Kawiarnia przy budynku humanistycznym jest akceptowalna," mówię mu. "Cała reszta smakuje, jakby była parzona za czasów Reagana."

"Snobka kawowa. Szanuję to." Jego uśmiech jest niemal przestępczy. "Silne opinie na temat napojów to dla mnie zielona flaga."

Mia głośno chrząka, zbierając swoje rzeczy z przesadną powolnością.

"Popatrz, która godzina," oznajmia do absolutnie nikogo. "Mam to... coś. Pilną sprawę. Z tymi ludźmi. W tym miejscu." Ściska mnie za ramię, przechodząc obok. "Serena, napisz mi wszystko ."

Ściska mnie za ramię, przechodząc obok — drobny gest, który zaskakująco mocno trafia prosto w moją klatkę piersiową. Tak właśnie wygląda przyjaźń, myślę.

Ktoś, kto zauważa. Ktoś, kto robi miejsce.

A potem znika, zostawiając mnie samą z Lucasem Bennettem, z jego absurdalnie idealną szczęką i rosnącą świadomością, że ktoś mnie obserwuje.

Nie muszę się odwracać. Doskonale wiem, kto patrzy.

"Więc," Lucas przesuwa się bliżej, a ja mu na to pozwalam, "idziesz na imprezę halloweenową w przyszły piątek? Tę dużą u Sigma Chi. Wszyscy idą."

"Imprezy to nie do końca moja bajka." Odpowiedź przychodzi automatycznie, odruchowo.

"Właśnie dlatego powinnaś pójść." Jego uśmiech jest swobodny, prosty. "Studia to czas na nowe doświadczenia, prawda? Na wyłamywanie się ze starych schematów?"

Jego drażnienie się ze mną jest delikatne, pozbawione tej ostrej krawędzi, na którą nauczyłam się być wyczulona.

Trzy stoliki dalej czuję ciężar spojrzenia Caleba, jakby końcówki palców sunęły mi po kręgosłupie.

Odwracam głowę tylko na tyle, by złapać go kątem oka. Siedzi sam, przed nim jakiś podręcznik, którego na pewno nie czyta. Jego oczy są utkwione we mnie z taką intensywnością, że aż przewraca mi się żołądek.

Wyraz jego twarzy to nie tylko złość. To coś ciemniejszego, bardziej zaborczego. Coś, co mówi moja — mimo że nie ma do tego żadnego prawa.

Nasze spojrzenia spotykają się przez dzielącą nas odległość.

Nie odwraca wzroku.

Coś lekkomyślnego rozkwita mi w piersi — dzikie, niebezpieczne uczucie, które zwykle trzymam w klatce. Czy to zazdrość pali się w tych ciemnych oczach?

Ta możliwość rozlewa mi się po żyłach jak pożar.

W tę grę mogą grać dwie osoby, przyrodni bracie.

Odwracam się do Lucasa z uśmiechem, który przypomina dobycie broni.

"Opowiedz mi więcej o tej imprezie." Pochylam się bliżej, tak, że czuję jego wodę kolońską. "Co dokładnie sprawia, że jest nie do przegapienia?"

Jego twarz rozjaśnia się, zachęcona moim nagłym zainteresowaniem.

"Jest legendarna, serio. Rywalizacja na kostiumy jest poważna. Muzyka naprawdę daje radę." Przesuwa się jeszcze bliżej, nasze ramiona niemal się stykają. "Poza tym słyszałem, że poncz jest tak mocny, że nawet studenci prawa potrafią się dobrze bawić."

"Śmiała teza, że nie potrafię się już bawić."

"To udowodnij, że się mylę." Jego uśmiech się poszerza. "Przyjdź na imprezę. Pozwól mi kupić ci drinka."

Śmieję się, a moja dłoń ląduje na jego ramieniu, jakby to było jej miejsce. Jego biceps jest twardy pod moją dłonią, ciepły, prawdziwy i cudownie nieskomplikowany.

"Jesteś bardzo pewny siebie jak na kogoś, kto nie widział mnie od lat," mówię, celowo podnosząc głos.

"Są rzeczy, o które warto być pewnym."

Wtedy słyszę ostry trzask , który przecina szeptaną atmosferę biblioteki.

Długopis Caleba leży pęknięty na jego stole. Jego dłoń zaciśnięta jest w pięść, knykcie białe, szczęka napięta tak mocno, że aż może pęknąć.

Wciąż na mnie patrzy. Na moją dłoń na ramieniu Lucasa. Na przestrzeń między naszymi ciałami, która robi się coraz mniejsza.

"Pomyślę o tym," mówię do Lucasa, ale już na niego nie patrzę.

Patrzę na Caleba, który nagle wstaje, jego krzesło szura po podłodze jak paznokcie po szkle. Nie pakuje swoich rzeczy. Nie zabiera złamanego długopisu. Po prostu odwraca się i wychodzi, ruchy ostre, pełne ledwo powstrzymywanej furii.

Moja dłoń wciąż spoczywa na ramieniu Lucasa.

A moje serce bije jak szalone — z zupełnie nie tych powodów, co powinno.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Najokrutniejsze kłamstwa to te, które opowiadamy sobie o tym, czego pragniemy.

Para przylega do mojej skóry, gdy stoję przed zaparowanym lustrem, ręcznik mocno owinięty wokół ciała. Włosy kapią na kafelki, każda kropla odmierza czas, który marnuję.

On znów napisał, kiedy byłam pod prysznicem. Trzy wiadomości w dwadzieścia minut.

Lucas: Nie mogę się doczekać, aż cię zobaczę w piątek.

Lucas: Jaki masz kostium? Jeśli chcesz, dopasuję się.

Lucas: Będziesz się świetnie bawić. Obiecuję.

Jest słodki. Wytrwały w sposób, który jest ciepły, a nie natarczywy. Normalny w sposób, o którym zdążyłam zapomnieć, że ludzie w ogóle mogą tacy być.

To dobrze. Lucas jest dobry. Lucas to dokładnie to, czego potrzebujesz—Caleb bez emocjonalnego terroru.

To jest to, czego powinnam chcieć. Tak wygląda zdrowie.

Tylko że tu jest problem, prawda? Lucas to Diet Caleb.

Ten sam świetny smak, zero szkód psychicznych. Te same szerokie ramiona i atletyczna sylwetka, ta sama swoboda, która bierze się z pewności, że jego ciało zrobi wszystko, o co je poprosi.

Ale podczas gdy obecność Caleba jest jak ostrze przy moim gardle, Lucas przypomina promień słońca. Bezpieczny. Nieskomplikowany.

Zastępstwo, nazwałaby to pewnie moja terapeutka. Kierowanie niezdrowej fiksacji na zdrowszy cel.

Nie jestem zafiksowana na Caleba. Nie jestem.

Ale gdybym była, hipotetycznie, Lucas byłby idealnym antidotum. To samo opakowanie, żadnej trucizny.

Moje kciuki przesuwają się po ekranie, gdy odpisuję.

JA: Kostium zostaje niespodzianką. Ale znajdę cię.

Odpowiada natychmiast, jakby wpatrywał się w telefon:

Lucas: Będę odliczał minuty, śliczna.

Śliczna. Nazwał mnie śliczną.

Normalny, miły komplement, bez ukrytej drwiny. Moje usta wyginają się w prawdziwy, szczery uśmiech—taki, który pewnie przyprawiłby Caleba o wylew, gdyby go zobaczył.

Tak wygląda normalność. Na to zasługuję.

Otwieram drzwi łazienki, wzrok wciąż mam wbity w telefon, wciąż układam odpowiedź, która zabrzmi kokieteryjnie, ale nie zbyt nachalnie.

"No to, kurwa, niezły numer. Taka mina jeszcze u ciebie nie widziałem."

O mało nie wyskoczyłam ze skóry i z ręcznika.

Moja głowa odrywa się od ekranu i widzę Caleba rozłożonego na moim łóżku jakby był u siebie. Jedno ramię pod głową, drugą ręką trzyma parę moich majtek.

Różowych, bawełnianych, w małe truskawki, które kupiłam właśnie dlatego, że są kompletnym przeciwieństwem seksownych.

Anty-bielizna. Pomnik nieprzejmowania się.

"Piszesz do swojego chłopczyka z tym głupkowatym uśmiechem?" Jego spojrzenie sunie z mojego telefonu na twarz. "Żałosne to mało powiedziane, księżniczko."

"Co ty, do kurwy nędzy, robisz w moim pokoju?" Mój głos brzmi pewniej niż puls, który próbuje właśnie pobić rekord prędkości. "Wynoś się."

Nie rusza się. Jego oczy przesuwają się z majtek na mnie, rejestrując mokre włosy przyklejone do ramion, ręcznik, który nagle wydaje się cienki jak papier.

To spojrzenie, przez które czuję się rozebrana, choć i tak jestem prawie naga.

"To jest tragedia, Serena. Naprawdę. Na poziomie: poszukaj pomocy. Zero seksapilu." Sięga do mojego kosza na pranie. "Zobaczmy, co jeszcze tu ukrywasz."

Trzema krokami pokonuję pokój i przewracam kosz, odpychając go od niego, ubrania wysypują się na dywan, a mój telefon ląduje gdzieś na podłodze w tym zamieszaniu.

Oddycham ciężko. Jestem aż za bardzo świadoma wszystkiego—frotte ledwie mnie zakrywa, jego bliskości, tego, jak nie przestaje śledzić wzrokiem linii mojego ciała odkąd weszłam.

"Powiedziałam: wynoś się."

"Założysz to na imprezę?" Rozciąga różową bawełnę między palcami, ogląda truskawki z teatralnym obrzydzeniem. "Proszę, powiedz, że tak. Muszę zobaczyć minę Lucasa, jak odkryje, co masz pod spodem."

Gorąco wpełza mi na szyję i rozlewa się po policzkach. "Oddaj to!"

"Majtki babcine, z owocami." Gwizdnął cicho. "Odważna strategia dla dziewczyny, która chce stracić dziewictwo."

"Nie próbuję—" Ucinam się, bo wdawanie się w rozmowę to dokładnie to, czego chce.

Jego uśmiech się poszerza, drapieżny i usatysfakcjonowany.

„Och, naprawdę się starasz. Ta głupia mina, z którą właśnie weszłaś? To żałosne przerzucenie włosów w bibliotece? Dotknięcie jego ramienia, jakbyś flirtowania uczyła się z artykułu na WikiHow?” Odrzuca moją bieliznę na bok. „To fizycznie bolesne do oglądania.”

„Złaź z mojego łóżka!”

„Lucas Bennett.” Ignoruje mnie, opierając się o moje poduszki, jakbyśmy prowadzili zwykłą pogawędkę. „To ma być twój wielki ruch? Naprawdę myślisz, że ten chłopak-złoty retriever jest tobą zainteresowany?”

„W przeciwieństwie do niektórych Lucas potrafi być po prostu przyzwoity.”

„Lucas potrafi pieprzyć wszystko, co ma puls, jasne. Ale zainteresowany?” Jego śmiech drapie mnie po nerwach. „Serena. Skarbie. Spójrz na siebie.”

Słowo skarbie zastyga w powietrzu między nami.

„Kiedyś się z nim przyjaźniłeś.” To wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać. „Właściwie byliście najlepszymi przyjaciółmi. Co się stało?”

Jego wyraz twarzy drga na chwilę, zanim znowu przywdziewa maskę. Ta zmiana jest tak szybka, że niemal jej nie zauważam, ale zbyt długo już studiowałam jego zdradliwe grymasy.

„Ludzie się rozchodzą.” Jego głos staje się płaski, starannie pozbawiony znaczenia. „To się zdarza.”

„To nie jest odpowiedź.”

„To jedyna, jaką dostaniesz.” Wstaje gwałtownie, a powietrze w pokoju gęstnieje. „Stara historia to nie moja bajka.”

Jest tam jakaś rana, schowana pod tą wymijającą odpowiedzią.

Zachowuję tę wiedzę na później.

„Ale nie rozmawiamy o mnie. Rozmawiamy o tobie, i o tym, że przyjdziesz w jakimś żałosnym kostiumie i będziesz za nim łazić całą noc jak bezpański pies.”

Zsuwa nogi z mojego łóżka i wstaje, znów na znanym terenie, okrucieństwo płynie z niego lekko.

„A on cię rzuci w sekundzie, gdy tylko przejdzie ktoś atrakcyjniejszy.”

„Nic nie wiesz o—”

„Znam cię.” Zbliża się, a ja nienawidzę siebie za to, że nie cofam się o krok. „Dziewiętnaście lat i nigdy nie byłaś jeszcze przelecona. Myślisz, że to przypadek? Myślisz, że faceci cię nie zauważyli?”

Moje stopy wrastają w dywan wbrew wszystkim instynktom krzyczącym: uciekaj.

„Zauważyli.” Jego głos jest cichy, intymny w sposób, który brzmi jak naruszenie. „Po prostu ich nie interesujesz. Nie ma w tobie niczego, czego można by chcieć.”

Każde słowo trafia jak precyzyjny cios, zaprogramowany na maksymalną krzywdę.

„To Lucas mnie zaprosił.” Przepycham zdanie przez zdrętwiałe usta. „Nie na odwrót.”

„Lucas coś kombinuje. Pewnie zakład z kolegami z bractwa.” Jest już tak blisko, że czuję jego perfumy — cedr, bursztyn i wspomnienia, które próbowałam pogrzebać. „Pewnie chce się przekonać, czy pre-law princess jest tak lodowata, jak wszyscy mówią.”

Nienawidzę, że rozpoznaję ten zapach.

Nienawidzę, że moje ciało zapamiętało go bez mojej zgody.

„No dalej. Udowodnij im, że mają rację. Zrób z siebie idiotkę przed całą szkołą.” Jego uśmiech staje się ostrzem. „Właściwie idź. Przydadzą mi się historie i zdjęcia po imprezie.”

On nie idzie? Na imprezę?

„Wolę się ośmieszyć przy wszystkich niż spędzić z tobą jeszcze jedną sekundę.”

„Czyli oboje dostajemy to, czego chcemy.”

Mija mnie, kierując się do łazienki, i jego ramię uderza o moje tak mocno, że aż się zataczam. Ten kontakt pali przez cienką bawełnę mojego ręcznika.

„Załóż te brzydkie majtki.” Zatrzymuje się w progu, nie odwracając się. „Będą pasować do reszty.”

Drzwi zamykają się za nim i długo się nie ruszam.

Moje palce znajdują truskawkową bieliznę zmiętą na dywanie i ściskam ją przy piersi jak zbroję. Bawełna jest ciepła od jego rąk, a ja nienawidzę, że to zauważam.

Co to był za wyraz?

Tuż przed wyjściem — tuż przed tym, jak drzwi łazienki zamknęły się między nami — jego twarz przybrała wyraz, którego nie rozpoznałam. Nie okrutny. Nie szyderczy.

Prawie desperacki.

Opadam na łóżko, nogi podwijam pod siebie. Materac wciąż zachował odcisk jego ciała, wciąż nosi ślady jego ciepła.

Kiedy jego ramiona stały się tak szerokie?

Kiedy zrobił się ode mnie taki wyższy?

Te myśli wypływają nieproszone, przynosząc ze sobą kolejne. Te nowe, ostre rysy jego szczęki. To, jak teraz się porusza — drapieżnie, pewnie siebie, czego kiedyś nie miał.

Przyznaję przed sobą: od miesięcy to zauważam. Kataloguję zmiany w jego ciele tak, jak kataloguję odgłosy jego kroków za ścianą.

Moje palce zaciskają się na różowej bawełnie, aż bieleją knykcie.

Wynocha z mojej głowy, Thornton.

Wynocha.

WYN. OCHA.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hate Me Like You Love Me

Hate Me Like You Love Me

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa