[POV Juliette]
Kuchnia w Mario's Bistro zawsze pachniała zastałym tłuszczem i złamanymi marzeniami. Gdy odwieszałam fartuch na noc, wciąż słyszałam w uszach słowa mojego menedżera: "Masz potencjał, dziecko. Szkoda go marnować w tym zapyziałym miejscu."
Gdyby tylko wiedział.
Trzy lata temu miałam inne plany. Inne imię. Inne życie. Ale przetrwanie oznaczało porzucenie tego wszystkiego – w tym części samej siebie, które wolałabym zapomnieć.
Nocne powietrze uderzyło mnie w twarz, gdy wychodziłam, niosąc ze sobą zapach smażonej cebuli i taniego wina. Moje stopy znały drogę do domu na pamięć: obok migoczącej latarni ulicznej, w dół popękanego chodnika, do mojego piwnicznego mieszkania w najgorszej części miasta. Każdy krok odbijał się echem wspomnień, od których nie mogłam uciec.
Zawdzięczasz swoje życie mafii.
Słowa mojego ojca, zimne jak pistolet, który nosił, wciąż mnie prześladowały. Miał na myśli łańcuch, który wiązał mnie z losem, którego nigdy nie wybrałam.
Z Kaidenem.
Sama myśl o jego imieniu sprawiała, że moja skóra cierpła. Kaiden Bianco – młody boss mafii, który odziedziczył imperium zbudowane na krwi i bólu. Który zdecydował, że należę do niego.
Jego "ulubienica", jak mnie nazywał, osaczając w pustych korytarzach błądzącymi rękami i szeptanymi groźbami owiniętymi w obietnice.
Pewnego dnia, bella, zrozumiesz, co mogę ci dać.
Tak naprawdę chodziło o to, co mógł zabrać.
Zadrżałam, ściągając ciaśniej cienką kurtkę. Podręczniki medyczne w plecaku ciążyły mi na ramionach – inny rodzaj ciężaru, ale taki, który wybrałam.
Każda lekcja, każda nocna sesja nauki, każda podwójna zmiana w bistro przybliżały mnie do mojego prawdziwego marzenia: zostać chirurgiem ratunkowym. Ratować życie zamiast patrzeć, jak ono ucieka, tak jak życie mojej matki, której krew wsiąkała w drogi dywan, podczas gdy mężczyźni z pistoletami decydowali, kto żyje, a kto umiera.
Fałszywy dowód tożsamości w moim portfelu teraz brzmiał "Juliette Lewis" – nowe nazwisko wybrane po ukończeniu szkoły w wieku 18 lat, dokumenty skrupulatnie sfałszowane. Czasami przyłapywałam się na tym, że z przyzwyczajenia podpisywałam się jako Richardson, serce zamierało mi, dopóki nie mogłam tego przekreślić.
Jeden błąd wystarczyłby. Jeden szept do Kaidena, że jego obsesja ukrywała się na widoku, udając normalne życie, podczas gdy jego narzeczona planowała ich ślub.
Biedna Eloise. Zastanawiałam się, czy wiedziała, jakiego rodzaju potwora poślubia.
Mój budynek mieszkalny rysował się przed nami, betonowy grobowiec ledwie nadający się do życia. Ale był mój, opłacony gotówką bez zadawania pytań. Bezpieczny. Anonimowy. Miejsce, gdzie sąsiedzi zajmowali się swoimi sprawami i udawali, że nie słyszą krzyków w nocy.
Klucz jak zawsze zaciął się w zamku. Poruszyłam nim, przeklinając pod nosem, kiedy dźwięk przerwał ambientowy hałas odległych syren i szczekających psów. Mokry plusk, po którym nastąpił stłumiony jęk.
Całe moje ciało się napięło. Każdy instynkt krzyczał, by wejść do środka, zamknąć drzwi, udawać, że nic nie słyszałam. Ale coś kazało mi zwrócić się w stronę kontenera na śmieci, już z telefonem w ręku z wstępnie wybranym numerem 911.
Widok odebrał mi dech.
Mężczyzna leżał skulony przy zardzewiałym metalu, krew czarna w półmroku. Jedna ręka trzymała jego szyję, druga dociskała brzuch. Nawet w cieniu widziałam, jak życie odpływa z niego z każdym ciężkim oddechem.
Czas wydawał się zamrożony, gdy obliczałam odległości i prawdopodobieństwa. Najbliższy szpital był pół godziny drogi stąd w dobrą noc. Karetka zajęłaby dłużej w tej dzielnicy. Mężczyzna miał kilka minut, może mniej.
Wiedziałam dokładnie, co powiedziałby mój ojciec: Nie twój problem. Odejdź. Pozostań niewidzialna.
Ale spędziłam zbyt wiele lat, patrząc, jak ludzie umierają, gdy mogłam pomóc. I nie uciekłam z klatki jednej bestii tylko po to, by pozwolić strachowi uwięzić mnie w innej.
"Hej," zawołałam miękko, podchodząc ostrożnie. "Mogę ci pomóc."
Jego oczy natychmiast zwróciły się ku moim – ciemne, niebezpieczne, ledwo przytomne, ale wciąż wystarczająco czujne, by śledzić mój ruch. Spojrzenie drapieżnika, nawet rannego.
To, co zamierzałam zrobić, mogło zniszczyć wszystko, co zbudowałam.
Moje przykrywkę. Moją wolność. Moją przyszłość.
Ale gdy jego krew wsiąkała w popękany chodnik, plamiąc moje buty, podjęłam decyzję.
Wolę żyć z konsekwencjami działania niż z duchami bezczynności.
Modliłam się tylko, aby ta decyzja nie zaprowadziła mnie z powrotem do piekła, z którego tak ciężko walczyłam, by uciec.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jego krew była wszędzie.
Na moich rękach. Na moich ubraniach. Sączyła się w szczeliny mojego kuchennego blatu, gdy wciągałem jego masywną sylwetkę na powierzchnię. Każdy poszarpany oddech, który brał, rozpryskiwał więcej szkarłatu na moją skórę, ale nie mogłem przestać. Nie teraz.
"Zostań ze mną," mruknąłem, bardziej do siebie niż do niego.
Moje palce drżały, gdy chwyciłem za materiały medyczne, które „pożyczyłem” z moich szpitalnych dyżurów. Właściwie ukradłem, ale etyka wydawała się dość nieistotna z umierającym mężczyzną na moim blacie.
Rana na szyi była zła, ale do opanowania. Czyste wejście, żadne większe naczynia nie zostały trafione jakimś cudem. Ale jego brzuch... Chryste. Ktoś naprawdę chciał, żeby ten facet umarł.
"Strzał najpierw, potem dźgnięcie," szeptałem, katalogując obrażenia, jakbym znów był na zajęciach. "Nie ryzykowali."
Morfina weszła gładko – dzięki Bogu za stabilne ręce. Gdy jego oddech nieco się uspokoił, mogłem go naprawdę zobaczyć po raz pierwszy.
Blizny. Tyle blizn. Stare rany po kulach, ślady po nożach, oparzenia, które mówiły o torturach, a nie o wypadku. To nie była przypadkowa ofiara napaści.
Znałem te blizny. Widziałem podobne na skórze mojego ojca, na ludziach Kaidena. Język przemocy zapisany w ciele.
Skup się. To tylko kolejny pacjent.
Ale pacjenci zazwyczaj nie przychodzą z bronią.
Pracowałem mechanicznie, pozwalając, by trening zastąpił panikę. Czyściłem. Szyłem. Bandażowałem. Aplikowałem nacisk tam, gdzie było to potrzebne, i modliłem się, gdzie nie mogłem zrobić więcej. Godziny mijały w mgle krwi i antyseptyków.
W końcu jego oddech się ustabilizował. Kolor powrócił na jego twarz – wciąż bladą jak duch, ale już nie szarą maską nadchodzącej śmierci. Osunąłem się na podłogę, nogi ugięły się, gdy adrenalina opadła.
Co, do diabła, zrobiłem?
Odpowiedź leżała w śladach krwi na mojej podłodze, w broni, którą znalazłem, gdy przenosiłem go na kanapę. Uratowałem życie członka mafii.
Znowu. A tym razem na pewno będą konsekwencje.
"Cholera." Przycisnąłem dłonie do oczu. "Cholera, cholera, cholera."
Opcje przewijały się w mojej głowie jak skrzywiona książka przygodowa:
Zadzwoń na policję: Skończ martwy w rowie, gdy jego „przyjaciele” się dowiedzą.
Szpital: Ten sam wynik, inny rów.
Podziemny lekarz: Może się udać, jeśli uda mi się jakiegoś znaleźć. Każdy gang miał ich na liście płac w dzisiejszych czasach, przy nasilających się wojnach terytorialnych.
Ale najpierw, dowody.
Zwlokłem się z podłogi, mięśnie krzyczały. Chwyciłem wiadra, wybielacz, szmaty. Metaliczny zapach krwi wypełnił mój nos, gdy szorowałem podłogi, powierzchnie i drzwi. Każde rozpryskiwane wiadro wody zmywało ślady tego, co zrobiłem.
Jego telefon był pęknięty, ale działał. Podłączyłem go do ładowania, ostrożnie usuwając odciski palców. To samo zrobiłem z jego bronią, choć dotykanie jej powodowało, że skóra mi cierpła. Narzędzia śmierci nie miały miejsca w rękach przeznaczonych do leczenia.
Prysznic nie mógł zmyć moich myśli. Gorąca woda stawała się różowa, potem czysta, ale pytania pozostawały jak para:
Kim był? Kto chciał go zabić? Jak długo minie, zanim zorientują się, że nie udało im się?
Zmęczenie w końcu wygrało. Usadowiłem się na podłodze obok kanapy, mówiąc sobie, że muszę monitorować jego parametry życiowe. Tak naprawdę, po prostu nie mogłem znieść, by zostawić go samego.
Martwi ludzie nie powodowali kłopotów, ale żywi...
Sen przychodził zrywami. Za każdym razem, gdy jego oddech się zmieniał, budziłem się. Świt wkradał się przez okna w piwnicy, malując cienie na jego nieprzytomnej postaci. W świetle dnia wyglądał niemal spokojnie.
Ciężar spadł na moją klatkę piersiową bez ostrzeżenia.
Moje oczy otworzyły się szeroko, by zobaczyć go siedzącego na mnie okrakiem, jedną ręką przyciskając moje ramiona, drugą wciskając broń w moją skórę. Jego jasne oczy wpatrywały się w moje, zimne i kalkulujące mimo bólu widocznego na jego twarzy.
"Kim jesteś?" Jego głos był żwirem i stalą. "Dlaczego tu jestem? Kto cię przysłał?"
Lufa wbijała się głębiej. "Pomyśl dobrze, bella. Okłam mnie, a będziesz tego żałować przez bardzo długi czas."
Nie mogłem oddychać. Nie mogłem myśleć. Czułem tylko jego ciężar, jego ciepło, zimny pocałunek metalu na mojej skórze.
A gdzieś z tyłu mojej głowy, gorzki śmiech: Uratowałem mu życie, a teraz może odebrać moje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jego ciężar przygniatał mi płuca, ale panika dodała mi sił. Mocno się skręciłam, udało mi się wyrwać jedno ramię. Natychmiast zacisnął uchwyt na drugim, a broń wciąż była przyciśnięta do mojego ramienia.
"Zadałem ci pytanie." Każde słowo ociekało jadem. "Kto cię przysłał?"
"Nikt mnie nie przysłał!" wykrztusiłam. "Znalazłam cię umierającego z wykrwawienia przy moim śmietniku!"
Jeden nagły ruch i wyślizgnęłam się z jego uścisku, a adrenalina tłumiła ból palców wbijających się w moje ciało. Podbiegłam do kuchni, chwytając pierwszy lepszy przedmiot, który mógł posłużyć jako broń – nóż z suszarki.
"Nie zbliżaj się." Mój głos drżał, ale trzymałam ostrze stabilnie. "Uratowałam ci życie wczoraj w nocy, niewdzięczny draniu. Sprawdź swoje rany, jeśli mi nie wierzysz."
Najpierw się nie ruszał, tylko patrzył na mnie oczyma drapieżnika. Nawet ranny był przerażający – wysoki na jakieś 6 stóp 3 cale lub nawet wyższy, brutalne mięśnie pod bandażami, twarz wyrzeźbiona z kamienia i cienia, oraz piorunujące, krystalicznie niebieskie oczy. Taki człowiek, który łamał rzeczy – albo kości – zawodowo.
W końcu jego spojrzenie przesunęło się na brzuch, gdzie świeża czerwień już przesiąkała przez białą gazę. Rozpoznanie zajaśniało w tych lodowatych oczach, gdy elementy układanki zaczęły się łączyć.
"Zaszyłaś mnie?" Niedowierzanie zabarwiło jego ton.
"I wyjęłam kulę, zamknęłam ranę kłutą i podałam ci morfinę." Wyliczałam wszystko jak z listy zakupów. Trzymałam strach na dystans za pomocą faktów. "Nie ma za co, swoją drogą."
Broń opadła o milimetr. "Jesteś lekarzem?"
"Studentką medycyny."
Opadł na mój kanapę, jedną ręką dociskając ranę. Ruch spowodował grymas na jego twarzy, ale jego oczy ani na chwilę nie spuściły mnie z oczu. "Całkiem dobry Samarytanin."
"Proszę." Rzuciłam mu telefon, mocniej niż trzeba. Złapał go jedną ręką bez mrugnięcia okiem. Popis. "Zadzwoń do swoich przyjaciół i wynoś się stąd. Miałam już dość mafijnego dramatu na całe życie."
To przyciągnęło jego uwagę. Jego głowa uniosła się, a spojrzenie się wyostrzyło. "Co sprawia, że myślisz–"
"Proszę." Przerwałam mu gorzkim śmiechem. "Te blizny? Profesjonalny zamach, który ktoś na ciebie próbował? Wiem, na co patrzę."
Powolny, niebezpieczny uśmiech wykrzywił jego usta, gdy wybierał numer. Rozmowa telefoniczna była krótka – tylko adres, który podałam, i pomruk. Gdy się rozłączył, nie odezwał się, tylko... obserwował.
Jak wygłodniały kot z szczególnie interesującą i smakowitą myszą.
Zajęłam się sprzątaniem kuchni, próbując ignorować jego wzrok palący się na moich plecach. Ale każda minuta pod tym drapieżnym spojrzeniem jeszcze bardziej nadszarpywała moje nerwy, aż w końcu pękłam.
"Przestań się gapić!"
"Trudno nie patrzeć na taką ładną dziewczynkę." Jego głos był ucieleśnieniem grzechu – głęboki, szorstki, ciemno rozbawiony. Dźwięk ten wywołał niechciane dreszcze na moich plecach.
Wycofałam się do łazienki, wychodząc owinięta w mój najpuszystszy różowy szlafrok na ubraniach. Jego uśmiech tylko się pogłębił na mój oczywisty gest ochronny.
Ciężkie pukanie rozległo się echem w mieszkaniu. Jego oczy prześlizgnęły się po mnie, zatrzymując się na szlafroku.
"Pewna tego wyboru stroju?" Zapytał, głos pozornie swobodny. "Może powinnaś się przebrać."
"Moje ubrania to nie twoja sprawa."
Wzruszył ramionami, z trudem podnosząc się z ledwie stłumionym bólem. Każdy krok do drzwi wyglądał jak agonia, ale ruszał się mimo wszystko. Klasyczne mafijne machismo – lepiej umrzeć niż być słabym.
Drzwi otworzyły się, ukazując tuzin mężczyzn, wszyscy ulepieni z tej samej gliny przemocy co ich ranny "przyjaciel". Jeden zarzucił mu na ramiona skórzaną kurtkę i tak po prostu, przemienił się z rannego zwierzęcia w szczytowego drapieżnika.
Szepnął coś krótko do jednego ze swoich "przyjaciół" i zniknął z mojego pola widzenia. Może przynajmniej ktoś miał dziś szczęście otrzymać słowa wdzięczności od tego sassy typa.
Ulga zalała mnie, gdy zniknął z widoku. To było koniec. Mogłam zapomnieć o tym koszmarze i–
Trzech z nich weszło przez drzwi i zaczęło iść w moim kierunku.
I nie ważne, jak bardzo starałam się od nich uciec w pokoju, i tak udało im się mnie złapać. Oczywiście.
Walczyłam jak diabli – drapałam, kopałam, krzyczałam. Ale byli profesjonalistami, a ja byłam tylko dziewczyną, która popełniła błąd, pomagając niewłaściwemu człowiekowi. W ciągu kilku sekund miałam ręce i nogi związane.
Jeden z nich wrzucił mnie na swoje ramię niczym worek mąki. Mój świat się przechylił, krew napływała mi do głowy, gdy niósł mnie po schodach.
Przesuń w górę, aby kontynuować