passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Heal My Wounds, Babygirl - Rozdział #3 - autor itsvlada

Heal My Wounds, Babygirl

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Jego krew była wszędzie.

Na moich rękach. Na moich ubraniach. Sączyła się w szczeliny mojego kuchennego blatu, gdy wciągałem jego masywną sylwetkę na powierzchnię. Każdy poszarpany oddech, który brał, rozpryskiwał więcej szkarłatu na moją skórę, ale nie mogłem przestać. Nie teraz.

"Zostań ze mną," mruknąłem, bardziej do siebie niż do niego.

Moje palce drżały, gdy chwyciłem za materiały medyczne, które „pożyczyłem” z moich szpitalnych dyżurów. Właściwie ukradłem, ale etyka wydawała się dość nieistotna z umierającym mężczyzną na moim blacie.

Rana na szyi była zła, ale do opanowania. Czyste wejście, żadne większe naczynia nie zostały trafione jakimś cudem. Ale jego brzuch... Chryste. Ktoś naprawdę chciał, żeby ten facet umarł.

"Strzał najpierw, potem dźgnięcie," szeptałem, katalogując obrażenia, jakbym znów był na zajęciach. "Nie ryzykowali."

Morfina weszła gładko – dzięki Bogu za stabilne ręce. Gdy jego oddech nieco się uspokoił, mogłem go naprawdę zobaczyć po raz pierwszy.

Blizny. Tyle blizn. Stare rany po kulach, ślady po nożach, oparzenia, które mówiły o torturach, a nie o wypadku. To nie była przypadkowa ofiara napaści.

Znałem te blizny. Widziałem podobne na skórze mojego ojca, na ludziach Kaidena. Język przemocy zapisany w ciele.

Skup się. To tylko kolejny pacjent.

Ale pacjenci zazwyczaj nie przychodzą z bronią.

Pracowałem mechanicznie, pozwalając, by trening zastąpił panikę. Czyściłem. Szyłem. Bandażowałem. Aplikowałem nacisk tam, gdzie było to potrzebne, i modliłem się, gdzie nie mogłem zrobić więcej. Godziny mijały w mgle krwi i antyseptyków.

W końcu jego oddech się ustabilizował. Kolor powrócił na jego twarz – wciąż bladą jak duch, ale już nie szarą maską nadchodzącej śmierci. Osunąłem się na podłogę, nogi ugięły się, gdy adrenalina opadła.

Co, do diabła, zrobiłem?

Odpowiedź leżała w śladach krwi na mojej podłodze, w broni, którą znalazłem, gdy przenosiłem go na kanapę. Uratowałem życie członka mafii.

Znowu. A tym razem na pewno będą konsekwencje.

"Cholera." Przycisnąłem dłonie do oczu. "Cholera, cholera, cholera."

Opcje przewijały się w mojej głowie jak skrzywiona książka przygodowa:

Zadzwoń na policję: Skończ martwy w rowie, gdy jego „przyjaciele” się dowiedzą.

Szpital: Ten sam wynik, inny rów.

Podziemny lekarz: Może się udać, jeśli uda mi się jakiegoś znaleźć. Każdy gang miał ich na liście płac w dzisiejszych czasach, przy nasilających się wojnach terytorialnych.

Ale najpierw, dowody.

Zwlokłem się z podłogi, mięśnie krzyczały. Chwyciłem wiadra, wybielacz, szmaty. Metaliczny zapach krwi wypełnił mój nos, gdy szorowałem podłogi, powierzchnie i drzwi. Każde rozpryskiwane wiadro wody zmywało ślady tego, co zrobiłem.

Jego telefon był pęknięty, ale działał. Podłączyłem go do ładowania, ostrożnie usuwając odciski palców. To samo zrobiłem z jego bronią, choć dotykanie jej powodowało, że skóra mi cierpła. Narzędzia śmierci nie miały miejsca w rękach przeznaczonych do leczenia.

Prysznic nie mógł zmyć moich myśli. Gorąca woda stawała się różowa, potem czysta, ale pytania pozostawały jak para:

Kim był? Kto chciał go zabić? Jak długo minie, zanim zorientują się, że nie udało im się?

Zmęczenie w końcu wygrało. Usadowiłem się na podłodze obok kanapy, mówiąc sobie, że muszę monitorować jego parametry życiowe. Tak naprawdę, po prostu nie mogłem znieść, by zostawić go samego.

Martwi ludzie nie powodowali kłopotów, ale żywi...

Sen przychodził zrywami. Za każdym razem, gdy jego oddech się zmieniał, budziłem się. Świt wkradał się przez okna w piwnicy, malując cienie na jego nieprzytomnej postaci. W świetle dnia wyglądał niemal spokojnie.

Ciężar spadł na moją klatkę piersiową bez ostrzeżenia.

Moje oczy otworzyły się szeroko, by zobaczyć go siedzącego na mnie okrakiem, jedną ręką przyciskając moje ramiona, drugą wciskając broń w moją skórę. Jego jasne oczy wpatrywały się w moje, zimne i kalkulujące mimo bólu widocznego na jego twarzy.

"Kim jesteś?" Jego głos był żwirem i stalą. "Dlaczego tu jestem? Kto cię przysłał?"

Lufa wbijała się głębiej. "Pomyśl dobrze, bella. Okłam mnie, a będziesz tego żałować przez bardzo długi czas."

Nie mogłem oddychać. Nie mogłem myśleć. Czułem tylko jego ciężar, jego ciepło, zimny pocałunek metalu na mojej skórze.

A gdzieś z tyłu mojej głowy, gorzki śmiech: Uratowałem mu życie, a teraz może odebrać moje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Jego ciężar przygniatał mi płuca, ale panika dodała mi sił. Mocno się skręciłam, udało mi się wyrwać jedno ramię. Natychmiast zacisnął uchwyt na drugim, a broń wciąż była przyciśnięta do mojego ramienia.

"Zadałem ci pytanie." Każde słowo ociekało jadem. "Kto cię przysłał?"

"Nikt mnie nie przysłał!" wykrztusiłam. "Znalazłam cię umierającego z wykrwawienia przy moim śmietniku!"

Jeden nagły ruch i wyślizgnęłam się z jego uścisku, a adrenalina tłumiła ból palców wbijających się w moje ciało. Podbiegłam do kuchni, chwytając pierwszy lepszy przedmiot, który mógł posłużyć jako broń – nóż z suszarki.

"Nie zbliżaj się." Mój głos drżał, ale trzymałam ostrze stabilnie. "Uratowałam ci życie wczoraj w nocy, niewdzięczny draniu. Sprawdź swoje rany, jeśli mi nie wierzysz."

Najpierw się nie ruszał, tylko patrzył na mnie oczyma drapieżnika. Nawet ranny był przerażający – wysoki na jakieś 6 stóp 3 cale lub nawet wyższy, brutalne mięśnie pod bandażami, twarz wyrzeźbiona z kamienia i cienia, oraz piorunujące, krystalicznie niebieskie oczy. Taki człowiek, który łamał rzeczy – albo kości – zawodowo.

W końcu jego spojrzenie przesunęło się na brzuch, gdzie świeża czerwień już przesiąkała przez białą gazę. Rozpoznanie zajaśniało w tych lodowatych oczach, gdy elementy układanki zaczęły się łączyć.

"Zaszyłaś mnie?" Niedowierzanie zabarwiło jego ton.

"I wyjęłam kulę, zamknęłam ranę kłutą i podałam ci morfinę." Wyliczałam wszystko jak z listy zakupów. Trzymałam strach na dystans za pomocą faktów. "Nie ma za co, swoją drogą."

Broń opadła o milimetr. "Jesteś lekarzem?"

"Studentką medycyny."

Opadł na mój kanapę, jedną ręką dociskając ranę. Ruch spowodował grymas na jego twarzy, ale jego oczy ani na chwilę nie spuściły mnie z oczu. "Całkiem dobry Samarytanin."

"Proszę." Rzuciłam mu telefon, mocniej niż trzeba. Złapał go jedną ręką bez mrugnięcia okiem. Popis. "Zadzwoń do swoich przyjaciół i wynoś się stąd. Miałam już dość mafijnego dramatu na całe życie."

To przyciągnęło jego uwagę. Jego głowa uniosła się, a spojrzenie się wyostrzyło. "Co sprawia, że myślisz–"

"Proszę." Przerwałam mu gorzkim śmiechem. "Te blizny? Profesjonalny zamach, który ktoś na ciebie próbował? Wiem, na co patrzę."

Powolny, niebezpieczny uśmiech wykrzywił jego usta, gdy wybierał numer. Rozmowa telefoniczna była krótka – tylko adres, który podałam, i pomruk. Gdy się rozłączył, nie odezwał się, tylko... obserwował.

Jak wygłodniały kot z szczególnie interesującą i smakowitą myszą.

Zajęłam się sprzątaniem kuchni, próbując ignorować jego wzrok palący się na moich plecach. Ale każda minuta pod tym drapieżnym spojrzeniem jeszcze bardziej nadszarpywała moje nerwy, aż w końcu pękłam.

"Przestań się gapić!"

"Trudno nie patrzeć na taką ładną dziewczynkę." Jego głos był ucieleśnieniem grzechu – głęboki, szorstki, ciemno rozbawiony. Dźwięk ten wywołał niechciane dreszcze na moich plecach.

Wycofałam się do łazienki, wychodząc owinięta w mój najpuszystszy różowy szlafrok na ubraniach. Jego uśmiech tylko się pogłębił na mój oczywisty gest ochronny.

Ciężkie pukanie rozległo się echem w mieszkaniu. Jego oczy prześlizgnęły się po mnie, zatrzymując się na szlafroku.

"Pewna tego wyboru stroju?" Zapytał, głos pozornie swobodny. "Może powinnaś się przebrać."

"Moje ubrania to nie twoja sprawa."

Wzruszył ramionami, z trudem podnosząc się z ledwie stłumionym bólem. Każdy krok do drzwi wyglądał jak agonia, ale ruszał się mimo wszystko. Klasyczne mafijne machismo – lepiej umrzeć niż być słabym.

Drzwi otworzyły się, ukazując tuzin mężczyzn, wszyscy ulepieni z tej samej gliny przemocy co ich ranny "przyjaciel". Jeden zarzucił mu na ramiona skórzaną kurtkę i tak po prostu, przemienił się z rannego zwierzęcia w szczytowego drapieżnika.

Szepnął coś krótko do jednego ze swoich "przyjaciół" i zniknął z mojego pola widzenia. Może przynajmniej ktoś miał dziś szczęście otrzymać słowa wdzięczności od tego sassy typa.

Ulga zalała mnie, gdy zniknął z widoku. To było koniec. Mogłam zapomnieć o tym koszmarze i–

Trzech z nich weszło przez drzwi i zaczęło iść w moim kierunku.

I nie ważne, jak bardzo starałam się od nich uciec w pokoju, i tak udało im się mnie złapać. Oczywiście.

Walczyłam jak diabli – drapałam, kopałam, krzyczałam. Ale byli profesjonalistami, a ja byłam tylko dziewczyną, która popełniła błąd, pomagając niewłaściwemu człowiekowi. W ciągu kilku sekund miałam ręce i nogi związane.

Jeden z nich wrzucił mnie na swoje ramię niczym worek mąki. Mój świat się przechylił, krew napływała mi do głowy, gdy niósł mnie po schodach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

"Nie!" Szarpałam się przeciwko więzom. "Puśćcie mnie! Pomogłam mu, nie możecie–"

Świat zgasł, kiedy wepchnęli mnie do tyłu SUV-a. Kiedy wzrok mi się wyostrzył, znalazłam się twarzą w twarz z nim – mężczyzną, którego uratowałam, tym, który odpłacił mi się za moją dobroć tym wszystkim.

"Ty sukinsynu!" Próbowałam go uderzyć głową, związane ręce bezużytecznie wymachiwały. "Powinnam była zostawić cię na śmierć!"

Złapał moje nadgarstki jedną masywną ręką, używając swojej wagi, by przycisnąć mnie do siedzenia. Zanim zdążyłam znowu krzyknąć, jego usta zderzyły się z moimi.

Pocałunek był samą przemocą – pełny dominacji i posiadania. Jego wolna ręka wplątała się w moje włosy, trzymając mnie nieruchomo, gdy wtargnął do moich ust, zęby muskające dolną wargę. Nie mogłam oddychać, nie mogłam myśleć, mogłam tylko czuć brutalny nacisk jego warg i ciepło jego ciała, które mnie otaczało.

Kiedy w końcu się cofnął, łapczywie zaczerpnęłam powietrza. Jego zadowolony uśmiech sprawił, że chciałam wydrapać mu oczy.

"Gotowa wreszcie się uspokoić, skarbie?" Drwina kapała z każdego słowa. "Jeśli nie, a planujesz kolejne fochy – nie miałbym nic przeciwko temu, aby zafundować moim chłopakom w pierwszym rzędzie live show z PornHub, żeby w końcu cię uciszyć i sprawić, byś jechała z nami w milczeniu jak grzeczna dziewczynka."

Lód zalał moje żyły. Zamarłam, przerażenie odebrało mi oddech bardziej skutecznie niż jego pocałunek.

Uśmiechnął się, zadowolony z mojej ciszy, i odwrócił się do okna. "Jedź," rozkazał.

Czarna satynowa opaska na oczy pojawiła się z przedniego siedzenia. "Załóż to, proszę. Nie zdejmuj, dopóki nie zostaniesz poinformowana."

Czas zniknął za maską. Każdy zakręt, każde przyspieszenie stapiały się w jedno, aż kierunek stał się bez znaczenia. Moje związane ręce zdrętwiały, serce wciąż galopowało po tym gwałtownym pocałunku – ostrzeżeniu, do czego jest zdolny.

Milczałam, jego groźba dotycząca "show z PornHub" wciąż dzwoniła mi w uszach. Mężczyzna, którego uratowałam, siedział obok mnie, jego obecność była przytłaczającym cieniem nawet przez opaskę. Jego okazjonalne ostre wdechy mówiły mi, że jego rany sprawiają mu ból – dobrze. Zasługiwał na każdy grymas bólu. Drań.

Po tym, co wydawało się wiecznością, SUV się zatrzymał. Ręce wyprowadziły mnie, zaskakująco delikatnie i grzecznie w porównaniu do wcześniejszych działań. Ktoś rozwiązał moje nadgarstki, i wreszcie: "Możesz zdjąć opaskę."

Mrugałam wobec ostrego fluorescencyjnego światła, znajdując się w czymś, co musiało być biurem. Ciemne drewniane panele, drogie meble, władza wyrzeźbiona w każdej powierzchni. Mężczyzna, którego uratowałam, już rozłożył się na masywnym dębowym biurku jakby był jego właścicielem – co, jak przypuszczam, było możliwe. Papieros zwisał z jego ust, podczas gdy starszy mężczyzna w białym kitlu pracował nad jego ponownie otwartymi ranami.

"Wynoś się," rozkazał, a jego ludzie rozpłynęli się jak dym, pozostawiając tylko lekarza kontynuującego swoją dokładną pracę.

Stałam tam w moim absurdalnym puszystym różowym szlafroku, boleśnie świadoma jego drapieżnego spojrzenia wędrującego od moich gołych stóp do splątanych włosów. Moja myśl przeleciała przez scenariusze ucieczki, każdy bardziej niemożliwy niż poprzedni. Ciężar mojej głupoty – pomaganie mu, ratowanie go – naciskał jak ołów na moją pierś.

"Twoje imię." Jego głos przeciął mój panikę.

"Juliette," odpowiedziałam, dumna, że mój głos nie zadrżał.

"Niezbyt szczęśliwe imię, prawda? Nic nigdy nie kończy się dobrze dla dziewczyny o tym imieniu, jak sądzę." Jego uśmiech nie dotarł do oczu.

Wow, jak oryginalnie. Coś takiego nie słyszałam chyba od czasów szkolnych.

Irytacja zapłonęła, spalając strach. "Na tyle szczęśliwe, by przeżyć wyciąganie twojego nie tak szczęśliwego tyłka z tej uliczki."

Jego wyraz twarzy stał się drapieżny. "Wygląda na to, że ten ostry kotek ma ostre mleczne zęby, co? Ale ich wyrywanie nie będzie takie trudne."

"W porządku. W ich miejsce wyrosną silniejsze, ostrzejsze." Spotkałam jego wzrok, odmawiając ustąpienia.

Jego oczy zablokowały się na moich, napięcie iskrzyło między nami. Potem jego głos opadł niżej, ciężki i pełen udawanego zaciekawienia.

"Czy trzymasz te zęby ukryte, kiedy pracujesz tym ładnym usteczkiem?"

Chamska insynuacja ogłuszyła mnie milczeniem. Na co ten drań sobie pozwala!

Zanim zdążyłam się pozbierać i zamknąć opadłą szczękę, nagle się wzdrygnął, papieros zapomniany, gdy ból wykrzywił jego rysy.

Lekarz celowo nacisnął na jego ranę.

"Co do cholery, staruszku?!"

"Mężczyzna w twoim wieku powinien wiedzieć lepiej, niż rozmawiać z młodą damą w ten sposób," zganił lekarz, zupełnie niezastraszony. "Szczególnie z taką, którą wciągnąłeś do Boga-wie-gdzie bez wyjaśnienia dlaczego."

Wdzięczność dla lekarza walczyła z obawą o jego bezpieczeństwo. Ale mężczyzna tylko prychnął i zaciągnął się kolejnym łykiem papierosa, mrużąc oczy.

W końcu odzyskałam głos. "Więc gdzie jestem? I dlaczego mnie tu przywiozłeś?"

Milczenie odpowiedziało, aż lekarz skończył swoją pracę, udzielając krótkich instrukcji dotyczących pielęgnacji ran mężczyźnie. Potem zwrócił się do mnie, jego ciepłe oczy stanowiły ostry kontrast do biura.

"Wspaniała robota szwów, moja droga." Rzucił dezaprobujące spojrzenie na mężczyznę na biurku. "Ten brut by się wykrwawił bez twojej pomocy. Gdzie studiujesz?"

Powiedziałam mu o mojej uczelni i specjalizacji.

Pokiwał głową z uznaniem. "Nie potrzeba CV. Dante wyjaśni ci wszystko inne."

Lekarz wyszedł, zostawiając mnie samą z... Dante, jak sądzę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Heal My Wounds, Babygirl

Heal My Wounds, Babygirl

10 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

10

Treść

Aa