Jego ciężar przygniatał mi płuca, ale panika dodała mi sił. Mocno się skręciłam, udało mi się wyrwać jedno ramię. Natychmiast zacisnął uchwyt na drugim, a broń wciąż była przyciśnięta do mojego ramienia.
"Zadałem ci pytanie." Każde słowo ociekało jadem. "Kto cię przysłał?"
"Nikt mnie nie przysłał!" wykrztusiłam. "Znalazłam cię umierającego z wykrwawienia przy moim śmietniku!"
Jeden nagły ruch i wyślizgnęłam się z jego uścisku, a adrenalina tłumiła ból palców wbijających się w moje ciało. Podbiegłam do kuchni, chwytając pierwszy lepszy przedmiot, który mógł posłużyć jako broń – nóż z suszarki.
"Nie zbliżaj się." Mój głos drżał, ale trzymałam ostrze stabilnie. "Uratowałam ci życie wczoraj w nocy, niewdzięczny draniu. Sprawdź swoje rany, jeśli mi nie wierzysz."
Najpierw się nie ruszał, tylko patrzył na mnie oczyma drapieżnika. Nawet ranny był przerażający – wysoki na jakieś 6 stóp 3 cale lub nawet wyższy, brutalne mięśnie pod bandażami, twarz wyrzeźbiona z kamienia i cienia, oraz piorunujące, krystalicznie niebieskie oczy. Taki człowiek, który łamał rzeczy – albo kości – zawodowo.
W końcu jego spojrzenie przesunęło się na brzuch, gdzie świeża czerwień już przesiąkała przez białą gazę. Rozpoznanie zajaśniało w tych lodowatych oczach, gdy elementy układanki zaczęły się łączyć.
"Zaszyłaś mnie?" Niedowierzanie zabarwiło jego ton.
"I wyjęłam kulę, zamknęłam ranę kłutą i podałam ci morfinę." Wyliczałam wszystko jak z listy zakupów. Trzymałam strach na dystans za pomocą faktów. "Nie ma za co, swoją drogą."
Broń opadła o milimetr. "Jesteś lekarzem?"
"Studentką medycyny."
Opadł na mój kanapę, jedną ręką dociskając ranę. Ruch spowodował grymas na jego twarzy, ale jego oczy ani na chwilę nie spuściły mnie z oczu. "Całkiem dobry Samarytanin."
"Proszę." Rzuciłam mu telefon, mocniej niż trzeba. Złapał go jedną ręką bez mrugnięcia okiem. Popis. "Zadzwoń do swoich przyjaciół i wynoś się stąd. Miałam już dość mafijnego dramatu na całe życie."
To przyciągnęło jego uwagę. Jego głowa uniosła się, a spojrzenie się wyostrzyło. "Co sprawia, że myślisz–"
"Proszę." Przerwałam mu gorzkim śmiechem. "Te blizny? Profesjonalny zamach, który ktoś na ciebie próbował? Wiem, na co patrzę."
Powolny, niebezpieczny uśmiech wykrzywił jego usta, gdy wybierał numer. Rozmowa telefoniczna była krótka – tylko adres, który podałam, i pomruk. Gdy się rozłączył, nie odezwał się, tylko... obserwował.
Jak wygłodniały kot z szczególnie interesującą i smakowitą myszą.
Zajęłam się sprzątaniem kuchni, próbując ignorować jego wzrok palący się na moich plecach. Ale każda minuta pod tym drapieżnym spojrzeniem jeszcze bardziej nadszarpywała moje nerwy, aż w końcu pękłam.
"Przestań się gapić!"
"Trudno nie patrzeć na taką ładną dziewczynkę." Jego głos był ucieleśnieniem grzechu – głęboki, szorstki, ciemno rozbawiony. Dźwięk ten wywołał niechciane dreszcze na moich plecach.
Wycofałam się do łazienki, wychodząc owinięta w mój najpuszystszy różowy szlafrok na ubraniach. Jego uśmiech tylko się pogłębił na mój oczywisty gest ochronny.
Ciężkie pukanie rozległo się echem w mieszkaniu. Jego oczy prześlizgnęły się po mnie, zatrzymując się na szlafroku.
"Pewna tego wyboru stroju?" Zapytał, głos pozornie swobodny. "Może powinnaś się przebrać."
"Moje ubrania to nie twoja sprawa."
Wzruszył ramionami, z trudem podnosząc się z ledwie stłumionym bólem. Każdy krok do drzwi wyglądał jak agonia, ale ruszał się mimo wszystko. Klasyczne mafijne machismo – lepiej umrzeć niż być słabym.
Drzwi otworzyły się, ukazując tuzin mężczyzn, wszyscy ulepieni z tej samej gliny przemocy co ich ranny "przyjaciel". Jeden zarzucił mu na ramiona skórzaną kurtkę i tak po prostu, przemienił się z rannego zwierzęcia w szczytowego drapieżnika.
Szepnął coś krótko do jednego ze swoich "przyjaciół" i zniknął z mojego pola widzenia. Może przynajmniej ktoś miał dziś szczęście otrzymać słowa wdzięczności od tego sassy typa.
Ulga zalała mnie, gdy zniknął z widoku. To było koniec. Mogłam zapomnieć o tym koszmarze i–
Trzech z nich weszło przez drzwi i zaczęło iść w moim kierunku.
I nie ważne, jak bardzo starałam się od nich uciec w pokoju, i tak udało im się mnie złapać. Oczywiście.
Walczyłam jak diabli – drapałam, kopałam, krzyczałam. Ale byli profesjonalistami, a ja byłam tylko dziewczyną, która popełniła błąd, pomagając niewłaściwemu człowiekowi. W ciągu kilku sekund miałam ręce i nogi związane.
Jeden z nich wrzucił mnie na swoje ramię niczym worek mąki. Mój świat się przechylił, krew napływała mi do głowy, gdy niósł mnie po schodach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Nie!" Szarpałam się przeciwko więzom. "Puśćcie mnie! Pomogłam mu, nie możecie–"
Świat zgasł, kiedy wepchnęli mnie do tyłu SUV-a. Kiedy wzrok mi się wyostrzył, znalazłam się twarzą w twarz z nim – mężczyzną, którego uratowałam, tym, który odpłacił mi się za moją dobroć tym wszystkim.
"Ty sukinsynu!" Próbowałam go uderzyć głową, związane ręce bezużytecznie wymachiwały. "Powinnam była zostawić cię na śmierć!"
Złapał moje nadgarstki jedną masywną ręką, używając swojej wagi, by przycisnąć mnie do siedzenia. Zanim zdążyłam znowu krzyknąć, jego usta zderzyły się z moimi.
Pocałunek był samą przemocą – pełny dominacji i posiadania. Jego wolna ręka wplątała się w moje włosy, trzymając mnie nieruchomo, gdy wtargnął do moich ust, zęby muskające dolną wargę. Nie mogłam oddychać, nie mogłam myśleć, mogłam tylko czuć brutalny nacisk jego warg i ciepło jego ciała, które mnie otaczało.
Kiedy w końcu się cofnął, łapczywie zaczerpnęłam powietrza. Jego zadowolony uśmiech sprawił, że chciałam wydrapać mu oczy.
"Gotowa wreszcie się uspokoić, skarbie?" Drwina kapała z każdego słowa. "Jeśli nie, a planujesz kolejne fochy – nie miałbym nic przeciwko temu, aby zafundować moim chłopakom w pierwszym rzędzie live show z PornHub, żeby w końcu cię uciszyć i sprawić, byś jechała z nami w milczeniu jak grzeczna dziewczynka."
Lód zalał moje żyły. Zamarłam, przerażenie odebrało mi oddech bardziej skutecznie niż jego pocałunek.
Uśmiechnął się, zadowolony z mojej ciszy, i odwrócił się do okna. "Jedź," rozkazał.
Czarna satynowa opaska na oczy pojawiła się z przedniego siedzenia. "Załóż to, proszę. Nie zdejmuj, dopóki nie zostaniesz poinformowana."
Czas zniknął za maską. Każdy zakręt, każde przyspieszenie stapiały się w jedno, aż kierunek stał się bez znaczenia. Moje związane ręce zdrętwiały, serce wciąż galopowało po tym gwałtownym pocałunku – ostrzeżeniu, do czego jest zdolny.
Milczałam, jego groźba dotycząca "show z PornHub" wciąż dzwoniła mi w uszach. Mężczyzna, którego uratowałam, siedział obok mnie, jego obecność była przytłaczającym cieniem nawet przez opaskę. Jego okazjonalne ostre wdechy mówiły mi, że jego rany sprawiają mu ból – dobrze. Zasługiwał na każdy grymas bólu. Drań.
Po tym, co wydawało się wiecznością, SUV się zatrzymał. Ręce wyprowadziły mnie, zaskakująco delikatnie i grzecznie w porównaniu do wcześniejszych działań. Ktoś rozwiązał moje nadgarstki, i wreszcie: "Możesz zdjąć opaskę."
Mrugałam wobec ostrego fluorescencyjnego światła, znajdując się w czymś, co musiało być biurem. Ciemne drewniane panele, drogie meble, władza wyrzeźbiona w każdej powierzchni. Mężczyzna, którego uratowałam, już rozłożył się na masywnym dębowym biurku jakby był jego właścicielem – co, jak przypuszczam, było możliwe. Papieros zwisał z jego ust, podczas gdy starszy mężczyzna w białym kitlu pracował nad jego ponownie otwartymi ranami.
"Wynoś się," rozkazał, a jego ludzie rozpłynęli się jak dym, pozostawiając tylko lekarza kontynuującego swoją dokładną pracę.
Stałam tam w moim absurdalnym puszystym różowym szlafroku, boleśnie świadoma jego drapieżnego spojrzenia wędrującego od moich gołych stóp do splątanych włosów. Moja myśl przeleciała przez scenariusze ucieczki, każdy bardziej niemożliwy niż poprzedni. Ciężar mojej głupoty – pomaganie mu, ratowanie go – naciskał jak ołów na moją pierś.
"Twoje imię." Jego głos przeciął mój panikę.
"Juliette," odpowiedziałam, dumna, że mój głos nie zadrżał.
"Niezbyt szczęśliwe imię, prawda? Nic nigdy nie kończy się dobrze dla dziewczyny o tym imieniu, jak sądzę." Jego uśmiech nie dotarł do oczu.
Wow, jak oryginalnie. Coś takiego nie słyszałam chyba od czasów szkolnych.
Irytacja zapłonęła, spalając strach. "Na tyle szczęśliwe, by przeżyć wyciąganie twojego nie tak szczęśliwego tyłka z tej uliczki."
Jego wyraz twarzy stał się drapieżny. "Wygląda na to, że ten ostry kotek ma ostre mleczne zęby, co? Ale ich wyrywanie nie będzie takie trudne."
"W porządku. W ich miejsce wyrosną silniejsze, ostrzejsze." Spotkałam jego wzrok, odmawiając ustąpienia.
Jego oczy zablokowały się na moich, napięcie iskrzyło między nami. Potem jego głos opadł niżej, ciężki i pełen udawanego zaciekawienia.
"Czy trzymasz te zęby ukryte, kiedy pracujesz tym ładnym usteczkiem?"
Chamska insynuacja ogłuszyła mnie milczeniem. Na co ten drań sobie pozwala!
Zanim zdążyłam się pozbierać i zamknąć opadłą szczękę, nagle się wzdrygnął, papieros zapomniany, gdy ból wykrzywił jego rysy.
Lekarz celowo nacisnął na jego ranę.
"Co do cholery, staruszku?!"
"Mężczyzna w twoim wieku powinien wiedzieć lepiej, niż rozmawiać z młodą damą w ten sposób," zganił lekarz, zupełnie niezastraszony. "Szczególnie z taką, którą wciągnąłeś do Boga-wie-gdzie bez wyjaśnienia dlaczego."
Wdzięczność dla lekarza walczyła z obawą o jego bezpieczeństwo. Ale mężczyzna tylko prychnął i zaciągnął się kolejnym łykiem papierosa, mrużąc oczy.
W końcu odzyskałam głos. "Więc gdzie jestem? I dlaczego mnie tu przywiozłeś?"
Milczenie odpowiedziało, aż lekarz skończył swoją pracę, udzielając krótkich instrukcji dotyczących pielęgnacji ran mężczyźnie. Potem zwrócił się do mnie, jego ciepłe oczy stanowiły ostry kontrast do biura.
"Wspaniała robota szwów, moja droga." Rzucił dezaprobujące spojrzenie na mężczyznę na biurku. "Ten brut by się wykrwawił bez twojej pomocy. Gdzie studiujesz?"
Powiedziałam mu o mojej uczelni i specjalizacji.
Pokiwał głową z uznaniem. "Nie potrzeba CV. Dante wyjaśni ci wszystko inne."
Lekarz wyszedł, zostawiając mnie samą z... Dante, jak sądzę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Palec Dantego przywołał mnie do przodu, prosty gest, który czuł się jak zaciskająca się pętla. Zmuszona byłam ruszyć nogi, usiadłam na krześle, które wskazał. Skóra była miękka, droga – wszystko w tym pokoju krzyczało o pieniądzach i władzy.
"Jestem Dante," powiedział, jakbym powinna była rozpoznać to imię. "I to ja tu rządzę. To wszystko, co musisz wiedzieć na razie."
Jego nonszalancja sprawiła, że stal pod spodem była jeszcze bardziej widoczna. To nie była rozmowa – to było wydanie wyroku.
"Szukaliśmy długo bez powodzenia kogoś, kto mógłby zostać asystentem Simona – naszego drogiego doktora, którego już poznałaś," powiedział sucho. "Stary człowiek wkrótce przechodzi na emeryturę, nie jest już w stanie radzić sobie z całą pracą sam i ktoś będzie musiał wejść w jego rolę."
Dante odchylił się na krześle, jego ostry wzrok był na mnie skierowany, jakbym była zagadką, którą już rozwiązał.
"Gratulacje, Juliette. Tą osobą jesteś ty."
Mój żołądek się ścisnął. Ledwie miałam czas przetrawić jego słowa, kiedy kontynuował.
"Wrócisz do swojego... mieszkania," dodał, a pogarda w jego głosie jasno pokazała, co myśli o mojej obecnej sytuacji życiowej. "Dam ci 24 godziny na podjęcie właściwej decyzji i spakowanie rzeczy. Jutro wieczorem zostaniesz odebrana i przeniesiona do jednej z moich posiadłości."
"A jeśli odmówię?" Słowa wyszły z moich ust, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Usta Dantego wykrzywiły się w powolny, zimny uśmiech, który sprawił, że przeszedł mnie dreszcz.
"Praktykowanie medycyny bez licencji to poważna sprawa, skarbie, powinnaś być tego dobrze świadoma. Przeprowadzanie operacji w niehigienicznej piwnicy?" Cmoknął językiem. "Brak licencji, brak kwalifikacji. A mimo to – zszyłaś mnie w brudnej piwnicy tym, co miałaś. Gdyby władze dowiedziały się o twojej małej operacji, mogłabyś pożegnać się z karierą medyczną, zanim jeszcze się zacznie."
Zacisnęłam dłonie w pięści na nogach. Czy on naprawdę mówi poważnie?
"Oczywiście," jego głos zniżył się, ociekając drwiną, "jeśli wolałabyś zaryzykować wszystko i odrzucić moją ofertę, zawsze mogę zaoferować ci posadę w jednym z moich klubów nocnych w podziękowaniu za ocalenie mojego drogocennego życia. Na pewno zarobiłabyś dużo napiwków."
"Więc to wszystko?" Czerwony obłok zasłonił mi wzrok, czując, jak ciepło wzbiera na mojej twarzy. "Ratuję twoje cholerne życie, a ty grozisz, że zrujnujesz moje w zamian?" Słowa wyskoczyły, zanim mogłam je powstrzymać.
Moja złość zdawała się go cieszyć, jakby oglądał kociaka unoszącego pazury na lwa.
Jego uśmieszek pogłębił się, jakby moja złość była dla niego niczym więcej niż rozrywką. Zawołał: "Maier!" Facet z samochodu pojawił się, wyglądając na zrelaksowanego, jakby to był tylko kolejny dzień.
"Zabierz ją do domu," rozkazał Dante. Gdy odwróciłam się, by odejść, wściekła i upokorzona, głos Dantego przeciął powietrze jak nóż. "24 godziny," powiedział, tonem spokojnym, ale stanowczym, jak ostrzeżenie.
Nie spojrzałam wstecz, ale czułam jego wzrok na sobie.
Podróż do domu była przytłaczanina paniki i możliwości. Mogłam uciec – znaleźć inne miasto, inny uniwersytet, zacząć od nowa jeszcze raz. Ale ucieczka przed jednym bossem mafii była już wystarczająco trudna. Dwóch byłoby niemożliwe.
Potrzebowałam powietrza. Przestrzeni do przemyśleń. Sklep na rogu nie był daleko – tylko szybka podróż, aby oczyścić głowę.
To wtedy ich zobaczyłam.
Dwóch mężczyzn po drugiej stronie ulicy, starających się za bardzo wyglądać swobodnie. Widziałam ich wcześniej, czołgających się za Kaidenem jak lojalne psy. Moje serce zatrzymało się, a potem zaczęło bić szybciej.
Ledwie dotarłam do mieszkania, zanim moje nogi odmówiły posłuszeństwa.
Kaiden.
Znalazł mnie. Po trzech latach ucieczki, patrzenia przez ramię, w końcu mnie dopadł.
Bolesne wspomnienia mignęły: jego ręce na mojej talii, trzymające mnie mocno przy sobie, jego oddech gorący na skórze mojej szyi. "Należysz do mnie, bella. Lepiej zaakceptuj to teraz."
Nagle, oferta Dantego nie wyglądała jak pułapka – wyglądała jak schronienie. Jego organizacja mogła być wystarczająco potężna, aby trzymać Kaidena z dala. A cokolwiek Dante chciał ode mnie, musiało być lepsze niż to, co Kaiden zawsze planował.
Kiedy Maier przyjechał tego wieczoru, zaczął ładować pudełka bez słowa. "Możemy wrócić po wszystko–"
"Nie ma potrzeby." Mój głos był płaski. "Nigdy tu nie wrócę."
Podróż do mojego nowego miejsca dała mi szansę przyjrzenia się mu. Nie mógł być dużo starszy ode mnie, z łatwym uśmiechem, który wydawał się nie na miejscu w świecie Dantego. Jakby czytając moje myśli, zaczął opowiadać o sobie – jak długi hazardowe doprowadziły go do organizacji Dantego zaledwie kilka lat temu.
"To nie jest tak źle, jak myślisz," zapewnił mnie. "Dante jest przerażający jak cholera, tak, i bezwzględny dla wrogów. Ale dba o swoich ludzi. I ceni lojalność w swoich ludziach."
Kiedy to nie zaskoczyło, zmienił taktykę. "Więc jaka jest twoja historia?"
Opowiedziałam mu zredagowaną wersję. "Juliette Lewis, 21-letnia studentka medycyny. Mama zmarła, tata i ja pokłóciliśmy się potem. Opuściłam dom po ukończeniu szkoły średniej, nie rozmawiałam od tamtej pory."
Kiwnął głową, nie naciskając na więcej. Mądry dzieciak.
Nowe mieszkanie było krokiem naprzód od mojej piwnicy – nie luksus, ale przyzwoite. A tam był Dante, czekający w środku, jakby był właścicielem tego miejsca. Co, jak zdawałam sobie sprawę, prawdopodobnie było prawdą.
Maier nie tracił czasu, rozładowując moje nieliczne rzeczy, podczas gdy ja stałam tam, niepewna, co robić. Dante wręczył mi eleganckie czarne pudełko bez słowa.
Ciekawa, ale ostrożna, otworzyłam je na miejscu.
W środku był nowiutki telefon, taki, który wyglądał na wystarczająco drogi, by mnie niepokoić. Był tam również zestaw kluczy i karta z marką i modelem skromnego samochodu.
"Jest wszystko zabezpieczone," powiedział Dante, jego głos spokojny i rzeczowy. "Antysurveillance. Tylko osoby, którym ufam, mogą się z tobą skontaktować." Ledwie kiwnęłam głową, próbując się skupić, ale jego obecność była dusząca.
Samo mieszkanie nie było złe—czyste, umeblowane, ogromny awans od mojego starego miejsca. Ale nie mogłam zignorować jego lokalizacji: kolejna podejrzana dzielnica, gdzie chodzenie samotnie nocą nie było bezpieczne. Niektóre rzeczy się nie zmieniają.
Potem to zauważyłam – ostatni przedmiot w pudełku. Podejrzane czerwone akcenty wychylały się z równo złożonego materiału. Marszcząc brwi, wyciągnęłam to i zamarłam.
To była sukienka pielęgniarki, ale nie taka, którą ktokolwiek nosiłby w szpitalu. Krótka, obcisła, z głębokim dekoltem i ledwie widocznym brzegiem, wyglądała jak coś z kiepskiego filmu dla dorosłych i zdecydowanie pochodziła z jakiegoś pobliskiego sex shopu.
Wpatrywałam się w to, a potem w Dantego, moja twarz płonęła. "Co to, do diabła, jest?"
Jego uśmieszek się poszerzył, jego głos był niski i rozbawiony. "Twój mundur."
Przesuń w górę, aby kontynuować