Palec Dantego przywołał mnie do przodu, prosty gest, który czuł się jak zaciskająca się pętla. Zmuszona byłam ruszyć nogi, usiadłam na krześle, które wskazał. Skóra była miękka, droga – wszystko w tym pokoju krzyczało o pieniądzach i władzy.
"Jestem Dante," powiedział, jakbym powinna była rozpoznać to imię. "I to ja tu rządzę. To wszystko, co musisz wiedzieć na razie."
Jego nonszalancja sprawiła, że stal pod spodem była jeszcze bardziej widoczna. To nie była rozmowa – to było wydanie wyroku.
"Szukaliśmy długo bez powodzenia kogoś, kto mógłby zostać asystentem Simona – naszego drogiego doktora, którego już poznałaś," powiedział sucho. "Stary człowiek wkrótce przechodzi na emeryturę, nie jest już w stanie radzić sobie z całą pracą sam i ktoś będzie musiał wejść w jego rolę."
Dante odchylił się na krześle, jego ostry wzrok był na mnie skierowany, jakbym była zagadką, którą już rozwiązał.
"Gratulacje, Juliette. Tą osobą jesteś ty."
Mój żołądek się ścisnął. Ledwie miałam czas przetrawić jego słowa, kiedy kontynuował.
"Wrócisz do swojego... mieszkania," dodał, a pogarda w jego głosie jasno pokazała, co myśli o mojej obecnej sytuacji życiowej. "Dam ci 24 godziny na podjęcie właściwej decyzji i spakowanie rzeczy. Jutro wieczorem zostaniesz odebrana i przeniesiona do jednej z moich posiadłości."
"A jeśli odmówię?" Słowa wyszły z moich ust, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Usta Dantego wykrzywiły się w powolny, zimny uśmiech, który sprawił, że przeszedł mnie dreszcz.
"Praktykowanie medycyny bez licencji to poważna sprawa, skarbie, powinnaś być tego dobrze świadoma. Przeprowadzanie operacji w niehigienicznej piwnicy?" Cmoknął językiem. "Brak licencji, brak kwalifikacji. A mimo to – zszyłaś mnie w brudnej piwnicy tym, co miałaś. Gdyby władze dowiedziały się o twojej małej operacji, mogłabyś pożegnać się z karierą medyczną, zanim jeszcze się zacznie."
Zacisnęłam dłonie w pięści na nogach. Czy on naprawdę mówi poważnie?
"Oczywiście," jego głos zniżył się, ociekając drwiną, "jeśli wolałabyś zaryzykować wszystko i odrzucić moją ofertę, zawsze mogę zaoferować ci posadę w jednym z moich klubów nocnych w podziękowaniu za ocalenie mojego drogocennego życia. Na pewno zarobiłabyś dużo napiwków."
"Więc to wszystko?" Czerwony obłok zasłonił mi wzrok, czując, jak ciepło wzbiera na mojej twarzy. "Ratuję twoje cholerne życie, a ty grozisz, że zrujnujesz moje w zamian?" Słowa wyskoczyły, zanim mogłam je powstrzymać.
Moja złość zdawała się go cieszyć, jakby oglądał kociaka unoszącego pazury na lwa.
Jego uśmieszek pogłębił się, jakby moja złość była dla niego niczym więcej niż rozrywką. Zawołał: "Maier!" Facet z samochodu pojawił się, wyglądając na zrelaksowanego, jakby to był tylko kolejny dzień.
"Zabierz ją do domu," rozkazał Dante. Gdy odwróciłam się, by odejść, wściekła i upokorzona, głos Dantego przeciął powietrze jak nóż. "24 godziny," powiedział, tonem spokojnym, ale stanowczym, jak ostrzeżenie.
Nie spojrzałam wstecz, ale czułam jego wzrok na sobie.
Podróż do domu była przytłaczanina paniki i możliwości. Mogłam uciec – znaleźć inne miasto, inny uniwersytet, zacząć od nowa jeszcze raz. Ale ucieczka przed jednym bossem mafii była już wystarczająco trudna. Dwóch byłoby niemożliwe.
Potrzebowałam powietrza. Przestrzeni do przemyśleń. Sklep na rogu nie był daleko – tylko szybka podróż, aby oczyścić głowę.
To wtedy ich zobaczyłam.
Dwóch mężczyzn po drugiej stronie ulicy, starających się za bardzo wyglądać swobodnie. Widziałam ich wcześniej, czołgających się za Kaidenem jak lojalne psy. Moje serce zatrzymało się, a potem zaczęło bić szybciej.
Ledwie dotarłam do mieszkania, zanim moje nogi odmówiły posłuszeństwa.
Kaiden.
Znalazł mnie. Po trzech latach ucieczki, patrzenia przez ramię, w końcu mnie dopadł.
Bolesne wspomnienia mignęły: jego ręce na mojej talii, trzymające mnie mocno przy sobie, jego oddech gorący na skórze mojej szyi. "Należysz do mnie, bella. Lepiej zaakceptuj to teraz."
Nagle, oferta Dantego nie wyglądała jak pułapka – wyglądała jak schronienie. Jego organizacja mogła być wystarczająco potężna, aby trzymać Kaidena z dala. A cokolwiek Dante chciał ode mnie, musiało być lepsze niż to, co Kaiden zawsze planował.
Kiedy Maier przyjechał tego wieczoru, zaczął ładować pudełka bez słowa. "Możemy wrócić po wszystko–"
"Nie ma potrzeby." Mój głos był płaski. "Nigdy tu nie wrócę."
Podróż do mojego nowego miejsca dała mi szansę przyjrzenia się mu. Nie mógł być dużo starszy ode mnie, z łatwym uśmiechem, który wydawał się nie na miejscu w świecie Dantego. Jakby czytając moje myśli, zaczął opowiadać o sobie – jak długi hazardowe doprowadziły go do organizacji Dantego zaledwie kilka lat temu.
"To nie jest tak źle, jak myślisz," zapewnił mnie. "Dante jest przerażający jak cholera, tak, i bezwzględny dla wrogów. Ale dba o swoich ludzi. I ceni lojalność w swoich ludziach."
Kiedy to nie zaskoczyło, zmienił taktykę. "Więc jaka jest twoja historia?"
Opowiedziałam mu zredagowaną wersję. "Juliette Lewis, 21-letnia studentka medycyny. Mama zmarła, tata i ja pokłóciliśmy się potem. Opuściłam dom po ukończeniu szkoły średniej, nie rozmawiałam od tamtej pory."
Kiwnął głową, nie naciskając na więcej. Mądry dzieciak.
Nowe mieszkanie było krokiem naprzód od mojej piwnicy – nie luksus, ale przyzwoite. A tam był Dante, czekający w środku, jakby był właścicielem tego miejsca. Co, jak zdawałam sobie sprawę, prawdopodobnie było prawdą.
Maier nie tracił czasu, rozładowując moje nieliczne rzeczy, podczas gdy ja stałam tam, niepewna, co robić. Dante wręczył mi eleganckie czarne pudełko bez słowa.
Ciekawa, ale ostrożna, otworzyłam je na miejscu.
W środku był nowiutki telefon, taki, który wyglądał na wystarczająco drogi, by mnie niepokoić. Był tam również zestaw kluczy i karta z marką i modelem skromnego samochodu.
"Jest wszystko zabezpieczone," powiedział Dante, jego głos spokojny i rzeczowy. "Antysurveillance. Tylko osoby, którym ufam, mogą się z tobą skontaktować." Ledwie kiwnęłam głową, próbując się skupić, ale jego obecność była dusząca.
Samo mieszkanie nie było złe—czyste, umeblowane, ogromny awans od mojego starego miejsca. Ale nie mogłam zignorować jego lokalizacji: kolejna podejrzana dzielnica, gdzie chodzenie samotnie nocą nie było bezpieczne. Niektóre rzeczy się nie zmieniają.
Potem to zauważyłam – ostatni przedmiot w pudełku. Podejrzane czerwone akcenty wychylały się z równo złożonego materiału. Marszcząc brwi, wyciągnęłam to i zamarłam.
To była sukienka pielęgniarki, ale nie taka, którą ktokolwiek nosiłby w szpitalu. Krótka, obcisła, z głębokim dekoltem i ledwie widocznym brzegiem, wyglądała jak coś z kiepskiego filmu dla dorosłych i zdecydowanie pochodziła z jakiegoś pobliskiego sex shopu.
Wpatrywałam się w to, a potem w Dantego, moja twarz płonęła. "Co to, do diabła, jest?"
Jego uśmieszek się poszerzył, jego głos był niski i rozbawiony. "Twój mundur."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mocniej zacisnęłam palce na tym absurdalnym materiale, gdy fala gniewu i zażenowania przelała się przeze mnie. On się tym cieszył stanowczo za bardzo.
"Jest więcej." Głos Dantego ociekał zabawą, gdy skinął głową w stronę pudełka.
Moje palce odnalazły coś innego pod kostiumem. Czerwona koronka przesypywała się przez moje dłonie – bielizna z pasem do pończoch. Krew napłynęła mi do twarzy, gdy furia i upokorzenie walczyły w mojej piersi.
Powoli podniosłam oczy, by zobaczyć, jak maska stoicyzmu Dantego w końcu pęka. Głębokie, bogate śmiechy wypełniły pokój, gdy obserwował moją reakcję.
"Twoja mina była tego warta, skarbie." Jego szorstki głos wywołał niechciane dreszcze wzdłuż kręgosłupa, gdy mijał mnie.
Słowa wściekłości paliły mi na języku, ale powrót Maiera je przerwał. "Wszystkie pudełka są, szefie."
"Czekaj w samochodzie." Dante odprawił go skinięciem głowy, zanim znów spojrzał na mnie. "Noś, co chcesz do pracy. Tylko nic, czego się boisz zrujnować." Jego oczy błysnęły ciemnym humorem. "Simon zacznie cię w poniedziałek zaraz po zajęciach. Dostaniesz adres."
Potem zniknął, zostawiając mnie samą z moją wściekłością i pudełkiem pełnym kpiny.
Rzuciłam kostium pielęgniarki na podłogę, a mój umysł już snuł scenariusze zemsty. Dante mógł teraz rządzić tą grą, ale każdy miał swoje sekrety. Każdy miał słabe punkty.
Musiałam tylko znaleźć jego. I wykorzystać przeciwko niemu.
Poniedziałek nadszedł zbyt szybko. Mój telefon zawibrował z adresem i wskazówkami, na końcu których było krótkie "Miłego dnia!" z wystarczającą ilością emotikonów, by wypełnić pamiętnik nastolatka.
Maier, oczywiście.
Spędził większość wczorajszego dnia, sprawdzając mnie, próbując nawiązać rozmowę. Na początku mnie to irytowało. Nie jestem przyzwyczajona do tego, że ludzie są zbyt przyjaźni, zwłaszcza w takiej sytuacji. Ale po namyśle zdałam sobie sprawę, że dobrze jest mieć kogoś takiego jak Maier w pobliżu – kogoś, kto nie jest Dantem. Przynajmniej nie czułabym się całkiem sama w tym dziwnym, niebezpiecznym świecie. A on wydawał się... szczery. Niebezpieczne słowa w tym świecie, ale jednak.
Szczerze mówiąc, nie mam bliskich przyjaciół. Kilka osób na zajęciach na uniwersytecie jest wystarczająco przyjaznych, ale między nauką, długimi zmianami w bistro a odkładaniem każdego grosza na moje pożyczki, nie ma czasu na nic innego.
A potem jest ciągły strach. Bez względu na to, jak bardzo próbuję sobie wmówić, że zatarłam ślady, nie mogę przestać się martwić, że Kaiden lub jego ludzie mogą mnie znaleźć. Ten strach nigdy tak naprawdę nie znika. Zawsze jest tam, z tyłu mojej głowy, jak cień, od którego nie mogę się uwolnić.
Próbowałam skupić się na moich wykładach tego ranka, ale to było bezużyteczne. Moja głowa była gdzie indziej – myślałam o tym, w co się wplątałam. Miałam być asystentką chirurgiczną dla lekarza mafii.
Moja sala wykładowa na uniwersytecie wydawała się surrealistyczna po wszystkim. Normalni studenci z normalnym życiem, martwiący się o normalne rzeczy. Nie o szefów mafii, nielegalne operacje czy o to, czy dożyją do ukończenia studiów.
Kiedyś byłam jedną z nich. Wtedy, gdy moimi największymi zmartwieniami były zmiany w bistro i pożyczki studenckie. Zanim popełniłam błąd, ratując życie diabła.
A potem był Dante. Nienawidziłam, jak bardzo wciąż wślizgiwał się w moje myśli.
Nienawidziłam, jak bardzo żałowałam, że go wtedy uratowałam. Ale teraz nie mogę tego cofnąć. Uratowałam mu życie, a to jakoś zamieniło się w to, że on posiada moje.
Mimo to nie mogłam przestać się nad nim zastanawiać. Było w nim coś, czego nie mogłam rozgryźć. Był zimny, bezwzględny i całkowicie onieśmielający, ale było w nim coś więcej.
Jeszcze nie wiedziałam, co to było, ale chciałam się dowiedzieć. Może to była tylko ciekawość. Może myślałam, że kiedyś mogę to wykorzystać przeciwko niemu. Cokolwiek to było, musiałam pozostać czujna. Dante był niebezpieczny na więcej niż jeden sposób, i nie mogłam o tym zapomnieć.
Po zajęciach kierownik bistro przyjął moją rezygnację lepiej, niż się spodziewałam. Przynajmniej jedna rzecz mniej do ogarnięcia.
Znalezienie gabinetu dr Simona okazało się trudniejsze, niż się spodziewałam. Ochroniarze budynku wyglądali jak wyrzeźbieni z kamienia, a ich wskazówki prowadziły mnie przez labirynt identycznych korytarzy. Każde złe skręcenie było jak kolejne przypomnienie: to nie był mój świat. Jeszcze nie.
Ale dr Simon... Dr Simon był inny. Godziny mijały, gdy przeprowadzał mnie przez wszystko – procedury, papierologię, harmonogramy. Jego głos niósł tę samą spokojną życzliwość co wcześniej, traktując mnie jak studentkę, a nie jak więźnia.
"Nasi pacjenci wymagają... dyskrecji," wyjaśnił, pokazując mi ich system archiwizacji. "Ale medycyna to medycyna. Ciału nie zależy, kto krwawi."
Moja tygodniowa wypłata sprawiała, że moje czeki z bistro wyglądały jak kieszonkowe. Sprzęt był lepszy niż w szpitalu dydaktycznym mojego uniwersytetu. A wiedza dr Simona... Boże, rzeczy, których mogłabym się tu nauczyć.
"Masz dobre instynkty," powiedział, przeglądając moją pracę nad Dantem. "Szybkie decyzje, pewne ręce. To rzadkie."
"Miałam szczęście," mruknęłam.
"Szczęście nie miało z tym nic wspólnego." Spojrzał na mnie z wiedzącym wyrazem twarzy. "Wybrałaś, żeby pomóc komuś, kto tego potrzebował, niezależnie od okoliczności. To czyni prawdziwego lekarza."
Pochwała ogrzała coś we mnie, nawet gdy poczucie winy gryzło moje plany zdrady. Dr Simon oferował prawdziwe mentorstwo, szansę na naukę rzeczy, których nigdy nie nauczyłabym się w tradycyjnych miejscach.
Ale jego następne słowa zmroziły to ciepło. "Oczywiście, niektórzy z naszych pacjentów mogą być... wyzwaniem. Zwłaszcza ci, którzy uważają, że opieka medyczna to zaproszenie na więcej."
Pomyślałam o wędrujących rękach Kaidena, jego poczuciu własności nad wszystkim, czego dotknął. "Poradzę sobie."
"Jestem pewny, że tak, kochanie." Uśmiech dr Simona miał w sobie stal. "Ale pamiętaj – teraz masz ochronę. To już nie ulice."
Ochrona. Słowo to odbijało się echem, gdy wracałam do domu tego wieczoru. Ochrona przed Kaidenem, tak. Ale jakim kosztem?
I dlaczego myśli o szyderczym śmiechu Dantego wciąż paliły pod moją skórą?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tydzień wpadł w rytm krwi i kul. W dzień uczestniczyłam w wykładach o prawidłowych procedurach chirurgicznych. W nocy stosowałam te lekcje w sposób, którego moi profesorowie nigdy nie przewidzieli.
Wydobywanie kul, zszywanie ran po nożach, przeprowadzanie nagłych transfuzji – wszystko to, jednocześnie starając się unikać wędrujących rąk i sugestywnych komentarzy od „wdzięcznych” pacjentów.
Tylko obecność doktora Simona powstrzymywała najgorsze. Jeden szczególnie natarczywy pacjent nauczył się tej lekcji, gdy doktor Simon przycisnął skalpel między jego oczy, nigdy nie tracąc swojego życzliwego lekarza.
Nieobecność Dantego była zarówno ulgą, jak i udręką. Każdy cień sprawiał, że się napinałam, oczekując jego potężnej sylwetki i drapieżnego uśmiechu. A jednak jego nieobecność pozostawiała jakieś swędzenie pod skórą, trzepot w piersi, gdy tylko myśli o nim się pojawiały.
To musi być jakaś reakcja na stres. Albo może zaczynałam coś łapać.
Około północy w sobotę doktor Simon poprosił mnie, bym poszła do biura Dantego. Potrzebował, żebym odebrała moją zapłatę za tydzień i zebrała dla niego jakieś dokumenty.
„Gdy skończysz,” powiedział, „możesz wrócić do domu i odpocząć.” Dał mi jasne wskazówki – biuro Dantego było zaledwie jedno piętro wyżej. Na tyle łatwe.
Na początku nie byłam zdenerwowana. Przez cały tydzień ledwo widziałam Dantego i mówiłam sobie, że to będzie szybkie. Ale gdy wspinałam się po schodach, moje myśli wracały do wybryku, który dla niego przygotowałam poprzedniego wieczoru. Siedziałam na małym planie zemsty od tamtej pory.
Czy dziś wieczorem był odpowiedni czas? Nie byłam pewna. Gdy dotarłam do drzwi, postanowiłam zagrać bezpiecznie na razie i zobaczyć, jak się sprawy potoczą.
Stukając lekko, usłyszałam ostre „Wejdź.” Otwierając drzwi, zastałam Dantego za dużym biurkiem, ubranego w ciemnoszary garnitur z czarnym krawatem. Mężczyzna wyglądał irytująco dobrze, dziś inny – niebezpieczny w nowy sposób, garnitur podkreślał każdą twardą linię jego ciała. Odepchnęłam niechcianą obserwację, skupiając się na swoim zadaniu i przeszłam od razu do sedna, wyjaśniając, dlaczego tam jestem.
Dante wręczył mi kopertę – moją zapłatę – oraz teczkę dla Simona. Zerknęłam do koperty i szczęka niemal mi opadła.
Gdy mi ją podawał, już wtedy wydawała się gruba. Zbyt gruba. A teraz nie mogłam ukryć mojego szoku na widok kwoty wewnątrz.
„To za dużo na zaledwie tydzień pracy,” powiedziałam, trzymając ją do góry.
Dante odchylił się w krześle, z lekkim uśmiechem na twarzy, gdy dym krążył mu wokół ust.
„Jeśli wolisz,” odparł gładko, „mogę ci zapłacić mniej.”
„Nie ma potrzeby.” Słowa wypadły, zanim zdążyłam je powstrzymać, wywołując niski chichot, który utrzymywał moje oczy utkwione w jego ustach.
Wciągając powoli dym z papierosa, Dante znów przemówił. „Simon wysoko ocenia twoje zaangażowanie.” Wciągnął kolejny wdech. „Nie słyszałem żadnych skarg na twoją pracę ani zachowanie. Dobry pracownik powinien być dobrze opłacany. Zwłaszcza taki z kredytami studenckimi do spłacenia.” Jego głos przybrał ton, który podniósł włosy na mojej szyi. „A w końcu... będziesz dla mnie pracować dalej – z licencją, oczywiście.”
Jego słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Przez chwilę stałam tam oszołomiona. Życzliwość nie była czymś, co kojarzyłam z Dantem, ale te słowa… nie brzmiały jak manipulacja. Brzmiały prawdziwie.
Po tym zaczął pytać, czy się zadomowiłam – jak z mieszkaniem, czy samochód dobrze działa, czy miałam jakieś problemy. Wszystko to było biznesem, ale jego ton był tak spokojny i opanowany, że prawie brzmiał, jakby mu zależało.
Prawie. Udzielałam krótkich odpowiedzi, a on kiwał głową, zadowolony.
Ale to wystarczyło, bym zrezygnowała z planu zemsty, który starannie przygotowywałam cały wieczór. Zamiast tego znalazłam w sobie nieśmiały uśmiech, mrucząc ciche „Dziękuję” przed wyjściem.
Nieoczekiwane pochwały ogrzały coś we mnie. Moje plany zemsty zachwiały się. Może źle oceniłam–
„Nie tak trudno być posłuszną, dobrze wychowaną dobrą dziewczynką, prawda, kiciu?”
Ciepło skrystalizowało się w lód. Potem w furie. Potem... w kalkulację.
Ty. Skurczybyku. Wybrałeś tę drogę sam.
Odwróciłam się powoli, pozwalając zadziornemu uśmiechowi zagrać na moich pokrytych czerwienią wargach. Oparłam się o futrynę drzwi z wyćwiczoną swobodą.
„Cóż,” zamruczałam, „właściwie słuchałam. I zrobiłam dokładnie to, co mój szef nakazał.”
Moje palce znalazły guzik na moim medycznym płaszczu i pozwoliły mu opaść. Następnie, utrzymując z nim kontakt wzrokowy, pociągnęłam zamek na przodzie mojej czarnej dzianinowej sukienki z rozmysłem powoli w dół. Strój pielęgniarki pod spodem był dokładnie tak niedorzeczny, jak zapamiętałam – z głęboko wyciętym dekoltem i ledwo widocznym dołem, czerwona koronka jego „prezentu” bielizny prześwitując.
Jego reakcja była wszystkim, na co liczyłam. Papieros zamarł w połowie drogi do jego ust, uśmiech zniknął, gdy jego oczy przeszukiwały mnie. Po raz pierwszy wielki Dante zaniemówił.
„Twoja mina była tego warta, misiaczku.” Wyprostowałam się, delektując się moim zwycięstwem, gdy odwróciłam się, by wyjść.
Ruch za mną zarejestrował się zbyt późno.
Był już na nogach, papieros zapomniany, podążając w moim kierunku z zabójczą gracją. Jego oczy pociemniały – drapieżne w sposób, który zamienił moje triumfy w popiół. Każdy jego potężny krok pochłaniał dystans między nami.
Strach przeszył mnie. Uciekłam.
Moje bose stopy klekotały po zimnych posadzkach, gdy uciekałam korytarzami, zrzucając moje proste czarne niskie obcasy dla lepszej prędkości. Słyszałam go za sobą, jego dłuższy krok zyskujący przewagę. Moje serce waliło o żebra, część z przerażenia, część z czegoś innego, czego nie chciałam nazwać.
Biegłam po schodach w kierunku biura doktora Simona, mojej ostatniej nadziei na schronienie. Dźwięk pościgu Dantego wysyłał adrenalinę śpiewającą w moich żyłach. Jeszcze kilka kroków–
Ręka złapała mnie za ramię, obracając mnie na ścianę. Dante otoczył mnie swoim ciałem, jedna ręka osadzona obok mojej głowy, druga wciąż trzymająca mój nadgarstek. Ciepło emanowało od niego, jego oddech ciężki zarówno od pościgu, jak i pożądania.
„Próbujesz uciec, kiciu?” Jego głos był dymem i żwirem. „Po zrobieniu takiego ładnego widowiska?”
Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć. Mogłam tylko czuć jego nacisk na mnie, głód w jego spojrzeniu, gdy opadało na moje usta.
„Ja–” Jakakolwiek wymówka, którą planowałam, umarła, gdy jego wolna ręka prześledziła dekolt kostiumu. Moja skóra płonęła tam, gdzie dotknął.
„Chciałaś się bawić?” Jego palce zaplątały się w moje włosy, odchylając moją głowę całkowicie do tyłu i zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy. „To się bawmy.”
Jego usta zderzyły się z moimi z miażdżącą siłą. To nie było jak pocałunek w samochodzie – to była własność, kara, obietnica. Jego język przesunął się przez moje usta, zdobywając każdy cal, gdy jego ręka obejmowała moją szyję.
Dyski wyrwał mi się – protest czy przyjemność, nie byłam już pewna. Moje ręce zwinęły się w jego marynarce, albo go odpychając, albo przyciągając bliżej.
A potem go nie było, zostawiając mnie dyszącą. Zanim zdążyłam dojść do siebie, podniósł mnie, jakbym nic nie ważyła.
„Czas pokazać ci, co się dzieje z kociętami, które bawią się z lwami.”
Przesuń w górę, aby kontynuować