Mocniej zacisnęłam palce na tym absurdalnym materiale, gdy fala gniewu i zażenowania przelała się przeze mnie. On się tym cieszył stanowczo za bardzo.
"Jest więcej." Głos Dantego ociekał zabawą, gdy skinął głową w stronę pudełka.
Moje palce odnalazły coś innego pod kostiumem. Czerwona koronka przesypywała się przez moje dłonie – bielizna z pasem do pończoch. Krew napłynęła mi do twarzy, gdy furia i upokorzenie walczyły w mojej piersi.
Powoli podniosłam oczy, by zobaczyć, jak maska stoicyzmu Dantego w końcu pęka. Głębokie, bogate śmiechy wypełniły pokój, gdy obserwował moją reakcję.
"Twoja mina była tego warta, skarbie." Jego szorstki głos wywołał niechciane dreszcze wzdłuż kręgosłupa, gdy mijał mnie.
Słowa wściekłości paliły mi na języku, ale powrót Maiera je przerwał. "Wszystkie pudełka są, szefie."
"Czekaj w samochodzie." Dante odprawił go skinięciem głowy, zanim znów spojrzał na mnie. "Noś, co chcesz do pracy. Tylko nic, czego się boisz zrujnować." Jego oczy błysnęły ciemnym humorem. "Simon zacznie cię w poniedziałek zaraz po zajęciach. Dostaniesz adres."
Potem zniknął, zostawiając mnie samą z moją wściekłością i pudełkiem pełnym kpiny.
Rzuciłam kostium pielęgniarki na podłogę, a mój umysł już snuł scenariusze zemsty. Dante mógł teraz rządzić tą grą, ale każdy miał swoje sekrety. Każdy miał słabe punkty.
Musiałam tylko znaleźć jego. I wykorzystać przeciwko niemu.
Poniedziałek nadszedł zbyt szybko. Mój telefon zawibrował z adresem i wskazówkami, na końcu których było krótkie "Miłego dnia!" z wystarczającą ilością emotikonów, by wypełnić pamiętnik nastolatka.
Maier, oczywiście.
Spędził większość wczorajszego dnia, sprawdzając mnie, próbując nawiązać rozmowę. Na początku mnie to irytowało. Nie jestem przyzwyczajona do tego, że ludzie są zbyt przyjaźni, zwłaszcza w takiej sytuacji. Ale po namyśle zdałam sobie sprawę, że dobrze jest mieć kogoś takiego jak Maier w pobliżu – kogoś, kto nie jest Dantem. Przynajmniej nie czułabym się całkiem sama w tym dziwnym, niebezpiecznym świecie. A on wydawał się... szczery. Niebezpieczne słowa w tym świecie, ale jednak.
Szczerze mówiąc, nie mam bliskich przyjaciół. Kilka osób na zajęciach na uniwersytecie jest wystarczająco przyjaznych, ale między nauką, długimi zmianami w bistro a odkładaniem każdego grosza na moje pożyczki, nie ma czasu na nic innego.
A potem jest ciągły strach. Bez względu na to, jak bardzo próbuję sobie wmówić, że zatarłam ślady, nie mogę przestać się martwić, że Kaiden lub jego ludzie mogą mnie znaleźć. Ten strach nigdy tak naprawdę nie znika. Zawsze jest tam, z tyłu mojej głowy, jak cień, od którego nie mogę się uwolnić.
Próbowałam skupić się na moich wykładach tego ranka, ale to było bezużyteczne. Moja głowa była gdzie indziej – myślałam o tym, w co się wplątałam. Miałam być asystentką chirurgiczną dla lekarza mafii.
Moja sala wykładowa na uniwersytecie wydawała się surrealistyczna po wszystkim. Normalni studenci z normalnym życiem, martwiący się o normalne rzeczy. Nie o szefów mafii, nielegalne operacje czy o to, czy dożyją do ukończenia studiów.
Kiedyś byłam jedną z nich. Wtedy, gdy moimi największymi zmartwieniami były zmiany w bistro i pożyczki studenckie. Zanim popełniłam błąd, ratując życie diabła.
A potem był Dante. Nienawidziłam, jak bardzo wciąż wślizgiwał się w moje myśli.
Nienawidziłam, jak bardzo żałowałam, że go wtedy uratowałam. Ale teraz nie mogę tego cofnąć. Uratowałam mu życie, a to jakoś zamieniło się w to, że on posiada moje.
Mimo to nie mogłam przestać się nad nim zastanawiać. Było w nim coś, czego nie mogłam rozgryźć. Był zimny, bezwzględny i całkowicie onieśmielający, ale było w nim coś więcej.
Jeszcze nie wiedziałam, co to było, ale chciałam się dowiedzieć. Może to była tylko ciekawość. Może myślałam, że kiedyś mogę to wykorzystać przeciwko niemu. Cokolwiek to było, musiałam pozostać czujna. Dante był niebezpieczny na więcej niż jeden sposób, i nie mogłam o tym zapomnieć.
Po zajęciach kierownik bistro przyjął moją rezygnację lepiej, niż się spodziewałam. Przynajmniej jedna rzecz mniej do ogarnięcia.
Znalezienie gabinetu dr Simona okazało się trudniejsze, niż się spodziewałam. Ochroniarze budynku wyglądali jak wyrzeźbieni z kamienia, a ich wskazówki prowadziły mnie przez labirynt identycznych korytarzy. Każde złe skręcenie było jak kolejne przypomnienie: to nie był mój świat. Jeszcze nie.
Ale dr Simon... Dr Simon był inny. Godziny mijały, gdy przeprowadzał mnie przez wszystko – procedury, papierologię, harmonogramy. Jego głos niósł tę samą spokojną życzliwość co wcześniej, traktując mnie jak studentkę, a nie jak więźnia.
"Nasi pacjenci wymagają... dyskrecji," wyjaśnił, pokazując mi ich system archiwizacji. "Ale medycyna to medycyna. Ciału nie zależy, kto krwawi."
Moja tygodniowa wypłata sprawiała, że moje czeki z bistro wyglądały jak kieszonkowe. Sprzęt był lepszy niż w szpitalu dydaktycznym mojego uniwersytetu. A wiedza dr Simona... Boże, rzeczy, których mogłabym się tu nauczyć.
"Masz dobre instynkty," powiedział, przeglądając moją pracę nad Dantem. "Szybkie decyzje, pewne ręce. To rzadkie."
"Miałam szczęście," mruknęłam.
"Szczęście nie miało z tym nic wspólnego." Spojrzał na mnie z wiedzącym wyrazem twarzy. "Wybrałaś, żeby pomóc komuś, kto tego potrzebował, niezależnie od okoliczności. To czyni prawdziwego lekarza."
Pochwała ogrzała coś we mnie, nawet gdy poczucie winy gryzło moje plany zdrady. Dr Simon oferował prawdziwe mentorstwo, szansę na naukę rzeczy, których nigdy nie nauczyłabym się w tradycyjnych miejscach.
Ale jego następne słowa zmroziły to ciepło. "Oczywiście, niektórzy z naszych pacjentów mogą być... wyzwaniem. Zwłaszcza ci, którzy uważają, że opieka medyczna to zaproszenie na więcej."
Pomyślałam o wędrujących rękach Kaidena, jego poczuciu własności nad wszystkim, czego dotknął. "Poradzę sobie."
"Jestem pewny, że tak, kochanie." Uśmiech dr Simona miał w sobie stal. "Ale pamiętaj – teraz masz ochronę. To już nie ulice."
Ochrona. Słowo to odbijało się echem, gdy wracałam do domu tego wieczoru. Ochrona przed Kaidenem, tak. Ale jakim kosztem?
I dlaczego myśli o szyderczym śmiechu Dantego wciąż paliły pod moją skórą?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tydzień wpadł w rytm krwi i kul. W dzień uczestniczyłam w wykładach o prawidłowych procedurach chirurgicznych. W nocy stosowałam te lekcje w sposób, którego moi profesorowie nigdy nie przewidzieli.
Wydobywanie kul, zszywanie ran po nożach, przeprowadzanie nagłych transfuzji – wszystko to, jednocześnie starając się unikać wędrujących rąk i sugestywnych komentarzy od „wdzięcznych” pacjentów.
Tylko obecność doktora Simona powstrzymywała najgorsze. Jeden szczególnie natarczywy pacjent nauczył się tej lekcji, gdy doktor Simon przycisnął skalpel między jego oczy, nigdy nie tracąc swojego życzliwego lekarza.
Nieobecność Dantego była zarówno ulgą, jak i udręką. Każdy cień sprawiał, że się napinałam, oczekując jego potężnej sylwetki i drapieżnego uśmiechu. A jednak jego nieobecność pozostawiała jakieś swędzenie pod skórą, trzepot w piersi, gdy tylko myśli o nim się pojawiały.
To musi być jakaś reakcja na stres. Albo może zaczynałam coś łapać.
Około północy w sobotę doktor Simon poprosił mnie, bym poszła do biura Dantego. Potrzebował, żebym odebrała moją zapłatę za tydzień i zebrała dla niego jakieś dokumenty.
„Gdy skończysz,” powiedział, „możesz wrócić do domu i odpocząć.” Dał mi jasne wskazówki – biuro Dantego było zaledwie jedno piętro wyżej. Na tyle łatwe.
Na początku nie byłam zdenerwowana. Przez cały tydzień ledwo widziałam Dantego i mówiłam sobie, że to będzie szybkie. Ale gdy wspinałam się po schodach, moje myśli wracały do wybryku, który dla niego przygotowałam poprzedniego wieczoru. Siedziałam na małym planie zemsty od tamtej pory.
Czy dziś wieczorem był odpowiedni czas? Nie byłam pewna. Gdy dotarłam do drzwi, postanowiłam zagrać bezpiecznie na razie i zobaczyć, jak się sprawy potoczą.
Stukając lekko, usłyszałam ostre „Wejdź.” Otwierając drzwi, zastałam Dantego za dużym biurkiem, ubranego w ciemnoszary garnitur z czarnym krawatem. Mężczyzna wyglądał irytująco dobrze, dziś inny – niebezpieczny w nowy sposób, garnitur podkreślał każdą twardą linię jego ciała. Odepchnęłam niechcianą obserwację, skupiając się na swoim zadaniu i przeszłam od razu do sedna, wyjaśniając, dlaczego tam jestem.
Dante wręczył mi kopertę – moją zapłatę – oraz teczkę dla Simona. Zerknęłam do koperty i szczęka niemal mi opadła.
Gdy mi ją podawał, już wtedy wydawała się gruba. Zbyt gruba. A teraz nie mogłam ukryć mojego szoku na widok kwoty wewnątrz.
„To za dużo na zaledwie tydzień pracy,” powiedziałam, trzymając ją do góry.
Dante odchylił się w krześle, z lekkim uśmiechem na twarzy, gdy dym krążył mu wokół ust.
„Jeśli wolisz,” odparł gładko, „mogę ci zapłacić mniej.”
„Nie ma potrzeby.” Słowa wypadły, zanim zdążyłam je powstrzymać, wywołując niski chichot, który utrzymywał moje oczy utkwione w jego ustach.
Wciągając powoli dym z papierosa, Dante znów przemówił. „Simon wysoko ocenia twoje zaangażowanie.” Wciągnął kolejny wdech. „Nie słyszałem żadnych skarg na twoją pracę ani zachowanie. Dobry pracownik powinien być dobrze opłacany. Zwłaszcza taki z kredytami studenckimi do spłacenia.” Jego głos przybrał ton, który podniósł włosy na mojej szyi. „A w końcu... będziesz dla mnie pracować dalej – z licencją, oczywiście.”
Jego słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Przez chwilę stałam tam oszołomiona. Życzliwość nie była czymś, co kojarzyłam z Dantem, ale te słowa… nie brzmiały jak manipulacja. Brzmiały prawdziwie.
Po tym zaczął pytać, czy się zadomowiłam – jak z mieszkaniem, czy samochód dobrze działa, czy miałam jakieś problemy. Wszystko to było biznesem, ale jego ton był tak spokojny i opanowany, że prawie brzmiał, jakby mu zależało.
Prawie. Udzielałam krótkich odpowiedzi, a on kiwał głową, zadowolony.
Ale to wystarczyło, bym zrezygnowała z planu zemsty, który starannie przygotowywałam cały wieczór. Zamiast tego znalazłam w sobie nieśmiały uśmiech, mrucząc ciche „Dziękuję” przed wyjściem.
Nieoczekiwane pochwały ogrzały coś we mnie. Moje plany zemsty zachwiały się. Może źle oceniłam–
„Nie tak trudno być posłuszną, dobrze wychowaną dobrą dziewczynką, prawda, kiciu?”
Ciepło skrystalizowało się w lód. Potem w furie. Potem... w kalkulację.
Ty. Skurczybyku. Wybrałeś tę drogę sam.
Odwróciłam się powoli, pozwalając zadziornemu uśmiechowi zagrać na moich pokrytych czerwienią wargach. Oparłam się o futrynę drzwi z wyćwiczoną swobodą.
„Cóż,” zamruczałam, „właściwie słuchałam. I zrobiłam dokładnie to, co mój szef nakazał.”
Moje palce znalazły guzik na moim medycznym płaszczu i pozwoliły mu opaść. Następnie, utrzymując z nim kontakt wzrokowy, pociągnęłam zamek na przodzie mojej czarnej dzianinowej sukienki z rozmysłem powoli w dół. Strój pielęgniarki pod spodem był dokładnie tak niedorzeczny, jak zapamiętałam – z głęboko wyciętym dekoltem i ledwo widocznym dołem, czerwona koronka jego „prezentu” bielizny prześwitując.
Jego reakcja była wszystkim, na co liczyłam. Papieros zamarł w połowie drogi do jego ust, uśmiech zniknął, gdy jego oczy przeszukiwały mnie. Po raz pierwszy wielki Dante zaniemówił.
„Twoja mina była tego warta, misiaczku.” Wyprostowałam się, delektując się moim zwycięstwem, gdy odwróciłam się, by wyjść.
Ruch za mną zarejestrował się zbyt późno.
Był już na nogach, papieros zapomniany, podążając w moim kierunku z zabójczą gracją. Jego oczy pociemniały – drapieżne w sposób, który zamienił moje triumfy w popiół. Każdy jego potężny krok pochłaniał dystans między nami.
Strach przeszył mnie. Uciekłam.
Moje bose stopy klekotały po zimnych posadzkach, gdy uciekałam korytarzami, zrzucając moje proste czarne niskie obcasy dla lepszej prędkości. Słyszałam go za sobą, jego dłuższy krok zyskujący przewagę. Moje serce waliło o żebra, część z przerażenia, część z czegoś innego, czego nie chciałam nazwać.
Biegłam po schodach w kierunku biura doktora Simona, mojej ostatniej nadziei na schronienie. Dźwięk pościgu Dantego wysyłał adrenalinę śpiewającą w moich żyłach. Jeszcze kilka kroków–
Ręka złapała mnie za ramię, obracając mnie na ścianę. Dante otoczył mnie swoim ciałem, jedna ręka osadzona obok mojej głowy, druga wciąż trzymająca mój nadgarstek. Ciepło emanowało od niego, jego oddech ciężki zarówno od pościgu, jak i pożądania.
„Próbujesz uciec, kiciu?” Jego głos był dymem i żwirem. „Po zrobieniu takiego ładnego widowiska?”
Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć. Mogłam tylko czuć jego nacisk na mnie, głód w jego spojrzeniu, gdy opadało na moje usta.
„Ja–” Jakakolwiek wymówka, którą planowałam, umarła, gdy jego wolna ręka prześledziła dekolt kostiumu. Moja skóra płonęła tam, gdzie dotknął.
„Chciałaś się bawić?” Jego palce zaplątały się w moje włosy, odchylając moją głowę całkowicie do tyłu i zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy. „To się bawmy.”
Jego usta zderzyły się z moimi z miażdżącą siłą. To nie było jak pocałunek w samochodzie – to była własność, kara, obietnica. Jego język przesunął się przez moje usta, zdobywając każdy cal, gdy jego ręka obejmowała moją szyję.
Dyski wyrwał mi się – protest czy przyjemność, nie byłam już pewna. Moje ręce zwinęły się w jego marynarce, albo go odpychając, albo przyciągając bliżej.
A potem go nie było, zostawiając mnie dyszącą. Zanim zdążyłam dojść do siebie, podniósł mnie, jakbym nic nie ważyła.
„Czas pokazać ci, co się dzieje z kociętami, które bawią się z lwami.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mógł pomyśleć, że po prostu będę wisieć na jego ramieniu jak jakaś bezwładna lalka, ale tak łatwo się nie poddam.
Zaczęłam szarpać się i drgać kończynami dziko i jakimś cudem udało mi się prawie spaść z jego szerokiego ramienia i stanąć na własnych nogach.
Dante próbował mnie ponownie złapać, ale udało mi się kontynuować swoją paniczną ucieczkę po schodach do gabinetu doktora Simona, zanim jedna z jego gigantycznych rąk mogła mnie ponownie dotknąć.
W ostatniej chwili zacisnęłam swój fartuch laboratoryjny, płuca paliły się, gdy rzuciłam się przez jego drzwi.
Pusty. Pokój był pusty.
Cholera.
Panika wpełzała mi do gardła, gdy zbliżały się kroki. Ciężkie. Zdecydowane. Oznaczające odliczanie do mojego zguby.
Wtedy Dante wypełnił drzwi, cały szerokie ramiona i drapieżna gracja. Ledwo mieścił się w framudze, jego wzrost zmuszał go do lekkiego schylania się, gdy wchodził. Rozluźnianie krawata, powolne rozpinanie kołnierza - każdy ruch był przemyślany, obliczony na to, by moje serce biło szybciej.
Zamarłam w miejscu, serce waliło, gdy Dante zbliżał się do mnie, jego ciemne oczy przypięte do moich z obietnicą konsekwencji. Każdy jego krok wydawał się cichym ostrzeżeniem, a ja nie mogłam powstrzymać się przed cofnięciem się. Moja ucieczka skończyła się, gdy moje plecy uderzyły o krawędź biurka doktora Simona.
Uwięziona.
Mój oddech zamarł, gdy zbliżył się, jego ogromna sylwetka górowała nade mną. Napięcie między nami było duszące, mój puls przyspieszał, gdy próbowałam wymyślić, co robić dalej.
Zanim mogłam cokolwiek powiedzieć, Dante jednym szybkim ruchem zmiatał wszystko z biurka, upadek przedmiotów sprawił, że podskoczyłam. Potem był na mnie, jego ciało przyciskało mnie do zimnej, twardej powierzchni. Powietrze wyleciało z moich płuc, gdy jego ciężar przygwoździł mnie tam, a panika wylała się ze mnie w lawinie słów.
"Nie, nie, nie! Cholera! Przepraszam, dobrze?!" Słowa wylewały się w desperackim strumieniu. "To był żart! Proszę! Tylko głupi, mały żart! Przepraszam! Nie myślałam–"
Dante nie pozwolił mi dokończyć. Jego szorstka dłoń objęła moją twarz, jego palce mocno przyciskały do moich policzków, gdy pochylił się blisko. "A teraz nauczysz się akceptować konsekwencje swoich pochopnych działań, maleńka," warknął, jego głos niski i niebezpieczny.
Nie czekając na mój protest, jego usta zderzyły się z moimi, pocałunek był gorący i zaborczy. Moje myśli zniknęły. Pocałunek skradł mój oddech, moje myśli, moją wolę walki.
Jego usta poruszały się mocno przeciwko moim, nie zostawiając miejsca na opór, jego dłoń unosiła moją twarz, by mógł pogłębić pocałunek. Jego druga dłoń przygniatała moje nadgarstki nad głową, jego uchwyt mocny i nieustępliwy.
Westchnęłam przeciwko jego ustom, ale dźwięk został połknięty przez niego, a ja poczułam wibrację głębokiego warknięcia w jego piersi, gdy jego wolna dłoń przesunęła się niżej, śledząc krzywiznę mojego ciała.
Dotyk Dantego był szorstki, jego palce muskały cienką tkaninę mojej sukienki, ścisnęły miękki pierś szorstko, jakby pasowała do jego dłoni, śledziły nagą skórę moich ud, które już były owinięte wokół jego talii, a potem wracały z powrotem do delikatnej skóry mojej szyi.
Jego usta opuściły moje, by podążać wzdłuż mojej szczęki, gorące i stanowcze, gdy poruszały się w dół do mojej szyi. Każdy pocałunek, każde ugryzienie jego zębów, zostawiało ślad, który palił na mojej skórze, wysyłając iskry przez moje żyły. Mój oddech przychodził w krótkich, płytkich oddechach, i bez względu na to, jak bardzo starałam się milczeć, ciche westchnienia uciekały mi.
Nienawidziłam, jak moje ciało reagowało na niego, jak każdy nerw wydawał się iskrzyć pod jego kontrolą.
„Dante—” udało mi się wykrztusić, próbując zabrzmieć stanowczo, ale mój głos mnie zdradził, drżący i słaby. Jego dłoń przesunęła się niżej, śledząc linię mojego uda, zanim owinęła je, przyciągając mnie bliżej do siebie.
„Cicho,” warknął przeciwko mojej skórze, jego głos szorstki i rozkazujący. Głęboki, gardłowy dźwięk wysłał niechcianą falę ciepła przez mnie, gromadząc się nisko w moim brzuchu.
Nie mogłam odpowiedzieć. Nie ufałam swojemu głosowi i nie byłam pewna, co bym powiedziała, gdybym mogła. Sposób, w jaki jego ciało przyciskało się do mojego, sposób, w jaki jego dłonie i usta poruszały się z celem, zostawiały mnie wirującą w mieszance frustracji i czegoś innego, czego nie chciałam nazwać.
Przesunął się, naciskając się mocniej między moimi nogami, a jego ciepło było niemożliwe do zignorowania, jak i niezaprzeczalny dowód jego podniecenia. Lekki łuk mojego pleców przybliżył nas, a jego cichy śmiech wysłał nową falę zawstydzenia przez mnie.
„Widzisz? Już się uczysz,” powiedział, jego ton ociekał z samozadowolenia.
Chciałam odpowiedzieć, powiedzieć mu, że musimy przestać, ale moje słowa zostały skradzione przez kolejny pocałunek, ten wolniejszy, ale nie mniej wymagający. Jego dłoń poruszyła się znowu, przemierzając mnie, wywołując uczucia, które sprawiały, że moja głowa kręciła się.
Lata bez dobrego seksu, próbowałam racjonalizować. To wszystko to jest. To wszystko–
„Dante! Co ty do cholery myślisz, że robisz?”
Głos doktora Simona był jak wiadro zimnej wody.
Ciężar Dantego nieco zelżał, powoli puścił moje nadgarstki i odsunął się trochę. Spojrzałam na niego oszołomiona i zauważyłam ślady mojej czerwonej szminki na jego ustach. Jego wyraz twarzy był napięty z frustracji, jego szczęka zaciśnięta, gdy spojrzał przez ramię na wściekłego doktora.
Zerwałam się do siadu, mocno zaciskając przód płaszcza, jakby mógł mnie osłonić przed tym, co właśnie się stało. Moje myśli gnały, moje ciało nadal drżało, gdy próbowałam przetworzyć wszystko.
Dr. Simon stał w drzwiach, teczka w ręku, jego oczy płonęły dezaprobatą. „Zejdź z niej. Teraz!” zażądał, wkraczając do pokoju.
Dante wypuścił powolny oddech, jego spojrzenie spoczęło na mnie przez chwilę dłużej, zanim w końcu się odsunął i z ostatnim uśmiechem odwrócił się.
Zrobił kilka kroków ode mnie, mrocznie marszcząc brwi, gdy wsunął ręce do kieszeni spodni. Oczywiste poprawienie, które zrobił tam, wysłało świeżą krew na moją twarz. Jego oczy nie opuszczały mnie, nawet gdy Simon kontynuował swoją tyradę.
"Sam to posprzątasz, słyszysz mnie, młody człowieku? Nie zrobię tego za ciebie. Tym razem posunąłeś się za daleko!"
Szczęka Dantego zacisnęła się, jego ostre rysy stwardniały, ale nie sprzeciwił się. Rzucił jeszcze jedno spojrzenie na mnie – jego spojrzenie nieczytelne, ciemne i ciężkie – zanim w końcu cofnął się ponownie. Bez słowa wyszedł z pokoju, pozostawiając doktora Simona i mnie w napiętej ciszy, która nastąpiła.
Ledwo zarejestrowałam próby doktora Simona, by mnie uspokoić, jego głos był cichy w porównaniu z chaotycznym tętniakiem moich myśli. Moje ręce drżały, gdy zapinałam płaszcz do końca, desperacko próbując ukryć zaczerwienioną skórę, którą dotykały dłonie i usta Dantego. Mój oddech był nierówny, i unikałam spojrzeń doktora Simona, gdy pospiesznie zaczęłam sprzątać bałagan na podłodze.
„Juliette, kochanie, zostaw to,” powiedział stanowczo, jego ton łagodniał. "Każę mu posprzątać swoje własne bałagany później."
A co z bałaganem, w który mnie zamienił?
"W porządku. To właściwie stało się z mojego powodu."
Uciekłam, gdy tylko biurko było czyste, praktycznie biegnąc do samochodu. Potrzeba dotarcia do domu, zmycia tej nocy, prowadziła mnie przez puste ulice z niebezpiecznymi prędkościami.
Sen nie chciał przyjść. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, czułam jego dłonie, jego usta, ciężar jego ciała przyciskającego mnie w dół.
Nie mogłam też powstrzymać drżenia, które przebiegało przeze mnie, gdy pomyślałam, jak daleko mogłabym pozwolić mu pójść, gdyby tylko dr Simon nie przybył.
Ta myśl przerażała mnie najbardziej – pozwoliłabym mu.
Świt w końcu przyniósł niepewny odpoczynek. Kiedy obudziłam się po południu, moim pierwszym działaniem było wyrzucenie tego przeklętego stroju pielęgniarki i bielizny.
Dzisiaj miałam dzień wolny. Żadnej pracy. Żadnych zajęć. Żadnych myśli o zeszłej nocy.
Szczególnie nie o Dantem.
Skoncentrowałam się na praktycznych rzeczach. Połowa wypłaty na oszczędności na kredyty. Część z niej plany na zakupy na następny dzień wolny. Cokolwiek, by trzymać mój umysł z dala od szerokich ramion i drapieżnych uśmiechów i rąk, które dokładnie wiedziały, jak...–
Nie. Dzisiaj był dniem na odpoczynek. Na przygotowanie się na nadchodzący tydzień.
Jutro stawię czoło rzeczywistości. Dziś mogłam udawać, że mój świat nie zmienił się na osi w jedną noc.
Przesuń w górę, aby kontynuować