Tydzień wpadł w rytm krwi i kul. W dzień uczestniczyłam w wykładach o prawidłowych procedurach chirurgicznych. W nocy stosowałam te lekcje w sposób, którego moi profesorowie nigdy nie przewidzieli.
Wydobywanie kul, zszywanie ran po nożach, przeprowadzanie nagłych transfuzji – wszystko to, jednocześnie starając się unikać wędrujących rąk i sugestywnych komentarzy od „wdzięcznych” pacjentów.
Tylko obecność doktora Simona powstrzymywała najgorsze. Jeden szczególnie natarczywy pacjent nauczył się tej lekcji, gdy doktor Simon przycisnął skalpel między jego oczy, nigdy nie tracąc swojego życzliwego lekarza.
Nieobecność Dantego była zarówno ulgą, jak i udręką. Każdy cień sprawiał, że się napinałam, oczekując jego potężnej sylwetki i drapieżnego uśmiechu. A jednak jego nieobecność pozostawiała jakieś swędzenie pod skórą, trzepot w piersi, gdy tylko myśli o nim się pojawiały.
To musi być jakaś reakcja na stres. Albo może zaczynałam coś łapać.
Około północy w sobotę doktor Simon poprosił mnie, bym poszła do biura Dantego. Potrzebował, żebym odebrała moją zapłatę za tydzień i zebrała dla niego jakieś dokumenty.
„Gdy skończysz,” powiedział, „możesz wrócić do domu i odpocząć.” Dał mi jasne wskazówki – biuro Dantego było zaledwie jedno piętro wyżej. Na tyle łatwe.
Na początku nie byłam zdenerwowana. Przez cały tydzień ledwo widziałam Dantego i mówiłam sobie, że to będzie szybkie. Ale gdy wspinałam się po schodach, moje myśli wracały do wybryku, który dla niego przygotowałam poprzedniego wieczoru. Siedziałam na małym planie zemsty od tamtej pory.
Czy dziś wieczorem był odpowiedni czas? Nie byłam pewna. Gdy dotarłam do drzwi, postanowiłam zagrać bezpiecznie na razie i zobaczyć, jak się sprawy potoczą.
Stukając lekko, usłyszałam ostre „Wejdź.” Otwierając drzwi, zastałam Dantego za dużym biurkiem, ubranego w ciemnoszary garnitur z czarnym krawatem. Mężczyzna wyglądał irytująco dobrze, dziś inny – niebezpieczny w nowy sposób, garnitur podkreślał każdą twardą linię jego ciała. Odepchnęłam niechcianą obserwację, skupiając się na swoim zadaniu i przeszłam od razu do sedna, wyjaśniając, dlaczego tam jestem.
Dante wręczył mi kopertę – moją zapłatę – oraz teczkę dla Simona. Zerknęłam do koperty i szczęka niemal mi opadła.
Gdy mi ją podawał, już wtedy wydawała się gruba. Zbyt gruba. A teraz nie mogłam ukryć mojego szoku na widok kwoty wewnątrz.
„To za dużo na zaledwie tydzień pracy,” powiedziałam, trzymając ją do góry.
Dante odchylił się w krześle, z lekkim uśmiechem na twarzy, gdy dym krążył mu wokół ust.
„Jeśli wolisz,” odparł gładko, „mogę ci zapłacić mniej.”
„Nie ma potrzeby.” Słowa wypadły, zanim zdążyłam je powstrzymać, wywołując niski chichot, który utrzymywał moje oczy utkwione w jego ustach.
Wciągając powoli dym z papierosa, Dante znów przemówił. „Simon wysoko ocenia twoje zaangażowanie.” Wciągnął kolejny wdech. „Nie słyszałem żadnych skarg na twoją pracę ani zachowanie. Dobry pracownik powinien być dobrze opłacany. Zwłaszcza taki z kredytami studenckimi do spłacenia.” Jego głos przybrał ton, który podniósł włosy na mojej szyi. „A w końcu... będziesz dla mnie pracować dalej – z licencją, oczywiście.”
Jego słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Przez chwilę stałam tam oszołomiona. Życzliwość nie była czymś, co kojarzyłam z Dantem, ale te słowa… nie brzmiały jak manipulacja. Brzmiały prawdziwie.
Po tym zaczął pytać, czy się zadomowiłam – jak z mieszkaniem, czy samochód dobrze działa, czy miałam jakieś problemy. Wszystko to było biznesem, ale jego ton był tak spokojny i opanowany, że prawie brzmiał, jakby mu zależało.
Prawie. Udzielałam krótkich odpowiedzi, a on kiwał głową, zadowolony.
Ale to wystarczyło, bym zrezygnowała z planu zemsty, który starannie przygotowywałam cały wieczór. Zamiast tego znalazłam w sobie nieśmiały uśmiech, mrucząc ciche „Dziękuję” przed wyjściem.
Nieoczekiwane pochwały ogrzały coś we mnie. Moje plany zemsty zachwiały się. Może źle oceniłam–
„Nie tak trudno być posłuszną, dobrze wychowaną dobrą dziewczynką, prawda, kiciu?”
Ciepło skrystalizowało się w lód. Potem w furie. Potem... w kalkulację.
Ty. Skurczybyku. Wybrałeś tę drogę sam.
Odwróciłam się powoli, pozwalając zadziornemu uśmiechowi zagrać na moich pokrytych czerwienią wargach. Oparłam się o futrynę drzwi z wyćwiczoną swobodą.
„Cóż,” zamruczałam, „właściwie słuchałam. I zrobiłam dokładnie to, co mój szef nakazał.”
Moje palce znalazły guzik na moim medycznym płaszczu i pozwoliły mu opaść. Następnie, utrzymując z nim kontakt wzrokowy, pociągnęłam zamek na przodzie mojej czarnej dzianinowej sukienki z rozmysłem powoli w dół. Strój pielęgniarki pod spodem był dokładnie tak niedorzeczny, jak zapamiętałam – z głęboko wyciętym dekoltem i ledwo widocznym dołem, czerwona koronka jego „prezentu” bielizny prześwitując.
Jego reakcja była wszystkim, na co liczyłam. Papieros zamarł w połowie drogi do jego ust, uśmiech zniknął, gdy jego oczy przeszukiwały mnie. Po raz pierwszy wielki Dante zaniemówił.
„Twoja mina była tego warta, misiaczku.” Wyprostowałam się, delektując się moim zwycięstwem, gdy odwróciłam się, by wyjść.
Ruch za mną zarejestrował się zbyt późno.
Był już na nogach, papieros zapomniany, podążając w moim kierunku z zabójczą gracją. Jego oczy pociemniały – drapieżne w sposób, który zamienił moje triumfy w popiół. Każdy jego potężny krok pochłaniał dystans między nami.
Strach przeszył mnie. Uciekłam.
Moje bose stopy klekotały po zimnych posadzkach, gdy uciekałam korytarzami, zrzucając moje proste czarne niskie obcasy dla lepszej prędkości. Słyszałam go za sobą, jego dłuższy krok zyskujący przewagę. Moje serce waliło o żebra, część z przerażenia, część z czegoś innego, czego nie chciałam nazwać.
Biegłam po schodach w kierunku biura doktora Simona, mojej ostatniej nadziei na schronienie. Dźwięk pościgu Dantego wysyłał adrenalinę śpiewającą w moich żyłach. Jeszcze kilka kroków–
Ręka złapała mnie za ramię, obracając mnie na ścianę. Dante otoczył mnie swoim ciałem, jedna ręka osadzona obok mojej głowy, druga wciąż trzymająca mój nadgarstek. Ciepło emanowało od niego, jego oddech ciężki zarówno od pościgu, jak i pożądania.
„Próbujesz uciec, kiciu?” Jego głos był dymem i żwirem. „Po zrobieniu takiego ładnego widowiska?”
Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć. Mogłam tylko czuć jego nacisk na mnie, głód w jego spojrzeniu, gdy opadało na moje usta.
„Ja–” Jakakolwiek wymówka, którą planowałam, umarła, gdy jego wolna ręka prześledziła dekolt kostiumu. Moja skóra płonęła tam, gdzie dotknął.
„Chciałaś się bawić?” Jego palce zaplątały się w moje włosy, odchylając moją głowę całkowicie do tyłu i zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy. „To się bawmy.”
Jego usta zderzyły się z moimi z miażdżącą siłą. To nie było jak pocałunek w samochodzie – to była własność, kara, obietnica. Jego język przesunął się przez moje usta, zdobywając każdy cal, gdy jego ręka obejmowała moją szyję.
Dyski wyrwał mi się – protest czy przyjemność, nie byłam już pewna. Moje ręce zwinęły się w jego marynarce, albo go odpychając, albo przyciągając bliżej.
A potem go nie było, zostawiając mnie dyszącą. Zanim zdążyłam dojść do siebie, podniósł mnie, jakbym nic nie ważyła.
„Czas pokazać ci, co się dzieje z kociętami, które bawią się z lwami.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mógł pomyśleć, że po prostu będę wisieć na jego ramieniu jak jakaś bezwładna lalka, ale tak łatwo się nie poddam.
Zaczęłam szarpać się i drgać kończynami dziko i jakimś cudem udało mi się prawie spaść z jego szerokiego ramienia i stanąć na własnych nogach.
Dante próbował mnie ponownie złapać, ale udało mi się kontynuować swoją paniczną ucieczkę po schodach do gabinetu doktora Simona, zanim jedna z jego gigantycznych rąk mogła mnie ponownie dotknąć.
W ostatniej chwili zacisnęłam swój fartuch laboratoryjny, płuca paliły się, gdy rzuciłam się przez jego drzwi.
Pusty. Pokój był pusty.
Cholera.
Panika wpełzała mi do gardła, gdy zbliżały się kroki. Ciężkie. Zdecydowane. Oznaczające odliczanie do mojego zguby.
Wtedy Dante wypełnił drzwi, cały szerokie ramiona i drapieżna gracja. Ledwo mieścił się w framudze, jego wzrost zmuszał go do lekkiego schylania się, gdy wchodził. Rozluźnianie krawata, powolne rozpinanie kołnierza - każdy ruch był przemyślany, obliczony na to, by moje serce biło szybciej.
Zamarłam w miejscu, serce waliło, gdy Dante zbliżał się do mnie, jego ciemne oczy przypięte do moich z obietnicą konsekwencji. Każdy jego krok wydawał się cichym ostrzeżeniem, a ja nie mogłam powstrzymać się przed cofnięciem się. Moja ucieczka skończyła się, gdy moje plecy uderzyły o krawędź biurka doktora Simona.
Uwięziona.
Mój oddech zamarł, gdy zbliżył się, jego ogromna sylwetka górowała nade mną. Napięcie między nami było duszące, mój puls przyspieszał, gdy próbowałam wymyślić, co robić dalej.
Zanim mogłam cokolwiek powiedzieć, Dante jednym szybkim ruchem zmiatał wszystko z biurka, upadek przedmiotów sprawił, że podskoczyłam. Potem był na mnie, jego ciało przyciskało mnie do zimnej, twardej powierzchni. Powietrze wyleciało z moich płuc, gdy jego ciężar przygwoździł mnie tam, a panika wylała się ze mnie w lawinie słów.
"Nie, nie, nie! Cholera! Przepraszam, dobrze?!" Słowa wylewały się w desperackim strumieniu. "To był żart! Proszę! Tylko głupi, mały żart! Przepraszam! Nie myślałam–"
Dante nie pozwolił mi dokończyć. Jego szorstka dłoń objęła moją twarz, jego palce mocno przyciskały do moich policzków, gdy pochylił się blisko. "A teraz nauczysz się akceptować konsekwencje swoich pochopnych działań, maleńka," warknął, jego głos niski i niebezpieczny.
Nie czekając na mój protest, jego usta zderzyły się z moimi, pocałunek był gorący i zaborczy. Moje myśli zniknęły. Pocałunek skradł mój oddech, moje myśli, moją wolę walki.
Jego usta poruszały się mocno przeciwko moim, nie zostawiając miejsca na opór, jego dłoń unosiła moją twarz, by mógł pogłębić pocałunek. Jego druga dłoń przygniatała moje nadgarstki nad głową, jego uchwyt mocny i nieustępliwy.
Westchnęłam przeciwko jego ustom, ale dźwięk został połknięty przez niego, a ja poczułam wibrację głębokiego warknięcia w jego piersi, gdy jego wolna dłoń przesunęła się niżej, śledząc krzywiznę mojego ciała.
Dotyk Dantego był szorstki, jego palce muskały cienką tkaninę mojej sukienki, ścisnęły miękki pierś szorstko, jakby pasowała do jego dłoni, śledziły nagą skórę moich ud, które już były owinięte wokół jego talii, a potem wracały z powrotem do delikatnej skóry mojej szyi.
Jego usta opuściły moje, by podążać wzdłuż mojej szczęki, gorące i stanowcze, gdy poruszały się w dół do mojej szyi. Każdy pocałunek, każde ugryzienie jego zębów, zostawiało ślad, który palił na mojej skórze, wysyłając iskry przez moje żyły. Mój oddech przychodził w krótkich, płytkich oddechach, i bez względu na to, jak bardzo starałam się milczeć, ciche westchnienia uciekały mi.
Nienawidziłam, jak moje ciało reagowało na niego, jak każdy nerw wydawał się iskrzyć pod jego kontrolą.
„Dante—” udało mi się wykrztusić, próbując zabrzmieć stanowczo, ale mój głos mnie zdradził, drżący i słaby. Jego dłoń przesunęła się niżej, śledząc linię mojego uda, zanim owinęła je, przyciągając mnie bliżej do siebie.
„Cicho,” warknął przeciwko mojej skórze, jego głos szorstki i rozkazujący. Głęboki, gardłowy dźwięk wysłał niechcianą falę ciepła przez mnie, gromadząc się nisko w moim brzuchu.
Nie mogłam odpowiedzieć. Nie ufałam swojemu głosowi i nie byłam pewna, co bym powiedziała, gdybym mogła. Sposób, w jaki jego ciało przyciskało się do mojego, sposób, w jaki jego dłonie i usta poruszały się z celem, zostawiały mnie wirującą w mieszance frustracji i czegoś innego, czego nie chciałam nazwać.
Przesunął się, naciskając się mocniej między moimi nogami, a jego ciepło było niemożliwe do zignorowania, jak i niezaprzeczalny dowód jego podniecenia. Lekki łuk mojego pleców przybliżył nas, a jego cichy śmiech wysłał nową falę zawstydzenia przez mnie.
„Widzisz? Już się uczysz,” powiedział, jego ton ociekał z samozadowolenia.
Chciałam odpowiedzieć, powiedzieć mu, że musimy przestać, ale moje słowa zostały skradzione przez kolejny pocałunek, ten wolniejszy, ale nie mniej wymagający. Jego dłoń poruszyła się znowu, przemierzając mnie, wywołując uczucia, które sprawiały, że moja głowa kręciła się.
Lata bez dobrego seksu, próbowałam racjonalizować. To wszystko to jest. To wszystko–
„Dante! Co ty do cholery myślisz, że robisz?”
Głos doktora Simona był jak wiadro zimnej wody.
Ciężar Dantego nieco zelżał, powoli puścił moje nadgarstki i odsunął się trochę. Spojrzałam na niego oszołomiona i zauważyłam ślady mojej czerwonej szminki na jego ustach. Jego wyraz twarzy był napięty z frustracji, jego szczęka zaciśnięta, gdy spojrzał przez ramię na wściekłego doktora.
Zerwałam się do siadu, mocno zaciskając przód płaszcza, jakby mógł mnie osłonić przed tym, co właśnie się stało. Moje myśli gnały, moje ciało nadal drżało, gdy próbowałam przetworzyć wszystko.
Dr. Simon stał w drzwiach, teczka w ręku, jego oczy płonęły dezaprobatą. „Zejdź z niej. Teraz!” zażądał, wkraczając do pokoju.
Dante wypuścił powolny oddech, jego spojrzenie spoczęło na mnie przez chwilę dłużej, zanim w końcu się odsunął i z ostatnim uśmiechem odwrócił się.
Zrobił kilka kroków ode mnie, mrocznie marszcząc brwi, gdy wsunął ręce do kieszeni spodni. Oczywiste poprawienie, które zrobił tam, wysłało świeżą krew na moją twarz. Jego oczy nie opuszczały mnie, nawet gdy Simon kontynuował swoją tyradę.
"Sam to posprzątasz, słyszysz mnie, młody człowieku? Nie zrobię tego za ciebie. Tym razem posunąłeś się za daleko!"
Szczęka Dantego zacisnęła się, jego ostre rysy stwardniały, ale nie sprzeciwił się. Rzucił jeszcze jedno spojrzenie na mnie – jego spojrzenie nieczytelne, ciemne i ciężkie – zanim w końcu cofnął się ponownie. Bez słowa wyszedł z pokoju, pozostawiając doktora Simona i mnie w napiętej ciszy, która nastąpiła.
Ledwo zarejestrowałam próby doktora Simona, by mnie uspokoić, jego głos był cichy w porównaniu z chaotycznym tętniakiem moich myśli. Moje ręce drżały, gdy zapinałam płaszcz do końca, desperacko próbując ukryć zaczerwienioną skórę, którą dotykały dłonie i usta Dantego. Mój oddech był nierówny, i unikałam spojrzeń doktora Simona, gdy pospiesznie zaczęłam sprzątać bałagan na podłodze.
„Juliette, kochanie, zostaw to,” powiedział stanowczo, jego ton łagodniał. "Każę mu posprzątać swoje własne bałagany później."
A co z bałaganem, w który mnie zamienił?
"W porządku. To właściwie stało się z mojego powodu."
Uciekłam, gdy tylko biurko było czyste, praktycznie biegnąc do samochodu. Potrzeba dotarcia do domu, zmycia tej nocy, prowadziła mnie przez puste ulice z niebezpiecznymi prędkościami.
Sen nie chciał przyjść. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, czułam jego dłonie, jego usta, ciężar jego ciała przyciskającego mnie w dół.
Nie mogłam też powstrzymać drżenia, które przebiegało przeze mnie, gdy pomyślałam, jak daleko mogłabym pozwolić mu pójść, gdyby tylko dr Simon nie przybył.
Ta myśl przerażała mnie najbardziej – pozwoliłabym mu.
Świt w końcu przyniósł niepewny odpoczynek. Kiedy obudziłam się po południu, moim pierwszym działaniem było wyrzucenie tego przeklętego stroju pielęgniarki i bielizny.
Dzisiaj miałam dzień wolny. Żadnej pracy. Żadnych zajęć. Żadnych myśli o zeszłej nocy.
Szczególnie nie o Dantem.
Skoncentrowałam się na praktycznych rzeczach. Połowa wypłaty na oszczędności na kredyty. Część z niej plany na zakupy na następny dzień wolny. Cokolwiek, by trzymać mój umysł z dala od szerokich ramion i drapieżnych uśmiechów i rąk, które dokładnie wiedziały, jak...–
Nie. Dzisiaj był dniem na odpoczynek. Na przygotowanie się na nadchodzący tydzień.
Jutro stawię czoło rzeczywistości. Dziś mogłam udawać, że mój świat nie zmienił się na osi w jedną noc.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Informacje były walutą w świecie Dantego, a ja cicho bankrutowałem.
Następny tydzień minął w mgle wyczerpania. Między wykładami, nocnymi zmianami i niekończącą się papierkową robotą ledwo miałem chwilę, by odetchnąć. Moje życie osiadło w dziwnym rytmie — normalne zajęcia w ciągu dnia, a nielegalna praca medyczna nocą. Monotonia mogłaby być pocieszająca, gdyby nie wieczne napięcie związane z byciem otoczonym przez ludzi Dantego.
Nie trwało długo, by moja ciekawość dotycząca Dantego przerodziła się w coś, czego nie mogłem ignorować. Za każdym razem, gdy podsłuchiwałem rozmowę lub łapałem przypadkowy komentarz, zwracałem uwagę. Jego imię niosło ze sobą ciężar, wypowiadane zarówno z szacunkiem, jak i strachem.
Przez szeptane plotki złożyłem sobie w przybliżeniu jego obraz: głowa kryminalnego imperium, które rozciągało się na wschodnią część miasta, prowadzącego kluby ze striptizem, podziemne kasyna i więcej.
Narkotyki, pieniądze i władza — wszystko było pod jego kontrolą.
Jego nazwisko Giovanni przyciągało coś w mojej pamięci, ale nie mogłem tego umiejscowić. Było to frustrujące, jak swędzenie, które nie mogłem podrapać.
Organizowałem kartoteki pacjentów od około czterech dni i mimo że obrażenia członków gangu były często makabryczne, nic mnie już nie zaskakiwało. To był niekończący się cykl przemocy dokumentowany na papierze.
Ale brakowało jednej kartoteki medycznej. Dantego.
Szukam jej, nawet luźno pytałem doktora Simona, czy prowadzi dokumentację obrażeń szefa. Dał wymijającą odpowiedź, odrzucając ją jakby to nie było ważne. Ale wiedziałem lepiej.
Dante nie był typem człowieka, który wyszedłby bez szwanku z takiego świata. Blizny na jego ciele i delikatne kulejące kroki opowiadały swoją własną historię.
Gdy siedziałem przy biurku, moje oczy wciąż wędrowały do małej szafki poniżej. Doktor Simon raz ją zablokował, ale tej nocy szuflada była lekko uchylona. Moja ciekawość była cichym swędzeniem, którego nie mogłem ignorować.
Po spojrzeniu w stronę drzwi, aby upewnić się, że nadal jestem sam, zsunąłem się z krzesła i przykucnąłem. Moje dłonie były spocone, gdy otworzyłem szufladę.
Pliki były starannie poukładane, ale tam był, schowany z tyłu — folder oznaczony Dante Giovanni. Serce zabiło mi mocniej, gdy wyciągnąłem go, czując się, jakbym trzymał coś zakazanego.
To było to. Plik Dantego.
Zawahałem się. Otworzenie go wydawało się przekroczeniem linii, której nie można było cofnąć. Ale moja ciekawość płonęła zbyt mocno.
Moje ręce drżały, gdy otwierałem go, ciężar zakazanej wiedzy ciążył między moimi palcami. Kliniczne szczegóły rozciągały się na stronach w schludnym maszynopisie: 36 lat, 6'5'', 209 funtów, włoskie pochodzenie, grupa krwi AB negatywna, urodzony w Mediolanie.
Ale to dziennik obrażeń mroził mi krew — dwadzieścia lat udokumentowanej przemocy, każdy wpis starannie zapisany w precyzyjnym piśmie doktora Simona. Sama objętość opowiadała historię przetrwania wbrew niemożliwym przeciwnościom.
Im więcej czytałem, tym bardziej osiadało w moim żołądku poczucie osuwania się. Każdy wpis malował obraz chłopca, a potem mężczyzny, który został ukształtowany przez ból. W jego historii nie było miłosierdzia, nie było ucieczki od świata, w którym się urodził. Moje palce drżały, gdy przewracałem strony, a potem zobaczyłem to.
Jeden wpis wyróżniał się spośród reszty.
Transfuzja krwi. Złożone złamanie ramienia w kilku miejscach. Postrzał w nogę. Ciężkie krwiaki na klatce piersiowej, brzuchu, ramionach i twarzy. Słowa lekko się rozmazały, gdy wpatrywałem się w stronę. To nie był tylko kolejny brutalny atak — to była masakra. Co do diabła się z nim stało tego dnia?
Ale to data naprawdę sprawiła, że żołądek mi się skurczył.
13 sierpnia. Szesnaście lat temu. Mój oddech się zatrzymał.
To była ta sama noc, kiedy moja matka została zabita podczas ataku rywalizującego gangu.
Moja wizja się zamazała. To nie mogło być przypadkiem. Atak na naszą rodzinę, śmierć mojej matki, obrażenia Dantego... mogą być jakoś powiązane.
Chciałem zatrzasnąć folder i wsunąć go z powrotem do szuflady, ale nie mogłem oderwać wzroku.
Dół w moim żołądku pogłębił się, gdy mój umysł przebiegał przez możliwości. Co jeśli Dante wiedział o tej nocy więcej niż ja? Co jeśli był nawet jakoś zaangażowany?
Czułem, jak złość buzowała pod powierzchnią, ale była splątana z czymś innym.
Smutkiem? Współczuciem? Myśl o tym, że Dante przeżył tak niewyobrażalną przemoc w młodym wieku, pozostawiła mnie wstrząśniętym. Nikt nie powinien przechodzić przez taki ból, bez względu na to, kim był.
Zatrzasnąłem folder, oddech niepewny. Moje palce drżały, gdy wsunąłem go z powrotem do szuflady, zamykając ją z hukiem. Serce mi waliło, a ja oparłem ręce o biurko, aby się ustabilizować. Pytania wirowały w mojej głowie, głośniejsze i bardziej przytłaczające z każdą mijającą sekundą.
Nie miałem jeszcze odpowiedzi.
Zanim mogłem się powstrzymać, poruszałem się.
Tej nocy, zarówno doktor Simon, jak i Dante zajmowali się "biznesem," jego gabinet stał pusty i niepilnowany. Idealna okazja.
Zamek otworzył się łatwiej, niż powinien. Pomimo każdego instynktu krzyczącego o niebezpieczeństwie, wsunąłem się do środka. Ciężkie dębowe drzwi zamknęły się za mną z miękkim kliknięciem, które wydawało się przypieczętowaniem mojego losu.
W środku, teczki z manili wyłożone na półkach jak żołnierze, każda zawierająca kawałki imperium Giovanniego. Zignorowałem dowody przestępczych przedsiębiorstw, które tydzień temu byłyby złotem.
Tylko jedna rzecz miała teraz znaczenie.
Moje ręce drżały, gdy przeszukiwałem szuflady jego biurka, szukając czegokolwiek o tej nocy szesnaście lat temu. Każdy folder, który otwierałem, zawierał kawałki jego kryminalnego imperium – księgi z klubów, zyski z kasyn, manifesty wysyłkowe – ale nic o ataku. Moje serce biło tak głośno, że byłem pewien, że ktoś usłyszy to echem w pustych korytarzach.
Czas upływał, gdy kopałem głębiej, coraz bardziej zdesperowany z każdą mijającą minutą. Szeleszczące papiery zagłuszyły dźwięk zbliżających się kroków, ciche skrzypienie drzwi otwierających się za mną.
Papiery szeleszczały pod moimi desperackimi palcami. Lata transakcji, mapy terytoriów, listy nazwisk – nic z tego, co potrzebowałem. Musiało być coś o tej nocy, o tym dlaczego–
„Co do cholery myślisz, że robisz?”
Głos zmroził mi krew. Nie Dante. Jeden z jego strażników.
Zanim mogłem się odwrócić, szorstkie ręce chwyciły mnie za włosy, pociągając z brutalną siłą, która wywołała łzy w moich oczach. „Znaleźliśmy sobie małego szpiega?”
„Nie byłem– Nie zrobiłem–” Słowa mnie zawiodły, gdy panika wspięła się mi do gardła.
Cios zaskoczył mnie. Gwiazdy eksplodowały za moimi oczami, gdy zwinąłem się, miedź zalewała mi usta. Krew kapała na dywan, gdy trząsącą się ręką przycisnąłem ją do nosa.
Ciężkie buty zbliżyły się. Cień strażnika zasłonił nade mną, obiecując więcej bólu.
Potem nowe kroki zatrzymały się w otwartych drzwiach. Moje serce zadrżało, gdy znajoma obecność wypełniła pokój, elektryczna i niebezpieczna jak nadciągająca burza.
Nie musiałem patrzeć w górę, by wiedzieć, kto to był.
Dante.
Przesuń w górę, aby kontynuować