Pierwsze, co widzę, to srebro.
Srebrne łapy opierają się o deski podłogi w moim pokoju. Drżą. Są moje.
Dobrze. Dobrze, Kelly. Śnisz. Obudź się.
Próbuję wstać, ale mam teraz cztery nogi i żadna mnie nie słucha. Wtedy przez moją głowę przebija się głos. To nie mój głos. Jest głębszy, dzikszy i jeszcze bardziej przestraszony niż ja.
„Uciekaj. Musimy uciekać.”
— Kto—
„UCIEKAJ.”
Moje ciało rusza, zanim zdążę pomyśleć. Nogi wyrzucają mnie do przodu i przebijam się prosto przez drzwi. Wszędzie latają drzazgi, jestem na korytarzu, biegnę tak szybko, że nie ogarniam, co mijam. Ściany, pokoje, twarze — wszystko zamazane.
„Zatrzymaj się”, błagam. „Proszę, zatrzymaj się. Nie mogę… kontrolować…”
Ona nie słucha. Wilczyca — moja wilczyca — przejęła kontrolę i jest przerażona. Jej strach napędza mój, a mój jej, pętla paniki rozdziera Dom Stada.
Za nami rozlegają się krzyki. Odpowiadają im warkoty. Wpadamy przez boczne drzwi, a zimne nocne powietrze uderza w moją sierść.
Sierść. Mam sierść. O bogini, mam sierść.
Wilki pojawiają się ze wszystkich stron. Moja wilczyca ślizga się i zawraca, ale jest ich za dużo. Otaczają nas ze wszystkich stron.
„Proszę. Proszę, zatrzymaj się. Skrzywdzą nas.”
„Nie wiem, jak się zatrzymać!” Jej głos łamie się.
I uświadamiam sobie, że ona nie jest dzika. Ona jest zupełnie nowa. Nie wie, co robi, równie mało jak ja.
Gdy zaganiają nas pod główną salą, jest już tam pół stada. Dziesiątki wilków i przemienionych ludzi tworzą wokół nas krąg, wpatrują się we mnie. Każdy z nich patrzy na moją sierść.
Nessa przepycha się przez tłum w szlafroku. Na jej twarzy gaśnie kolor, gdy mnie widzi.
„Srebrny wilk…” szepcze.
Srebrny wilk? To źle? Wygląda na to, że źle. Wszyscy wyglądają, jakby to było coś złego.
Nie wiem, co to znaczy. Drżę na czterech nogach przed całym stadem, nie mogę się przemienić z powrotem, nie mogę nawet…
Wtedy wychodzi Alpha Asher. Luna Sybil jest u jego boku, ale ledwie ją zauważam. W chwili, gdy jego oczy spotykają moje, cały tłum znika.
Najpierw dociera do mnie jego zapach. Pieprz i coś ciemnego, słodkiego, jak kakao i dym. Wypełnia moje płuca i nie mogę oddychać.
Piersi mnie palą i całe moje ciało ciągnie do niego, naprawdę ciągnie. Jakby grawitacja zmieniła kierunek, a on był jej środkiem.
„Co to jest?” pytam swoją wilczycę. „Co się dzieje? Dlaczego nie mogę oddychać? Dlaczego on tak pachnie?”
„Bratnia dusza.” Skamle i ciągnie do niego. „Bratnia dusza. Bratnia dusza. BRATNIA DUSZA!”
Oczy Ashera są czarne. Całe jego ciało pochyla się w moją stronę, dłonie zaciśnięte w pięści po bokach. Wtedy jego głos wypełnia powietrze, niski, głęboki. Przygniata mnie jak dłoń na kręgosłupie.
„Spokojnie.”
Polecenie Alphy uderza w moją wilczycę jak cios. Pada płasko. Panika odpływa z niej, ze mnie, mięśnie się rozluźniają, kości zaczynają się przesuwać. Trzaskają, kurczą się, przekształcają i nagle leżę na ziemi.
Człowiek. Naga. Trzęsę się tak mocno, że zęby mi szczękają.
Cóż, to upokarzające.
Ściąga z siebie płaszcz bez patrzenia na mnie i owija nim moje ramiona. Jest ciepły. Pachnie nim. Chcę wtulić w niego twarz i płakać.
Prowadzi mnie do środka, Nessa idzie za nami. Lądujemy we troje w małym pokoju obok głównej sali. Siedzę na krześle owinięta jego płaszczem, wciąż się trzęsę, pytania wypływają ze mnie szybciej, niż potrafię myśleć.
„Co się ze mną stało? Jak się przemieniłam?” Słowa wypadają ze mnie. „Nie mam jeszcze osiemnastu lat. Jeszcze trzy miesiące. To niemożliwe, prawda?”
„Nie. To niemożliwe.” Nessa kuca przede mną i chwyta mnie za nadgarstek. „Żaden wilk nie przemienia się przed osiągnięciem wieku dojrzałości, Kelly. Ani jeden. To prawo natury, a natura go nie łamie.”
„Ale ja właśnie…”
„Właśnie tak jest.” Sprawdza mi puls i wypuszcza powoli powietrze. „To znaczy, że księżyc nie pomylił się tej nocy. Twoje dokumenty tak.”
Mrugam na nią. „Moje dokumenty?”
„Data urodzenia musi być błędna, kochanie.” Na jej ustach pojawia się delikatny uśmiech. „Masz osiemnaście lat. Może już od jakiegoś czasu.”
Ale moje urodziny są w czerwcu. Zawsze były w czerwcu. Co roku mama piecze ten sam zwykły miodowy placek i stawia na nim jedną łojową świeczkę. Nigdy nie śpiewa, ale nigdy też nie zapomina o dacie.
Jak mogła się pomylić? Była tam. Urodziła mnie.
„Może.” Oczy Nessy zerkają na Ashera. „A może ktoś wpisał złą datę.”
Przestań. Mama może być różna, ale nie jest kłamcą. Prawda?
Odsuwam tę myśl. Mam większe pytanie, które pali mi dziurę w piersi.
„A to uczucie?” Zwracam się do Alphy Ashera. Stoi przy oknie z założonymi rękami. „Dlaczego nie mogę przestać się do ciebie wyciągać? Dlaczego pachniesz jak—”
„Kelly.” Jego głos jest spokojny. Pozwala mi mówić, aż zabraknie mi pytań bez żadnej odpowiedzi. Wtedy mówi to. „Jesteś moją przeznaczoną partnerką.”
Moje serce zamiera.
Żartuje. To głupi żart, nie może być inaczej, bo… Przeznaczona partnerka?
Więź. Sen. Jedyna rzecz, której się trzymałam przez każde zimne poranki i za każdym razem, kiedy mama patrzyła na mnie jak na brud, który musi znosić.
To prawda. On jest prawdziwy. Stoi tu, a więź śpiewa mi w piersi i chcę płakać, bo wreszcie, wreszcie , ktoś jest mi przeznaczony.
Oczy mnie pieką. „Wiedziałam. Poczułam to, gdy mnie złapałeś.”
„To niczego nie zmienia.” Brak mi tchu. „Jestem oznaczony. Sybil jest moją wybraną Luną. Więź tego nie zmienia.” Patrzę na niego. Śpiew w piersi cichnie. „Zachowaj swoją pracę. Trzymaj głowę nisko.”
„Ale…” Mój głos się łamie. „Więź…”
„Jest nieistotna.” Nie patrzy na mnie, gdy to mówi, i od razu tęsknię za ciepłym brązem jego oczu.
Nessa robi krok do przodu. „Alpha Asher, ona jest srebrna. Musimy porozmawiać—”
„Nie teraz.” Już idzie do drzwi.
Nessa znowu wymawia jego imię, ostrzej, ale on się nie odwraca. Drzwi zamykają się za nim.
Siedzę w jego płaszczu. Wciąż jest ciepły od jego ciała, wciąż pachnie pieprzem, kakao i dymem, a to najokrutniejszy prezent, jaki kiedykolwiek dostałam.
„Jak?” pytam swoją wilczycę. „Jak to możliwe, że ta więź nic dla niego nie znaczy?”
Nie odpowiada.
Zawija się głęboko we mnie, mała i zraniona.
Nessa klęka przede mną. „Kelly. Popatrz na mnie. Rozwiążemy to.”
Kiwnęłam głową, bo nie ufam swojemu głosowi.
Odprowadza mnie do kliniki. Korytarz jest cichy, a ja trzymam płaszcz zapięty obiema rękami.
Wtedy Luna Sybil wychodzi z drzwi. Uśmiecha się, ciepło i szeroko, jakbyśmy były starymi przyjaciółkami. Wyciąga rękę i ściska moje ramię.
Jej paznokcie wbijają się w moją skórę: akurat tak mocno, by zabolało, ale tak delikatnie, że nikt patrzący nie zauważy.
Pochyla się blisko. Jej usta niemal dotykają mojego ucha, gdy szepcze niebezpiecznie łagodnie: „Witamy w stadzie, mały przybłędo.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Po prostu odejdź”, szepczę do sufitu.
Nie śpię.
Za każdym razem, gdy zamykam oczy, więź brzęczy głośniej. Siedzi mi w piersi jak drugie bicie serca: stałe, ciepłe i całkowicie niechciane.
Czuję go. Nie wyraźnie, nie jak słowa, ale jak przyciąganie. Kierunek. Jest gdzieś w tym budynku i moje ciało dokładnie wie, gdzie.
„Chiara?” Sięgam w głąb siebie po moją wilczycę.
Jej imię przyszło do mnie po całym tym chaosie, tak po prostu, jakbyś znał własne imię. Chcę z nią porozmawiać, chcę zadać jej setki pytań. Ale nie odezwała się od czasu na podwórzu. Za każdym razem, gdy próbuję się do niej zbliżyć, ona się wzdryga i zwija jeszcze ciaśniej.
Świetnie. Nawet moja wilczyca nie chce się z tym mierzyć.
Nessa sprawdza mnie rano. Pierwsza przemiana daje się we znaki: mięśnie mnie bolą, stawy są luźne, a za oczami pulsuje uporczywy ból głowy.
Słucha mojego pulsu, sprawdza żebra, każe mi trzy razy wstać i usiąść.
„Jesteś czysta,” mówi. „Nic złamanego, nic naciągniętego. Szybko się goisz.”
„To mam szczęście…”
Rzuca mi spojrzenie. „Jak spałaś?”
„Nie spałam.”
Nie pyta dlaczego, bo już wie. Więź brzęczy między moimi żebrami i przyciskam dłoń do klatki piersiowej, jakbym mogła to stłumić.
„Nessa.” Siadam prosto na pryczy. „Mogę zostać przeniesiona?”
Mruczy i czeka.
„Mam pracować w gabinecie Alfy. Nie mogę tego zrobić.” Słowa wypadają mi z ust zbyt szybko. „Przenieś mnie gdziekolwiek indziej. Do kuchni, do pralni. Będę opróżniać nocniki. Wszystko mi jedno.”
Potrząsa głową, zanim jeszcze skończę. „Przydziały zostały ustalone zanim to wszystko się wydarzyło. Jeśli teraz zmienię twój, ludzie zaczną pytać. A odpowiedzi na te pytania są takie, których nie chcesz, żeby krążyły po tej wataże.”
„Więc mam tam wejść i udawać, że wszystko jest w porządku?”
„Wchodzisz, wykonujesz swoją pracę i nie pozwalasz im zobaczyć, że jesteś słaba.” Jej głos jest stanowczy, ale oczy miękkie. „Tak się przez to przechodzi, Kelly.”
Chcę się sprzeciwić, ale tego nie robię.
Ma rację i nienawidzę tego.
Droga do gabinetu Alfy trwa dwie minuty, które wydają się dwoma godzinami. Serce bije mi coraz szybciej z każdym krokiem, a więź napina się coraz mocniej… i wtedy otwieram drzwi i on tam jest.
Siedzi za biurkiem. Ciemne włosy, przez które mam ochotę przeczesać palcami, ostry podbródek, te piękne, czekoladowe oczy utkwione w dokumencie. Nawet nie podnosi wzroku.
„Zwoje po lewej trzeba posegregować według nazw watah,” mówi. „Kolejność, w jakiej mam je trzymać, jest spisana na pierwszym zwoju w górnej szufladzie. Niczego innego nie przestawiaj, dopóki ci nie powiem.”
„Zrozumiałam.”
Jego zapach wypełnia pokój. Pieprz, kakao, dym. Oblepia mi płuca i muszę sobie przypomnieć, żeby oddychać normalnie.
Wdech. Wydech. Nie rób z tego nic dziwnego.
Zaczynam układać zwoje. Ręce mam pewne, ale mózg – już nie.
Za każdym razem, gdy przesuwa się na krześle, czuję to. Za każdym razem, gdy odchrząkuje, moja skóra cierpnie. Więź zagęszcza powietrze między nami i tonę w pokoju, z którego można normalnie wyjść.
Skup się. Sortuj zwoje. Nie patrz na niego.
Nie patrzę na niego. Ale łapię go, jak patrzy na mnie. Szybko, spojrzenie, kiedy myśli, że jestem zatopiona w zwoju. Potem jeszcze jedno. I jeszcze. Za każdym razem jego oczy wracają do dokumentu, ale ja to widzę.
Widzę wszystko.
Mówiłeś, że to niczego nie zmienia. Więc przestań patrzyć na mnie w ten sposób.
„Grafik patroli na przyszły tydzień,” mówi. „Muszę przeorganizować spotkania wokół patrolu wschodniej granicy. Przesuń zebranie rady na czwartek.”
Rozwijam grafik i przeglądam go. „Czwartek nie wchodzi w grę. Masz już wtedy spotkanie z delegacją Whitakerów o tej samej porze.”
Podnosi wzrok, wreszcie na mnie patrzy. „Co?”
„Czwartek, druga dzwonnica po południu. Wysłannicy Whitakerów. Od trzech tygodni w twoim rejestrze.” Utrzymuję jego spojrzenie. „Najpierw musiałbyś to przełożyć, a oni prosili właśnie o tę godzinę.”
Patrzy na mnie. To nie spojrzenie więzi, to coś innego. To zaskoczenie. Jakby nikt go zwykle nie poprawiał i nie wie, co z tym zrobić. Nie odwracam wzroku, ale on tak.
„Przenieś to spotkanie na środę rano,” mówi. Głos ma cichszy.
„Zrobione.”
Pochylam się nad jego biurkiem, by położyć poprawiony zwój przed nim, a moja dłoń przechodzi kilka centymetrów od jego. Widzę, jak napina palce, a potem szybko się cofa. Jakby dotknął ognia i się sparzył.
Boli mnie klatka piersiowa.
Nie. Nie czuj tego. On dokonał swojego wyboru.
Drzwi się otwierają. Sybil wchodzi bez pukania.
„A tu jesteś.” Uśmiecha się do Ashera, przechodzi przez pokój i całuje go w policzek, jedną ręką opierając się na jego ramieniu. „Jak ci mija popołudnie?”
„Jestem zajęty,” mówi.
Jej wzrok przesuwa się na mnie. Obdarza mnie ciepłym uśmiechem, siostrzanym, uprzejmym i całkowicie fałszywym. „Kelly! Wszystko w porządku, zaaklimatyzowałaś się?”
„Tak, Luno. Dziękuję.”
Ściska ramię Ashera. Kciukiem kreśli małe kółko na jego szyi, dokładnie tam, gdzie jej znak pozostał na jego skórze. Dokładnie tam, gdzie mogę to widzieć.
Ona gra. Każdy gest, każdy dotyk, każde czułe słowo… to przedstawienie. Jak on tego nie widzi?
Gdy Sybil wychodzi, pokój znów cichnie. Kończę zmianę bez słowa więcej.
Idę przez teren do swojego pokoju. Wieczorne powietrze jest chłodne, więc mocniej otulam się płaszczem. Więź nadal brzęczy, nigdy nie przestaje brzęczeć.
Wtedy to czuję: czyjeś oczy na sobie.
Patrzę w stronę domu Alfa i on tam jest. Alfa Asher stoi w oknie na trzecim piętrze, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Patrzy prosto na mnie.
Mówiłeś, że to niczego nie zmienia. Odrzuciłeś mnie.
Odwracam się i idę dalej. Ale więź brzęczy coraz głośniej z każdym krokiem i wiem—wiem, że on wciąż patrzy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Ashera]
„To niemożliwe”, mówię zirytowany.
Darren, mój główny wojownik, odchyla się w krześle. „Nie mówię, że powinieneś. Mówię, że to już się stało”.
„Nie stało się”.
„Ale twój ojciec…”
„Nawet tego nie zaczynaj”. Mój głos wychodzi ostrzej, niż zamierzałem.
Darren zamyka usta. Znam tę historię lepiej niż ktokolwiek. Mój ojciec próbował kiedyś zerwać więź z partnerką. Niemal zginął, wataha prawie się rozpadła, a na końcu i tak się nie odważył.
Więc ty też tego nie zrobisz. Wataha jest najważniejsza. Zawsze jest najważniejsza.
Fenris warczy we mnie. Mój wilk chodzi w kółko od dwóch dni i mam już tego dość. Mam dość wszystkiego ostatnio.
„Dobrze”, mówi Darren. Zmienia temat z łatwością i to jest mądre z jego strony. „Teraz, transfer. Inne watahy już gadają: srebrny wilk na Iron Peak, wieści już się rozchodzą”.
Oczywiście, że tak.
Zaciskam szczękę. „Kto gada?”
„Whitaker wysłał posłańca dziś rano. Pine Creek dzwoniło. Ktoś z wschodniego korytarza widział przemianę i powiedział połowie regionu jeszcze przed śniadaniem.”
Mówi to płasko, jakby to nic nie znaczyło. Znam go od szczeniaka. Gdy Darren mówi płasko, jest źle.
„Podwój patrole na wszystkich granicach. Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi bez zgody”. Przeciągam dłonią po włosach. „I Darren… utrzymaj to w ciszy. Ostatnie, czego potrzebuję, to żeby każda wataha z terytorium przyszła się na nią gapić”.
„Na srebrnego wilka”, poprawia.
„Tak właśnie powiedziałem”, warknąłem niemal przy wspomnieniu jej .
Nie warcz, Asher. Nie bądź głupi. Jesteś opanowanym Alfą i będziesz się tak zachowywać.
Darren unosi brew, ale wychodzi bez słowa. Drzwi się zamykają, a więź znów cicho wibruje w ciszy.
Ten niski, stały ciąg, który zawsze mówi mi, gdzie ona jest w budynku. Jest teraz w swoim pokoju, nie wychodziła stamtąd od momentu przemiany. Nie chcę tego wiedzieć. Nie prosiłem , by to wiedzieć.
‘ Idź do niej. Potrzebujemy jej,’ Fenris znowu nalega w mojej głowie.
‘Nie, nie potrzebujemy. Zamknij się już.’
Omiatam kolację. Nie jestem głodny i nie chcę siedzieć naprzeciwko Sybil i udawać, że znamię na mojej szyi jest na miejscu. Nie jest. Nie było od kiedy Kelly się przemieniła, a wszystko, co myślałem, że wiem, rozpadło się.
Ale ciało wciąż potrzebuje jedzenia, więc schodzę do kuchni po ostatnim dzwonku, kiedy powinna być pusta. I oczywiście nie jest.
Kelly siedzi przy długim drewnianym stole z miską makaronu i małym glinianym słoikiem. Zastyga z łyżką w połowie drogi do ust. A ja zastyga w progu.
Odejdź. Odwróć się. Wyjdź.
Więź nie pozwala mi. Szarpie mnie w piersi i nogi same niosą mnie dwa kroki w głąb, zanim mogę je zatrzymać.
„To pasta ognista starej Mary?” Kiwnąłem na słoik.
Po co to powiedziałeś? Czemu jeszcze mówisz?
Ona spogląda na słoik. Jej policzki różowieją. „Może.”
Bogini, ona jest urocza.
Nie, przestań o tym myśleć teraz.
„Nikt tego naprawdę nie je.” Krzyżuję ramiona, żeby czymś zająć dłonie. „Kucharze używają tego do trucia szczurów.”
„Jest dobra.” Wpycha sobie wielką porcję do ust, żeby to udowodnić. Oczy natychmiast zachodzą łzami, mruga szybko i z trudem przełyka. „Widzisz? Nic mi nie jest.”
„Płaczesz.”
„Nie płaczę.” Macha łyżką w powietrzu, szukając słowa. „Moje oczy po prostu… reagują.”
Mówi to z taką godnością, że prawie się uśmiecham. Nie pozwalam sobie na to.
Podchodzę do beczki z wodą. Tylko woda. Woda i wychodzisz.
Ale jej zapach jest wszędzie tutaj. Miód i deszcz i coś ciepłego. Moje dziąsła zaczynają boleć od razu, gdy to poczuję, i zaciskam zęby.
„Moja mama też wszystko przyprawia”, mówi za mną. „Ale nie aż tak ostro. Jest fatalną kucharką. Każde święto próbowała czegoś nowego, i każde święto było katastrofą.”
Nabieram chochlą wodę z beczki. Ręka mi się trzęsie. „Każde jedno?”
„Zawsze. Spalony kurczak. Surowe ziemniaki. Zupa, która smakowała jak woda po naczyniach.” Jej głos łagodnieje, czuję w nim uśmiech. „Wszyscy siedzieliśmy i jedliśmy, i nikt nie powiedział słowa.”
Śmieję się.
Wydobywa się ze mnie, zanim zdążę się powstrzymać, krótki i cichy. Nie pamiętam, kiedy ostatnio się śmiałem. Wtedy zauważam coś, co sprawia, że żołądek mi się zaciska.
Fenris jest teraz cicho.
Przez dwa dni mój wilk wył, warczał, drapał mnie, krzyczał ‘ partnerka ’ za każdym razem, gdy oddychałem. Teraz jest cicho: nie śpi, nie wycofuje się, po prostu spokojny . Słucha jej głosu, jakby to był jedyny dźwięk na świecie, który ma dla niego sens.
To gorzej. To o wiele gorzej niż hałas.
„Twoja mama gotowała?” pyta Kelly, wyrywając mnie z zamyślenia.
Musiałaś się o to spytać, prawda? „Moja mama odeszła, gdy byłem mały.”
Kelly tylko kiwa głową. Nie mówi przykro mi ani nie przechyla głowy z tym współczującym spojrzeniem, które zawsze mi dają. Po prostu kiwa, jakby rozumiała, że niektóre rzeczy nie potrzebują odpowiedzi.
Siadam naprzeciwko niej. Nie pamiętam, bym zdecydował się usiąść. I zauważam, że się pochylam. Łokcie mam na stole, jestem bliżej niej niż powinienem i nie zdecydowałem się ruszyć.
Z bliska więź staje się głośniejsza. Słyszę jej serce, szybkie i lekkie, i po chwili moje zaczyna bić w tym samym rytmie. Skóra pali mnie pod kołnierzem. Palce swędzą, by sięgnąć przez stół i odgarnąć jej włosy z karku.
Jej kark. Tam, gdzie powinien być znak. Gdzie powinien być mój znak.
Ściskam krawędź stołu aż drewno trzeszczy.
„W porządku?” Przechyla głowę. „Twoje oczy właśnie pociemniały.”
„To przez światło świec.”
Kłamca.
„Mhm.” Bierze kolejny mały kęs pasty ognistej i krzywi się. „Oczywiście, Alfa.”
Ona… droczy się ze mną? Nikt się ze mną nie droczy.
A najgorsze jest to, że to nie więź trzyma mnie na tym krześle.
Z więzią mogę walczyć. Więź to sprawa wilcza, instynkt, coś, co moje ciało robi bez pytania. Ale to? Siedzenie w kuchni, śmianie się z przypalonego kurczaka i chęć zostania?
Lubię z nią rozmawiać. Lubię, że jest zabawna, i lubię, że kładzie truciznę na makaron i udaje, że nie pali.
To gorzej. To o wiele gorzej. Mam poważny problem.
‘Gdzie jesteś?’ Głos Sybil przecina więź myśli. ‘ Chodź do łóżka, jest późno.’
Sztywnieję. Każdy mięsień się napina i Kelly to widzi, dokładnie w tej samej sekundzie, i patrzę, jak ciepło znika z jej twarzy. Może nie słyszała Sybil, ale wyczuwa moją zmianę nastroju. I nie musi zadawać pytań.
Wstaje i płucze miskę w balii. Wyciera ręce w ściereczkę i zakręca gliniany słoik. Wszystko robi powoli i ostrożnie, jakby ćwiczyła, jak wyjść z pokoju bez robienia sceny.
Idzie do drzwi.
„Kelly.”
Zatrzymuje się. Stoi do mnie plecami i nie odwraca się. Uparta .
Po co ją wołałem? Co w ogóle mogę jej powiedzieć?
Otwieram usta. Nic nie wychodzi. Mam jej imię i nic poza tym. Żadnej wymówki, żadnego wyjaśnienia, żadnego prawa, by prosić ją, żeby została.
Kiedy wychodzi, Fenris zaczyna wyć. Na mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować