„Po prostu odejdź”, szepczę do sufitu.
Nie śpię.
Za każdym razem, gdy zamykam oczy, więź brzęczy głośniej. Siedzi mi w piersi jak drugie bicie serca: stałe, ciepłe i całkowicie niechciane.
Czuję go. Nie wyraźnie, nie jak słowa, ale jak przyciąganie. Kierunek. Jest gdzieś w tym budynku i moje ciało dokładnie wie, gdzie.
„Chiara?” Sięgam w głąb siebie po moją wilczycę.
Jej imię przyszło do mnie po całym tym chaosie, tak po prostu, jakbyś znał własne imię. Chcę z nią porozmawiać, chcę zadać jej setki pytań. Ale nie odezwała się od czasu na podwórzu. Za każdym razem, gdy próbuję się do niej zbliżyć, ona się wzdryga i zwija jeszcze ciaśniej.
Świetnie. Nawet moja wilczyca nie chce się z tym mierzyć.
Nessa sprawdza mnie rano. Pierwsza przemiana daje się we znaki: mięśnie mnie bolą, stawy są luźne, a za oczami pulsuje uporczywy ból głowy.
Słucha mojego pulsu, sprawdza żebra, każe mi trzy razy wstać i usiąść.
„Jesteś czysta,” mówi. „Nic złamanego, nic naciągniętego. Szybko się goisz.”
„To mam szczęście…”
Rzuca mi spojrzenie. „Jak spałaś?”
„Nie spałam.”
Nie pyta dlaczego, bo już wie. Więź brzęczy między moimi żebrami i przyciskam dłoń do klatki piersiowej, jakbym mogła to stłumić.
„Nessa.” Siadam prosto na pryczy. „Mogę zostać przeniesiona?”
Mruczy i czeka.
„Mam pracować w gabinecie Alfy. Nie mogę tego zrobić.” Słowa wypadają mi z ust zbyt szybko. „Przenieś mnie gdziekolwiek indziej. Do kuchni, do pralni. Będę opróżniać nocniki. Wszystko mi jedno.”
Potrząsa głową, zanim jeszcze skończę. „Przydziały zostały ustalone zanim to wszystko się wydarzyło. Jeśli teraz zmienię twój, ludzie zaczną pytać. A odpowiedzi na te pytania są takie, których nie chcesz, żeby krążyły po tej wataże.”
„Więc mam tam wejść i udawać, że wszystko jest w porządku?”
„Wchodzisz, wykonujesz swoją pracę i nie pozwalasz im zobaczyć, że jesteś słaba.” Jej głos jest stanowczy, ale oczy miękkie. „Tak się przez to przechodzi, Kelly.”
Chcę się sprzeciwić, ale tego nie robię.
Ma rację i nienawidzę tego.
Droga do gabinetu Alfy trwa dwie minuty, które wydają się dwoma godzinami. Serce bije mi coraz szybciej z każdym krokiem, a więź napina się coraz mocniej… i wtedy otwieram drzwi i on tam jest.
Siedzi za biurkiem. Ciemne włosy, przez które mam ochotę przeczesać palcami, ostry podbródek, te piękne, czekoladowe oczy utkwione w dokumencie. Nawet nie podnosi wzroku.
„Zwoje po lewej trzeba posegregować według nazw watah,” mówi. „Kolejność, w jakiej mam je trzymać, jest spisana na pierwszym zwoju w górnej szufladzie. Niczego innego nie przestawiaj, dopóki ci nie powiem.”
„Zrozumiałam.”
Jego zapach wypełnia pokój. Pieprz, kakao, dym. Oblepia mi płuca i muszę sobie przypomnieć, żeby oddychać normalnie.
Wdech. Wydech. Nie rób z tego nic dziwnego.
Zaczynam układać zwoje. Ręce mam pewne, ale mózg – już nie.
Za każdym razem, gdy przesuwa się na krześle, czuję to. Za każdym razem, gdy odchrząkuje, moja skóra cierpnie. Więź zagęszcza powietrze między nami i tonę w pokoju, z którego można normalnie wyjść.
Skup się. Sortuj zwoje. Nie patrz na niego.
Nie patrzę na niego. Ale łapię go, jak patrzy na mnie. Szybko, spojrzenie, kiedy myśli, że jestem zatopiona w zwoju. Potem jeszcze jedno. I jeszcze. Za każdym razem jego oczy wracają do dokumentu, ale ja to widzę.
Widzę wszystko.
Mówiłeś, że to niczego nie zmienia. Więc przestań patrzyć na mnie w ten sposób.
„Grafik patroli na przyszły tydzień,” mówi. „Muszę przeorganizować spotkania wokół patrolu wschodniej granicy. Przesuń zebranie rady na czwartek.”
Rozwijam grafik i przeglądam go. „Czwartek nie wchodzi w grę. Masz już wtedy spotkanie z delegacją Whitakerów o tej samej porze.”
Podnosi wzrok, wreszcie na mnie patrzy. „Co?”
„Czwartek, druga dzwonnica po południu. Wysłannicy Whitakerów. Od trzech tygodni w twoim rejestrze.” Utrzymuję jego spojrzenie. „Najpierw musiałbyś to przełożyć, a oni prosili właśnie o tę godzinę.”
Patrzy na mnie. To nie spojrzenie więzi, to coś innego. To zaskoczenie. Jakby nikt go zwykle nie poprawiał i nie wie, co z tym zrobić. Nie odwracam wzroku, ale on tak.
„Przenieś to spotkanie na środę rano,” mówi. Głos ma cichszy.
„Zrobione.”
Pochylam się nad jego biurkiem, by położyć poprawiony zwój przed nim, a moja dłoń przechodzi kilka centymetrów od jego. Widzę, jak napina palce, a potem szybko się cofa. Jakby dotknął ognia i się sparzył.
Boli mnie klatka piersiowa.
Nie. Nie czuj tego. On dokonał swojego wyboru.
Drzwi się otwierają. Sybil wchodzi bez pukania.
„A tu jesteś.” Uśmiecha się do Ashera, przechodzi przez pokój i całuje go w policzek, jedną ręką opierając się na jego ramieniu. „Jak ci mija popołudnie?”
„Jestem zajęty,” mówi.
Jej wzrok przesuwa się na mnie. Obdarza mnie ciepłym uśmiechem, siostrzanym, uprzejmym i całkowicie fałszywym. „Kelly! Wszystko w porządku, zaaklimatyzowałaś się?”
„Tak, Luno. Dziękuję.”
Ściska ramię Ashera. Kciukiem kreśli małe kółko na jego szyi, dokładnie tam, gdzie jej znak pozostał na jego skórze. Dokładnie tam, gdzie mogę to widzieć.
Ona gra. Każdy gest, każdy dotyk, każde czułe słowo… to przedstawienie. Jak on tego nie widzi?
Gdy Sybil wychodzi, pokój znów cichnie. Kończę zmianę bez słowa więcej.
Idę przez teren do swojego pokoju. Wieczorne powietrze jest chłodne, więc mocniej otulam się płaszczem. Więź nadal brzęczy, nigdy nie przestaje brzęczeć.
Wtedy to czuję: czyjeś oczy na sobie.
Patrzę w stronę domu Alfa i on tam jest. Alfa Asher stoi w oknie na trzecim piętrze, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Patrzy prosto na mnie.
Mówiłeś, że to niczego nie zmienia. Odrzuciłeś mnie.
Odwracam się i idę dalej. Ale więź brzęczy coraz głośniej z każdym krokiem i wiem—wiem, że on wciąż patrzy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Ashera]
„To niemożliwe”, mówię zirytowany.
Darren, mój główny wojownik, odchyla się w krześle. „Nie mówię, że powinieneś. Mówię, że to już się stało”.
„Nie stało się”.
„Ale twój ojciec…”
„Nawet tego nie zaczynaj”. Mój głos wychodzi ostrzej, niż zamierzałem.
Darren zamyka usta. Znam tę historię lepiej niż ktokolwiek. Mój ojciec próbował kiedyś zerwać więź z partnerką. Niemal zginął, wataha prawie się rozpadła, a na końcu i tak się nie odważył.
Więc ty też tego nie zrobisz. Wataha jest najważniejsza. Zawsze jest najważniejsza.
Fenris warczy we mnie. Mój wilk chodzi w kółko od dwóch dni i mam już tego dość. Mam dość wszystkiego ostatnio.
„Dobrze”, mówi Darren. Zmienia temat z łatwością i to jest mądre z jego strony. „Teraz, transfer. Inne watahy już gadają: srebrny wilk na Iron Peak, wieści już się rozchodzą”.
Oczywiście, że tak.
Zaciskam szczękę. „Kto gada?”
„Whitaker wysłał posłańca dziś rano. Pine Creek dzwoniło. Ktoś z wschodniego korytarza widział przemianę i powiedział połowie regionu jeszcze przed śniadaniem.”
Mówi to płasko, jakby to nic nie znaczyło. Znam go od szczeniaka. Gdy Darren mówi płasko, jest źle.
„Podwój patrole na wszystkich granicach. Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi bez zgody”. Przeciągam dłonią po włosach. „I Darren… utrzymaj to w ciszy. Ostatnie, czego potrzebuję, to żeby każda wataha z terytorium przyszła się na nią gapić”.
„Na srebrnego wilka”, poprawia.
„Tak właśnie powiedziałem”, warknąłem niemal przy wspomnieniu jej .
Nie warcz, Asher. Nie bądź głupi. Jesteś opanowanym Alfą i będziesz się tak zachowywać.
Darren unosi brew, ale wychodzi bez słowa. Drzwi się zamykają, a więź znów cicho wibruje w ciszy.
Ten niski, stały ciąg, który zawsze mówi mi, gdzie ona jest w budynku. Jest teraz w swoim pokoju, nie wychodziła stamtąd od momentu przemiany. Nie chcę tego wiedzieć. Nie prosiłem , by to wiedzieć.
‘ Idź do niej. Potrzebujemy jej,’ Fenris znowu nalega w mojej głowie.
‘Nie, nie potrzebujemy. Zamknij się już.’
Omiatam kolację. Nie jestem głodny i nie chcę siedzieć naprzeciwko Sybil i udawać, że znamię na mojej szyi jest na miejscu. Nie jest. Nie było od kiedy Kelly się przemieniła, a wszystko, co myślałem, że wiem, rozpadło się.
Ale ciało wciąż potrzebuje jedzenia, więc schodzę do kuchni po ostatnim dzwonku, kiedy powinna być pusta. I oczywiście nie jest.
Kelly siedzi przy długim drewnianym stole z miską makaronu i małym glinianym słoikiem. Zastyga z łyżką w połowie drogi do ust. A ja zastyga w progu.
Odejdź. Odwróć się. Wyjdź.
Więź nie pozwala mi. Szarpie mnie w piersi i nogi same niosą mnie dwa kroki w głąb, zanim mogę je zatrzymać.
„To pasta ognista starej Mary?” Kiwnąłem na słoik.
Po co to powiedziałeś? Czemu jeszcze mówisz?
Ona spogląda na słoik. Jej policzki różowieją. „Może.”
Bogini, ona jest urocza.
Nie, przestań o tym myśleć teraz.
„Nikt tego naprawdę nie je.” Krzyżuję ramiona, żeby czymś zająć dłonie. „Kucharze używają tego do trucia szczurów.”
„Jest dobra.” Wpycha sobie wielką porcję do ust, żeby to udowodnić. Oczy natychmiast zachodzą łzami, mruga szybko i z trudem przełyka. „Widzisz? Nic mi nie jest.”
„Płaczesz.”
„Nie płaczę.” Macha łyżką w powietrzu, szukając słowa. „Moje oczy po prostu… reagują.”
Mówi to z taką godnością, że prawie się uśmiecham. Nie pozwalam sobie na to.
Podchodzę do beczki z wodą. Tylko woda. Woda i wychodzisz.
Ale jej zapach jest wszędzie tutaj. Miód i deszcz i coś ciepłego. Moje dziąsła zaczynają boleć od razu, gdy to poczuję, i zaciskam zęby.
„Moja mama też wszystko przyprawia”, mówi za mną. „Ale nie aż tak ostro. Jest fatalną kucharką. Każde święto próbowała czegoś nowego, i każde święto było katastrofą.”
Nabieram chochlą wodę z beczki. Ręka mi się trzęsie. „Każde jedno?”
„Zawsze. Spalony kurczak. Surowe ziemniaki. Zupa, która smakowała jak woda po naczyniach.” Jej głos łagodnieje, czuję w nim uśmiech. „Wszyscy siedzieliśmy i jedliśmy, i nikt nie powiedział słowa.”
Śmieję się.
Wydobywa się ze mnie, zanim zdążę się powstrzymać, krótki i cichy. Nie pamiętam, kiedy ostatnio się śmiałem. Wtedy zauważam coś, co sprawia, że żołądek mi się zaciska.
Fenris jest teraz cicho.
Przez dwa dni mój wilk wył, warczał, drapał mnie, krzyczał ‘ partnerka ’ za każdym razem, gdy oddychałem. Teraz jest cicho: nie śpi, nie wycofuje się, po prostu spokojny . Słucha jej głosu, jakby to był jedyny dźwięk na świecie, który ma dla niego sens.
To gorzej. To o wiele gorzej niż hałas.
„Twoja mama gotowała?” pyta Kelly, wyrywając mnie z zamyślenia.
Musiałaś się o to spytać, prawda? „Moja mama odeszła, gdy byłem mały.”
Kelly tylko kiwa głową. Nie mówi przykro mi ani nie przechyla głowy z tym współczującym spojrzeniem, które zawsze mi dają. Po prostu kiwa, jakby rozumiała, że niektóre rzeczy nie potrzebują odpowiedzi.
Siadam naprzeciwko niej. Nie pamiętam, bym zdecydował się usiąść. I zauważam, że się pochylam. Łokcie mam na stole, jestem bliżej niej niż powinienem i nie zdecydowałem się ruszyć.
Z bliska więź staje się głośniejsza. Słyszę jej serce, szybkie i lekkie, i po chwili moje zaczyna bić w tym samym rytmie. Skóra pali mnie pod kołnierzem. Palce swędzą, by sięgnąć przez stół i odgarnąć jej włosy z karku.
Jej kark. Tam, gdzie powinien być znak. Gdzie powinien być mój znak.
Ściskam krawędź stołu aż drewno trzeszczy.
„W porządku?” Przechyla głowę. „Twoje oczy właśnie pociemniały.”
„To przez światło świec.”
Kłamca.
„Mhm.” Bierze kolejny mały kęs pasty ognistej i krzywi się. „Oczywiście, Alfa.”
Ona… droczy się ze mną? Nikt się ze mną nie droczy.
A najgorsze jest to, że to nie więź trzyma mnie na tym krześle.
Z więzią mogę walczyć. Więź to sprawa wilcza, instynkt, coś, co moje ciało robi bez pytania. Ale to? Siedzenie w kuchni, śmianie się z przypalonego kurczaka i chęć zostania?
Lubię z nią rozmawiać. Lubię, że jest zabawna, i lubię, że kładzie truciznę na makaron i udaje, że nie pali.
To gorzej. To o wiele gorzej. Mam poważny problem.
‘Gdzie jesteś?’ Głos Sybil przecina więź myśli. ‘ Chodź do łóżka, jest późno.’
Sztywnieję. Każdy mięsień się napina i Kelly to widzi, dokładnie w tej samej sekundzie, i patrzę, jak ciepło znika z jej twarzy. Może nie słyszała Sybil, ale wyczuwa moją zmianę nastroju. I nie musi zadawać pytań.
Wstaje i płucze miskę w balii. Wyciera ręce w ściereczkę i zakręca gliniany słoik. Wszystko robi powoli i ostrożnie, jakby ćwiczyła, jak wyjść z pokoju bez robienia sceny.
Idzie do drzwi.
„Kelly.”
Zatrzymuje się. Stoi do mnie plecami i nie odwraca się. Uparta .
Po co ją wołałem? Co w ogóle mogę jej powiedzieć?
Otwieram usta. Nic nie wychodzi. Mam jej imię i nic poza tym. Żadnej wymówki, żadnego wyjaśnienia, żadnego prawa, by prosić ją, żeby została.
Kiedy wychodzi, Fenris zaczyna wyć. Na mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Kelly]
Prawie udaje mi się przetrwać poranek, nie myśląc o nim.
"Siedemnaście bel lnu. Dziewięć słoików maści. Jeden bardzo martwy mysz..."
Mamroczę pod nosem, licząc, i wrzucam mysz do wiadra z popiołem. Magazyn jest zimny, ciemny i pachnie suszonymi ziołami. Jest dwa piętra poniżej jego gabinetu i tu więź jest prawie cicha.
Prawie. Po prostu licz, Kelly. Liczenie jest bezpieczne.
Za mną drzwi skrzypią. Zamykają się. Potem żelazny rygiel z trzaskiem wsuwa się na miejsce.
Sybil stoi oparta plecami o drzwi, z założonymi rękami. Nie ma uśmiechu, ciepłego głosu, słodkiego przechylenia głowy. Maska zniknęła i patrzy na mnie, jakbym była plamą na jej ulubionej sukni.
Jestem tu już siedem dni. Siedem. Co takiego zrobiłam, że zasłużyłam na zamknięte drzwi?
"Musimy porozmawiać", mówi.
Wstaję powoli. Nadal trzymam w dłoniach stos bel lnu i nie odkładam ich. "Luna."
"Zostaw tytuł. Jesteśmy tu same." Robi krok bliżej. "Powiem ci prosto do twojej małej główki. Ta więź to pomyłka księżyca. Czasem się zdarza i mądre wilki ją ignorują. Asher jest mądry. Wybrał mnie."
Puls mi przyśpiesza. Chiara budzi się we mnie, podnosi głowę.
"Jesteś nikim," ciągnie Sybil. "Imieniem nabazgranym na końcu listy transferowej. Segregujesz jego zwoje i wycierasz mu półki, a nawet to nie potrwa długo. To wszystko, czym dla niego jesteś. To wszystko, czym kiedykolwiek będziesz."
Nie reaguj. Nie dawaj jej nic.
Ale moje usta i tak się otwierają. "Jeśli to wszystko, czym jestem, to czemu tu jesteś? Gdyby twoja pozycja była pewna, nie musiałabyś zastawiać na mnie pułapki w magazynie, żeby jej bronić."
Coś się zmienia na jej twarzy. Spokój znika, a pod nim jest ostra, wściekła. Robi jeszcze jeden krok w moją stronę, a jej głos staje się cichy.
"Jesteś sierotą z martwej watahy. Nigdy nie zerwie znaku partnerki dla kogoś takiego jak ty."
Mrugam i odruchowo cofam się o krok.
Sierota? O czym ona mówi?
"Nie jestem sierotą," mówię. "Mam rodziców."
Sybil się uśmiecha. To najgorszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałam. "Naprawdę?"
"Nie wiem, o czym—"
Rzuca się na mnie. Jedną ręką chwyta mnie za włosy i odciąga głowę do tyłu. Drugą łapie mnie za nadgarstek i wykręca go mocno. Wzdycham, a bele lnu rozsypują się po kamiennej podłodze.
Jej paznokcie wbijają się w skórę mojego nadgarstka, głęboko, celowo, wypuszczone pazury naciskają.
"Trzymaj się od niego z daleka," mówi cicho, kontrolowanie, jakby nie robiła tego pierwszy raz. "Nie rozmawiaj z nim, nawet nie waż się na niego patrzeć. Nie masz prawa siedzieć w jego kuchni i śmiać się, jakbyś tam należała. Nigdzie nie należysz."
Skąd ona wie o kuchni?
Jej pazury przebijają skórę. Ból jest gorący, ostry, a Chiara wyskakuje, by go przyjąć. Moje dziąsła zaczynają boleć, końcówki palców pieką.
Nie. Nie tutaj. Jeśli przemienisz się przy Lunie, po tobie. Matka będzie miała rację.
Nie przemieniaj się. Powstrzymaj to.
Wpycham Chiarę głęboko, aż zamazuje mi się wzrok. W końcu Sybil odpuszcza. Cofając się, poprawia włosy, prostuje ramiona. Maska wraca na swoje miejsce w ułamku sekundy. Potem odsuwa rygiel i wychodzi.
Stoję tam, trzęsąc się, z krwią spływającą cienkimi strużkami po nadgarstku.
Z korytarza rozlega się jej głos, jasny i słodki: "O, jesteś, kochanie! Szukałam cię."
I wtedy jego głos, niższy: "Wszystko w porządku?"
Serce wali mi w piersi. Alfa Asher jest tuż za ścianą.
"Idealnie. Tylko sprawdzałam zaopatrzenie."
Ich kroki oddalają się razem. Więź ciągnie w jego stronę, po czym cichnie.
Oczywiście. Oczywiście przechodzi tuż obok.
Spoglądam na nadgarstek. Są cztery półksiężycowe rozcięcia, głębokie i już siniejące na brzegach. Krew zbiera się w liniach mojej dłoni.
Sierota z martwej watahy. Co to znaczy?
Biorę szmatkę z jednej ze skrzyń, dociskam ją do ran i idę prosto do Nessy.
Nessa rzuca okiem na krew i jej szczęka napina się. Nie pyta, czy wszystko w porządku. Sadza mnie na stołku i polewa rany spirytusem.
Syczę z bólu. "Ostrzeż mnie następnym razem!"
"Następnym razem nie krwaw." Smaruje każdą ranę miodową maścią i zaczyna owijać bandażem. "Powiedz mi dokładnie, co powiedziała. Każde słowo."
Więc jej mówię. Pomyłka księżyca. Imię na końcu listy. Groźba.
"A potem nazwała mnie sierotą z martwej watahy." Wydaję z siebie nerwowy śmiech. "Powiedziałam, że mam rodziców, a ona uśmiechnęła się do mnie, jakbym była głupia."
Ręce Nessy zamierają. Bandaż wisi wpół owinięty na moim nadgarstku. Nie rusza się. Nawet nie mruga, po prostu nieruchomieje.
Nie nieruchomieje z zaskoczenia. Z przerażenia.
"Nie powinna tego wiedzieć..." mówi Nessa, a mi żołądek zamiera.
To się robi chore... O czym oni wszyscy mówią? Co jest nie tak z moimi rodzicami?
"Co masz na myśli, że nie powinna? Czego nie powinna wiedzieć? Co to znaczy?"
Nessa patrzy na mnie długo i uważnie, jakby zastanawiała się, czy przełamać temat. "Muszę coś sprawdzić zanim ci powiem. Daj mi dzień."
"Nessa..."
"Jeden dzień, Kelly. Obiecuję." Trzyma moją dłoń trochę dłużej niż powinna. Potem ścisza głos. "I nigdy więcej nie idź z nią nigdzie sama."
Wpatruję się w nią. Nadgarstek pulsuje pod bandażem, boli mnie klatka piersiowa i nic nie ma sensu.
Moi rodzice są w watasze Greymist. Matka kazała mi nie wracać z pustymi rękami. Ojciec ledwie na mnie spojrzał, gdy wyjeżdżałam. Są zimni i zdystansowani, ale są moi.
Czy na pewno?
Chiara cicho skomle we mnie. Ona coś wie, czuję to. To ciężkie, smutne przeczucie, które leży w niej jak kamień.
'Co wiesz?' pytam ją. 'Czego mi nie mówisz?'
Przesuń w górę, aby kontynuować