[Perspektywa Kelly]
"Łokcie przy sobie, Kelly. Nie machasz skrzydłami jak kura."
Rhett zamachuje się wyściełaną skórzaną rękawicą w stronę mojej głowy. Zatrzymuję cios na przedramionach, stopy mocno wciśnięte w ziemię, brzuch napięty. Uderzenie przechodzi przez całe ciało aż do pięt, ale nie ruszam się z miejsca.
Uśmiecha się szeroko. "Lepiej. Dużo lepiej."
Rhett jest jednym z młodszych wojowników. Tylko on podniósł rękę, gdy główny trener zapytał, kto weźmie dziewczynę z transferu.
"Jeszcze raz." Rozluźniam ramiona.
Rhett rusza na mnie z prawym sierpem. Blokuję, obracam się i oddaję kontrę, która uderza w jego skórzaną ochraniacz na ramieniu.
Chiara rozciąga się we mnie. Jej też się to podoba. Ruch, pot, uczucie, że staję się silniejsza, a nie słabsza. Moje lewe nadgarstek pulsuje pod świeżym bandażem. Cztery drobne cięcia, mają trzy dni.
Za każdym razem, gdy podnoszę gardę, widzę je.
Nigdy więcej. Nigdy więcej nie stanę bezczynnie, pozwalając komuś trzymać mnie za włosy.
Dlatego poprosiłam głównego trenera o pozwolenie na trening z innymi już rano po storeroomie. Powiedziałam mu, że chcę stać się silniejszą członkinią watahy zanim sezon się skończy.
To akurat prawda. Matka chce, żebym wróciła do domu z czymś, co mogę pokazać. Ale reszta prawdy zostaje za zębami.
"Za dużo myślisz." Rhett stuka mnie rękawicą w czoło. "Widać, jak dym leci ci z uszu."
"Myślę o tym, jak cię pokonać."
"Powodzenia z tym." Podskakuje na palcach. "Gotowa?"
Wymieniamy ciosy przez kilka rund. Wiem, że się powstrzymuje, ale nie traktuje mnie ulgowo. Wokół nas tuzin par dyszy i krąży po piachu. Główny trener wydaje rozkazy zza ogrodzenia.
To wydaje się normalne. Wreszcie coś wydaje się normalne.
Aż w końcu zadaje cios w tułów i wchodzi mocniej, niż żadne z nas się spodziewało.
Jego pięść trafia mnie w żebra i cały oddech ulatuje z płuc. Ból rozsadza mnie na wskroś, a kolana się uginają. Upadam na ręce i kolana, łapiąc powietrze.
"Kelly!" Rhett od razu klęka przy mnie i chwyta mnie za ramię. "Bogini, przepraszam. Wszystko w porządku? Nie chciałem..."
Otwieram usta, żeby powiedzieć, że wszystko gra. Ale nie zdążam, bo przez plac treningowy rozdziera się warczenie.
Jest głębokie i dzikie, i w jednej chwili każdy wilk na placu zamiera. Czuję go zanim go zobaczę, więź wrzeszczy mi w piersi, a potem Asher jest już tam. Nadchodzi z drugiej strony dołu treningowego, krokiem martwego.
Nie patrzy na mnie. Patrzy na Rhetta. Na jego dłoń na moim ramieniu, na Rhetta klęczącego przy mnie, a jego oczy stają się czarne. Całkiem czarne, wilk przy powierzchni, drży.
O. O nie. To źle.
Chwyta Rhetta za kołnierz i odrzuca go do tyłu. Rhett ląduje trzy stopy dalej, ślizga się po piachu, twarz wykrzywiona strachem.
"Alfa. Ja... Ona upadła, tylko..." Odsuwa się na rękach, głos mu się łamie.
Asher rusza w jego stronę. Każdy krok jest celowy, a warczenie nie ustaje. Cały plac zamarł, każda para zatrzymała się, wszystkie twarze skierowane na nas.
Moje żebra krzyczą, ale podnoszę się na nogi i rzucam między nich. Moje dłonie trafiają w klatkę piersiową Ashera i zatrzymuje się. Ledwo.
"Stój." Mój głos jest twardszy, niż się spodziewałam. "On tylko mi pomagał."
Patrzy ponad moim ramieniem na Rhetta, całe ciało drży pod moimi dłońmi. "Zranił cię," mówi ochryple. "Poczułem to."
Gdybyś tylko był tak opiekuńczy, gdy chodziło o Sybil... "To sparing. Tak się czasem dzieje. Zwłaszcza z kimś tak niedoświadczonym jak ja."
Wreszcie patrzy na mnie. I pod furią widzę to. Strach.
Marszczy brwi, gardło mu się porusza kiedy przełyka.
Poczuł mój ból przez więź, pobiegł tu bez namysłu, a teraz stoi tutaj. Przed całą watahą, z czarnymi oczami przez dziewczynę, o której powiedział wszystkim, że nic dla niego nie znaczy.
Chwytam go za ramię i ciągnę w stronę ogrodzenia, z dala od wpatrzonych wilków. Pozwala mi się prowadzić. To pokazuje, jak bardzo jest roztrzęsiony.
Ściszam głos. "Nie możesz tak robić. Powiedziałeś mi, że więź niczego nie zmienia."
Szczęka mu się zaciska. Oczy migoczą brązem, potem czernią, znów brązem.
"Nie możesz rzucać kimkolwiek, kto stoi obok mnie." Głos mi drży i tego nienawidzę. "To nie jest ochrona mnie. To twoja nieumiejętność odpuszczenia czegoś, co już wyrzuciłeś."
Wpatruje się we mnie. Otwiera usta, ale nic nie mówi. Żadnego rozkazu, żadnej wymówki. Tylko cisza i te oczy, które nie mogą zdecydować jakiego są koloru.
Powiedz coś. Cokolwiek. Powiedz, że się mylę.
Kiedy tego nie robi, puszczam jego ramię i wracam do Rhetta. Nadal siedzi w piachu, blady jak mleko. Wyciągam do niego rękę i pomagam wstać.
"Przepraszam," mówię. "To nie miało z tobą nic wspólnego."
Patrzy na mnie, potem na Ashera, potem znów na mnie. Nie zadaje ani jednego pytania. Mądry facet.
Szepty zaczynają się zanim otrzepię kolana z piachu. Przechodzą przez plac.
Alfa rzucił wojownikiem przez plac. Przez dziewczynę z transferu. Srebrną wilczycę. Ona go powstrzymała. Chwyciła go za ramię i posłuchał.
Policzki mnie palą, żebra bolą. Więź drży i drży i drży. A potem kark mi lodowacieje. Patrzę na skraj pola, gdzie Sybil stoi przy linii drzew, z założonymi rękami.
Oglądała wszystko. I nie wygląda na wściekłą.
Wściekłość miałaby sens.
Jej twarz jest spokojna i skupiona. Przez jedną długą sekundę patrzy mi prosto w oczy. Potem odwraca się i znika wśród drzew.
Jeśli dobrze pamiętam układ terenu, zmierza w stronę granicy. Nie do domu, nie do baraków, nie do kliniki—do granicy.
Chiara warczy cicho we mnie. 'Ona do kogoś idzie...'
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dziś wieczorem jest uczta dla posłańców Whitakerów, wokół której przeorganizowałam cały tydzień Alfy Ashera.
Dziś wieczorem jestem służącą. Służące są niewidzialne. A niewidzialność to bezpieczeństwo.
W jadalni Alfa Whitakerów siedzi po prawej stronie Ashera. Jest wysoki i starszy, z siwizną przy skroniach. Wypełnia całą salę samym swoim siedzeniem.
I nie przestaje na mnie patrzeć.
Zauważam to za drugim razem, kiedy przechodzę obok głównego stołu. Jego oczy śledzą mnie przez całą salę. Zainteresowane i ciekawe. Jakbym była czymś, czego nie spodziewał się tutaj znaleźć.
Napełniam kielich obcego Bety, kiedy jego Alfa pochyla się do Darrena. „Kim ona jest?”
Darren zerka na mnie. „Przeniesiona z watahy Greymist. Tutaj na rok szkoleniowy.”
„Greymist.” Alfa obraca to słowo w ustach. „Więc to ta, o której mówi cała okolica… Srebrna wilczyca.”
Moja dłoń zaciska się na dzbanku. Chiara porusza się wewnątrz mnie, uszy położone.
„Niezwykłe,” mówi, jakby wyceniał konia. „Czy ona już ma partnera?”
Słucham?
Darren otwiera usta, ale zanim zdąży odpowiedzieć, Alfa Whitakerów kontynuuje.
„Przekaż jej, że moje drzwi są otwarte, jeśli kiedykolwiek zechce zmienić watahę.” Uśmiecha się i unosi kielich w moim kierunku. „Traktowałbym taką wilczycę bardzo dobrze.”
„Jest w trakcie szkolenia,” mówi Asher cicho i bezbarwnie. Jego oczy są utkwione w Alfie Whitakerów. „Nie szuka nowej watahy.”
Więź zalewa mnie czymś ciemnym i gorącym. To nie moje. To jego, i przechodzi przez mnie tak gwałtownie, że aż uginają mi się kolana.
„Dziewczyna z pewnością potrafi odpowiedzieć sama za siebie.” Alfa Whitakerów odwraca się na krześle i uśmiecha się prosto do mnie. „Cóż, srebrna, czy Iron Peak dobrze cię traktuje?”
Każde spojrzenie przy stole pada na mnie.
„Iron Peak traktuje mnie dokładnie tak, jak powinien, Alfo.” Podnoszę podbródek i uśmiecham się do niego. „Ale to miło z twojej strony, że pytasz.”
Alfa Whitakerów śmieje się głośno i z zachwytem. I wtedy słyszę pęknięcie.
Kielich Ashera pękł w jego dłoni wzdłuż boku. Wino spływa mu po kostkach i kapie na biały obrus. Nawet na to nie patrzy.
O, Bogini…
„Kelly. Mój kielich trzeba wymienić.”
Żołądek mi się przewraca, kiedy odkładam dzbanek i obchodzę stół na jego stronę. Moje nogi jakby nie należały do mnie. Pochylam się, żeby wziąć od niego pęknięty kielich. Jego palce zaciskają się na moich na nóżce i trwają tam.
Iskry przebiegają mi po ramieniu tak szybko, że prawie głośno wciągam powietrze. Kciuk raz naciska na wierzch mojej dłoni. Jest to ukryte pod obrusem i nikt tego nie widzi.
Ale ja czuję to wszędzie.
„Stań tutaj,” szepcze, zbyt cicho, by ktokolwiek poza mną usłyszał. „Gdzie mogę na ciebie patrzeć.”
Gdzie możesz mnie widzieć? Wyrzuciłeś mnie ze swojego gabinetu. Powiedziałeś, że jestem nikim.
Wyrywam dłoń. Wino kapie z moich palców.
„Jak sobie życzysz, Alfo.” Odsuwam się i staję za jego krzesłem, prosto jak włócznia.
Przez resztę wieczoru stoję tam, podczas gdy Luna Sybil zajmuje drugą stronę przy jego boku. Idealna i wypolerowana, ze świeżym kielichem wina w dłoni. Już nie patrzy na gościa. Patrzy na Ashera i na mnie.
Jej twarz jest taka sama jak przy linii drzew. Spokojna. Skupiona. Dodaje wszystko do siebie.
Widzi wszystko. Zawsze wszystko widzi. Nie lubię tego.
Kolacja ciągnie się jeszcze dwie godziny. Obsługuję, sprzątam, udaję, że nie czuję spojrzenia Ashera za każdym razem, gdy przechodzę obok głównego stołu. Alfa Whitakerów jeszcze dwa razy próbuje zwrócić moją uwagę, ale uprzejmie się uśmiecham i idę dalej.
Po odejściu gości wymykam się tylnymi drzwiami na taras. Wtedy uderza mnie jego zapach, pieprz, kakao i dym. I więź staje w płomieniach.
O nie… nie-nie-nie.
Asher pojawia się za rogiem, oczy czarne. Przechodzi przez taras trzema krokami i przyciska mnie do ściany, każdą ręką po jednej stronie mojej głowy.
Jego ciało tak blisko , że czuję ciepło bijące od jego skóry. Ale mnie nie dotyka. Jego ramiona zamykają mnie w klatce, a jego oddech jest urywany.
„Żaden inny Alfa cię nie dotknie,” mówi. Jego głos jest niski, chropawy, ledwie ludzki. „ Nigdy .”
Żaden Alfa nie dotknął, ty zaborczy człowieku.
Serce wali mi w piersi. Chiara jest całkowicie przytomna, wyciąga się do niego, przyciąga mnie bliżej, nawet kiedy mocniej wciskam plecy w kamień.
„Nie należę do ciebie,” mówię, sama sobie nie wierząc. „Nie możesz być zazdrosny. Nie możesz—”
Całuje mnie. Po prostu tak.
Jego usta na moich i świat znika. Iskry i ogień wybuchają, wszystko, co obiecywało się od nocy, gdy się przemieniłam. Jego wargi są ciepłe i zdesperowane, czuję, jak każdy mur, który zbudował, rozpada się w tym pocałunku.
Oddaję pocałunek. Moje ręce chwytają przód jego koszuli i przyciągam go bliżej. Jego dłoń zsuwa się ze ściany na moją talię, palce wciskają się w moją skórę i czuję to w całym ciele.
O, Bogini, to jest… To jest takie dobre.
Przez kilka sekund świat to tylko to. Jego usta, jego ręce, więź śpiewająca tak głośno, że zagłusza wszystko inne. Chiara wyje z radości, topię się w nim i nic nigdy nie było tak właściwe.
A potem przestaję.
Obie dłonie opieram na jego piersi i odpycham. Cofam się o krok, dysząc, oczy wciąż czarne. Trzęsę się. Moje usta są spuchnięte, wciąż czuję jego smak i każda część ciała wrzeszczy, żebym go przyciągnęła z powrotem.
'Nie,' skamle Chiara. ' Dlaczego? Dlaczego przestałaś?'
„Masz już swoją Lunę, wybraną partnerkę.” Mój głos się łamie. „Nie możesz mieć także mnie.”
Jego twarz… Nigdy nie widziałam takiego wyrazu u nikogo. Jakbym sięgnęła do jego piersi i coś wyrwała. Otwiera usta, ale nic nie mówi.
Tak jak w kuchni. Tak jak zawsze.
Odwracam się i idę w stronę drzwi, nogi mi się trzęsą, a kiedy sięgam po klamkę… Sybil stoi tuż za nią, za małymi szybami drzwi.
Ramiona skrzyżowane. Twarz nieruchoma. Słyszała wszystko i może widziała też wszystko.
Nasze oczy spotykają się przez szkło. I uśmiecha się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
