[Perspektywa Ashera]
Kiedy co noc zamykam oczy, ona tam jest.
"Zostań," szepcze.
W śnie siedzi na krawędzi kuchennego stołu. Jej miedziane włosy luźno opadają na ramiona, a światło ognia zamienia końcówki w złoto. Śmieje się z czegoś, co powiedziałem, odchylając głowę do tyłu, oczy w kolorze orzechowym zamknięte.
Kiedy wchodzę między jej kolana, przestaje się śmiać i patrzy na mnie w górę. Podnosi dłoń i kładzie ją na mojej szczęce. Opieram się o nią. Jej dłoń jest ciepła i mała, przykrywam ją swoją, przytrzymując na miejscu.
Odwracam twarz i całuję wnętrze jej nadgarstka. Jej skóra pachnie miodem, pod moimi ustami pulsuje żyła.
Nie budź się. Jeszcze nie. Jeszcze chwilę.
Nie ma w tym ognia. Nie ma wilka szarpiącego się pod moimi żebrami. Jest tylko jej kciuk wędrujący po mojej kości policzkowej i jej oddech, ciepły na moim podbródku.
Pochyla się, aż jej czoło opiera się o moje.
"Zostań," mówi znowu. "Proszę, Asherze... Po prostu zostań ze mną."
Otwieram usta, żeby jej to obiecać. I budzę się.
Moje ramię leży wyciągnięte po prześcieradłach, sięgając po kogoś, kogo tu nie ma. Sybil leży po drugiej stronie łóżka. Jej blond włosy rozlane na poduszce, oddycha powoli i równo.
Łóżko, pokój, znamię na mojej szyi... wszystko wydaje się nie na miejscu.
To był sen, Asherze. Tylko kolejny sen. Wstawaj.
Zamykam jednak oczy. Próbuję wrócić do stołu, do światła ognia i jej głosu. Ale już tego nie ma.
Sięgam po wybrany węzeł i próbuję się w nim zanurzyć. To ten sam stały pomruk, na którym polegałem odkąd ją oznaczyłem. Mówi mi, że moja Luna jest tutaj, mój wybór został dokonany i wszystko jest w porządku.
A jednak Fenris się wycofuje. Cofnął się od tego jak od rozżarzonego żelaza.
„Co z tobą nie tak?” pytam go.
Nie odpowiada. Po prostu odwraca się do mnie plecami i patrzy na wschód, uszy postawione, nos uniesiony. Dwa piętra niżej, po drugiej stronie domu, w kierunku pokoju Kelly.
Kilka bezlitosnych godzin później, gdy poranne światło zaczęło wpadać przez okna, Sybil siada i przeciąga się.
Wychodząc z łóżka, całuje mnie w policzek. "Dzień dobry, kochanie."
Fenris warczy na nią. Nie cicho, nie subtelnie. To pełny warkot, który przechodzi mi przez klatkę piersiową. Ona od razu się cofa i patrzy na mnie.
"Przepraszam, zła noc." Przecieram oczy pięściami, tłumacząc od razu. "Ledwo spałem."
Odpuszcza, bo jest mądra i wie, kiedy nie naciskać. Dlatego ją wybrałem.
'Ale ona nie jest moją partnerką,' mówi Fenris, a ja go w sobie tłumię. 'Widzisz wzór. Po prostu nie chcesz na to patrzeć.'
Cóż, ma rację, nawet jeśli się do tego nie przyznam.
W nocy mój wilk śni o Kelly. W dzień mój wilk odrzuca Sybil.
W nocy mięknie i cichnie. W dzień warczy na kobietę, którą wcześniej wybrałem.
Poranek się dłuży. Raporty z granicy. Liczenie zapasów. Spór dwóch rolników o kozę. Fenris krąży przez cały czas, tam i z powrotem, tam i z powrotem.
Potem bije popołudniowy dzwon i drzwi gabinetu się otwierają. Kelly wchodzi, a ja od razu wiem, że coś jest nie tak.
Jej kręgosłup jest zbyt prosty, ramiona zbyt spięte. Wciąż naciąga lewy rękaw na nadgarstek. I nie patrzy na mnie.
Fenris rusza naprzód. Ale to nie jest zwykłe przyciąganie. To nie jest pożądanie.
To jest ochrona. To jest 'kto ją skrzywdził?'
Węzeł uderza mnie jej uczuciami. Nawet nie jest jeszcze w pełni silny, to przychodzi dopiero po ugryzieniu. Ale i tak to czuję: ona się boi, jest wstrząśnięta i trzyma się w całości tylko siłą woli.
Co się jej, na boginię, przydarzyło?
Moje ciało chce przejść przez pokój i zabrać ją gdzieś w bezpieczne miejsce. W moje ramiona, gdzie mógłbym ją ochronić przed wszystkim.
Zamiast tego chwytam brzeg biurka. "Co się stało?"
"Nic, Alfo." Podchodzi do półek i zaczyna wyciągać zwoje. Jej głos jest płaski. "Wszystko w porządku."
Kłamie. Czujesz, że kłamie.
Węzeł pulsuje między nami. Każde uderzenie mówi to samo. Ból. Strach. Ból. Strach.
Obchodzę biurko, a ona sztywnieje, ale nie cofa się. Zatrzymuję się tak blisko, że słyszę bicie jej serca. Pędzi, a moje zaczyna gonić za nim.
Jej zapach otula mnie. Dziąsła mnie bolą, kły napierają na wargę.
Za blisko. Jesteś za blisko niej.
Wyciągam rękę i chwytam jej lewą dłoń. Iskry przebiegają mi po ramieniu, gdy tylko nasze skóry się stykają. Ciepło zalewa mi pierś i spływa nisko do brzucha.
Jej oddech zamiera. Słyszę to, cicho i ostro, a moje ciało odpowiada na to całe.
Bogini. Ona też to czuje.
Wtedy jej rękaw zsuwa się, a ciepło zamienia się w lód.
Cztery półksiężycowate nacięcia znaczyły jej nadgarstek. Są głębokie, z posiniaczonymi fioletowymi brzegami. Ktoś wbił w nią pazury, i zrobił to celowo.
Fenris ryczy tak głośno, że ledwo mogę myśleć.
'Kto ośmielił się tknąć to, co nasze? Dlaczego tego nie poczuliśmy?'
"Kto ci to zrobił?" Mój głos wychodzi niski i szorstki. Ledwo go poznaję.
Kelly patrzy na nasze dłonie. Na moje palce otulające jej nadgarstek, delikatnie, tuż obok śladów, które ktoś inny zostawił siłą. Waha się, widzę, że podejmuje decyzję.
"Luna Sybil..." mówi cicho.
Nie.
Wszystko we mnie się temu sprzeciwia. Moja Luna. Moja wybrana partnerka. Sybil trenowała obok mnie odkąd byliśmy szczeniakami. Siedziała ze mną co noc po śmierci mojego ojca. Jest opanowana, ale nie okrutna.
Nie zrobiłaby tego. Nie mogłaby.
"Mówisz o mojej Lunie." Mój głos twardnieje. Puszczam jej rękę. "Rozumiesz, że za takie oskarżenia są konsekwencje?"
Kelly patrzy na mnie. W jej orzechowych oczach są złote drobinki. Patrzy na mnie, jakby właśnie się potwierdziło coś, co już wiedziała.
"Codziennie byłam ostrożna, odkąd tu przyjechałam." Jej głos się nie trzęsie. "Twoja Luna nie jest ostrożna wcale."
'Jest szczera!' Fenris rzuca się we mnie z całych sił. 'Ranisz naszą partnerkę. Przestań!'
Wydobywa się ze mnie warkot, zanim zdołam go powstrzymać. To Alfa we mnie, podnoszący się, gorący i paskudny.
"Nie możesz oskarżać mojej Luny o kilka zadrapań." Góruję nad nią. "Znam ją całe życie. Ty jesteś tu tydzień."
Nie kłóci się. Nie płacze. Po prostu kiwa głową, powoli i cicho, jakby to odkładała w pamięci. Potem odkłada zwoje na moje biurko, układa je równo i wychodzi.
Drzwi cicho się zamykają, a Fenris szaleje, rozrywając każdą ścianę w mojej głowie.
'Głupcze. Pokazała ci ślady. Powiedziała ci. A ty znów wybrałeś Sybil!'
Stoję tam wciąż z iskrzącymi się opuszkami palców i z jej zapachem, który znika z pokoju. Cztery półksiężycowate ślady migają mi pod powiekami. Celowe, głębokie i sprzed paru godzin.
Fenris wyje na mnie głośniej, ale nie mam dla niego odpowiedzi. Jeszcze nie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Kelly]
"Łokcie przy sobie, Kelly. Nie machasz skrzydłami jak kura."
Rhett zamachuje się wyściełaną skórzaną rękawicą w stronę mojej głowy. Zatrzymuję cios na przedramionach, stopy mocno wciśnięte w ziemię, brzuch napięty. Uderzenie przechodzi przez całe ciało aż do pięt, ale nie ruszam się z miejsca.
Uśmiecha się szeroko. "Lepiej. Dużo lepiej."
Rhett jest jednym z młodszych wojowników. Tylko on podniósł rękę, gdy główny trener zapytał, kto weźmie dziewczynę z transferu.
"Jeszcze raz." Rozluźniam ramiona.
Rhett rusza na mnie z prawym sierpem. Blokuję, obracam się i oddaję kontrę, która uderza w jego skórzaną ochraniacz na ramieniu.
Chiara rozciąga się we mnie. Jej też się to podoba. Ruch, pot, uczucie, że staję się silniejsza, a nie słabsza. Moje lewe nadgarstek pulsuje pod świeżym bandażem. Cztery drobne cięcia, mają trzy dni.
Za każdym razem, gdy podnoszę gardę, widzę je.
Nigdy więcej. Nigdy więcej nie stanę bezczynnie, pozwalając komuś trzymać mnie za włosy.
Dlatego poprosiłam głównego trenera o pozwolenie na trening z innymi już rano po storeroomie. Powiedziałam mu, że chcę stać się silniejszą członkinią watahy zanim sezon się skończy.
To akurat prawda. Matka chce, żebym wróciła do domu z czymś, co mogę pokazać. Ale reszta prawdy zostaje za zębami.
"Za dużo myślisz." Rhett stuka mnie rękawicą w czoło. "Widać, jak dym leci ci z uszu."
"Myślę o tym, jak cię pokonać."
"Powodzenia z tym." Podskakuje na palcach. "Gotowa?"
Wymieniamy ciosy przez kilka rund. Wiem, że się powstrzymuje, ale nie traktuje mnie ulgowo. Wokół nas tuzin par dyszy i krąży po piachu. Główny trener wydaje rozkazy zza ogrodzenia.
To wydaje się normalne. Wreszcie coś wydaje się normalne.
Aż w końcu zadaje cios w tułów i wchodzi mocniej, niż żadne z nas się spodziewało.
Jego pięść trafia mnie w żebra i cały oddech ulatuje z płuc. Ból rozsadza mnie na wskroś, a kolana się uginają. Upadam na ręce i kolana, łapiąc powietrze.
"Kelly!" Rhett od razu klęka przy mnie i chwyta mnie za ramię. "Bogini, przepraszam. Wszystko w porządku? Nie chciałem..."
Otwieram usta, żeby powiedzieć, że wszystko gra. Ale nie zdążam, bo przez plac treningowy rozdziera się warczenie.
Jest głębokie i dzikie, i w jednej chwili każdy wilk na placu zamiera. Czuję go zanim go zobaczę, więź wrzeszczy mi w piersi, a potem Asher jest już tam. Nadchodzi z drugiej strony dołu treningowego, krokiem martwego.
Nie patrzy na mnie. Patrzy na Rhetta. Na jego dłoń na moim ramieniu, na Rhetta klęczącego przy mnie, a jego oczy stają się czarne. Całkiem czarne, wilk przy powierzchni, drży.
O. O nie. To źle.
Chwyta Rhetta za kołnierz i odrzuca go do tyłu. Rhett ląduje trzy stopy dalej, ślizga się po piachu, twarz wykrzywiona strachem.
"Alfa. Ja... Ona upadła, tylko..." Odsuwa się na rękach, głos mu się łamie.
Asher rusza w jego stronę. Każdy krok jest celowy, a warczenie nie ustaje. Cały plac zamarł, każda para zatrzymała się, wszystkie twarze skierowane na nas.
Moje żebra krzyczą, ale podnoszę się na nogi i rzucam między nich. Moje dłonie trafiają w klatkę piersiową Ashera i zatrzymuje się. Ledwo.
"Stój." Mój głos jest twardszy, niż się spodziewałam. "On tylko mi pomagał."
Patrzy ponad moim ramieniem na Rhetta, całe ciało drży pod moimi dłońmi. "Zranił cię," mówi ochryple. "Poczułem to."
Gdybyś tylko był tak opiekuńczy, gdy chodziło o Sybil... "To sparing. Tak się czasem dzieje. Zwłaszcza z kimś tak niedoświadczonym jak ja."
Wreszcie patrzy na mnie. I pod furią widzę to. Strach.
Marszczy brwi, gardło mu się porusza kiedy przełyka.
Poczuł mój ból przez więź, pobiegł tu bez namysłu, a teraz stoi tutaj. Przed całą watahą, z czarnymi oczami przez dziewczynę, o której powiedział wszystkim, że nic dla niego nie znaczy.
Chwytam go za ramię i ciągnę w stronę ogrodzenia, z dala od wpatrzonych wilków. Pozwala mi się prowadzić. To pokazuje, jak bardzo jest roztrzęsiony.
Ściszam głos. "Nie możesz tak robić. Powiedziałeś mi, że więź niczego nie zmienia."
Szczęka mu się zaciska. Oczy migoczą brązem, potem czernią, znów brązem.
"Nie możesz rzucać kimkolwiek, kto stoi obok mnie." Głos mi drży i tego nienawidzę. "To nie jest ochrona mnie. To twoja nieumiejętność odpuszczenia czegoś, co już wyrzuciłeś."
Wpatruje się we mnie. Otwiera usta, ale nic nie mówi. Żadnego rozkazu, żadnej wymówki. Tylko cisza i te oczy, które nie mogą zdecydować jakiego są koloru.
Powiedz coś. Cokolwiek. Powiedz, że się mylę.
Kiedy tego nie robi, puszczam jego ramię i wracam do Rhetta. Nadal siedzi w piachu, blady jak mleko. Wyciągam do niego rękę i pomagam wstać.
"Przepraszam," mówię. "To nie miało z tobą nic wspólnego."
Patrzy na mnie, potem na Ashera, potem znów na mnie. Nie zadaje ani jednego pytania. Mądry facet.
Szepty zaczynają się zanim otrzepię kolana z piachu. Przechodzą przez plac.
Alfa rzucił wojownikiem przez plac. Przez dziewczynę z transferu. Srebrną wilczycę. Ona go powstrzymała. Chwyciła go za ramię i posłuchał.
Policzki mnie palą, żebra bolą. Więź drży i drży i drży. A potem kark mi lodowacieje. Patrzę na skraj pola, gdzie Sybil stoi przy linii drzew, z założonymi rękami.
Oglądała wszystko. I nie wygląda na wściekłą.
Wściekłość miałaby sens.
Jej twarz jest spokojna i skupiona. Przez jedną długą sekundę patrzy mi prosto w oczy. Potem odwraca się i znika wśród drzew.
Jeśli dobrze pamiętam układ terenu, zmierza w stronę granicy. Nie do domu, nie do baraków, nie do kliniki—do granicy.
Chiara warczy cicho we mnie. 'Ona do kogoś idzie...'
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dziś wieczorem jest uczta dla posłańców Whitakerów, wokół której przeorganizowałam cały tydzień Alfy Ashera.
Dziś wieczorem jestem służącą. Służące są niewidzialne. A niewidzialność to bezpieczeństwo.
W jadalni Alfa Whitakerów siedzi po prawej stronie Ashera. Jest wysoki i starszy, z siwizną przy skroniach. Wypełnia całą salę samym swoim siedzeniem.
I nie przestaje na mnie patrzeć.
Zauważam to za drugim razem, kiedy przechodzę obok głównego stołu. Jego oczy śledzą mnie przez całą salę. Zainteresowane i ciekawe. Jakbym była czymś, czego nie spodziewał się tutaj znaleźć.
Napełniam kielich obcego Bety, kiedy jego Alfa pochyla się do Darrena. „Kim ona jest?”
Darren zerka na mnie. „Przeniesiona z watahy Greymist. Tutaj na rok szkoleniowy.”
„Greymist.” Alfa obraca to słowo w ustach. „Więc to ta, o której mówi cała okolica… Srebrna wilczyca.”
Moja dłoń zaciska się na dzbanku. Chiara porusza się wewnątrz mnie, uszy położone.
„Niezwykłe,” mówi, jakby wyceniał konia. „Czy ona już ma partnera?”
Słucham?
Darren otwiera usta, ale zanim zdąży odpowiedzieć, Alfa Whitakerów kontynuuje.
„Przekaż jej, że moje drzwi są otwarte, jeśli kiedykolwiek zechce zmienić watahę.” Uśmiecha się i unosi kielich w moim kierunku. „Traktowałbym taką wilczycę bardzo dobrze.”
„Jest w trakcie szkolenia,” mówi Asher cicho i bezbarwnie. Jego oczy są utkwione w Alfie Whitakerów. „Nie szuka nowej watahy.”
Więź zalewa mnie czymś ciemnym i gorącym. To nie moje. To jego, i przechodzi przez mnie tak gwałtownie, że aż uginają mi się kolana.
„Dziewczyna z pewnością potrafi odpowiedzieć sama za siebie.” Alfa Whitakerów odwraca się na krześle i uśmiecha się prosto do mnie. „Cóż, srebrna, czy Iron Peak dobrze cię traktuje?”
Każde spojrzenie przy stole pada na mnie.
„Iron Peak traktuje mnie dokładnie tak, jak powinien, Alfo.” Podnoszę podbródek i uśmiecham się do niego. „Ale to miło z twojej strony, że pytasz.”
Alfa Whitakerów śmieje się głośno i z zachwytem. I wtedy słyszę pęknięcie.
Kielich Ashera pękł w jego dłoni wzdłuż boku. Wino spływa mu po kostkach i kapie na biały obrus. Nawet na to nie patrzy.
O, Bogini…
„Kelly. Mój kielich trzeba wymienić.”
Żołądek mi się przewraca, kiedy odkładam dzbanek i obchodzę stół na jego stronę. Moje nogi jakby nie należały do mnie. Pochylam się, żeby wziąć od niego pęknięty kielich. Jego palce zaciskają się na moich na nóżce i trwają tam.
Iskry przebiegają mi po ramieniu tak szybko, że prawie głośno wciągam powietrze. Kciuk raz naciska na wierzch mojej dłoni. Jest to ukryte pod obrusem i nikt tego nie widzi.
Ale ja czuję to wszędzie.
„Stań tutaj,” szepcze, zbyt cicho, by ktokolwiek poza mną usłyszał. „Gdzie mogę na ciebie patrzeć.”
Gdzie możesz mnie widzieć? Wyrzuciłeś mnie ze swojego gabinetu. Powiedziałeś, że jestem nikim.
Wyrywam dłoń. Wino kapie z moich palców.
„Jak sobie życzysz, Alfo.” Odsuwam się i staję za jego krzesłem, prosto jak włócznia.
Przez resztę wieczoru stoję tam, podczas gdy Luna Sybil zajmuje drugą stronę przy jego boku. Idealna i wypolerowana, ze świeżym kielichem wina w dłoni. Już nie patrzy na gościa. Patrzy na Ashera i na mnie.
Jej twarz jest taka sama jak przy linii drzew. Spokojna. Skupiona. Dodaje wszystko do siebie.
Widzi wszystko. Zawsze wszystko widzi. Nie lubię tego.
Kolacja ciągnie się jeszcze dwie godziny. Obsługuję, sprzątam, udaję, że nie czuję spojrzenia Ashera za każdym razem, gdy przechodzę obok głównego stołu. Alfa Whitakerów jeszcze dwa razy próbuje zwrócić moją uwagę, ale uprzejmie się uśmiecham i idę dalej.
Po odejściu gości wymykam się tylnymi drzwiami na taras. Wtedy uderza mnie jego zapach, pieprz, kakao i dym. I więź staje w płomieniach.
O nie… nie-nie-nie.
Asher pojawia się za rogiem, oczy czarne. Przechodzi przez taras trzema krokami i przyciska mnie do ściany, każdą ręką po jednej stronie mojej głowy.
Jego ciało tak blisko , że czuję ciepło bijące od jego skóry. Ale mnie nie dotyka. Jego ramiona zamykają mnie w klatce, a jego oddech jest urywany.
„Żaden inny Alfa cię nie dotknie,” mówi. Jego głos jest niski, chropawy, ledwie ludzki. „ Nigdy .”
Żaden Alfa nie dotknął, ty zaborczy człowieku.
Serce wali mi w piersi. Chiara jest całkowicie przytomna, wyciąga się do niego, przyciąga mnie bliżej, nawet kiedy mocniej wciskam plecy w kamień.
„Nie należę do ciebie,” mówię, sama sobie nie wierząc. „Nie możesz być zazdrosny. Nie możesz—”
Całuje mnie. Po prostu tak.
Jego usta na moich i świat znika. Iskry i ogień wybuchają, wszystko, co obiecywało się od nocy, gdy się przemieniłam. Jego wargi są ciepłe i zdesperowane, czuję, jak każdy mur, który zbudował, rozpada się w tym pocałunku.
Oddaję pocałunek. Moje ręce chwytają przód jego koszuli i przyciągam go bliżej. Jego dłoń zsuwa się ze ściany na moją talię, palce wciskają się w moją skórę i czuję to w całym ciele.
O, Bogini, to jest… To jest takie dobre.
Przez kilka sekund świat to tylko to. Jego usta, jego ręce, więź śpiewająca tak głośno, że zagłusza wszystko inne. Chiara wyje z radości, topię się w nim i nic nigdy nie było tak właściwe.
A potem przestaję.
Obie dłonie opieram na jego piersi i odpycham. Cofam się o krok, dysząc, oczy wciąż czarne. Trzęsę się. Moje usta są spuchnięte, wciąż czuję jego smak i każda część ciała wrzeszczy, żebym go przyciągnęła z powrotem.
'Nie,' skamle Chiara. ' Dlaczego? Dlaczego przestałaś?'
„Masz już swoją Lunę, wybraną partnerkę.” Mój głos się łamie. „Nie możesz mieć także mnie.”
Jego twarz… Nigdy nie widziałam takiego wyrazu u nikogo. Jakbym sięgnęła do jego piersi i coś wyrwała. Otwiera usta, ale nic nie mówi.
Tak jak w kuchni. Tak jak zawsze.
Odwracam się i idę w stronę drzwi, nogi mi się trzęsą, a kiedy sięgam po klamkę… Sybil stoi tuż za nią, za małymi szybami drzwi.
Ramiona skrzyżowane. Twarz nieruchoma. Słyszała wszystko i może widziała też wszystko.
Nasze oczy spotykają się przez szkło. I uśmiecha się.
Przesuń w górę, aby kontynuować