passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Her Husband's Secret Affair - Rozdział #4 - autor Passion Master

Her Husband's Secret Affair

/

Rozdział 4

Rozdział 3

"Sypiasz ze swoją sekretarką?" Sophie powtórzyła pytanie, czekając na odpowiedź.

Pytanie zawisło w powietrzu jak granat przed wybuchem.

Adam zamarł, jego brwi zmarszczyły się głęboko, a usta lekko otworzyły w szoku. "Co?" wykrzyknął głośniej niż zwykle.

Sophie przechyliła głowę, jej spojrzenie pozostało niewzruszone mimo burzy, która kotłowała się w jej wnętrzu. "Słyszałeś mnie, Adam. Czy masz romans z Brendą?"

"To śmieszne, Sophie," warknął, jego twarz stwardniała. "Skąd w ogóle to się wzięło?"

Skrzyżowała ramiona, nie ustępując. "Z faktu, że od miesięcy jesteś zdystansowany. Z faktu, że jesteś tutaj, okazując jej więcej troski niż ostatnio mnie. I z faktu, że słyszałam, jak lekarz powiedział, że straciła dziecko."

Wyraz twarzy Adama zawahał się przez ułamek sekundy - wystarczająco długo, by Sophie to zauważyła.

"Podsłuchiwałaś?" powiedział obronnym tonem.

"Nie waż się odwracać kota ogonem!" głos Sophie się podniósł. "Jesteś moim mężem, Adam. Miałam pełne prawo wiedzieć, co się dzieje, kiedy weszłam do tego szpitala i usłyszałam-"

"Przestań," przerwał jej, przeczesując włosy ręką w frustracji. Rozejrzał się, wyraźnie niezadowolony z konfrontacji w miejscu publicznym.

"Nie, ty przestań," odparła Sophie stanowczo. "Należy mi się prawda. Czy Brenda jest w ciąży z twoim dzieckiem? Czy to miał na myśli lekarz?"

"Oczywiście, że nie!" odparł Adam, zaciskając szczękę. "To szaleństwo, Sophie. Wyciągasz wnioski z niczego."

"Z niczego?" prychnęła. "Późne powroty, odwołane plany, a teraz to? Straciła dziecko, Adam. Oczekujesz, że uwierzę, że przywiozłeś ją tutaj z czystej dobrej woli?"

Wypuścił głębokie westchnienie, ściskając grzbiet nosa. "Posłuchaj, Brenda źle się czuje. Zemdlała w pracy i jako jej pracodawca przywiozłem ją tutaj. To wszystko. Nic więcej."

"Więc dlaczego kłamałeś?" rzuciła wyzywająco, robiąc krok do przodu. "Jeśli to takie proste, jak mówisz, dlaczego nie powiedziałeś mi prawdy, gdy zapytałam pierwszy raz?"

Adam otworzył usta, by odpowiedzieć, ale zawahał się, przerwa przeciągnęła się niepokojąco długo.

Pierś Sophie się ścisnęła. "Kłamiesz," wyszeptała, jej głos lekko się załamał.

"Nie kłamię," powiedział stanowczo Adam, patrząc jej w oczy. "Przesadzasz, Sophie. Proszę, jedź do domu. Zostanę tutaj i upewnię się, że z Brendą wszystko w porządku. Porozmawiamy później, gdy oboje będziemy spokojniejsi."

Wpatrywała się w niego, szukając w jego twarzy mężczyzny, którego, jak sądziła, znała. "Spokojni? Oczekujesz, że będę spokojna, gdy każdy mój instynkt krzyczy, że coś ukrywasz?"

"Sophie," powiedział z nutą zniecierpliwienia, ściszając głos. "To nie jest odpowiedni czas ani miejsce na to. Odpuść."

"Odpuścić?" Zaśmiała się gorzko, kręcąc głową. "Naprawdę myślisz, że to odpuszczę, Adam?"

"Potrzebuję, żebyś mi zaufała," powiedział cicho, jego spojrzenie złagodniało. "Proszę."

Wypuściła drżący oddech, jej serce walczyło z rozsądkiem. Następnie wyciągnęła pudełko z lunchem. "Proszę. Smacznego."

Adam zawahał się, po czym wziął je, mrucząc "Dziękuję."

Sophie odwróciła się, otwierając drzwi samochodu. Ale tuż przed wejściem do środka, zawołała: "Adam."

Odwrócił się lekko, unosząc brew w pytającym geście.

"Jesteś pewien, że nie?" zapytała ponownie, jej głos był pewny, ale przepełniony surową emocją.

Jego szczęka się zacisnęła, dłonie ścisnęły pudełko z lunchem. "Nie, Sophie. Nie jestem. I nie mogę uwierzyć, że w ogóle tak myślisz."

Nie czekając na jej odpowiedź, obrócił się na pięcie i wrócił do szpitala. Sophie usiadła w swoim samochodzie, mocno ściskając kierownicę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Zegar wybił 23:00, a cierpliwość Sophie była na wyczerpaniu. Ponownie stuknęła w ekran telefonu, wybierając numer Adamsa, tylko po to, by znów trafić na pocztę głosową.

Pusta cisza, która nastąpiła, sprawiła, że zacisnęła szczękę.

Jej oczy powędrowały w stronę okna, gdy usłyszała dźwięk samochodu wjeżdżającego na podjazd.

Zerwała się na nogi, a jej jedwabny szlafrok zaszeleścił wokół nóg. Jej serce waliło – nie z podekscytowania, lecz z frustracji.

Kiedy otworzyły się drzwi wejściowe, Adams wszedł swoim zwyczajowym opanowanym krokiem, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Sophie stała na środku salonu ze skrzyżowanymi ramionami, wpatrując się w niego.

"Jeszcze nie śpisz?" zapytał swobodnie, odkładając teczkę przy drzwiach.

"Czekałam na ciebie," odpowiedziała cicho, choć w jej tonie pobrzmiewała ostra nuta.

Adams nie odpowiedział. Poluzował krawat, zdjął marynarkę i zaczął rozpinać koszulę.

"Pozwól, że ci pomogę, kochanie," zaproponowała Sophie, podchodząc do niego. Jej palce musnęły jego ramię, ale strząsnął je, nie patrząc na nią.

"W porządku, Sophie," powiedział oschle.

Jej ręce opadły wzdłuż ciała. Wzięła głęboki oddech, uspokajając się. "Wyglądasz na zmęczonego," powiedziała łagodnie. "Pozwól mi się tobą zająć."

Westchnął, unikając jej wzroku i kierując się w stronę kanapy. Sophie podążyła za nim, jeszcze bardziej zmiękczając głos. "Ostatnio tak ciężko pracujesz. Pomyślałam, że moglibyśmy spędzić trochę czasu razem."

Adams usiadł, opierając się ze znużonym wyrazem twarzy. "Nie dziś. Jestem wykończony."

Sophie przygryzła wargę, jej cierpliwość się kończyła. Zrobiła wszystko, co mogła – użyła perfum, które kochał, ułożyła włosy tak, jak lubił, założyła nawet jedwabny szlafrok, który kiedyś nazwał nieodpartym. Ale on zdawał się tego nawet nie zauważać.

"Adams," powiedziała, tym razem bardziej stanowczo. Usiadła obok niego, kładąc dłoń na jego udzie. "Kiedy ostatnio... wiesz, spędziliśmy razem czas? Tylko we dwoje?"

Poruszył się niespokojnie, lekko się odsuwając. "Jutro rano, Sophie. Obiecuję."

To była ostatnia kropla. Sophie zerwała się na nogi, jej głos drżał z tłumionej frustracji. "Jutro rano? To wszystko, co zawsze mówisz, Adams! Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, jak długo nie byliśmy ze sobą blisko?"

Adams mrugnął, zaskoczony jej nagłym wybuchem. "Sophie, uspokój się-"

"Nie mów mi, żebym się uspokoiła!" warknęła, podnosząc głos. "Byłam cierpliwa. Próbowałam zrozumieć. Ale ciebie prawie nie ma w domu, a kiedy już jesteś, to jakby mnie nie było!"

Wstał, przeczesując włosy ręką. "Powiedziałem ci, jestem zmęczony. Mam teraz dużo na głowie."

"A co ze mną?" odparła, jej oczy błyszczały od niewylanych łez. "Czy znaczę dla ciebie tak mało, że nie możesz mnie już nawet dotknąć? A może to dlatego, że ktoś inny zajmuje twój czas?"

Szczęka Adamsa się zacisnęła, a jego milczenie raniło głębiej niż jakiekolwiek słowa. Sophie wpatrywała się w niego, jej pierś unosiła się ciężko, czekając na odpowiedź. Ale ta nie nadeszła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

"Co jest ze mną nie tak?" odparła Sophie, jej głos wznosił się, przerywając ciszę między nimi. "Kiedy ostatnio uprawialiśmy seks, Adams?"

Adams skrzyżował ramiona, jego ton był zimny. "Nie wiem, Sophie. Może ty mi powiesz, skoro najwyraźniej prowadzisz ewidencję?"

"Dziesięć miesięcy temu!" wyrzuciła z siebie, jej głos drżał ze złości. "Dziesięć p***dolonych miesięcy temu, Adams. Jak możemy w ogóle myśleć o dziecku przy takim... schemacie? Co jest z tobą nie tak?"

Ciężar jej słów uderzył w niego i przez chwilę odebrało mu mowę. Dziesięć miesięcy? Nie liczył.

"Czy już cię nie pociągam?" zażądała Sophie, podchodząc bliżej. Przycisnęła się do niego, jej dłonie zacisnęły się na jego koszuli, jej pierś otarła się o jego. Jej głos załamał się, gdy dodała: "Czy już nic do mnie nie czujesz?"

Adams przełknął ciężko, poczucie winy przemknęło przez jego twarz. Westchnął, odwracając wzrok. "To nie tak, Sophie. Po prostu byłem... zmęczony. Praca była przytłaczająca—"

"Nie wciskaj mi tego!" przerwała mu, cofając się. Jej oczy płonęły łzami, głos drżał. "Zawsze jesteś zmęczony. Zawsze zbyt zajęty. Ale nigdy nie zbyt zajęty dla Brendy, prawda?"

Wzdrygnął się. "Sophie, przestań. Wyobrażasz sobie rzeczy."

Zaśmiała się gorzko, przemierzając pokój. "Wyobrażam sobie rzeczy? Prawie na mnie nie patrzysz. Prawie mnie nie dotykasz."

Odwróciła się gwałtownie, kipiąc ze złości, gdy nagle przypomniała sobie o swoim lunchboxie. Nie przyszedł z nim. "A gdzie jest mój lunchbox?"

Adams wypuścił ostro powietrze. "Nie przyniosłem go."

"Co?!" wykrzyknęła, stając teraz naprzeciw niego.

"Była głodna, Sophie. Nie jadła cały dzień, więc pozwoliłem jej go wziąć. I tak, zapomniałem go, gdy ją odwoziłem."

Sophie zamarła, jej dłonie zacisnęły się w pięści. Jej śmiech stał się histeryczny. "Odwoziłeś ją? Teraz ją odprowadzasz? Myślisz, że jestem głupia, Adams? Myślisz, że nie wiem, co się dzieje?"

"Zachowujesz się śmiesznie," powiedział, jego głos był stanowczy, ale wyraz twarzy niespokojny.

"Śmiesznie?" powtórzyła, jej głos drżał ze złości. "To ty się skradasz, kłamiesz mi prosto w twarz, a ja zachowuję się śmiesznie?"

Adams przeczesał dłonią włosy, frustracja przenikała jego ton. "Nie kłamię ci. Powiedziałem ci, co się stało. Brenda nie jest—"

"Nie obchodzi mnie, czym jest Brenda!" krzyknęła Sophie, przerywając mu. Podeszła bliżej, dźgając palcem jego pierś. "Obchodzi mnie to, czym my jesteśmy. A w tej chwili jesteśmy niczym. Sprawiłeś, że czuję się jak nic."

Otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale mu nie pozwoliła.

"Wiesz co? Myślę, że czas przestać udawać," powiedziała, jej głos opadł do niebezpiecznie spokojnego tonu. "Najwyraźniej już mnie nie kochasz, więc po prostu to zakończmy. Weźmy rozwód."

Szczęka Adamsa opadła, słowa uderzyły go jak cios w brzuch. "Sophie..."

Jej łzy popłynęły, gdy utrzymywała jego spojrzenie. "Mówię poważnie, Adams. Mam dość."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Her Husband's Secret Affair

Her Husband's Secret Affair

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa