Zegar wybił 23:00, a cierpliwość Sophie była na wyczerpaniu. Ponownie stuknęła w ekran telefonu, wybierając numer Adamsa, tylko po to, by znów trafić na pocztę głosową.
Pusta cisza, która nastąpiła, sprawiła, że zacisnęła szczękę.
Jej oczy powędrowały w stronę okna, gdy usłyszała dźwięk samochodu wjeżdżającego na podjazd.
Zerwała się na nogi, a jej jedwabny szlafrok zaszeleścił wokół nóg. Jej serce waliło – nie z podekscytowania, lecz z frustracji.
Kiedy otworzyły się drzwi wejściowe, Adams wszedł swoim zwyczajowym opanowanym krokiem, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Sophie stała na środku salonu ze skrzyżowanymi ramionami, wpatrując się w niego.
"Jeszcze nie śpisz?" zapytał swobodnie, odkładając teczkę przy drzwiach.
"Czekałam na ciebie," odpowiedziała cicho, choć w jej tonie pobrzmiewała ostra nuta.
Adams nie odpowiedział. Poluzował krawat, zdjął marynarkę i zaczął rozpinać koszulę.
"Pozwól, że ci pomogę, kochanie," zaproponowała Sophie, podchodząc do niego. Jej palce musnęły jego ramię, ale strząsnął je, nie patrząc na nią.
"W porządku, Sophie," powiedział oschle.
Jej ręce opadły wzdłuż ciała. Wzięła głęboki oddech, uspokajając się. "Wyglądasz na zmęczonego," powiedziała łagodnie. "Pozwól mi się tobą zająć."
Westchnął, unikając jej wzroku i kierując się w stronę kanapy. Sophie podążyła za nim, jeszcze bardziej zmiękczając głos. "Ostatnio tak ciężko pracujesz. Pomyślałam, że moglibyśmy spędzić trochę czasu razem."
Adams usiadł, opierając się ze znużonym wyrazem twarzy. "Nie dziś. Jestem wykończony."
Sophie przygryzła wargę, jej cierpliwość się kończyła. Zrobiła wszystko, co mogła – użyła perfum, które kochał, ułożyła włosy tak, jak lubił, założyła nawet jedwabny szlafrok, który kiedyś nazwał nieodpartym. Ale on zdawał się tego nawet nie zauważać.
"Adams," powiedziała, tym razem bardziej stanowczo. Usiadła obok niego, kładąc dłoń na jego udzie. "Kiedy ostatnio... wiesz, spędziliśmy razem czas? Tylko we dwoje?"
Poruszył się niespokojnie, lekko się odsuwając. "Jutro rano, Sophie. Obiecuję."
To była ostatnia kropla. Sophie zerwała się na nogi, jej głos drżał z tłumionej frustracji. "Jutro rano? To wszystko, co zawsze mówisz, Adams! Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, jak długo nie byliśmy ze sobą blisko?"
Adams mrugnął, zaskoczony jej nagłym wybuchem. "Sophie, uspokój się-"
"Nie mów mi, żebym się uspokoiła!" warknęła, podnosząc głos. "Byłam cierpliwa. Próbowałam zrozumieć. Ale ciebie prawie nie ma w domu, a kiedy już jesteś, to jakby mnie nie było!"
Wstał, przeczesując włosy ręką. "Powiedziałem ci, jestem zmęczony. Mam teraz dużo na głowie."
"A co ze mną?" odparła, jej oczy błyszczały od niewylanych łez. "Czy znaczę dla ciebie tak mało, że nie możesz mnie już nawet dotknąć? A może to dlatego, że ktoś inny zajmuje twój czas?"
Szczęka Adamsa się zacisnęła, a jego milczenie raniło głębiej niż jakiekolwiek słowa. Sophie wpatrywała się w niego, jej pierś unosiła się ciężko, czekając na odpowiedź. Ale ta nie nadeszła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Co jest ze mną nie tak?" odparła Sophie, jej głos wznosił się, przerywając ciszę między nimi. "Kiedy ostatnio uprawialiśmy seks, Adams?"
Adams skrzyżował ramiona, jego ton był zimny. "Nie wiem, Sophie. Może ty mi powiesz, skoro najwyraźniej prowadzisz ewidencję?"
"Dziesięć miesięcy temu!" wyrzuciła z siebie, jej głos drżał ze złości. "Dziesięć p***dolonych miesięcy temu, Adams. Jak możemy w ogóle myśleć o dziecku przy takim... schemacie? Co jest z tobą nie tak?"
Ciężar jej słów uderzył w niego i przez chwilę odebrało mu mowę. Dziesięć miesięcy? Nie liczył.
"Czy już cię nie pociągam?" zażądała Sophie, podchodząc bliżej. Przycisnęła się do niego, jej dłonie zacisnęły się na jego koszuli, jej pierś otarła się o jego. Jej głos załamał się, gdy dodała: "Czy już nic do mnie nie czujesz?"
Adams przełknął ciężko, poczucie winy przemknęło przez jego twarz. Westchnął, odwracając wzrok. "To nie tak, Sophie. Po prostu byłem... zmęczony. Praca była przytłaczająca—"
"Nie wciskaj mi tego!" przerwała mu, cofając się. Jej oczy płonęły łzami, głos drżał. "Zawsze jesteś zmęczony. Zawsze zbyt zajęty. Ale nigdy nie zbyt zajęty dla Brendy, prawda?"
Wzdrygnął się. "Sophie, przestań. Wyobrażasz sobie rzeczy."
Zaśmiała się gorzko, przemierzając pokój. "Wyobrażam sobie rzeczy? Prawie na mnie nie patrzysz. Prawie mnie nie dotykasz."
Odwróciła się gwałtownie, kipiąc ze złości, gdy nagle przypomniała sobie o swoim lunchboxie. Nie przyszedł z nim. "A gdzie jest mój lunchbox?"
Adams wypuścił ostro powietrze. "Nie przyniosłem go."
"Co?!" wykrzyknęła, stając teraz naprzeciw niego.
"Była głodna, Sophie. Nie jadła cały dzień, więc pozwoliłem jej go wziąć. I tak, zapomniałem go, gdy ją odwoziłem."
Sophie zamarła, jej dłonie zacisnęły się w pięści. Jej śmiech stał się histeryczny. "Odwoziłeś ją? Teraz ją odprowadzasz? Myślisz, że jestem głupia, Adams? Myślisz, że nie wiem, co się dzieje?"
"Zachowujesz się śmiesznie," powiedział, jego głos był stanowczy, ale wyraz twarzy niespokojny.
"Śmiesznie?" powtórzyła, jej głos drżał ze złości. "To ty się skradasz, kłamiesz mi prosto w twarz, a ja zachowuję się śmiesznie?"
Adams przeczesał dłonią włosy, frustracja przenikała jego ton. "Nie kłamię ci. Powiedziałem ci, co się stało. Brenda nie jest—"
"Nie obchodzi mnie, czym jest Brenda!" krzyknęła Sophie, przerywając mu. Podeszła bliżej, dźgając palcem jego pierś. "Obchodzi mnie to, czym my jesteśmy. A w tej chwili jesteśmy niczym. Sprawiłeś, że czuję się jak nic."
Otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale mu nie pozwoliła.
"Wiesz co? Myślę, że czas przestać udawać," powiedziała, jej głos opadł do niebezpiecznie spokojnego tonu. "Najwyraźniej już mnie nie kochasz, więc po prostu to zakończmy. Weźmy rozwód."
Szczęka Adamsa opadła, słowa uderzyły go jak cios w brzuch. "Sophie..."
Jej łzy popłynęły, gdy utrzymywała jego spojrzenie. "Mówię poważnie, Adams. Mam dość."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sophie usiadła na łóżku, jęcząc, gdy tępy ból po wczorajszych łzach wciąż się utrzymywał. Jej oczy powoli się otworzyły, a pierwszą rzeczą, jaką zauważyła, był bukiet kwiatów stojący przy łóżku. Obok niego parująca filiżanka kawy.
Sięgnęła po kawę, czując jak ciepło przenika jej palce, po czym powąchała kwiaty. Róże. Klasyka. Znak rozpoznawczy Adama.
"Czy to jego sposób na przeprosiny?" mruknęła do siebie, jej serce przepełnione było mieszanką podejrzliwości i nadziei.
Czy czuł się winny? Czy może to była tylko desperacka próba załagodzenia bałaganu, który stworzyła prosząc o rozwód?
Odstawiła filiżankę, chwyciła kwiaty i narzuciła szlafrok. Nie chciała zostać w domu, czując się w ten sposób. Zamierzała poznać prawdę - tak czy inaczej.
Brenda.
Musiała ją sprawdzić, skonfrontować się z nią. Sophie miała adres. Brenda zaprosiła ją kiedyś na przyjęcie urodzinowe, więc dokładnie wiedziała, gdzie jechać.
Muszę wiedzieć wszystko, pomyślała Sophie, zaciskając dłonie na kierownicy podczas jazdy.
---
Kiedy Sophie w końcu dotarła do mieszkania Brendy, zapukała do drzwi, a zniecierpliwienie sprawiło, że jej pukanie było ostrzejsze niż zamierzała.
Po chwili drzwi skrzypnęły i się otworzyły.
Brenda stała tam, blada, jej oczy uciekały przed spojrzeniem Sophie. Wyglądała na kruchą - coś było nie tak.
Sophie skrzyżowała ramiona. "Jak się masz?" zapytała, głosem opanowanym, ale z ostrym spojrzeniem.
Brenda nerwowo przestąpiła z nogi na nogę, przygryzając wargę, zanim odsunęła się, by ją wpuścić.
Sophie przeskanowała mieszkanie wzrokiem, jej oczy skupiły się na Brendzie, która wciąż unikała jej spojrzenia. Napięcie wisiało gęsto w powietrzu.
Sophie podeszła do kuchennego blatu, by wziąć butelkę wina i dwa kieliszki.
"Brenda," Sophie zaczęła łagodnie, "Co się stało?"
Oczy Brendy rozszerzyły się, jej twarz zbladła jeszcze bardziej. "C-Co masz na myśli?" wyjąkała, jej ręka instynktownie zacisnęła się na krawędzi blatu.
Cierpliwość Sophie się skończyła. "Przestań udawać. Co się dzieje?"
Oczy Brendy uniosły się na moment, po czym szybko opadły. Sophie zrobiła krok do przodu, jej serce przyspieszyło.
"Nie wiem, o czym mówisz, Sophie," Brenda wyszeptała ledwo słyszalnym głosem.
"Nie," powiedziała Sophie stanowczo, robiąc kolejny krok. "Nie udawaj niewiniątka. Wiem, że coś się stało. Teraz powiedz mi, co się dzieje między tobą a moim mężem?"
Brenda zadrżała, jej ręce trzęsły się, gdy nalewała im obu drink, unikając spojrzenia Sophie. Sophie wzięła kieliszek, ale nie napiła się.
Przesuń w górę, aby kontynuować