"Co jest ze mną nie tak?" odparła Sophie, jej głos wznosił się, przerywając ciszę między nimi. "Kiedy ostatnio uprawialiśmy seks, Adams?"
Adams skrzyżował ramiona, jego ton był zimny. "Nie wiem, Sophie. Może ty mi powiesz, skoro najwyraźniej prowadzisz ewidencję?"
"Dziesięć miesięcy temu!" wyrzuciła z siebie, jej głos drżał ze złości. "Dziesięć p***dolonych miesięcy temu, Adams. Jak możemy w ogóle myśleć o dziecku przy takim... schemacie? Co jest z tobą nie tak?"
Ciężar jej słów uderzył w niego i przez chwilę odebrało mu mowę. Dziesięć miesięcy? Nie liczył.
"Czy już cię nie pociągam?" zażądała Sophie, podchodząc bliżej. Przycisnęła się do niego, jej dłonie zacisnęły się na jego koszuli, jej pierś otarła się o jego. Jej głos załamał się, gdy dodała: "Czy już nic do mnie nie czujesz?"
Adams przełknął ciężko, poczucie winy przemknęło przez jego twarz. Westchnął, odwracając wzrok. "To nie tak, Sophie. Po prostu byłem... zmęczony. Praca była przytłaczająca—"
"Nie wciskaj mi tego!" przerwała mu, cofając się. Jej oczy płonęły łzami, głos drżał. "Zawsze jesteś zmęczony. Zawsze zbyt zajęty. Ale nigdy nie zbyt zajęty dla Brendy, prawda?"
Wzdrygnął się. "Sophie, przestań. Wyobrażasz sobie rzeczy."
Zaśmiała się gorzko, przemierzając pokój. "Wyobrażam sobie rzeczy? Prawie na mnie nie patrzysz. Prawie mnie nie dotykasz."
Odwróciła się gwałtownie, kipiąc ze złości, gdy nagle przypomniała sobie o swoim lunchboxie. Nie przyszedł z nim. "A gdzie jest mój lunchbox?"
Adams wypuścił ostro powietrze. "Nie przyniosłem go."
"Co?!" wykrzyknęła, stając teraz naprzeciw niego.
"Była głodna, Sophie. Nie jadła cały dzień, więc pozwoliłem jej go wziąć. I tak, zapomniałem go, gdy ją odwoziłem."
Sophie zamarła, jej dłonie zacisnęły się w pięści. Jej śmiech stał się histeryczny. "Odwoziłeś ją? Teraz ją odprowadzasz? Myślisz, że jestem głupia, Adams? Myślisz, że nie wiem, co się dzieje?"
"Zachowujesz się śmiesznie," powiedział, jego głos był stanowczy, ale wyraz twarzy niespokojny.
"Śmiesznie?" powtórzyła, jej głos drżał ze złości. "To ty się skradasz, kłamiesz mi prosto w twarz, a ja zachowuję się śmiesznie?"
Adams przeczesał dłonią włosy, frustracja przenikała jego ton. "Nie kłamię ci. Powiedziałem ci, co się stało. Brenda nie jest—"
"Nie obchodzi mnie, czym jest Brenda!" krzyknęła Sophie, przerywając mu. Podeszła bliżej, dźgając palcem jego pierś. "Obchodzi mnie to, czym my jesteśmy. A w tej chwili jesteśmy niczym. Sprawiłeś, że czuję się jak nic."
Otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale mu nie pozwoliła.
"Wiesz co? Myślę, że czas przestać udawać," powiedziała, jej głos opadł do niebezpiecznie spokojnego tonu. "Najwyraźniej już mnie nie kochasz, więc po prostu to zakończmy. Weźmy rozwód."
Szczęka Adamsa opadła, słowa uderzyły go jak cios w brzuch. "Sophie..."
Jej łzy popłynęły, gdy utrzymywała jego spojrzenie. "Mówię poważnie, Adams. Mam dość."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sophie usiadła na łóżku, jęcząc, gdy tępy ból po wczorajszych łzach wciąż się utrzymywał. Jej oczy powoli się otworzyły, a pierwszą rzeczą, jaką zauważyła, był bukiet kwiatów stojący przy łóżku. Obok niego parująca filiżanka kawy.
Sięgnęła po kawę, czując jak ciepło przenika jej palce, po czym powąchała kwiaty. Róże. Klasyka. Znak rozpoznawczy Adama.
"Czy to jego sposób na przeprosiny?" mruknęła do siebie, jej serce przepełnione było mieszanką podejrzliwości i nadziei.
Czy czuł się winny? Czy może to była tylko desperacka próba załagodzenia bałaganu, który stworzyła prosząc o rozwód?
Odstawiła filiżankę, chwyciła kwiaty i narzuciła szlafrok. Nie chciała zostać w domu, czując się w ten sposób. Zamierzała poznać prawdę - tak czy inaczej.
Brenda.
Musiała ją sprawdzić, skonfrontować się z nią. Sophie miała adres. Brenda zaprosiła ją kiedyś na przyjęcie urodzinowe, więc dokładnie wiedziała, gdzie jechać.
Muszę wiedzieć wszystko, pomyślała Sophie, zaciskając dłonie na kierownicy podczas jazdy.
---
Kiedy Sophie w końcu dotarła do mieszkania Brendy, zapukała do drzwi, a zniecierpliwienie sprawiło, że jej pukanie było ostrzejsze niż zamierzała.
Po chwili drzwi skrzypnęły i się otworzyły.
Brenda stała tam, blada, jej oczy uciekały przed spojrzeniem Sophie. Wyglądała na kruchą - coś było nie tak.
Sophie skrzyżowała ramiona. "Jak się masz?" zapytała, głosem opanowanym, ale z ostrym spojrzeniem.
Brenda nerwowo przestąpiła z nogi na nogę, przygryzając wargę, zanim odsunęła się, by ją wpuścić.
Sophie przeskanowała mieszkanie wzrokiem, jej oczy skupiły się na Brendzie, która wciąż unikała jej spojrzenia. Napięcie wisiało gęsto w powietrzu.
Sophie podeszła do kuchennego blatu, by wziąć butelkę wina i dwa kieliszki.
"Brenda," Sophie zaczęła łagodnie, "Co się stało?"
Oczy Brendy rozszerzyły się, jej twarz zbladła jeszcze bardziej. "C-Co masz na myśli?" wyjąkała, jej ręka instynktownie zacisnęła się na krawędzi blatu.
Cierpliwość Sophie się skończyła. "Przestań udawać. Co się dzieje?"
Oczy Brendy uniosły się na moment, po czym szybko opadły. Sophie zrobiła krok do przodu, jej serce przyspieszyło.
"Nie wiem, o czym mówisz, Sophie," Brenda wyszeptała ledwo słyszalnym głosem.
"Nie," powiedziała Sophie stanowczo, robiąc kolejny krok. "Nie udawaj niewiniątka. Wiem, że coś się stało. Teraz powiedz mi, co się dzieje między tobą a moim mężem?"
Brenda zadrżała, jej ręce trzęsły się, gdy nalewała im obu drink, unikając spojrzenia Sophie. Sophie wzięła kieliszek, ale nie napiła się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sophie wpatrywała się w Brendę, a jej frustracja sięgała zenitu. Cisza między nimi była gęsta, niemal dusząca.
"Wiem, co się stało, Brenda. Wiem o dziecku," powiedziała, jej głos był napięty od tłumionej złości. "Nie musisz już udawać."
Brenda drgnęła, jej oczy rozszerzyły się z szoku, ale nie odezwała się. Stała tam, ściskając filiżankę herbaty, jakby była jedyną rzeczą trzymającą ją w całości.
Sophie ostro wypuściła powietrze, krążąc tam i z powrotem po małym salonie. Musiała poznać prawdę. Nie wyjdzie stąd, dopóki nie dostanie odpowiedzi.
"Brenda, przestań mnie unikać," Sophie mówiła dalej, jej głos wznosił się z frustracją. "Obie wiemy, co się dzieje. Nie musisz udawać, że nic się nie stało. Wiem o dziecku... Słyszałam wszystko."
Oczy Brendy nerwowo uciekały, odmawiając spotkania wzroku Sophie. Bawiła się brzegiem filiżanki, jej palce drżały.
Cierpliwość Sophie się kończyła. Była zmęczona półprawdami, kłamstwami. Potrzebowała poznać całą historię. I zamierzała ją poznać, bez względu na wszystko.
"Czy sypiasz z moim mężem?" Głos Sophie przeciął ciszę, ostry i bezpośredni.
Brenda otworzyła usta ze zdumienia. Jej usta się poruszyły, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Wyglądała, jakby tonęła pod ciężarem pytania Sophie.
Sophie podeszła bliżej, mrużąc oczy. "Czy Adams jest ojcem dziecka, które straciłaś?"
Twarz Brendy pobladła jeszcze bardziej, jej wyraz twarzy zastygł w szoku. Wyglądała, jakby zobaczyła ducha.
Sophie czuła, jak jej serce przyspiesza. Musiała wiedzieć. Potrzebowała wiedzieć. Nie zamierzała opuścić tego mieszkania, dopóki nie usłyszy prawdy z ust Brendy.
"Brenda, proszę," szepnęła Sophie, jej głos był rozpaczliwy. "Powiedz mi. Muszę wiedzieć. Czy to on? Czy Adams jest ojcem twojego dziecka?"
Oczy Brendy zabłysły emocjami, ale nadal nic nie mówiła.
Frustracja Sophie wybuchła. Chwyciła Brendę za ramiona, zmuszając ją do spojrzenia na siebie. "Jeśli mi nie powiesz, przysięgam, że pójdę prosto do Adamsa i zapytam go sama. Nie wyjdę stąd, dopóki nie dostanę odpowiedzi."
Oddech Brendy się załamał, jakby powstrzymywała wyznanie. Sophie czuła napięcie w pokoju, niewypowiedzianą prawdę wiszącą między nimi.
Ale właśnie gdy Sophie myślała, że Brenda w końcu przemówi, zadzwonił dzwonek do drzwi, przecinając gęstą ciszę jak nóż.
Brenda spojrzała w kierunku drzwi, jej wyraz twarzy się zmienił. Sophie nie była gotowa, by ta rozmowa się skończyła, jeszcze nie, nie zanim otrzyma odpowiedzi.
"Muszę iść," powiedziała Sophie, jej frustracja znów narastała. Szybko wstała, chwytając swoją torebkę.
Brenda już zmierzała w kierunku drzwi, jej ciało było napięte, oczy zerkały w stronę Sophie.
Zawahała się, ale potem powoli otworzyła drzwi. Sophie ruszyła do przodu, ale zanim zdążyła minąć Brendę, zderzyła się z kimś.
To był Adams.
Sophie zamarła, patrząc na niego z szoku. Jej serce opuściło uderzenie.
Adams również wyglądał na zaskoczonego. Jego wyraz twarzy szybko zmienił się w pełen napięcia. "Co ty tu robisz?" zapytał, jego głos był napięty.
Wyraz twarzy Adamsa stwardniał, gdy spojrzał na Sophie i chwycił jej dłoń. "Chodźmy do domu, Sophie. Musimy porozmawiać."
Sophie wyrwała ręce, zanim pobiegła do swojego samochodu.
Przesuń w górę, aby kontynuować