[Perspektywa Kylie]
„Gotowi… na miejsca… start!” – rozlega się klakson, ogłuszając mnie.
Tor przeszkód rozciąga się przede mną, czterdziestu siedmiu uczniów ustawionych i ocenianych na oczach wszystkich, którzy się liczą, a cała moja strategia polega na byciu agresywnie przeciętną. Biegnij wystarczająco szybko, by nikt nie zastanawiał się, dlaczego dziewczyna bez wilka się pojawia, wystarczająco wolno, by nikt nie myślał, jak nadąża.
Mam na to swój system. Ostrą jak brzytwa granicę, po której chodzę całe dwadzieścia jeden lat mojego życia — ostrożna przeciętność, która wymaga więcej wysiłku niż zwycięstwo kiedykolwiek by wymagało.
Pierwszy etap to bieg z przeszkodami — ściany, liny, czołganie się w błocie, które istnieje wyłącznie dla zabawy instruktorów. Przechodzę go w środkowej trzeciej, oddychając ciężej niż muszę, sprzedając każde ciężkie westchnienie.
Max Cornwell stoi na wschodniej platformie z nadzorującymi ranking, z notatnikiem w ręku, szczęką zaciśniętą tak, jak wtedy, gdy jest przyszłym alfą, a nie po prostu człowiekiem. Ciemne falujące włosy, przenikliwe niebieskie oczy — kolor burzowego nieba — i kości policzkowe, na których mogłabym się skaleczyć. Imponująca sylwetka — i zupełnie mi to nie pomaga.
Ma dwadzieścia trzy lata, dwa tygodnie do terminu na znalezienie przeznaczonej partnerki albo wybranie tej z wyboru. Cała wataha odlicza razem z nim. Ja też liczę, ale w moim wydaniu chodzi o śledzenie, jak światło pada na jego oczy pod tym konkretnym kątem, co jest zdecydowanie mniej produktywnym użyciem matematyki.
Podkochuję się w przyszłym alfie. To cała historia — zauroczenie, niewinne i głupie, takie, które nie potrzebuje wilka, więzi czy roszczenia, którego nigdy nie zrealizuję. Nie to inne słowo.
Rundy sparingowe przychodzą po lunchu i trafiam na dziewczynę Theta o imieniu Ava, która zdradza swój prawy sierpowy jak nowicjuszka. Unikam dwóch zamachów, pozwalam, żeby trzeci mnie trafił, i padam w ostatniej rundzie na podcięcie, które absolutnie widziałam nadchodzące.
„Jesteś szybsza niż wyglądasz”, mówi Ava, podając mi rękę, żeby pomóc mi wstać z maty. Jej uścisk jest lekki, niewzruszony — ta pewność, którą mają wszyscy, oprócz mnie — pewność, która wynika z tego, że nie trzeba się ograniczać.
„Niska poprzeczka.” Łapię ją, otrzepując kolana. „Ale doceniam wysiłek.”
Parska. Nikt inny nawet na nas nie patrzy, co jest dokładnie tak, jak powinno być — godna przegrana, podręcznikowa niewidzialność.
Max omiata wzrokiem ring, notując punkty. Przechodzi po mnie tak, jak po wszystkich innych, a moje serce robi coś, czego nie chcę nazwać.
Ostatni jest tor wytrzymałościowy — pięć okrążeń, z narastającą prędkością. Tu kontrola kosztuje najwięcej, bo moje ciało chce biec, nie truchtać. Wilczyca we mnie tęskni za tym od czasu, gdy tylko byłam na tyle duża, by czuć ją naciskającą za moimi żebrami, błagającą o coś, czego nie mogę jej dać.
Trzecie okrążenie. Dziewczyna przede mną — Jess, jedna z orbit Miny Walker — potyka się, albo udaje potknięcie, jej łokieć zahacza o barierkę toru i odchyla ją na moją ścieżkę, podczas gdy inne ciało spycha mnie na brzeg.
Sama Mina patrzy z bocznej linii, jej twarz wyraża uprzejme zmartwienie. To spodziewana wybranka Maxa, złota dziewczyna watahy — piękna w ten sposób, w jaki zawsze są piękne dziewczyny z prawdziwą władzą, jakby świat po cichu się przestawiał, by im ustąpić miejsca. Ona nigdy nie brudzi sobie rąk.
Moje kolano zahacza o przesuniętą barierkę i ląduję mocno na ziemi, dłonie rozdzierają się o nawierzchnię toru. Wilczyca gwałtownie wzbiera, by zamortyzować upadek, a ja odpycham ją tak mocno, że robi mi się biało przed oczami.
Kończę okrążenie na ostatnim miejscu. Dwudzieste trzecie spada na trzydzieste pierwsze. Żaden instruktor nie mówi ani słowa o krzywej barierce czy wygodnym zderzeniu.
Na platformie pióro Maxa zatrzymuje się na notatniku, patrzy na tor, potem na barierkę, potem z powrotem na swoje notatki. Widzi to — wiem, że widzi — i coś zapisuje, po czym przechodzi dalej.
„W porządku?” Dziewczyna po mojej lewej zwalnia na pół sekundy obok mnie, znika zanim odpowiem.
„Uwielbiam to. Jedzenie żwiru to moje całe hobby.” Już jej nie ma, ale żart jest dla mnie — alternatywą jest przyznać, że moje dłonie krwawią, a kostka się poddaje.
Wycieram dłonie o legginsy i wychodzę, jakby nic się nie stało. Tyle kosztuje bycie niewidzialną w watasze, która wyrzuciłaby nas jutro, gdyby wiedzieli, kim naprawdę jest moja matka — czarownicą, która udaje wilkołaczycę, odkąd poślubiła mojego ojca — i co to oznacza dla mnie.
Droga do domu zajmuje dwadzieścia minut. Spędzam je, przeliczając, jak bardzo dzisiejszy dzień zniszczył moją przykrywkę, obracając liczby w głowie, aż od nich boli mnie czaszka. Drzwi otwierają się na widok mojej matki stojącej w kuchni z założonymi rękami i ustami już ułożonymi do kłótni. Hope nie zna nieformalności.
„Powiedz mi,” mówi, „że przyszły alfa nie widział osobiście, jak dziś upadasz na twarz.”
„Cześć, mamo. Miło cię widzieć.” Odkładam torbę przy drzwiach. „Mam wspaniały dzień, dziękuję bardzo za—”
„ Kylie .” Jej głos schodzi w ton, który brzmi jak cierpliwość, choć jest bliżej klatki. „Widział cię?”
„ Wszyscy mnie widzieli.” Wpycham drżące ręce w rękawy. „Tak właśnie wyglądają publiczne próby.”
„Nie bądź ze mną sprytna.” Przechodzi przez kuchnię dwoma krokami i kładzie dłonie na moich ramionach, delikatnie i pewnie — tak jak trzyma mnie wtedy, gdy chce, żebym czuła się kochana, podczas gdy mnie rozkłada na części. „Miałaś być niewidzialna. To jedyna rzecz, o którą proszę.”
Słowa, które chcę wypowiedzieć, więzną mi w gardle. „Nic nie zrobiłam, mamo. Oni przyszli po mnie.”
„A ty pozwoliłaś , by cię zauważono.” Jej chwyt się wzmacnia. „Jeśli ludzie patrzą na ciebie , zaczynają patrzeć na nas . Iluzja ma granice, Kylie.”
Moje paznokcie wbijają się w dłonie schowane w rękawach, trafiając na rozcięcia z bieżni. „Wiem, że iluzja ma granice.”
„Naprawdę?” Jej głos pozostaje idealnie równy, co jest gorsze niż krzyk. „Jutro to Max Cornwell będzie pytał, czemu dziewczyna bez wilka biega za szybko, goi się za szybko, nie ma zapachu. Nie możesz być dla niego interesująca.”
„Co miałam zrobić ?” Głos łamie mi się na ostatnim słowie i nienawidzę tego. „Pozwolić im się przewrócić i leżeć?”
„Tak.” Jej oczy przesuwają się po mojej twarzy, szukając pęknięć. „Jeśli leżenie utrzyma cię na tyle małą, żebyś przetrwała, to leżysz.”
Ale to ona sprawiła, że przetrwałam. Choć nienawidzę kontroli mojej matki, wiem, że ma rację, bo wtedy, gdy ostatni i jedyny raz pokazałam swoją prawdziwą naturę, skończyło się fatalnie . Miałam wtedy osiem lat. Nie potrafię zapomnieć, co było potem. Przełykam ślinę.
To nie jest coś, co pamiętam wyraźnie lub w ogóle chcę pamiętać. Ale krew na moich małych, dziecinnych dłoniach, jej ciepło szybko stygnące, tak samo jak ciało pod nimi — to wszystko nie pozwala mi odejść, ściga mnie w koszmarach i przypomina, jak niebezpieczna mogę być, nawet jeśli tego nie chcę.
Mama zrobiła wszystko, co mogła (dosłownie), żeby mnie chronić, a tej ofiary nie mogę zapomnieć ani zignorować. To też powód, dla którego całe życie się ukrywam — a jeśli ukrywanie oznacza brak kolejnych ofiar, powinnam być z tego zadowolona.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dłonie mamy wciąż spoczywają na moich ramionach, kciuki kreślą powolne kółka, jakby uspokajała dziecko, które zaraz rozmontuje. „Pamiętasz, co się stało ostatnim razem,” mówi, i to nie jest pytanie—to klucz do każdego zamka, jakim kiedykolwiek mnie zamknięto.
Pamiętam. Chciałabym nie pamiętać, ale wspomnienie ma zęby i używa ich każdej nocy. „Miałam osiem lat, mamo.”
„Miałaś osiem lat i zabiłaś kogoś.” Pozwala, by te słowa zawisły między nami, pozwala im działać, podczas gdy jej oczy pozostają miękkie, cierpliwe i absolutnie bezlitosne.
„Wyobraź sobie, co byś zrobiła teraz, gdyby ten wilk wydostał się na oczach watahy, która już uważa cię za nic.” Jej głos nie podnosi się—nigdy się nie podnosi. „Nie tylko by nas wygnali, Kylie. Zabiliby cię.” Mówi to łagodnie, jak lekarz czytający wyrok terminalny—życzliwy głos, zabójcze słowa.
Żołądek skręca mi się w sobie. Powinnam być już do tego przyzwyczajona—do ostrożnego rozkładania na części, do miłości, która zostawia siniaki tam, gdzie nikt ich nie zobaczy.
„Dziś się nie przemieniłam.” Mój głos wychodzi cieńszy, niż bym chciała. „Nawet się do tego nie zbliżyłam.”
„Bliskość nie dotyczy przemiany.” Odsuwa kosmyk włosów za moje ucho, jakbym wciąż była mała, wciąż jej do ułożenia. „Bliskość to ktoś, kto zauważa, że istniejesz.”
Chcę się sprzeciwić. Szczęka obraca w ustach trzy różne zdania i każde połyka, bo nie do końca się myli, i to właśnie sprawia, że mam ochotę przebić szafkę pięścią—jej klatka zbudowana jest na fundamencie czegoś prawdziwego i nigdy nie mogę się z niej wydostać.
„Będę ostrożniejsza,” mówię. Słowa smakują jak poddanie się, jak połykanie szkła i nazywanie tego lekarstwem.
„Będziesz niewidzialna.” Podnosi herbatę z blatu, jakby rozmowa była już zakończona, jakby wygrała, a reszta to formalność. „Nie ostrożniejsza—niewidzialna. Jest różnica, musisz ją szybko zrozumieć.” Jej oczy nie mrugają.
Odchodzi do swojej sypialni, nie czekając na moją odpowiedź. Kliknięcie drzwi to jedyna interpunkcja, której potrzebuje, a ja stoję w kuchni, wciąż z dłońmi obdartymi po bieżni i klatką piersiową tak ściśniętą, że każdy oddech jest płytki i niewłaściwy.
To jest jej dar. Pakowanie zniszczenia jako oddania—sprawianie, że czuję się jednocześnie potworem, ciężarem i ukochaną rzeczą, więc nie mogę jej nienawidzić, nie nienawidząc siebie przy okazji.
Idę na górę, gdy nogi w końcu postanawiają współpracować. Mój pokój to jedyne miejsce w tym domu, które nie należy do jej przedstawienia—mały, beżowy, dokładnie taki, na jaki zasługuje ktoś bez wilka.
Otwieram dolną szufladę i sięgam pod złożone swetry, aż palce natrafiają na skórzany sznurek. Wisiorek taty—wilczy kieł na pasku z surowej skóry, wypolerowany na gładko od lat ciągłego noszenia na jego piersi, zanim wylądował na dnie mojej szuflady.
Zginął, gdy miałam osiem lat. Potyczka na granicy, szybka i głupia, taki rodzaj śmierci, który wataha nazywa „honorowym”, żeby nie musiała nazywać tego, czym naprawdę było—zmarnowaniem człowieka, który zasługiwał na dłuższą opowieść.
Przynajmniej tak mama sprawiła, że wszyscy uwierzyli. Nigdy nie pozwoliła im dłużej skupiać się na mnie, bo wtedy prawda staje się boleśnie oczywista—fakt, że zabiłam własnego ojca.
Owijam sznurek wokół kostek i wciskam kieł w dłoń, aż zostawia półksiężycowaty ślad. On nigdy nie sprawiał, żebym czuła się jak bomba z postrzępionym przewodem—ale tylko dlatego, że nie wiedział, kim jestem.
Mama tak bardzo przepisała tę historię, że czasem zastanawiam się, czy nie wymyśliłam go łagodniejszego, niż był naprawdę. Ale wisiorek jest prawdziwy, i wytarta krzywizna pod moim kciukiem jest prawdziwa, i trzymam oba, aż przestaną mi drżeć ręce i sufit przestanie się zamazywać nade mną.
Przychodzi poranek, a akademia wita mnie jak układ odpornościowy rozpoznający zagrożenie. Wczorajsze wyniki prób są wywieszone na tablicy w głównym korytarzu—moje imię blisko dołu, jak siniak, na który każdy może wskazać.
„Hej, trzydziestka jeden,” woła ktoś z grupki przy szafkach. Słychać cichy śmiech, a ja idę dalej, nie odwracając głowy.
Na teorii walki instruktor dzieli nas na grupy po cztery osoby. Każda grupka układa się wokół mnie tak, jak woda omija olej—naturalnie, bez wysiłku, jakby wykluczenie było po prostu fizyką robiącą swoje.
Kończę przy tylnym stole sama, podręcznik otwarty na formacjach obronnych, puste krzesła po bokach jak strefa kwarantanny. Instruktor nie zauważa, albo udaje, że nie zauważa, co dla mnie nie robi większej różnicy.
„Och, Kylie.” Mina pojawia się przy moim stole jak słońce w ludzkiej postaci—zabija tą samą obojętnością, jej uśmiech jest na tyle jasny, że może wyrządzić krzywdę.
„Jesteś tu sama? To takie smutne—zobaczę, czy ktoś ma miejsce.” Obraca się do klasy z przesadzoną troską, omiatając wzrokiem grupy, które oczywiście są pełne.
Nikt się nie rusza. Nikt nigdy nie miał zamiaru się ruszyć—to jest teatr, a ja jestem rekwizytem, wokół którego zbudowała całą scenę.
„Dobrze mi tutaj.” Stukam w otwartą stronę i rzucam najbardziej obojętne wzruszenie ramion, jakie można sobie wyobrazić. „Dużo miejsca, świetne oświetlenie, bardzo ekskluzywne siedzenie.”
Jej uśmiech nieco sztywnieje. Pochyla się, głos ścisza poniżej poziomu hałasu w klasie, tak że to tylko dla nas—intymnie, jakby robiła mi przysługę, mówiąc to cicho. „Jesteś taka dzielna, naprawdę. Gdybym musiała to wszystko robić bez wilka, chyba przestałabym przychodzić.”
Sugestia w tych słowach nie jest subtelna. Moje palce sztywnieją na stronie, trzy odpowiedzi gotowe do wybuchu pod językiem, każda jak mały granat—bo ostrość oznacza zapamiętanie, a bycie zapamiętaną oznacza bycie widoczną, a widoczność jest tym, czego mi zakazano czternaście godzin temu i trzynaście lat temu.
„Odnotowane,” mówię—płasko, znudzona, głosem kogoś, kogo nie można zranić dziewczyną taką jak Mina Walker.
Odpływa z powrotem do swojego kręgu, a moje imię wtapia się w ich szeptany śmiech jak puenta, którą wszyscy przećwiczyli, gdy nie było mnie w pokoju. Dłoń zaciska mi się na długopisie tak mocno, że kłykcie bieleją.
Rozluźniam ją po jednym palcu i wracam do czytania o formacjach, których nigdy nie będzie mi wolno użyć. Słowa pływają i układają się z powrotem na stronie.
Reszta dnia utrwala schemat. Nikt nie siada ze mną przy lunchu—krzesła po obu stronach zostają puste jak strefy zakażenia—a dwie dziewczyny przenoszą swoje torby, gdy podchodzę do stolików w bibliotece, nie zamieniając ani słowa.
Podczas popołudniowego biegu kondycyjnego czyjeś ramię uderza we mnie na tyle mocno, że zbaczam z bieżni. Kiedy się odwracam, każda twarz patrzy przed siebie, oczy utkwione w bliżej nieokreślonej odległości—nic się nie stało, nikt nic nie widział.
Wracam do domu sama, przewijając w głowie każdą chwilę w poszukiwaniu pęknięć w mojej niewidzialności, roztrząsam je aż do bólu czaszki. Wisiorek taty leży pod moją koszulką, ciepły przy mostku, jedyna stała rzecz napierająca na życie, które mnie otacza i na które zdecydowanie nie zasłużyłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować