passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hidden Bond - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

Hidden Bond

/

Rozdział 2

Rozdział 1

[Perspektywa Kylie]

„Gotowi… na miejsca… start!” – rozlega się klakson, ogłuszając mnie.

Tor przeszkód rozciąga się przede mną, czterdziestu siedmiu uczniów ustawionych i ocenianych na oczach wszystkich, którzy się liczą, a cała moja strategia polega na byciu agresywnie przeciętną. Biegnij wystarczająco szybko, by nikt nie zastanawiał się, dlaczego dziewczyna bez wilka się pojawia, wystarczająco wolno, by nikt nie myślał, jak nadąża.

Mam na to swój system. Ostrą jak brzytwa granicę, po której chodzę całe dwadzieścia jeden lat mojego życia — ostrożna przeciętność, która wymaga więcej wysiłku niż zwycięstwo kiedykolwiek by wymagało.

Pierwszy etap to bieg z przeszkodami — ściany, liny, czołganie się w błocie, które istnieje wyłącznie dla zabawy instruktorów. Przechodzę go w środkowej trzeciej, oddychając ciężej niż muszę, sprzedając każde ciężkie westchnienie.

Max Cornwell stoi na wschodniej platformie z nadzorującymi ranking, z notatnikiem w ręku, szczęką zaciśniętą tak, jak wtedy, gdy jest przyszłym alfą, a nie po prostu człowiekiem. Ciemne falujące włosy, przenikliwe niebieskie oczy — kolor burzowego nieba — i kości policzkowe, na których mogłabym się skaleczyć. Imponująca sylwetka — i zupełnie mi to nie pomaga.

Ma dwadzieścia trzy lata, dwa tygodnie do terminu na znalezienie przeznaczonej partnerki albo wybranie tej z wyboru. Cała wataha odlicza razem z nim. Ja też liczę, ale w moim wydaniu chodzi o śledzenie, jak światło pada na jego oczy pod tym konkretnym kątem, co jest zdecydowanie mniej produktywnym użyciem matematyki.

Podkochuję się w przyszłym alfie. To cała historia — zauroczenie, niewinne i głupie, takie, które nie potrzebuje wilka, więzi czy roszczenia, którego nigdy nie zrealizuję. Nie to inne słowo.

Rundy sparingowe przychodzą po lunchu i trafiam na dziewczynę Theta o imieniu Ava, która zdradza swój prawy sierpowy jak nowicjuszka. Unikam dwóch zamachów, pozwalam, żeby trzeci mnie trafił, i padam w ostatniej rundzie na podcięcie, które absolutnie widziałam nadchodzące.

„Jesteś szybsza niż wyglądasz”, mówi Ava, podając mi rękę, żeby pomóc mi wstać z maty. Jej uścisk jest lekki, niewzruszony — ta pewność, którą mają wszyscy, oprócz mnie — pewność, która wynika z tego, że nie trzeba się ograniczać.

„Niska poprzeczka.” Łapię ją, otrzepując kolana. „Ale doceniam wysiłek.”

Parska. Nikt inny nawet na nas nie patrzy, co jest dokładnie tak, jak powinno być — godna przegrana, podręcznikowa niewidzialność.

Max omiata wzrokiem ring, notując punkty. Przechodzi po mnie tak, jak po wszystkich innych, a moje serce robi coś, czego nie chcę nazwać.

Ostatni jest tor wytrzymałościowy — pięć okrążeń, z narastającą prędkością. Tu kontrola kosztuje najwięcej, bo moje ciało chce biec, nie truchtać. Wilczyca we mnie tęskni za tym od czasu, gdy tylko byłam na tyle duża, by czuć ją naciskającą za moimi żebrami, błagającą o coś, czego nie mogę jej dać.

Trzecie okrążenie. Dziewczyna przede mną — Jess, jedna z orbit Miny Walker — potyka się, albo udaje potknięcie, jej łokieć zahacza o barierkę toru i odchyla ją na moją ścieżkę, podczas gdy inne ciało spycha mnie na brzeg.

Sama Mina patrzy z bocznej linii, jej twarz wyraża uprzejme zmartwienie. To spodziewana wybranka Maxa, złota dziewczyna watahy — piękna w ten sposób, w jaki zawsze są piękne dziewczyny z prawdziwą władzą, jakby świat po cichu się przestawiał, by im ustąpić miejsca. Ona nigdy nie brudzi sobie rąk.

Moje kolano zahacza o przesuniętą barierkę i ląduję mocno na ziemi, dłonie rozdzierają się o nawierzchnię toru. Wilczyca gwałtownie wzbiera, by zamortyzować upadek, a ja odpycham ją tak mocno, że robi mi się biało przed oczami.

Kończę okrążenie na ostatnim miejscu. Dwudzieste trzecie spada na trzydzieste pierwsze. Żaden instruktor nie mówi ani słowa o krzywej barierce czy wygodnym zderzeniu.

Na platformie pióro Maxa zatrzymuje się na notatniku, patrzy na tor, potem na barierkę, potem z powrotem na swoje notatki. Widzi to — wiem, że widzi — i coś zapisuje, po czym przechodzi dalej.

„W porządku?” Dziewczyna po mojej lewej zwalnia na pół sekundy obok mnie, znika zanim odpowiem.

„Uwielbiam to. Jedzenie żwiru to moje całe hobby.” Już jej nie ma, ale żart jest dla mnie — alternatywą jest przyznać, że moje dłonie krwawią, a kostka się poddaje.

Wycieram dłonie o legginsy i wychodzę, jakby nic się nie stało. Tyle kosztuje bycie niewidzialną w watasze, która wyrzuciłaby nas jutro, gdyby wiedzieli, kim naprawdę jest moja matka — czarownicą, która udaje wilkołaczycę, odkąd poślubiła mojego ojca — i co to oznacza dla mnie.

Droga do domu zajmuje dwadzieścia minut. Spędzam je, przeliczając, jak bardzo dzisiejszy dzień zniszczył moją przykrywkę, obracając liczby w głowie, aż od nich boli mnie czaszka. Drzwi otwierają się na widok mojej matki stojącej w kuchni z założonymi rękami i ustami już ułożonymi do kłótni. Hope nie zna nieformalności.

„Powiedz mi,” mówi, „że przyszły alfa nie widział osobiście, jak dziś upadasz na twarz.”

„Cześć, mamo. Miło cię widzieć.” Odkładam torbę przy drzwiach. „Mam wspaniały dzień, dziękuję bardzo za—”

„ Kylie .” Jej głos schodzi w ton, który brzmi jak cierpliwość, choć jest bliżej klatki. „Widział cię?”

„ Wszyscy mnie widzieli.” Wpycham drżące ręce w rękawy. „Tak właśnie wyglądają publiczne próby.”

„Nie bądź ze mną sprytna.” Przechodzi przez kuchnię dwoma krokami i kładzie dłonie na moich ramionach, delikatnie i pewnie — tak jak trzyma mnie wtedy, gdy chce, żebym czuła się kochana, podczas gdy mnie rozkłada na części. „Miałaś być niewidzialna. To jedyna rzecz, o którą proszę.”

Słowa, które chcę wypowiedzieć, więzną mi w gardle. „Nic nie zrobiłam, mamo. Oni przyszli po mnie.”

„A ty pozwoliłaś , by cię zauważono.” Jej chwyt się wzmacnia. „Jeśli ludzie patrzą na ciebie , zaczynają patrzeć na nas . Iluzja ma granice, Kylie.”

Moje paznokcie wbijają się w dłonie schowane w rękawach, trafiając na rozcięcia z bieżni. „Wiem, że iluzja ma granice.”

„Naprawdę?” Jej głos pozostaje idealnie równy, co jest gorsze niż krzyk. „Jutro to Max Cornwell będzie pytał, czemu dziewczyna bez wilka biega za szybko, goi się za szybko, nie ma zapachu. Nie możesz być dla niego interesująca.”

„Co miałam zrobić ?” Głos łamie mi się na ostatnim słowie i nienawidzę tego. „Pozwolić im się przewrócić i leżeć?”

„Tak.” Jej oczy przesuwają się po mojej twarzy, szukając pęknięć. „Jeśli leżenie utrzyma cię na tyle małą, żebyś przetrwała, to leżysz.”

Ale to ona sprawiła, że przetrwałam. Choć nienawidzę kontroli mojej matki, wiem, że ma rację, bo wtedy, gdy ostatni i jedyny raz pokazałam swoją prawdziwą naturę, skończyło się fatalnie . Miałam wtedy osiem lat. Nie potrafię zapomnieć, co było potem. Przełykam ślinę.

To nie jest coś, co pamiętam wyraźnie lub w ogóle chcę pamiętać. Ale krew na moich małych, dziecinnych dłoniach, jej ciepło szybko stygnące, tak samo jak ciało pod nimi — to wszystko nie pozwala mi odejść, ściga mnie w koszmarach i przypomina, jak niebezpieczna mogę być, nawet jeśli tego nie chcę.

Mama zrobiła wszystko, co mogła (dosłownie), żeby mnie chronić, a tej ofiary nie mogę zapomnieć ani zignorować. To też powód, dla którego całe życie się ukrywam — a jeśli ukrywanie oznacza brak kolejnych ofiar, powinnam być z tego zadowolona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Dłonie mamy wciąż spoczywają na moich ramionach, kciuki kreślą powolne kółka, jakby uspokajała dziecko, które zaraz rozmontuje. „Pamiętasz, co się stało ostatnim razem,” mówi, i to nie jest pytanie—to klucz do każdego zamka, jakim kiedykolwiek mnie zamknięto.

Pamiętam. Chciałabym nie pamiętać, ale wspomnienie ma zęby i używa ich każdej nocy. „Miałam osiem lat, mamo.”

„Miałaś osiem lat i zabiłaś kogoś.” Pozwala, by te słowa zawisły między nami, pozwala im działać, podczas gdy jej oczy pozostają miękkie, cierpliwe i absolutnie bezlitosne.

„Wyobraź sobie, co byś zrobiła teraz, gdyby ten wilk wydostał się na oczach watahy, która już uważa cię za nic.” Jej głos nie podnosi się—nigdy się nie podnosi. „Nie tylko by nas wygnali, Kylie. Zabiliby cię.” Mówi to łagodnie, jak lekarz czytający wyrok terminalny—życzliwy głos, zabójcze słowa.

Żołądek skręca mi się w sobie. Powinnam być już do tego przyzwyczajona—do ostrożnego rozkładania na części, do miłości, która zostawia siniaki tam, gdzie nikt ich nie zobaczy.

„Dziś się nie przemieniłam.” Mój głos wychodzi cieńszy, niż bym chciała. „Nawet się do tego nie zbliżyłam.”

„Bliskość nie dotyczy przemiany.” Odsuwa kosmyk włosów za moje ucho, jakbym wciąż była mała, wciąż jej do ułożenia. „Bliskość to ktoś, kto zauważa, że istniejesz.”

Chcę się sprzeciwić. Szczęka obraca w ustach trzy różne zdania i każde połyka, bo nie do końca się myli, i to właśnie sprawia, że mam ochotę przebić szafkę pięścią—jej klatka zbudowana jest na fundamencie czegoś prawdziwego i nigdy nie mogę się z niej wydostać.

„Będę ostrożniejsza,” mówię. Słowa smakują jak poddanie się, jak połykanie szkła i nazywanie tego lekarstwem.

„Będziesz niewidzialna.” Podnosi herbatę z blatu, jakby rozmowa była już zakończona, jakby wygrała, a reszta to formalność. „Nie ostrożniejsza—niewidzialna. Jest różnica, musisz ją szybko zrozumieć.” Jej oczy nie mrugają.

Odchodzi do swojej sypialni, nie czekając na moją odpowiedź. Kliknięcie drzwi to jedyna interpunkcja, której potrzebuje, a ja stoję w kuchni, wciąż z dłońmi obdartymi po bieżni i klatką piersiową tak ściśniętą, że każdy oddech jest płytki i niewłaściwy.

To jest jej dar. Pakowanie zniszczenia jako oddania—sprawianie, że czuję się jednocześnie potworem, ciężarem i ukochaną rzeczą, więc nie mogę jej nienawidzić, nie nienawidząc siebie przy okazji.

Idę na górę, gdy nogi w końcu postanawiają współpracować. Mój pokój to jedyne miejsce w tym domu, które nie należy do jej przedstawienia—mały, beżowy, dokładnie taki, na jaki zasługuje ktoś bez wilka.

Otwieram dolną szufladę i sięgam pod złożone swetry, aż palce natrafiają na skórzany sznurek. Wisiorek taty—wilczy kieł na pasku z surowej skóry, wypolerowany na gładko od lat ciągłego noszenia na jego piersi, zanim wylądował na dnie mojej szuflady.

Zginął, gdy miałam osiem lat. Potyczka na granicy, szybka i głupia, taki rodzaj śmierci, który wataha nazywa „honorowym”, żeby nie musiała nazywać tego, czym naprawdę było—zmarnowaniem człowieka, który zasługiwał na dłuższą opowieść.

Przynajmniej tak mama sprawiła, że wszyscy uwierzyli. Nigdy nie pozwoliła im dłużej skupiać się na mnie, bo wtedy prawda staje się boleśnie oczywista—fakt, że zabiłam własnego ojca.

Owijam sznurek wokół kostek i wciskam kieł w dłoń, aż zostawia półksiężycowaty ślad. On nigdy nie sprawiał, żebym czuła się jak bomba z postrzępionym przewodem—ale tylko dlatego, że nie wiedział, kim jestem.

Mama tak bardzo przepisała tę historię, że czasem zastanawiam się, czy nie wymyśliłam go łagodniejszego, niż był naprawdę. Ale wisiorek jest prawdziwy, i wytarta krzywizna pod moim kciukiem jest prawdziwa, i trzymam oba, aż przestaną mi drżeć ręce i sufit przestanie się zamazywać nade mną.

Przychodzi poranek, a akademia wita mnie jak układ odpornościowy rozpoznający zagrożenie. Wczorajsze wyniki prób są wywieszone na tablicy w głównym korytarzu—moje imię blisko dołu, jak siniak, na który każdy może wskazać.

„Hej, trzydziestka jeden,” woła ktoś z grupki przy szafkach. Słychać cichy śmiech, a ja idę dalej, nie odwracając głowy.

Na teorii walki instruktor dzieli nas na grupy po cztery osoby. Każda grupka układa się wokół mnie tak, jak woda omija olej—naturalnie, bez wysiłku, jakby wykluczenie było po prostu fizyką robiącą swoje.

Kończę przy tylnym stole sama, podręcznik otwarty na formacjach obronnych, puste krzesła po bokach jak strefa kwarantanny. Instruktor nie zauważa, albo udaje, że nie zauważa, co dla mnie nie robi większej różnicy.

„Och, Kylie.” Mina pojawia się przy moim stole jak słońce w ludzkiej postaci—zabija tą samą obojętnością, jej uśmiech jest na tyle jasny, że może wyrządzić krzywdę.

„Jesteś tu sama? To takie smutne—zobaczę, czy ktoś ma miejsce.” Obraca się do klasy z przesadzoną troską, omiatając wzrokiem grupy, które oczywiście są pełne.

Nikt się nie rusza. Nikt nigdy nie miał zamiaru się ruszyć—to jest teatr, a ja jestem rekwizytem, wokół którego zbudowała całą scenę.

„Dobrze mi tutaj.” Stukam w otwartą stronę i rzucam najbardziej obojętne wzruszenie ramion, jakie można sobie wyobrazić. „Dużo miejsca, świetne oświetlenie, bardzo ekskluzywne siedzenie.”

Jej uśmiech nieco sztywnieje. Pochyla się, głos ścisza poniżej poziomu hałasu w klasie, tak że to tylko dla nas—intymnie, jakby robiła mi przysługę, mówiąc to cicho. „Jesteś taka dzielna, naprawdę. Gdybym musiała to wszystko robić bez wilka, chyba przestałabym przychodzić.”

Sugestia w tych słowach nie jest subtelna. Moje palce sztywnieją na stronie, trzy odpowiedzi gotowe do wybuchu pod językiem, każda jak mały granat—bo ostrość oznacza zapamiętanie, a bycie zapamiętaną oznacza bycie widoczną, a widoczność jest tym, czego mi zakazano czternaście godzin temu i trzynaście lat temu.

„Odnotowane,” mówię—płasko, znudzona, głosem kogoś, kogo nie można zranić dziewczyną taką jak Mina Walker.

Odpływa z powrotem do swojego kręgu, a moje imię wtapia się w ich szeptany śmiech jak puenta, którą wszyscy przećwiczyli, gdy nie było mnie w pokoju. Dłoń zaciska mi się na długopisie tak mocno, że kłykcie bieleją.

Rozluźniam ją po jednym palcu i wracam do czytania o formacjach, których nigdy nie będzie mi wolno użyć. Słowa pływają i układają się z powrotem na stronie.

Reszta dnia utrwala schemat. Nikt nie siada ze mną przy lunchu—krzesła po obu stronach zostają puste jak strefy zakażenia—a dwie dziewczyny przenoszą swoje torby, gdy podchodzę do stolików w bibliotece, nie zamieniając ani słowa.

Podczas popołudniowego biegu kondycyjnego czyjeś ramię uderza we mnie na tyle mocno, że zbaczam z bieżni. Kiedy się odwracam, każda twarz patrzy przed siebie, oczy utkwione w bliżej nieokreślonej odległości—nic się nie stało, nikt nic nie widział.

Wracam do domu sama, przewijając w głowie każdą chwilę w poszukiwaniu pęknięć w mojej niewidzialności, roztrząsam je aż do bólu czaszki. Wisiorek taty leży pod moją koszulką, ciepły przy mostku, jedyna stała rzecz napierająca na życie, które mnie otacza i na które zdecydowanie nie zasłużyłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[Perspektywa Maxa]

Nagranie z próby jest ziarniste. Oglądałem okrążenie wytrzymałościowe Kylie Donovan już cztery razy i z każdym powtórzeniem sabotaż staje się wyraźniejszy—bariera przesuwa się o sześć cali w lewo, dziewczyna na trzecim torze przechodzi w pozycję blokującą, na którą żaden biegacz nie zszedłby przypadkiem.

Dwa powtórzenia zazwyczaj wystarczają, by potwierdzić wzorzec. Zamykam laptopa i otwieram jej kartę oceny—brak wilka, brak zapachu, żadnych sygnałów, nic. Wkrótce ta wataha stanie się moja i muszę wyplenić zgniliznę zanim się rozprzestrzeni.

Przychodzi siedem minut wcześniej i staje tuż za progiem. Pierwsze, co rejestruję—zanim zwrócę uwagę na postawę, mowę ciała, cokolwiek przydatnego—jej usta, dolna warga mocno zaciśnięta, jakby fizycznie powstrzymywała słowa przed wydostaniem się.

— Usiądź. — Wskazuję na krzesło naprzeciwko biurka. Przechodzi przez pokój z ramionami ściągniętymi do środka, jakby chciała się zmniejszyć—ale sposób, w jaki się porusza, temu przeczy, płynny i precyzyjny, ciało wytrenowane, by zajmować mniej miejsca, niż powinno. — Przeglądam nieprawidłowości z prób. Przeprowadź mnie przez swoją wytrzymałościową ścieżkę, od trzeciego okrążenia dalej.

— Bariera przesunęła się na moją trasę, upadłam—spadłam ze środka stawki na sam koniec. — Jej głos jest stabilny, urywany—dokładnie tyle, ile trzeba, nic ponad, a jednak melodyjny. — To właściwie wszystko, co można powiedzieć.

— Bariera nie przesunęła się sama. — Odsuwam się do tyłu, obserwując ją. Z tak bliska coś mnie drażni—ciągnie nisko w klatce piersiowej i nie potrafię tego nazwać, jak słyszenie częstotliwości tuż poniżej progu słyszalności.

Nie ma zapachu wilka—ani śladu—a brak ten powinien czynić ją nieistotną. Działa to odwrotnie.

— Nagranie pokazuje, że przesunęła się o sześć cali między okrążeniami — mówię. — Widziałaś kogoś w pobliżu zanim twoje okrążenie się zaczęło?

— Sprzęt podczas prób dostaje w kość. — Jej wzrok ślizga się po oknie, światło podkreśla linię jej szczęki, kolumnę gardła—geometrię, którą nie mam powodu śledzić. — Rzeczy się przesuwają, to nie jest nic dziwnego.

— W czternastu cyklach prób, które nadzorowałem, to byłby pierwszy raz. — Utrzymuję jej spojrzenie, gdy wraca—szaro-zielone oczy, spokojne i czujne, ale coś jeszcze pod spodem. — Potrzebuję, żebyś powiedziała mi, co naprawdę widziałaś.

— Widziałam barierę na swojej drodze, potem ziemię z bliska, wszystko stało się tak szybko, że nie liczyłam, kto gdzie stał. — Kącik jej ust drga—nie uśmiech, coś suchszego, bardziej gorzkiego, a moja uwaga zahacza o to jak tkanina o gwóźdź.

— To był bardzo szczegółowy opis nie widzenia niczego. — Wie, kto był odpowiedzialny, i postanowiła to zatrzymać dla siebie. — To nie chodzi o twoją pozycję — mówię. — Jeśli uczniowie manipulują ocenami, system, który mam odziedziczyć, nie będzie działał—nie dopóki wszyscy będą patrzeć w inną stronę.

— Całkowicie się z tobą zgadzam. — Jej palce zaciskają się na sobie w kolanach, kłykcie bieleją. — Bariera się przesunęła, upadłam, nie widziałam, kto był winny.

— Nie widziałaś, czy nie powiesz? — Pozwalam pytaniu wybrzmieć. Cisza to miejsce, gdzie prawda przecieka przez szczeliny, o których ludzie zapominają.

— Nie widziałam nikogo. — Jej oczy wracają do moich—bezpośrednie, bez mrugnięcia—a moje tętno robi coś niepożądanego. — Gdybym widziała, chciałabym, by ponieśli konsekwencje—nikogo nie chronię.

Chroni kogoś, albo siebie. Nie wyda tego przez biurko, które chce opuścić jak najszybciej.

— Większość na twoim miejscu chciałaby mieć przyszłego alfę po swojej stronie — mówię. — Ty najwyraźniej wolisz, żebym był jak najdalej.

— Nie mam swojego kąta. — Coś przemyka przez jej twarz, znika zanim zdążę to odczytać. — Mam tylko złamaną barierę i pozycję, która nikogo nie obchodzi, oprócz mnie.

To trafia w miejsce, na które nie byłem gotów. Zgarnia ciemny kosmyk za ucho—palce smukłe i szybkie—a ja śledzę ten ruch jak ruch wyciąganej broni, co jest porównaniem, którego nie powinienem już nigdy zrobić.

— Dwa pierwsze okrążenia miałaś solidne — zmieniam podejście. — Stale kontrolowane czasy jak na kogoś, kto twierdzi, że ledwo się trzyma.

— Stale przeciętne — poprawia. Coś suchego przemyka przez jej głos i znika, zanim w pełni wybrzmi.

— Skontrolowane — powtarzam, bo widziałem jej krok wystarczająco, by poznać różnicę. — Hamujesz się—drobne korekty, przytrzymujesz się, gdy ciało wyraźnie chce przyspieszyć.

— Bo tylko tak przeciętni biegacze przetrwają pięć okrążeń testu wytrzymałościowego. — Mówi to z twarzą tak pustą, że aż można by ją oprawić w ramkę. — Nie wszystko jest zagadką.

— Nie powiedziałem zagadka, powiedziałem kontrola—a ty uparcie podmieniasz moje słowo na swoje, co mówi mi, że znasz różnicę. — Moja szyja robi się ciepła, a ręce za bardzo nieruchome na biurku—żadna z tych reakcji nie pasuje do formalnej rozmowy.

Jej gardło porusza się przy przełykaniu. Na ułamek sekundy jej opanowanie pęka—najlżejsza szczelina—a pod spodem nie ma strachu przede mną, tylko przed czymś, co mogę zobaczyć, jeśli pozwoli patrzeć zbyt blisko.

— Skończyliśmy? — pyta, a mur już stoi, bez szwu. — Mam kondycję za dwadzieścia minut i wolałabym nie dodać spóźnienia do dzisiejszej listy.

Otwieram usta, by drążyć dalej, gdy drzwi za nią otwierają się bez pukania.

— A tu jesteś. — Mina wchodzi, ciągnąc za sobą waniliowe perfumy i pewność siebie, jej dłoń spoczywa na moim ramieniu. — Twój ojciec chce twojej opinii o rozmieszczeniu miejsc na ceremonii zanim to ustali.

Rzuca na Kylie spojrzenie kogoś rozważającego, czy zwrócić uwagę na plamę na dywanie. — Przeszkadzam w czymś ważnym?

— To formalna odprawa — mówię—słowo wybrane z rozmysłem, granica między tym, co Mina myśli, że to jest, a tym, czym to naprawdę jest.

— Tak, próby. — Mina siada na brzegu mojego biurka, krzyżuje kostki, zawłaszcza przestrzeń. — To w tobie kocham, Max—zawsze dbasz, żeby drobiazgi były załatwione.

— Wydaje się być zdenerwowana — dodaje Mina, wskazując głową na Kylie. — Biedactwo—musi być ciężko, robić to wszystko bez wilka.

Kylie już stoi—wstała w chwili, gdy Mina weszła, jakby jej wejście było wyjściem, które kalkulowała. — Myślę, że to wszystko z mojej strony.

— Nie, nie wszystko — mówię, ale ona już jest przy drzwiach i rozmowa się kończy, czy tego chcę, czy nie.

— Powiedziałam wszystko, co mogłam. — Zatrzymuje się w progu i odwraca—ciągnięcie za żebrami napina się w coś, co nie powinno istnieć między mną a dziewczyną bez wilka, której akta powinienem był zamknąć piętnaście minut temu.

Drzwi cicho się zamykają. Pokój wydaje się niewłaściwy bez niej, co jest myślą, której wolę nie analizować.

Mina omawia kompozycje kwiatowe i winietki—logistykę uroczystości, na której powinno mi zależeć. To kobieta, którą wataha oczekuje, że wybiorę za kilka dni. Moje oczy błądzą ku zamkniętym drzwiom.

— Max. — Jej głos wyostrza się w coś, co oczekuje posłuszeństwa. — Nie słyszałeś ani słowa z tego, co mówiłam przez ostatnie dwie minuty, prawda?

— Słyszę wszystko — mówię, przesuwając w swoją stronę kartę oceny Kylie Donovan. Najpustszy profil, jaki czytałem—brak wilka, brak zapachu, brak obecności, nic, co powinno przykuć moją uwagę dłużej niż raport rutynowy.

Odkładam kartę na róg biurka i odwracam się do Miny, by dać jej należytą uwagę. Akta wracają do moich rąk, zanim zdąży skończyć kolejne zdanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hidden Bond

Hidden Bond

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa