passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hidden Bond - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Hidden Bond

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Dłonie mamy wciąż spoczywają na moich ramionach, kciuki kreślą powolne kółka, jakby uspokajała dziecko, które zaraz rozmontuje. „Pamiętasz, co się stało ostatnim razem,” mówi, i to nie jest pytanie—to klucz do każdego zamka, jakim kiedykolwiek mnie zamknięto.

Pamiętam. Chciałabym nie pamiętać, ale wspomnienie ma zęby i używa ich każdej nocy. „Miałam osiem lat, mamo.”

„Miałaś osiem lat i zabiłaś kogoś.” Pozwala, by te słowa zawisły między nami, pozwala im działać, podczas gdy jej oczy pozostają miękkie, cierpliwe i absolutnie bezlitosne.

„Wyobraź sobie, co byś zrobiła teraz, gdyby ten wilk wydostał się na oczach watahy, która już uważa cię za nic.” Jej głos nie podnosi się—nigdy się nie podnosi. „Nie tylko by nas wygnali, Kylie. Zabiliby cię.” Mówi to łagodnie, jak lekarz czytający wyrok terminalny—życzliwy głos, zabójcze słowa.

Żołądek skręca mi się w sobie. Powinnam być już do tego przyzwyczajona—do ostrożnego rozkładania na części, do miłości, która zostawia siniaki tam, gdzie nikt ich nie zobaczy.

„Dziś się nie przemieniłam.” Mój głos wychodzi cieńszy, niż bym chciała. „Nawet się do tego nie zbliżyłam.”

„Bliskość nie dotyczy przemiany.” Odsuwa kosmyk włosów za moje ucho, jakbym wciąż była mała, wciąż jej do ułożenia. „Bliskość to ktoś, kto zauważa, że istniejesz.”

Chcę się sprzeciwić. Szczęka obraca w ustach trzy różne zdania i każde połyka, bo nie do końca się myli, i to właśnie sprawia, że mam ochotę przebić szafkę pięścią—jej klatka zbudowana jest na fundamencie czegoś prawdziwego i nigdy nie mogę się z niej wydostać.

„Będę ostrożniejsza,” mówię. Słowa smakują jak poddanie się, jak połykanie szkła i nazywanie tego lekarstwem.

„Będziesz niewidzialna.” Podnosi herbatę z blatu, jakby rozmowa była już zakończona, jakby wygrała, a reszta to formalność. „Nie ostrożniejsza—niewidzialna. Jest różnica, musisz ją szybko zrozumieć.” Jej oczy nie mrugają.

Odchodzi do swojej sypialni, nie czekając na moją odpowiedź. Kliknięcie drzwi to jedyna interpunkcja, której potrzebuje, a ja stoję w kuchni, wciąż z dłońmi obdartymi po bieżni i klatką piersiową tak ściśniętą, że każdy oddech jest płytki i niewłaściwy.

To jest jej dar. Pakowanie zniszczenia jako oddania—sprawianie, że czuję się jednocześnie potworem, ciężarem i ukochaną rzeczą, więc nie mogę jej nienawidzić, nie nienawidząc siebie przy okazji.

Idę na górę, gdy nogi w końcu postanawiają współpracować. Mój pokój to jedyne miejsce w tym domu, które nie należy do jej przedstawienia—mały, beżowy, dokładnie taki, na jaki zasługuje ktoś bez wilka.

Otwieram dolną szufladę i sięgam pod złożone swetry, aż palce natrafiają na skórzany sznurek. Wisiorek taty—wilczy kieł na pasku z surowej skóry, wypolerowany na gładko od lat ciągłego noszenia na jego piersi, zanim wylądował na dnie mojej szuflady.

Zginął, gdy miałam osiem lat. Potyczka na granicy, szybka i głupia, taki rodzaj śmierci, który wataha nazywa „honorowym”, żeby nie musiała nazywać tego, czym naprawdę było—zmarnowaniem człowieka, który zasługiwał na dłuższą opowieść.

Przynajmniej tak mama sprawiła, że wszyscy uwierzyli. Nigdy nie pozwoliła im dłużej skupiać się na mnie, bo wtedy prawda staje się boleśnie oczywista—fakt, że zabiłam własnego ojca.

Owijam sznurek wokół kostek i wciskam kieł w dłoń, aż zostawia półksiężycowaty ślad. On nigdy nie sprawiał, żebym czuła się jak bomba z postrzępionym przewodem—ale tylko dlatego, że nie wiedział, kim jestem.

Mama tak bardzo przepisała tę historię, że czasem zastanawiam się, czy nie wymyśliłam go łagodniejszego, niż był naprawdę. Ale wisiorek jest prawdziwy, i wytarta krzywizna pod moim kciukiem jest prawdziwa, i trzymam oba, aż przestaną mi drżeć ręce i sufit przestanie się zamazywać nade mną.

Przychodzi poranek, a akademia wita mnie jak układ odpornościowy rozpoznający zagrożenie. Wczorajsze wyniki prób są wywieszone na tablicy w głównym korytarzu—moje imię blisko dołu, jak siniak, na który każdy może wskazać.

„Hej, trzydziestka jeden,” woła ktoś z grupki przy szafkach. Słychać cichy śmiech, a ja idę dalej, nie odwracając głowy.

Na teorii walki instruktor dzieli nas na grupy po cztery osoby. Każda grupka układa się wokół mnie tak, jak woda omija olej—naturalnie, bez wysiłku, jakby wykluczenie było po prostu fizyką robiącą swoje.

Kończę przy tylnym stole sama, podręcznik otwarty na formacjach obronnych, puste krzesła po bokach jak strefa kwarantanny. Instruktor nie zauważa, albo udaje, że nie zauważa, co dla mnie nie robi większej różnicy.

„Och, Kylie.” Mina pojawia się przy moim stole jak słońce w ludzkiej postaci—zabija tą samą obojętnością, jej uśmiech jest na tyle jasny, że może wyrządzić krzywdę.

„Jesteś tu sama? To takie smutne—zobaczę, czy ktoś ma miejsce.” Obraca się do klasy z przesadzoną troską, omiatając wzrokiem grupy, które oczywiście są pełne.

Nikt się nie rusza. Nikt nigdy nie miał zamiaru się ruszyć—to jest teatr, a ja jestem rekwizytem, wokół którego zbudowała całą scenę.

„Dobrze mi tutaj.” Stukam w otwartą stronę i rzucam najbardziej obojętne wzruszenie ramion, jakie można sobie wyobrazić. „Dużo miejsca, świetne oświetlenie, bardzo ekskluzywne siedzenie.”

Jej uśmiech nieco sztywnieje. Pochyla się, głos ścisza poniżej poziomu hałasu w klasie, tak że to tylko dla nas—intymnie, jakby robiła mi przysługę, mówiąc to cicho. „Jesteś taka dzielna, naprawdę. Gdybym musiała to wszystko robić bez wilka, chyba przestałabym przychodzić.”

Sugestia w tych słowach nie jest subtelna. Moje palce sztywnieją na stronie, trzy odpowiedzi gotowe do wybuchu pod językiem, każda jak mały granat—bo ostrość oznacza zapamiętanie, a bycie zapamiętaną oznacza bycie widoczną, a widoczność jest tym, czego mi zakazano czternaście godzin temu i trzynaście lat temu.

„Odnotowane,” mówię—płasko, znudzona, głosem kogoś, kogo nie można zranić dziewczyną taką jak Mina Walker.

Odpływa z powrotem do swojego kręgu, a moje imię wtapia się w ich szeptany śmiech jak puenta, którą wszyscy przećwiczyli, gdy nie było mnie w pokoju. Dłoń zaciska mi się na długopisie tak mocno, że kłykcie bieleją.

Rozluźniam ją po jednym palcu i wracam do czytania o formacjach, których nigdy nie będzie mi wolno użyć. Słowa pływają i układają się z powrotem na stronie.

Reszta dnia utrwala schemat. Nikt nie siada ze mną przy lunchu—krzesła po obu stronach zostają puste jak strefy zakażenia—a dwie dziewczyny przenoszą swoje torby, gdy podchodzę do stolików w bibliotece, nie zamieniając ani słowa.

Podczas popołudniowego biegu kondycyjnego czyjeś ramię uderza we mnie na tyle mocno, że zbaczam z bieżni. Kiedy się odwracam, każda twarz patrzy przed siebie, oczy utkwione w bliżej nieokreślonej odległości—nic się nie stało, nikt nic nie widział.

Wracam do domu sama, przewijając w głowie każdą chwilę w poszukiwaniu pęknięć w mojej niewidzialności, roztrząsam je aż do bólu czaszki. Wisiorek taty leży pod moją koszulką, ciepły przy mostku, jedyna stała rzecz napierająca na życie, które mnie otacza i na które zdecydowanie nie zasłużyłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[Perspektywa Maxa]

Nagranie z próby jest ziarniste. Oglądałem okrążenie wytrzymałościowe Kylie Donovan już cztery razy i z każdym powtórzeniem sabotaż staje się wyraźniejszy—bariera przesuwa się o sześć cali w lewo, dziewczyna na trzecim torze przechodzi w pozycję blokującą, na którą żaden biegacz nie zszedłby przypadkiem.

Dwa powtórzenia zazwyczaj wystarczają, by potwierdzić wzorzec. Zamykam laptopa i otwieram jej kartę oceny—brak wilka, brak zapachu, żadnych sygnałów, nic. Wkrótce ta wataha stanie się moja i muszę wyplenić zgniliznę zanim się rozprzestrzeni.

Przychodzi siedem minut wcześniej i staje tuż za progiem. Pierwsze, co rejestruję—zanim zwrócę uwagę na postawę, mowę ciała, cokolwiek przydatnego—jej usta, dolna warga mocno zaciśnięta, jakby fizycznie powstrzymywała słowa przed wydostaniem się.

— Usiądź. — Wskazuję na krzesło naprzeciwko biurka. Przechodzi przez pokój z ramionami ściągniętymi do środka, jakby chciała się zmniejszyć—ale sposób, w jaki się porusza, temu przeczy, płynny i precyzyjny, ciało wytrenowane, by zajmować mniej miejsca, niż powinno. — Przeglądam nieprawidłowości z prób. Przeprowadź mnie przez swoją wytrzymałościową ścieżkę, od trzeciego okrążenia dalej.

— Bariera przesunęła się na moją trasę, upadłam—spadłam ze środka stawki na sam koniec. — Jej głos jest stabilny, urywany—dokładnie tyle, ile trzeba, nic ponad, a jednak melodyjny. — To właściwie wszystko, co można powiedzieć.

— Bariera nie przesunęła się sama. — Odsuwam się do tyłu, obserwując ją. Z tak bliska coś mnie drażni—ciągnie nisko w klatce piersiowej i nie potrafię tego nazwać, jak słyszenie częstotliwości tuż poniżej progu słyszalności.

Nie ma zapachu wilka—ani śladu—a brak ten powinien czynić ją nieistotną. Działa to odwrotnie.

— Nagranie pokazuje, że przesunęła się o sześć cali między okrążeniami — mówię. — Widziałaś kogoś w pobliżu zanim twoje okrążenie się zaczęło?

— Sprzęt podczas prób dostaje w kość. — Jej wzrok ślizga się po oknie, światło podkreśla linię jej szczęki, kolumnę gardła—geometrię, którą nie mam powodu śledzić. — Rzeczy się przesuwają, to nie jest nic dziwnego.

— W czternastu cyklach prób, które nadzorowałem, to byłby pierwszy raz. — Utrzymuję jej spojrzenie, gdy wraca—szaro-zielone oczy, spokojne i czujne, ale coś jeszcze pod spodem. — Potrzebuję, żebyś powiedziała mi, co naprawdę widziałaś.

— Widziałam barierę na swojej drodze, potem ziemię z bliska, wszystko stało się tak szybko, że nie liczyłam, kto gdzie stał. — Kącik jej ust drga—nie uśmiech, coś suchszego, bardziej gorzkiego, a moja uwaga zahacza o to jak tkanina o gwóźdź.

— To był bardzo szczegółowy opis nie widzenia niczego. — Wie, kto był odpowiedzialny, i postanowiła to zatrzymać dla siebie. — To nie chodzi o twoją pozycję — mówię. — Jeśli uczniowie manipulują ocenami, system, który mam odziedziczyć, nie będzie działał—nie dopóki wszyscy będą patrzeć w inną stronę.

— Całkowicie się z tobą zgadzam. — Jej palce zaciskają się na sobie w kolanach, kłykcie bieleją. — Bariera się przesunęła, upadłam, nie widziałam, kto był winny.

— Nie widziałaś, czy nie powiesz? — Pozwalam pytaniu wybrzmieć. Cisza to miejsce, gdzie prawda przecieka przez szczeliny, o których ludzie zapominają.

— Nie widziałam nikogo. — Jej oczy wracają do moich—bezpośrednie, bez mrugnięcia—a moje tętno robi coś niepożądanego. — Gdybym widziała, chciałabym, by ponieśli konsekwencje—nikogo nie chronię.

Chroni kogoś, albo siebie. Nie wyda tego przez biurko, które chce opuścić jak najszybciej.

— Większość na twoim miejscu chciałaby mieć przyszłego alfę po swojej stronie — mówię. — Ty najwyraźniej wolisz, żebym był jak najdalej.

— Nie mam swojego kąta. — Coś przemyka przez jej twarz, znika zanim zdążę to odczytać. — Mam tylko złamaną barierę i pozycję, która nikogo nie obchodzi, oprócz mnie.

To trafia w miejsce, na które nie byłem gotów. Zgarnia ciemny kosmyk za ucho—palce smukłe i szybkie—a ja śledzę ten ruch jak ruch wyciąganej broni, co jest porównaniem, którego nie powinienem już nigdy zrobić.

— Dwa pierwsze okrążenia miałaś solidne — zmieniam podejście. — Stale kontrolowane czasy jak na kogoś, kto twierdzi, że ledwo się trzyma.

— Stale przeciętne — poprawia. Coś suchego przemyka przez jej głos i znika, zanim w pełni wybrzmi.

— Skontrolowane — powtarzam, bo widziałem jej krok wystarczająco, by poznać różnicę. — Hamujesz się—drobne korekty, przytrzymujesz się, gdy ciało wyraźnie chce przyspieszyć.

— Bo tylko tak przeciętni biegacze przetrwają pięć okrążeń testu wytrzymałościowego. — Mówi to z twarzą tak pustą, że aż można by ją oprawić w ramkę. — Nie wszystko jest zagadką.

— Nie powiedziałem zagadka, powiedziałem kontrola—a ty uparcie podmieniasz moje słowo na swoje, co mówi mi, że znasz różnicę. — Moja szyja robi się ciepła, a ręce za bardzo nieruchome na biurku—żadna z tych reakcji nie pasuje do formalnej rozmowy.

Jej gardło porusza się przy przełykaniu. Na ułamek sekundy jej opanowanie pęka—najlżejsza szczelina—a pod spodem nie ma strachu przede mną, tylko przed czymś, co mogę zobaczyć, jeśli pozwoli patrzeć zbyt blisko.

— Skończyliśmy? — pyta, a mur już stoi, bez szwu. — Mam kondycję za dwadzieścia minut i wolałabym nie dodać spóźnienia do dzisiejszej listy.

Otwieram usta, by drążyć dalej, gdy drzwi za nią otwierają się bez pukania.

— A tu jesteś. — Mina wchodzi, ciągnąc za sobą waniliowe perfumy i pewność siebie, jej dłoń spoczywa na moim ramieniu. — Twój ojciec chce twojej opinii o rozmieszczeniu miejsc na ceremonii zanim to ustali.

Rzuca na Kylie spojrzenie kogoś rozważającego, czy zwrócić uwagę na plamę na dywanie. — Przeszkadzam w czymś ważnym?

— To formalna odprawa — mówię—słowo wybrane z rozmysłem, granica między tym, co Mina myśli, że to jest, a tym, czym to naprawdę jest.

— Tak, próby. — Mina siada na brzegu mojego biurka, krzyżuje kostki, zawłaszcza przestrzeń. — To w tobie kocham, Max—zawsze dbasz, żeby drobiazgi były załatwione.

— Wydaje się być zdenerwowana — dodaje Mina, wskazując głową na Kylie. — Biedactwo—musi być ciężko, robić to wszystko bez wilka.

Kylie już stoi—wstała w chwili, gdy Mina weszła, jakby jej wejście było wyjściem, które kalkulowała. — Myślę, że to wszystko z mojej strony.

— Nie, nie wszystko — mówię, ale ona już jest przy drzwiach i rozmowa się kończy, czy tego chcę, czy nie.

— Powiedziałam wszystko, co mogłam. — Zatrzymuje się w progu i odwraca—ciągnięcie za żebrami napina się w coś, co nie powinno istnieć między mną a dziewczyną bez wilka, której akta powinienem był zamknąć piętnaście minut temu.

Drzwi cicho się zamykają. Pokój wydaje się niewłaściwy bez niej, co jest myślą, której wolę nie analizować.

Mina omawia kompozycje kwiatowe i winietki—logistykę uroczystości, na której powinno mi zależeć. To kobieta, którą wataha oczekuje, że wybiorę za kilka dni. Moje oczy błądzą ku zamkniętym drzwiom.

— Max. — Jej głos wyostrza się w coś, co oczekuje posłuszeństwa. — Nie słyszałeś ani słowa z tego, co mówiłam przez ostatnie dwie minuty, prawda?

— Słyszę wszystko — mówię, przesuwając w swoją stronę kartę oceny Kylie Donovan. Najpustszy profil, jaki czytałem—brak wilka, brak zapachu, brak obecności, nic, co powinno przykuć moją uwagę dłużej niż raport rutynowy.

Odkładam kartę na róg biurka i odwracam się do Miny, by dać jej należytą uwagę. Akta wracają do moich rąk, zanim zdąży skończyć kolejne zdanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Kylie]

Mama siedzi przy kuchennym stole, kiedy wchodzę, co nigdy nie wróży dobrze, bo moja matka nie siada – ona się ustawia, a kuchenny stół oznacza, że czekała wystarczająco długo, by wybrać pole bitwy.

"Zamknij drzwi." Nie odrywa wzroku od herbaty, jej palce oplatają kubek tak, jak oplatają wszystko – delikatnie, całkowicie, bez zamiaru puszczenia. "Musimy porozmawiać o twoim spotkaniu z Maxem Cornwellem."

Moja torba ląduje na podłodze, a mój żołądek zaraz za nią. "Skąd w ogóle o tym wiesz?"

"Wiem o wszystkim, co dzieje się w tej sfory, jeśli dotyczy ciebie i widoczności." Unosi wzrok, a jej oczy są miękkie na powierzchni, chirurgiczne pod spodem. "Przyszły alfa wezwał cię do swojego biura, posadził naprzeciwko i zadawał pytania. Wiesz, jak to wygląda?"

"Wygląda jak formalne podsumowanie procesu." Opieram się o blat, krzyżując ramiona, bo moje ręce muszą coś robić, by nie drżały. "On prowadzi śledztwo w sprawie sabotażu. To nie było osobiste."

"Nic nie jest osobiste, dopóki się takim nie stanie." Jej brew unosi się odrobinę. "Wezwał wszystkich z tego toru, czy tylko dziewczynę bez wilka, która padła najmocniej i dała mu powód, by przyjrzeć się bliżej?"

Moje zęby znajdują wnętrze policzka. Nie myli się – nie wiem, czy wezwał kogokolwiek innego – a ta niepewność to drzwi, przez które weszłaby prosto i urządziła katastrofę na nowo.

"Co mu powiedziałaś?" Odkłada kubek z takim kliknięciem, które brzmi jak wyrok. "Słowo w słowo."

"Powiedziałam, że bariera się przesunęła, upadłam, nie widziałam, kto to zrobił." Utrzymuję jej spojrzenie, mimo że każda mięśni w mojej twarzy chce patrzeć gdziekolwiek indziej. "Potem wyszłam."

"I to wszystko?" Powtarza to powoli, ważąc każdą sylabę na wadze, którą tylko ona potrafi odczytać. "Nie naciskał cię? Nie próbował zatrzymać rozmowy?"

Naciskał. I patrzył na mnie w sposób, który sprawiał, że powietrze między nami było zbyt gęste, by oddychać. Ale powiedzenie mamie tego wszystkiego to podanie jej amunicji na następne sześć miesięcy.

"Zadawał standardowe pytania, ja udzielałam standardowych odpowiedzi." Skubię luźną nitkę przy rękawie, wyciągając ją po jednym włóknie. "Byłam nudna, nie do zapamiętania, wyszłam po dziesięciu minutach."

"Nudna." Smakuje to słowo, jakby sprawdzała, czy nie jest zatrute.

"I nie do zapamiętania. Tak, mamo – całkowicie nie do zapamiętania. To dosłownie cel, do którego mnie wychowałaś."

"Nie przekręcaj moich słów." Wstaje, a kuchnia się kurczy – mama potrafi wypełnić każde pomieszczenie, jeśli zdecyduje, że do niej należy. "Nie siada się naprzeciwko tego chłopaka i nie daje mu czasu, żeby się nad tobą zastanawiał."

"Nie zgłosiłam się na to spotkanie, mamo." Mój głos brzmi ostrzej, niż planowałam, i łykam tę ostrość, zanim zdoła ją wykorzystać. "Co miałam zrobić – odmówić przyszłemu alfie?"

"Powinnaś być tak niepozorna, żeby nawet nie pomyślał, by cię wzywać." Podchodzi do mnie, a jej dłoń sięga mojej brody, unosząc twarz w górę – gest badania, ten, który mówi, że sprawdza, czy nie pękam.

Jej kciuk przesuwa się po mojej linii szczęki, powoli i precyzyjnie. Trwam w bezruchu, bo każdy ruch to przyznanie się w tym domu, a moja matka czyta ciało tak, jak inni czytają pogodę.

"Jeśli Max Cornwell zacznie się tobą interesować – w jakikolwiek sposób, z jakiegokolwiek powodu – zagrozi wszystkiemu, co zbudowałam, by nas chronić." Jej głos robi się cichy, intymny i nie do złamania. "Iluzja, Kylie. Nasze miejsce w tej sfory. Wszystko."

"Wiem." Słowa drapią mnie w gardle, gdy wychodzą. "Nie jestem głupia, mamo. Wiem, o co tu chodzi."

"Nie, nie jesteś głupia." Puszcza moją brodę i cofa się, a coś w jej postawie się zmienia – tak subtelnie, że bym tego nie zauważyła, gdybym nie spędziła dwudziestu jeden lat na rozszyfrowywaniu jej. "Dlatego myślę, że docenisz to, co zaraz ci powiem."

Ten zwrot mnie zaskakuje. Mama nie przechodzi płynnie – ona albo atakuje, albo się wycofuje, a to nie jest ani jedno, ani drugie. Wygładza bluzkę, a jej usta układają się w coś zaprojektowanego na radość.

"Wychodzę za mąż." Pozwala, by cisza zawisła w powietrzu, oczekująca i rozświetlona, jakby czekała na konfetti. "Richard Cornwell oświadczył się wczoraj wieczorem. W tym tygodniu ogłaszamy to sfory."

Blat wbija mi się w dolne plecy, bo moje ciało cofnęło się bez konsultacji ze mną. Moje dłonie chwytają krawędź, knykcie bieleją, a gdzieś za żebrami wszystko ściska się do przestrzeni zbyt małej, by to pomieścić.

"Ty..." Moje usta otwierają się i zamykają wokół sylab, które nie chcą się ułożyć w słowa. "Wychodzisz za alfę?"

"Wychodzę za Richarda Cornwella, tak." Znów podnosi kubek, popijając herbatę, jakby wspomniała tylko o zmianie planów na kolację, a nie o zburzeniu całego mojego świata. "To dobra rzecz, kochanie. Najlepsza. Prawdziwa ochrona – stały status, stałe bezpieczeństwo."

Stałe. Słowo odbija się echem od każdej złej powierzchni w mojej głowie. Stałe oznacza stały adres, a stały adres oznacza dom alfy, a dom alfy oznacza dom Maxa, a moje płuca zapominają, jak się oddycha.

"Wprowadzamy się do nich." To nie pytanie – mój puls już wali za oczami, odpowiadając za mnie.

"Oczywiście, że tak. Jego rodzina tam mieszka." Mama macha ręką, jakby to była jedynie logistyka. "Będziemy rodziną."

Rodzina. Będę przyrodnią siostrą Maxa Cornwella. Będę spała kilka drzwi dalej od mojego przeznaczonego partnera, siedziała z nim przy śniadaniu i udawała zupełną obojętność, podczas gdy więź rozszarpuje mnie od środka. Powinnam zacząć pisać pamiętnik. Tytuł: Wszystko Jest Pod Kontrolą, Nic Nie Boli.

"Nie możesz tego zrobić." Mój głos ledwo przebija się szeptem i nienawidzę, jak bardzo mnie zdradza. "Mamo, nie możesz. Pomyślałaś w ogóle, co to znaczy dla mnie?"

"Pomyślałam, co to znaczy dla nas." Odwraca się od zlewu, a na jej twarzy pojawia się cierpliwa maska, którą zakłada, gdy zdecydowała, że rozmowa to formalność. "Wszystko, co robię, robię dla nas. Poza tym, jeśli będziesz jego siostrą prawnie, każde zainteresowanie, jakie mógł mieć wobec ciebie, stanie się rodzinne i nieistotne."

"To już postanowione, prawda." Moje dłonie nie chcą puścić krawędzi blatu.

"Pierścionek jest na górze. Ogłoszenie jest napisane." Odkręca kran i płucze kubek z namysłem, bez pośpiechu. "Richard oczekuje nas na kolacji w piątek, żeby omówić przeprowadzkę."

Piątek. Cztery dni, zanim dystans między mną a jedyną osobą, przy której obecności pali mnie skóra, skróci się do wspólnych korytarzy, wspólnych posiłków, wspólnego powietrza.

"To nie jest ochrona." Każde słowo przechodzi mi przez gardło jak połykanie czegoś ostrego. "To zamknięcie mnie w pokoju z jedyną rzeczą, która może nas zniszczyć, i nazywanie tego przysługą."

Mama suszy ręce ręcznikiem, składa go w idealne trójkąty i odwiesza na uchwycie piekarnika. Każdy gest to zakończone zdanie w rozmowie, do której nigdy mnie nie dopuściła.

"To przyszłość," mówi, już idąc w stronę korytarza. "Podziękujesz mi, kiedy zobaczysz, jak łatwiejsze stanie się życie od środka."

Drzwi do jej sypialni zamykają się z cichym kliknięciem. Kran kapie raz, drugi do pustego zlewu, a ja stoję, kurczowo trzymając się blatu, gdy ziemia rozpuszcza się pod moimi stopami – bo za cztery dni dystans między mną a Maxem Cornwellem skróci się do drzwi i ścian z płyt gipsowych, a ja już wiem, że to nie będzie nawet w połowie wystarczające.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hidden Bond

Hidden Bond

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa