passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hidden Bond - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Hidden Bond

/

Rozdział 5

Rozdział 4

[Perspektywa Kylie]

Mama siedzi przy kuchennym stole, kiedy wchodzę, co nigdy nie wróży dobrze, bo moja matka nie siada – ona się ustawia, a kuchenny stół oznacza, że czekała wystarczająco długo, by wybrać pole bitwy.

"Zamknij drzwi." Nie odrywa wzroku od herbaty, jej palce oplatają kubek tak, jak oplatają wszystko – delikatnie, całkowicie, bez zamiaru puszczenia. "Musimy porozmawiać o twoim spotkaniu z Maxem Cornwellem."

Moja torba ląduje na podłodze, a mój żołądek zaraz za nią. "Skąd w ogóle o tym wiesz?"

"Wiem o wszystkim, co dzieje się w tej sfory, jeśli dotyczy ciebie i widoczności." Unosi wzrok, a jej oczy są miękkie na powierzchni, chirurgiczne pod spodem. "Przyszły alfa wezwał cię do swojego biura, posadził naprzeciwko i zadawał pytania. Wiesz, jak to wygląda?"

"Wygląda jak formalne podsumowanie procesu." Opieram się o blat, krzyżując ramiona, bo moje ręce muszą coś robić, by nie drżały. "On prowadzi śledztwo w sprawie sabotażu. To nie było osobiste."

"Nic nie jest osobiste, dopóki się takim nie stanie." Jej brew unosi się odrobinę. "Wezwał wszystkich z tego toru, czy tylko dziewczynę bez wilka, która padła najmocniej i dała mu powód, by przyjrzeć się bliżej?"

Moje zęby znajdują wnętrze policzka. Nie myli się – nie wiem, czy wezwał kogokolwiek innego – a ta niepewność to drzwi, przez które weszłaby prosto i urządziła katastrofę na nowo.

"Co mu powiedziałaś?" Odkłada kubek z takim kliknięciem, które brzmi jak wyrok. "Słowo w słowo."

"Powiedziałam, że bariera się przesunęła, upadłam, nie widziałam, kto to zrobił." Utrzymuję jej spojrzenie, mimo że każda mięśni w mojej twarzy chce patrzeć gdziekolwiek indziej. "Potem wyszłam."

"I to wszystko?" Powtarza to powoli, ważąc każdą sylabę na wadze, którą tylko ona potrafi odczytać. "Nie naciskał cię? Nie próbował zatrzymać rozmowy?"

Naciskał. I patrzył na mnie w sposób, który sprawiał, że powietrze między nami było zbyt gęste, by oddychać. Ale powiedzenie mamie tego wszystkiego to podanie jej amunicji na następne sześć miesięcy.

"Zadawał standardowe pytania, ja udzielałam standardowych odpowiedzi." Skubię luźną nitkę przy rękawie, wyciągając ją po jednym włóknie. "Byłam nudna, nie do zapamiętania, wyszłam po dziesięciu minutach."

"Nudna." Smakuje to słowo, jakby sprawdzała, czy nie jest zatrute.

"I nie do zapamiętania. Tak, mamo – całkowicie nie do zapamiętania. To dosłownie cel, do którego mnie wychowałaś."

"Nie przekręcaj moich słów." Wstaje, a kuchnia się kurczy – mama potrafi wypełnić każde pomieszczenie, jeśli zdecyduje, że do niej należy. "Nie siada się naprzeciwko tego chłopaka i nie daje mu czasu, żeby się nad tobą zastanawiał."

"Nie zgłosiłam się na to spotkanie, mamo." Mój głos brzmi ostrzej, niż planowałam, i łykam tę ostrość, zanim zdoła ją wykorzystać. "Co miałam zrobić – odmówić przyszłemu alfie?"

"Powinnaś być tak niepozorna, żeby nawet nie pomyślał, by cię wzywać." Podchodzi do mnie, a jej dłoń sięga mojej brody, unosząc twarz w górę – gest badania, ten, który mówi, że sprawdza, czy nie pękam.

Jej kciuk przesuwa się po mojej linii szczęki, powoli i precyzyjnie. Trwam w bezruchu, bo każdy ruch to przyznanie się w tym domu, a moja matka czyta ciało tak, jak inni czytają pogodę.

"Jeśli Max Cornwell zacznie się tobą interesować – w jakikolwiek sposób, z jakiegokolwiek powodu – zagrozi wszystkiemu, co zbudowałam, by nas chronić." Jej głos robi się cichy, intymny i nie do złamania. "Iluzja, Kylie. Nasze miejsce w tej sfory. Wszystko."

"Wiem." Słowa drapią mnie w gardle, gdy wychodzą. "Nie jestem głupia, mamo. Wiem, o co tu chodzi."

"Nie, nie jesteś głupia." Puszcza moją brodę i cofa się, a coś w jej postawie się zmienia – tak subtelnie, że bym tego nie zauważyła, gdybym nie spędziła dwudziestu jeden lat na rozszyfrowywaniu jej. "Dlatego myślę, że docenisz to, co zaraz ci powiem."

Ten zwrot mnie zaskakuje. Mama nie przechodzi płynnie – ona albo atakuje, albo się wycofuje, a to nie jest ani jedno, ani drugie. Wygładza bluzkę, a jej usta układają się w coś zaprojektowanego na radość.

"Wychodzę za mąż." Pozwala, by cisza zawisła w powietrzu, oczekująca i rozświetlona, jakby czekała na konfetti. "Richard Cornwell oświadczył się wczoraj wieczorem. W tym tygodniu ogłaszamy to sfory."

Blat wbija mi się w dolne plecy, bo moje ciało cofnęło się bez konsultacji ze mną. Moje dłonie chwytają krawędź, knykcie bieleją, a gdzieś za żebrami wszystko ściska się do przestrzeni zbyt małej, by to pomieścić.

"Ty..." Moje usta otwierają się i zamykają wokół sylab, które nie chcą się ułożyć w słowa. "Wychodzisz za alfę?"

"Wychodzę za Richarda Cornwella, tak." Znów podnosi kubek, popijając herbatę, jakby wspomniała tylko o zmianie planów na kolację, a nie o zburzeniu całego mojego świata. "To dobra rzecz, kochanie. Najlepsza. Prawdziwa ochrona – stały status, stałe bezpieczeństwo."

Stałe. Słowo odbija się echem od każdej złej powierzchni w mojej głowie. Stałe oznacza stały adres, a stały adres oznacza dom alfy, a dom alfy oznacza dom Maxa, a moje płuca zapominają, jak się oddycha.

"Wprowadzamy się do nich." To nie pytanie – mój puls już wali za oczami, odpowiadając za mnie.

"Oczywiście, że tak. Jego rodzina tam mieszka." Mama macha ręką, jakby to była jedynie logistyka. "Będziemy rodziną."

Rodzina. Będę przyrodnią siostrą Maxa Cornwella. Będę spała kilka drzwi dalej od mojego przeznaczonego partnera, siedziała z nim przy śniadaniu i udawała zupełną obojętność, podczas gdy więź rozszarpuje mnie od środka. Powinnam zacząć pisać pamiętnik. Tytuł: Wszystko Jest Pod Kontrolą, Nic Nie Boli.

"Nie możesz tego zrobić." Mój głos ledwo przebija się szeptem i nienawidzę, jak bardzo mnie zdradza. "Mamo, nie możesz. Pomyślałaś w ogóle, co to znaczy dla mnie?"

"Pomyślałam, co to znaczy dla nas." Odwraca się od zlewu, a na jej twarzy pojawia się cierpliwa maska, którą zakłada, gdy zdecydowała, że rozmowa to formalność. "Wszystko, co robię, robię dla nas. Poza tym, jeśli będziesz jego siostrą prawnie, każde zainteresowanie, jakie mógł mieć wobec ciebie, stanie się rodzinne i nieistotne."

"To już postanowione, prawda." Moje dłonie nie chcą puścić krawędzi blatu.

"Pierścionek jest na górze. Ogłoszenie jest napisane." Odkręca kran i płucze kubek z namysłem, bez pośpiechu. "Richard oczekuje nas na kolacji w piątek, żeby omówić przeprowadzkę."

Piątek. Cztery dni, zanim dystans między mną a jedyną osobą, przy której obecności pali mnie skóra, skróci się do wspólnych korytarzy, wspólnych posiłków, wspólnego powietrza.

"To nie jest ochrona." Każde słowo przechodzi mi przez gardło jak połykanie czegoś ostrego. "To zamknięcie mnie w pokoju z jedyną rzeczą, która może nas zniszczyć, i nazywanie tego przysługą."

Mama suszy ręce ręcznikiem, składa go w idealne trójkąty i odwiesza na uchwycie piekarnika. Każdy gest to zakończone zdanie w rozmowie, do której nigdy mnie nie dopuściła.

"To przyszłość," mówi, już idąc w stronę korytarza. "Podziękujesz mi, kiedy zobaczysz, jak łatwiejsze stanie się życie od środka."

Drzwi do jej sypialni zamykają się z cichym kliknięciem. Kran kapie raz, drugi do pustego zlewu, a ja stoję, kurczowo trzymając się blatu, gdy ziemia rozpuszcza się pod moimi stopami – bo za cztery dni dystans między mną a Maxem Cornwellem skróci się do drzwi i ścian z płyt gipsowych, a ja już wiem, że to nie będzie nawet w połowie wystarczające.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Wielka sala jest wypełniona po brzegi; każde miejsce zajęte, każda twarz zwrócona ku podwyższeniu, na którym Richard Cornwell stoi z moją matką pod rękę. Ma na sobie kość słoniową, bo biel byłaby zbyt śmiała, a moja matka nigdy nie zakłada niczego, czego wcześniej sama nie zaplanowała.

Richard odchrząkuje, a sala zapada w ciszę z szybkością, jaką potrafi wywołać tylko głos alfy. „Poprosiłem was, byście przyszli dziś wieczorem, aby podzielić się z wami czymś, co przynosi mi więcej radości niż cokolwiek w ostatnich latach.” Jego dłoń przykrywa dłoń mamy, a ona spuszcza wzrok z rumieńcem tak idealnie wyważonym, że mam ochotę bić brawo.

„Hope Donovan zgodziła się zostać moją żoną i waszą nową Luną.” Słowa rozbrzmiewają w sali, a pokój eksploduje wiwatami, oklaskami, a z tylnych rzędów niesie się kilka wyć, które przechodzą przez tłum niczym przypływ.

Stoję przy dalszej ścianie ze splecionymi dłońmi i uśmiechem przywierconym do twarzy tak mocno, że aż boli. Oklaski przelewają się przeze mnie, a ja klaszczę razem z innymi, odgrywając radość córki, której świat nie rozpada się właśnie pod nogami.

Mama przyjmuje uściski od kobiet, które oszukuje od chwili, gdy przekroczyła próg tej watahy, a każdy gest wygląda tak naturalnie, że niemal zapominam, iż nic z tego nie jest prawdziwe.

Dotyka ramienia Richarda, opiera się o jego bok, śmieje się z czymś, co mówi starszy, całą sobą, otwarta i promienna. Każdy jej gest to zaklęcie, i nie mam na myśli tylko przenośni. Glamour owija ją zapachem, który nie należy do niej, wilkiem, którego nie ma, przynależnością, którą zbudowała z ukradzionych elementów.

Paznokcie odnajdują się nawzajem w splocie dłoni i naciskają, aż pieczenie sprowadza mnie na ziemię. To jej arcydzieło i powinnam czuć coś innego niż mdły skręt za mostkiem, który pyta, kiedy przestałam być osobą w swoim własnym życiu.

Para z pierwszego rzędu podchodzi, a mama chwyta dłonie kobiety, jakby były starymi przyjaciółkami, jej ciepło tak przekonujące, że sama niemal w to wierzę. Moja matka nie ma przyjaciół. Ma publiczność, a dziś wieczorem każdy fotel jest zajęty.

„Kylie!” Mina materializuje się przy moim łokciu jak na wezwanie, z szerokim, ciepłym i absolutnie naładowanym uśmiechem. „Gratulacje, twoja mama musi być taka szczęśliwa. Znaczy, Luna. To niesamowite jak na kogoś w jej sytuacji.”

„To rzeczywiście coś.” Utrzymuję głos spokojny, uprzejmy, werbalny odpowiednik beżowej tapety. „Jest bardzo szczęśliwa.”

„I będziesz teraz mieszkać w domu, prawda? Z Maxem i całą resztą?” Mina przechyla głowę, oczy błyszczą troską, pod którą ostrzy nóż na twoich kompleksach. „To musi być dla ciebie takie dziwne, przechodzić z twojej sytuacji do domu alfy z dnia na dzień.”

Zęby ściskają się za zamkniętymi ustami, cicho zgrzytając o siebie. „Dziwne to jedno z określeń.”

„Szczerze mówiąc, martwię się o Maxa.” Dotyka mojego ramienia, konspiracyjnie, od dziewczyny do dziewczyny, jakbyśmy dzieliły coś czułego, zamiast żeby wbijała mi ostrze między żebra. „Ma tyle presji z tym terminem, a teraz musi jeszcze przyjąć przyrodnią siostrę bez wilka.”

Wzdycha, przechylając głowę z wyćwiczoną sympatią. „Ludzie będą gadać, Kylie. Wiesz, jacy są.”

„Ludzie już gadają.” Spoglądam na tłum, gdzie trzy kobiety obserwują nas z wyrazami twarzy, które mogłyby zsiadać mleko na odległość dwudziestu kroków. „Ten statek już odpłynął, uderzył w górę lodową i zatonął z całą załogą.”

Jej uśmiech napina się o ułamek, zbyt subtelnie, by inni to dostrzegli. Całe życie czytam odległość między tym, co ludzie pokazują, a tym, co mają na myśli, a Mina każde słowo traktuje jak ranę.

„Tylko mówię, będziesz teraz reprezentować rodzinę alfy. To się wiąże z oczekiwaniami, ze standardami.” Wygładza niewidoczną fałdkę na sukience. „Nie chciałabym, żebyś czuła się nie na miejscu.”

Już jestem nie na miejscu. Jestem nie na miejscu od ósmego roku życia, odkąd moja matka zbudowała nasze życie na kłamstwie tak dokładnym, że nawet fundament jest pożyczony. Ale Mina tego nie rozumie, więc przybieram wyraz wdzięczności i połykam kolejną szklankę szkła.

„To naprawdę miłe z twojej strony, Mina. Naprawdę.” Wypowiadam to ciepło, szczerze, z taką autentycznością, której nie da się odróżnić od rezygnacji. Może mieć tę wygraną. Ja zbieram coś znacznie gorszego.

„Oczywiście. Praktycznie będziemy rodziną.” Mówi to słowo 'rodzina' tak, jakby mówiła 'plaga', jasny uśmiech i zero zamiaru współistnienia.

„Mina.” Głos Maxa pojawia się za jej plecami i każdy mój nerw płonie jednocześnie, żebra zaciskają się wokół oddechu, którego nie mogę dokończyć. „Tata cię szuka, coś o ustawieniu miejsc na kolacji zapoznawczej.”

„O, idealnie.” Mina obraca się do niego, a jej postawa zmiękcza się, staje się cieplejsza, jej dłoń odnajduje jego przedramię jakby tam mieszkała. „Muszę poprawić ten układ głównego stołu. Zatańczysz ze mną?”

„Zobaczymy.” Odpowiada swobodnie, już patrząc ponad jej ramieniem. Na mnie. Jego spojrzenie trwa sekundę, dwie, a mój puls wali o podstawę gardła tak mocno, że świat zwęża się tylko do niego i pięciu stóp naładowanego powietrza między nami.

„Gratuluję,” mówi. Tylko to jedno słowo, bez ozdobników, ale jego oczy nie odrywają się od moich i tlen między nami gęstnieje w coś, czego moje płuca nie potrafią przetworzyć.

„Dzięki.” Mój głos brzmi normalnie, co jest jego największym dotąd osiągnięciem, bo pod mostkiem wszystko się zapada. „Wielki dzień dla całej rodziny.”

„Tak.” Nadal mnie obserwuje, nie tym uprzejmym ruchem, którym obdarza wszystkich innych, lecz czymś wolniejszym, czymś, co zostaje. Palce Miny zaciskają się na jego ramieniu, a jej wzrok przeskakuje między nami, usta zaciśnięte w linię.

Moja skóra płonie tam, gdzie nie powinna, rumieniec wspina się na szyję. Coś za żebrami ciągnie mnie do niego, natarczywie i bezlitośnie, i jeśli zostanę tu jeszcze trzydzieści sekund, moja twarz zdradzi każdy sekret, który mama grzebała przez dwadzieścia jeden lat.

„Powinnam znaleźć mamę.” Wymówka jest cienka jak papier i każdy tu wie, co oznacza. „Pewnie mnie potrzebuje do zdjęć czy czegoś.”

„Oczywiście.” Głos Miny to miód wylany na mikropęknięcie, jej uśmiech naostrzony do takiego stopnia, że mogłabym się na nim przeciąć. „Idź, bądź ze swoją rodziną, Kylie.”

Odwracam się i idę w kierunku tłumu równym, miarowym krokiem, który kosztuje mnie wszystko, co mam. Więź wrzeszczy, bym się odwróciła, skróciła dystans, przestała uciekać od jedynej osoby, przez którą ta rola jest do przeżycia.

Idę dalej, bo iść w stronę Maxa Cornwella to luksus zarezerwowany dla dziewczyn, które nie są zbudowane z pożyczonej magii i pogrzebanych prawd. Obcasy stukają o kamienną posadzkę i każdy krok poszerza dystans i zwęża powietrze w piersi.

Wyjście jest trzydzieści stóp dalej, a ja docieram do niego w dwadzieścia kroków, przeciskając się przez ciężkie drzwi w chłodne, wieczorne powietrze. Opieram się o kamienną ścianę, dłonie drżą na udach, a serce próbuje wydostać się na zewnątrz przez klatkę piersiową.

W środku wataha świętuje. Moja matka zostaje Luną, odgrywając oddanie tak przekonująco, że cała sala płacze ze szczęścia razem ze swoim alfą.

A ja właśnie uciekłam od mojego przeznaczonego partnera, bo Mina zauważyła, że patrzył na mnie o dwie sekundy za długo, co oznacza, że teraz będzie patrzeć uważniej, grzebać głębiej, a margines między moją tajemnicą a światłem dziennym właśnie zmniejszył się o połowę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Dom alfy ma swój rytm, a ja spędziłam trzy dni, ucząc się go na pamięć. Richard wychodzi o szóstej, mama o siódmej, Max trenuje do siódmej i je sam. Istnieję w przerwach między nimi jak duch z rozkładem zajęć.

We wtorkowy poranek się mylę. Sięgam po płatki, gdy jego głos odzywa się za mną — już ubrany, włosy jeszcze wilgotne, krople wody ślizgają się po wyrzeźbionym torsie. Odwracam wzrok, zanim moje policzki zaczną się palić na tyle, by mógł to zauważyć.

"Górna półka, lewa strona." Przechodzi przez kuchnię i ściąga pudełko. "Po przeprowadzce wszystko przestawili."

"Znalazłabym." Biorę pudełko tak, by nie dotknąć jego palców, chirurgiczna ekstrakcja, którą ćwiczę w koszmarach. "Płatki to nie sport drużynowy."

"Gapisz się na tę szafkę od trzech dni i nigdy nie zapytałaś." Opiera się o blat, ręce skrzyżowane, a kuchnia kurczy się wokół nas, gdy nie mogę oderwać wzroku od jego brązowej skóry i fioletowych żył. "Wiesz, że teraz tu mieszkasz. Możesz otwierać rzeczy, dotykać rzeczy, być w pokojach."

"Jestem w pokojach. Teraz jestem w pokoju." Nalewam płatki z przesadnym skupieniem. "Jestem płodnym bywalcem pokoi."

"Unikasz mnie." Mówi to po prostu, bez wyrzutu, a jego wzrok zatrzymuje się na mnie ze spokojnym skupieniem z ceremonii, od którego powietrze gęstnieje. "Jesz, gdy wychodzę, korzystasz z salonu, gdy trenuję. Wczoraj wieczorem zawróciłaś na korytarzu, gdy usłyszałaś, że otwieram drzwi."

"Coś zapomniałam w pokoju." Mleko rozlewa się mocniej, niż zamierzałam. "Ludzie zapominają rzeczy."

"Co zapomniałaś?" Jego usta robią coś na kształt uśmiechu, miękkiego i drobnego, ale to nie litość. Po prostu… ostrożność.

"To prywatne." Biorę płatki i wychodzę, zanim moja twarz zdradzi to, czego ledwo nie zdradza mój głos.

Po południu wchodzę do łazienki bez sprawdzania łączących drzwi, bo przez trzy dni ani razu nie były otwarte. Woda jest gorąca i para szybko się gromadzi.

Przez dziewięćdziesiąt sekund jestem dziewczyną pod prysznicem, która nie występuje, nie kalkuluje, nie dzieli siebie na najdrobniejsze cząstki człowieczeństwa. Dziewięćdziesiąt sekund. Tyle dostaję.

Potem drzwi się otwierają. Nie moje — te drugie, te, które powinnam była zamknąć na klucz, bo widocznie jestem zdeterminowana, by z czułością budować własną katastrofę.

Max wchodzi w półruchu, szczoteczka w dłoni, w samych szortach. Dostrzega mnie za szklaną ścianką w tej samej chwili, w której ja dostrzegam jego — i świat się zatrzymuje.

" O ." Zastyga, wzrok kieruje na szybę — na tyle zamgloną, by rozmyć, ale na tyle przejrzystą, by niewiele zostawić wyobraźni — i celowo na sufit. "Nie wiedziałem, że tu jesteś."

Mój kręgosłup uderza w kafelki tak szybko, że wstrząs czuć aż w zębach. Ręce skrzyżowane, usta otwarte, nic nie wydobywa się na zewnątrz.

"Za dwanaście minut mam spotkanie z ojcem i muszę umyć zęby." Odwraca się, patrzy w lustro, wkłada szczoteczkę do ust, jakby to był drobny konflikt w harmonogramie. "Nie patrzę. Dwie minuty."

"Mógłbyś poczekać dwie minuty na korytarzu jak osoba z granicami." Mój głos jest zduszony, cienki od pary i ruiny każdego systemu operacyjnego w moim ciele.

"Ostatnim razem, gdy się spóźniłem, kazał mi przeorganizować dzienniki treningowe z całego roku. Wybieram efektywność." Odkręca kran, zaczyna szczotkować zębów z niewzruszonym spokojem. "Przeżyjesz."

"Twoja efektywność kosztuje mnie lata życia." Przyciskam się mocniej do kafli, a chłód gryzie przez gorąco na moich plecach.

"Dramatyczna." Nawet nie podnosi głowy znad umywalki. "Ktoś ci kiedyś powiedział, że jesteś dramatyczna?"

"Ktoś ci kiedyś powiedział, że wchodzenie do łazienki, gdy ktoś bierze prysznic, to w większości zawodowych miejsc powód do zwolnienia?" Mój głos całkiem nieźle udaje, że się nie rozpadam.

"Dobrze, że to nie jest zawodowy kontekst." Przechodzi na płyn do płukania ust, a nawet dźwięk płukania narusza moją przestrzeń osobistą. "To dom, w którym oboje mieszkamy. Jak ustaliliśmy."

Widzę go w lustrze. Ma odwrócone plecy, ale kąt pokazuje mi jego odbicie — pracującą szczękę, ramiona napięte po treningu, kroplę potu spływającą między łopatkami.

"Jesteś tam bardzo cicho." Zerka w lustro, potem celowo odwraca wzrok. "Powinienem się martwić?"

"Piszę oficjalną skargę do zarządcy budynku w sprawie zamków." Moje oczy popełniają zbrodnie przeciwko mojemu własnemu interesowi, a żołądek opada mi tak mocno, że prawie tracę równowagę.

"Wiesz," mówi z szczoteczką w ustach, rozmownie, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, "większość ludzi zamyka obie pary drzwi. To praktycznie standard w łazienkach współdzielonych."

"Większość ludzi puka, zanim wejdzie do zajętego pomieszczenia." Trzymam się stabilności głosu jak krawędzi nad przepaścią. "Radykalny koncept, wiem."

"Pukałem. Nie usłyszałaś przez to, co tam robisz, że trzeba ci do tego ciśnienia wody jak na huragan." Pluje, płucze usta, a cichy śmiech, który potem następuje, robi coś w przestrzeni za moimi żebrami, czego nie potrafię nazwać.

"Relaksowałam się. Koncept, który właśnie doprowadziłeś do stanu krytycznego." Ręce mi się trzęsą, a puls wali mi wszędzie — w nadgarstkach, gardle, z tyłu kolan.

" Relaksowałaś się ." Sięga po ręcznik i wyciera dłonie, a ten ruch przesuwa mu ramiona tak, że aż wysycha mi w ustach, mimo że woda leje się prosto na moją twarz. "Wyglądałaś na bardzo zrelaksowaną rano, kiedy wybiegłaś z kuchni, jakby się paliło."

"Nie wybiegłam, miałam gdzieś być." Gorąco na mojej skórze nie ma nic wspólnego z temperaturą wody. "Jestem bardzo zajętą osobą."

"Zajętą unikaniem mnie." Składa ręcznik z doprowadzającą do szału precyzją. "Ustaliliśmy już wzorzec. Zastanawiam się tylko, kiedy zamierzasz się tym zmęczyć."

"Nie jestem zmęczona. Mam doskonałą kondycję do unikania." Głos prawie mi się załamuje pod ciężarem tego udawania, będąc naga, trzęsąc się, trzy stopy od niego. "To praktycznie moje cardio. Nie to, że unikam czegokolwiek ."

"Plan dnia stworzony tak, by nie być w tym samym pokoju co ja." Coś suchego i ciepłego pojawia się w jego głosie. "Zaczynam myśleć, że to osobiste, Donovan."

"Nie mów do mnie Donovan, kiedy jestem pod prysznicem." Wychodzi ostro. "Brzmi jak nauczyciel WF-u robiący listę obecności."

Śmieje się — nie parska, tylko prawdziwie, krótko, zaskoczony, szczerze — i ten dźwięk przenika przez parę, zostaje za moimi żebrami i nie znika. "W porządku. Zamknij drzwi następnym razem, Kylie."

Moje imię w jego ustach, gdy jestem przyciśnięta do mokrej ściany, a między nami tylko zaparowana szyba i absolutna ruina mojej równowagi. Potem drzwi cicho się zamykają i zostaję sama z parą i dzwonieniem w uszach.

Czoło opieram o kafelki i liczę uderzenia serca, bo bije za szybko, dudni w gardle w rytmie układającym się w jego imię, co jest zdradą w najlepszym wypadku, katastrofą w najgorszym.

Odkręcam zimną wodę i stoję pod nią, aż szczękam zębami i marszczą mi się palce. Nic nie pomaga. Ciepło osiada nisko w klatce piersiowej, cierpliwe, bezlitosne, karmione wspomnieniem, że był trzy stopy ode mnie, śmiał się z czegoś, co powiedziałam, wybrał, by nie wyjść.

Jest teraz dwanaście stóp ściany ode mnie, a moje ciało już zna dokładny kierunek — i nie sądzę, żeby zimna woda kiedykolwiek wystarczyła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hidden Bond

Hidden Bond

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa