Wielka sala jest wypełniona po brzegi; każde miejsce zajęte, każda twarz zwrócona ku podwyższeniu, na którym Richard Cornwell stoi z moją matką pod rękę. Ma na sobie kość słoniową, bo biel byłaby zbyt śmiała, a moja matka nigdy nie zakłada niczego, czego wcześniej sama nie zaplanowała.
Richard odchrząkuje, a sala zapada w ciszę z szybkością, jaką potrafi wywołać tylko głos alfy. „Poprosiłem was, byście przyszli dziś wieczorem, aby podzielić się z wami czymś, co przynosi mi więcej radości niż cokolwiek w ostatnich latach.” Jego dłoń przykrywa dłoń mamy, a ona spuszcza wzrok z rumieńcem tak idealnie wyważonym, że mam ochotę bić brawo.
„Hope Donovan zgodziła się zostać moją żoną i waszą nową Luną.” Słowa rozbrzmiewają w sali, a pokój eksploduje wiwatami, oklaskami, a z tylnych rzędów niesie się kilka wyć, które przechodzą przez tłum niczym przypływ.
Stoję przy dalszej ścianie ze splecionymi dłońmi i uśmiechem przywierconym do twarzy tak mocno, że aż boli. Oklaski przelewają się przeze mnie, a ja klaszczę razem z innymi, odgrywając radość córki, której świat nie rozpada się właśnie pod nogami.
Mama przyjmuje uściski od kobiet, które oszukuje od chwili, gdy przekroczyła próg tej watahy, a każdy gest wygląda tak naturalnie, że niemal zapominam, iż nic z tego nie jest prawdziwe.
Dotyka ramienia Richarda, opiera się o jego bok, śmieje się z czymś, co mówi starszy, całą sobą, otwarta i promienna. Każdy jej gest to zaklęcie, i nie mam na myśli tylko przenośni. Glamour owija ją zapachem, który nie należy do niej, wilkiem, którego nie ma, przynależnością, którą zbudowała z ukradzionych elementów.
Paznokcie odnajdują się nawzajem w splocie dłoni i naciskają, aż pieczenie sprowadza mnie na ziemię. To jej arcydzieło i powinnam czuć coś innego niż mdły skręt za mostkiem, który pyta, kiedy przestałam być osobą w swoim własnym życiu.
Para z pierwszego rzędu podchodzi, a mama chwyta dłonie kobiety, jakby były starymi przyjaciółkami, jej ciepło tak przekonujące, że sama niemal w to wierzę. Moja matka nie ma przyjaciół. Ma publiczność, a dziś wieczorem każdy fotel jest zajęty.
„Kylie!” Mina materializuje się przy moim łokciu jak na wezwanie, z szerokim, ciepłym i absolutnie naładowanym uśmiechem. „Gratulacje, twoja mama musi być taka szczęśliwa. Znaczy, Luna. To niesamowite jak na kogoś w jej sytuacji.”
„To rzeczywiście coś.” Utrzymuję głos spokojny, uprzejmy, werbalny odpowiednik beżowej tapety. „Jest bardzo szczęśliwa.”
„I będziesz teraz mieszkać w domu, prawda? Z Maxem i całą resztą?” Mina przechyla głowę, oczy błyszczą troską, pod którą ostrzy nóż na twoich kompleksach. „To musi być dla ciebie takie dziwne, przechodzić z twojej sytuacji do domu alfy z dnia na dzień.”
Zęby ściskają się za zamkniętymi ustami, cicho zgrzytając o siebie. „Dziwne to jedno z określeń.”
„Szczerze mówiąc, martwię się o Maxa.” Dotyka mojego ramienia, konspiracyjnie, od dziewczyny do dziewczyny, jakbyśmy dzieliły coś czułego, zamiast żeby wbijała mi ostrze między żebra. „Ma tyle presji z tym terminem, a teraz musi jeszcze przyjąć przyrodnią siostrę bez wilka.”
Wzdycha, przechylając głowę z wyćwiczoną sympatią. „Ludzie będą gadać, Kylie. Wiesz, jacy są.”
„Ludzie już gadają.” Spoglądam na tłum, gdzie trzy kobiety obserwują nas z wyrazami twarzy, które mogłyby zsiadać mleko na odległość dwudziestu kroków. „Ten statek już odpłynął, uderzył w górę lodową i zatonął z całą załogą.”
Jej uśmiech napina się o ułamek, zbyt subtelnie, by inni to dostrzegli. Całe życie czytam odległość między tym, co ludzie pokazują, a tym, co mają na myśli, a Mina każde słowo traktuje jak ranę.
„Tylko mówię, będziesz teraz reprezentować rodzinę alfy. To się wiąże z oczekiwaniami, ze standardami.” Wygładza niewidoczną fałdkę na sukience. „Nie chciałabym, żebyś czuła się nie na miejscu.”
Już jestem nie na miejscu. Jestem nie na miejscu od ósmego roku życia, odkąd moja matka zbudowała nasze życie na kłamstwie tak dokładnym, że nawet fundament jest pożyczony. Ale Mina tego nie rozumie, więc przybieram wyraz wdzięczności i połykam kolejną szklankę szkła.
„To naprawdę miłe z twojej strony, Mina. Naprawdę.” Wypowiadam to ciepło, szczerze, z taką autentycznością, której nie da się odróżnić od rezygnacji. Może mieć tę wygraną. Ja zbieram coś znacznie gorszego.
„Oczywiście. Praktycznie będziemy rodziną.” Mówi to słowo 'rodzina' tak, jakby mówiła 'plaga', jasny uśmiech i zero zamiaru współistnienia.
„Mina.” Głos Maxa pojawia się za jej plecami i każdy mój nerw płonie jednocześnie, żebra zaciskają się wokół oddechu, którego nie mogę dokończyć. „Tata cię szuka, coś o ustawieniu miejsc na kolacji zapoznawczej.”
„O, idealnie.” Mina obraca się do niego, a jej postawa zmiękcza się, staje się cieplejsza, jej dłoń odnajduje jego przedramię jakby tam mieszkała. „Muszę poprawić ten układ głównego stołu. Zatańczysz ze mną?”
„Zobaczymy.” Odpowiada swobodnie, już patrząc ponad jej ramieniem. Na mnie. Jego spojrzenie trwa sekundę, dwie, a mój puls wali o podstawę gardła tak mocno, że świat zwęża się tylko do niego i pięciu stóp naładowanego powietrza między nami.
„Gratuluję,” mówi. Tylko to jedno słowo, bez ozdobników, ale jego oczy nie odrywają się od moich i tlen między nami gęstnieje w coś, czego moje płuca nie potrafią przetworzyć.
„Dzięki.” Mój głos brzmi normalnie, co jest jego największym dotąd osiągnięciem, bo pod mostkiem wszystko się zapada. „Wielki dzień dla całej rodziny.”
„Tak.” Nadal mnie obserwuje, nie tym uprzejmym ruchem, którym obdarza wszystkich innych, lecz czymś wolniejszym, czymś, co zostaje. Palce Miny zaciskają się na jego ramieniu, a jej wzrok przeskakuje między nami, usta zaciśnięte w linię.
Moja skóra płonie tam, gdzie nie powinna, rumieniec wspina się na szyję. Coś za żebrami ciągnie mnie do niego, natarczywie i bezlitośnie, i jeśli zostanę tu jeszcze trzydzieści sekund, moja twarz zdradzi każdy sekret, który mama grzebała przez dwadzieścia jeden lat.
„Powinnam znaleźć mamę.” Wymówka jest cienka jak papier i każdy tu wie, co oznacza. „Pewnie mnie potrzebuje do zdjęć czy czegoś.”
„Oczywiście.” Głos Miny to miód wylany na mikropęknięcie, jej uśmiech naostrzony do takiego stopnia, że mogłabym się na nim przeciąć. „Idź, bądź ze swoją rodziną, Kylie.”
Odwracam się i idę w kierunku tłumu równym, miarowym krokiem, który kosztuje mnie wszystko, co mam. Więź wrzeszczy, bym się odwróciła, skróciła dystans, przestała uciekać od jedynej osoby, przez którą ta rola jest do przeżycia.
Idę dalej, bo iść w stronę Maxa Cornwella to luksus zarezerwowany dla dziewczyn, które nie są zbudowane z pożyczonej magii i pogrzebanych prawd. Obcasy stukają o kamienną posadzkę i każdy krok poszerza dystans i zwęża powietrze w piersi.
Wyjście jest trzydzieści stóp dalej, a ja docieram do niego w dwadzieścia kroków, przeciskając się przez ciężkie drzwi w chłodne, wieczorne powietrze. Opieram się o kamienną ścianę, dłonie drżą na udach, a serce próbuje wydostać się na zewnątrz przez klatkę piersiową.
W środku wataha świętuje. Moja matka zostaje Luną, odgrywając oddanie tak przekonująco, że cała sala płacze ze szczęścia razem ze swoim alfą.
A ja właśnie uciekłam od mojego przeznaczonego partnera, bo Mina zauważyła, że patrzył na mnie o dwie sekundy za długo, co oznacza, że teraz będzie patrzeć uważniej, grzebać głębiej, a margines między moją tajemnicą a światłem dziennym właśnie zmniejszył się o połowę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dom alfy ma swój rytm, a ja spędziłam trzy dni, ucząc się go na pamięć. Richard wychodzi o szóstej, mama o siódmej, Max trenuje do siódmej i je sam. Istnieję w przerwach między nimi jak duch z rozkładem zajęć.
We wtorkowy poranek się mylę. Sięgam po płatki, gdy jego głos odzywa się za mną — już ubrany, włosy jeszcze wilgotne, krople wody ślizgają się po wyrzeźbionym torsie. Odwracam wzrok, zanim moje policzki zaczną się palić na tyle, by mógł to zauważyć.
"Górna półka, lewa strona." Przechodzi przez kuchnię i ściąga pudełko. "Po przeprowadzce wszystko przestawili."
"Znalazłabym." Biorę pudełko tak, by nie dotknąć jego palców, chirurgiczna ekstrakcja, którą ćwiczę w koszmarach. "Płatki to nie sport drużynowy."
"Gapisz się na tę szafkę od trzech dni i nigdy nie zapytałaś." Opiera się o blat, ręce skrzyżowane, a kuchnia kurczy się wokół nas, gdy nie mogę oderwać wzroku od jego brązowej skóry i fioletowych żył. "Wiesz, że teraz tu mieszkasz. Możesz otwierać rzeczy, dotykać rzeczy, być w pokojach."
"Jestem w pokojach. Teraz jestem w pokoju." Nalewam płatki z przesadnym skupieniem. "Jestem płodnym bywalcem pokoi."
"Unikasz mnie." Mówi to po prostu, bez wyrzutu, a jego wzrok zatrzymuje się na mnie ze spokojnym skupieniem z ceremonii, od którego powietrze gęstnieje. "Jesz, gdy wychodzę, korzystasz z salonu, gdy trenuję. Wczoraj wieczorem zawróciłaś na korytarzu, gdy usłyszałaś, że otwieram drzwi."
"Coś zapomniałam w pokoju." Mleko rozlewa się mocniej, niż zamierzałam. "Ludzie zapominają rzeczy."
"Co zapomniałaś?" Jego usta robią coś na kształt uśmiechu, miękkiego i drobnego, ale to nie litość. Po prostu… ostrożność.
"To prywatne." Biorę płatki i wychodzę, zanim moja twarz zdradzi to, czego ledwo nie zdradza mój głos.
Po południu wchodzę do łazienki bez sprawdzania łączących drzwi, bo przez trzy dni ani razu nie były otwarte. Woda jest gorąca i para szybko się gromadzi.
Przez dziewięćdziesiąt sekund jestem dziewczyną pod prysznicem, która nie występuje, nie kalkuluje, nie dzieli siebie na najdrobniejsze cząstki człowieczeństwa. Dziewięćdziesiąt sekund. Tyle dostaję.
Potem drzwi się otwierają. Nie moje — te drugie, te, które powinnam była zamknąć na klucz, bo widocznie jestem zdeterminowana, by z czułością budować własną katastrofę.
Max wchodzi w półruchu, szczoteczka w dłoni, w samych szortach. Dostrzega mnie za szklaną ścianką w tej samej chwili, w której ja dostrzegam jego — i świat się zatrzymuje.
" O ." Zastyga, wzrok kieruje na szybę — na tyle zamgloną, by rozmyć, ale na tyle przejrzystą, by niewiele zostawić wyobraźni — i celowo na sufit. "Nie wiedziałem, że tu jesteś."
Mój kręgosłup uderza w kafelki tak szybko, że wstrząs czuć aż w zębach. Ręce skrzyżowane, usta otwarte, nic nie wydobywa się na zewnątrz.
"Za dwanaście minut mam spotkanie z ojcem i muszę umyć zęby." Odwraca się, patrzy w lustro, wkłada szczoteczkę do ust, jakby to był drobny konflikt w harmonogramie. "Nie patrzę. Dwie minuty."
"Mógłbyś poczekać dwie minuty na korytarzu jak osoba z granicami." Mój głos jest zduszony, cienki od pary i ruiny każdego systemu operacyjnego w moim ciele.
"Ostatnim razem, gdy się spóźniłem, kazał mi przeorganizować dzienniki treningowe z całego roku. Wybieram efektywność." Odkręca kran, zaczyna szczotkować zębów z niewzruszonym spokojem. "Przeżyjesz."
"Twoja efektywność kosztuje mnie lata życia." Przyciskam się mocniej do kafli, a chłód gryzie przez gorąco na moich plecach.
"Dramatyczna." Nawet nie podnosi głowy znad umywalki. "Ktoś ci kiedyś powiedział, że jesteś dramatyczna?"
"Ktoś ci kiedyś powiedział, że wchodzenie do łazienki, gdy ktoś bierze prysznic, to w większości zawodowych miejsc powód do zwolnienia?" Mój głos całkiem nieźle udaje, że się nie rozpadam.
"Dobrze, że to nie jest zawodowy kontekst." Przechodzi na płyn do płukania ust, a nawet dźwięk płukania narusza moją przestrzeń osobistą. "To dom, w którym oboje mieszkamy. Jak ustaliliśmy."
Widzę go w lustrze. Ma odwrócone plecy, ale kąt pokazuje mi jego odbicie — pracującą szczękę, ramiona napięte po treningu, kroplę potu spływającą między łopatkami.
"Jesteś tam bardzo cicho." Zerka w lustro, potem celowo odwraca wzrok. "Powinienem się martwić?"
"Piszę oficjalną skargę do zarządcy budynku w sprawie zamków." Moje oczy popełniają zbrodnie przeciwko mojemu własnemu interesowi, a żołądek opada mi tak mocno, że prawie tracę równowagę.
"Wiesz," mówi z szczoteczką w ustach, rozmownie, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, "większość ludzi zamyka obie pary drzwi. To praktycznie standard w łazienkach współdzielonych."
"Większość ludzi puka, zanim wejdzie do zajętego pomieszczenia." Trzymam się stabilności głosu jak krawędzi nad przepaścią. "Radykalny koncept, wiem."
"Pukałem. Nie usłyszałaś przez to, co tam robisz, że trzeba ci do tego ciśnienia wody jak na huragan." Pluje, płucze usta, a cichy śmiech, który potem następuje, robi coś w przestrzeni za moimi żebrami, czego nie potrafię nazwać.
"Relaksowałam się. Koncept, który właśnie doprowadziłeś do stanu krytycznego." Ręce mi się trzęsą, a puls wali mi wszędzie — w nadgarstkach, gardle, z tyłu kolan.
" Relaksowałaś się ." Sięga po ręcznik i wyciera dłonie, a ten ruch przesuwa mu ramiona tak, że aż wysycha mi w ustach, mimo że woda leje się prosto na moją twarz. "Wyglądałaś na bardzo zrelaksowaną rano, kiedy wybiegłaś z kuchni, jakby się paliło."
"Nie wybiegłam, miałam gdzieś być." Gorąco na mojej skórze nie ma nic wspólnego z temperaturą wody. "Jestem bardzo zajętą osobą."
"Zajętą unikaniem mnie." Składa ręcznik z doprowadzającą do szału precyzją. "Ustaliliśmy już wzorzec. Zastanawiam się tylko, kiedy zamierzasz się tym zmęczyć."
"Nie jestem zmęczona. Mam doskonałą kondycję do unikania." Głos prawie mi się załamuje pod ciężarem tego udawania, będąc naga, trzęsąc się, trzy stopy od niego. "To praktycznie moje cardio. Nie to, że unikam czegokolwiek ."
"Plan dnia stworzony tak, by nie być w tym samym pokoju co ja." Coś suchego i ciepłego pojawia się w jego głosie. "Zaczynam myśleć, że to osobiste, Donovan."
"Nie mów do mnie Donovan, kiedy jestem pod prysznicem." Wychodzi ostro. "Brzmi jak nauczyciel WF-u robiący listę obecności."
Śmieje się — nie parska, tylko prawdziwie, krótko, zaskoczony, szczerze — i ten dźwięk przenika przez parę, zostaje za moimi żebrami i nie znika. "W porządku. Zamknij drzwi następnym razem, Kylie."
Moje imię w jego ustach, gdy jestem przyciśnięta do mokrej ściany, a między nami tylko zaparowana szyba i absolutna ruina mojej równowagi. Potem drzwi cicho się zamykają i zostaję sama z parą i dzwonieniem w uszach.
Czoło opieram o kafelki i liczę uderzenia serca, bo bije za szybko, dudni w gardle w rytmie układającym się w jego imię, co jest zdradą w najlepszym wypadku, katastrofą w najgorszym.
Odkręcam zimną wodę i stoję pod nią, aż szczękam zębami i marszczą mi się palce. Nic nie pomaga. Ciepło osiada nisko w klatce piersiowej, cierpliwe, bezlitosne, karmione wspomnieniem, że był trzy stopy ode mnie, śmiał się z czegoś, co powiedziałam, wybrał, by nie wyjść.
Jest teraz dwanaście stóp ściany ode mnie, a moje ciało już zna dokładny kierunek — i nie sądzę, żeby zimna woda kiedykolwiek wystarczyła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Znajduje mnie znowu w kuchni, a tym razem nie uciekam—postęp, jak widać, polega na staniu w miejscu, gdy cały układ nerwowy krzyczy, byś uciekała. Max siada naprzeciwko mnie, krzyżuje ramiona na stole, jakby zaraz miał zaproponować zamówienie pizzy.
"Jesteś teraz częścią tego domu, co znaczy, że twój wynik na najbliższej próbie odbije się na mnie." Odsuwa się na krześle i przygląda mi się tym swoim powolnym, spokojnym wzrokiem, od którego mam ochotę wyskoczyć przez okno. "Nie mogę pozwolić, żeby moja przyrodnia siostra zajęła trzydzieste pierwsze miejsce."
"Dla ciebie czy dla mnie?" Mieszam kawę z zaangażowaniem, na które to zadanie nie zasługuje. "Pogodziłam się ze swoją przeciętnością—to już cały styl życia."
Jego usta drgają w jednym kąciku—to nie litość, nie protekcjonalność, coś bliższego wyzwaniu. "Będę cię trenował. Rano przed akademią, podstawowe techniki walki."
To, że przedstawia to jako swój problem, a nie akcję ratunkową dla mnie, sprawia, że coś pod moją klatką piersiową rozluźnia się o ułamek. On mnie nie ratuje—on chroni swoją reputację, a ta różnica znaczy więcej, niż mogę sobie teraz pozwolić przeanalizować.
"Dobrze." Biorę łyk, który parzy mi język, bo muszę robić coś ustami, co nie jest uśmiechaniem się do niego. "Ale jeśli każesz mi biegać okrążenia, składam wniosek o emancypację."
"Szósta rano jutro, plac treningowy." Wstaje, a kuchnia robi się jednocześnie większa i mniejsza—większa, bo wychodzi, mniejsza, bo ciepło, które po sobie zostawił, zostaje na mojej skórze.
O szóstej plac treningowy jest pusty, mgła nisko zalega nad trawą, poranny chłód gryzie bez skrupułów i nigdy nie przeprasza. Max już się rozciąga, a szare światło robi niepojęte rzeczy z linią jego ramion i tym, jak koszulka opina mu plecy.
Prostuje się, gdy mnie widzi, kręci karkiem, wygląda, jakby nie spał już od godzin. "Spóźniłaś się—trzy minuty."
"Opłakuję stratę snu, to proces." Odkładam torbę przy płocie i rozgrzewam ramiona, próbując wyglądać jak ktoś, kto rozciąga się z własnej woli, a nie jak ktoś, komu puls przyspieszył, gdy tylko zobaczył go po drugiej stronie placu.
"Postawa." Okrąża mnie raz, oceniając, i każda część skóry, obok której przechodzi, budzi się do życia. "Masz za wąską bazę—jeden porządny cios i leżysz."
Poprawiam się. On staje za mną, jego dłonie odnajdują moje biodra, ustawiają je, i wszystkie synapsy w moim ciele na moment wariują. Jego dłonie są ciepłe, duże przez cienki materiał, kciuki wbijają się w zagłębienia tuż nad moimi kośćmi biodrowymi.
"Niżej—ugiń kolana, jesteś sztywna." Jego głos jest tuż przy moim uchu, kliniczny, instruktorski—to nauka, to tylko nauka, a to, że moja skóra płonie w miejscach, gdzie spoczywają jego palce, to już wyłącznie moja katastrofa.
Jestem niesamowicie sztywna, bo każdy mięsień, jaki mam, usztywnia się, żebym tylko nie odchyliła się do tyłu. Usta otwierają mi się na oddechu, którego nie mogę do końca złapać, i zmuszam kolana do zgięcia, zanim wahanie zamieni się w pytanie, które wypowie na głos.
Przechodzi na mój bok i ustawia moje przedramiona w pozycji gardy, palce oplatają mi nadgarstki, regulując kąt. To dotknięcie wędruje w górę moich ramion i eksploduje gdzieś pod obojczykiem—ciepło, napięcie, bębnienie krwi, które nie ma nic wspólnego z ćwiczeniem.
"Trzymaj łokcie przy sobie." Stuka mnie w przedramię. "Kiedy się męczysz, rozchylasz je i zostawiasz żebra na widoku."
"Moje żebra są bardzo zdeterminowane, żeby zostać zamknięte, zaufaj mi." Mój głos wychodzi cieńszy, niż zamierzałam, więc kaszlę, próbując zamaskować drżenie.
Przechodzimy przez ćwiczenia—bloki, obroty, kontrataki—wszystko standardowe, mechaniczne, wymagające jego poprawiania mojego ciała co dziewięćdziesiąt sekund. Jego dłoń na mojej łopatce, obraca mnie. Jego dłoń na moim brzuchu, poprawia napięcie mięśni, podczas gdy moja przepona zapomina, jak działać.
Potem jego klatka piersiowa przy moich plecach, gdy demonstruje rzut, a mój układ oddechowy się załamuje. Ciepło z łazienki wraca—tym razem nie powoli, ale gwałtownie, wzbiera w moim torsie i osiada za oczami, aż krawędzie placu rozmywają się.
"Oddychaj." Mówi to jak przypomnienie, nie rozkaz. "Ciągle się napinasz—rozluźnij ramiona."
Moje ramiona nie zamierzają się rozluźnić, bo rozluźnienie oznacza zmięknięcie, a zmięknięcie oznacza oparcie się o ciepło, które od niego bije, a to jest łańcuch wydarzeń kończący się tym, że jestem odsłonięta w sposób, którego żadna iluzja nie przykryje. Wypuszczam powietrze przez zaciśnięte zęby i modlę się, by wyglądało to na wysiłek.
Walczymy lekkie rundy, on powstrzymuje każdy cios, porusza się może na czterdzieści procent. Odpowiadam mu z tą ostrożną kontrolą, którą opanowałam przez całe życie, ale mój refleks zawodzi—jego dłoń muska moje ramię przy bloku, mój kontratak przychodzi o całą sekundę za późno, mój umysł wymazuje rzeczywistość w tej pustce.
"Zadrżałaś—trzy razy w ostatniej rundzie." Opuszcza ręce, przygląda mi się z przechyloną głową. "Zraniłem cię?"
"Nie." Tak —ale nie w ten sposób, o jaki mu chodzi, a prawdziwa odpowiedź wymagałaby wyznania, które zburzyłoby wszystko, co zbudowała moja matka. "Po prostu—głowa, chyba zaczyna mnie boleć."
"Źle oddychasz—płytko, szybko." Podchodzi bliżej, a mój puls wali we wszystkich możliwych miejscach—nadgarstki, gardło, zgięcia kolan. "Robiłaś tak przez całe zajęcia."
Dociskam dłoń do czoła, które okazuje się wilgotne. Skóra płonie, to samo żarzące się ciepło z łazienki, tylko teraz głębiej, aż do kości, rozchodzi się z każdego miejsca, gdzie były jego ręce.
"Chyba powinnam przestać." Cofam się, a te sześć cali powietrza między nami nie chłodzi absolutnie niczego.
"Kylie." Chwyta mnie za ramię tuż nad łokciem, a kontakt przeszywa mnie szokiem tak ostrym, że kolana niemal się pode mną uginają. Marszczy brwi, wzrokiem omiata moją twarz—"Drżysz."
"Niski cukier—nie jadłam śniadania, słabe planowanie, całkowicie moja wina." Delikatnie, ostrożnie wysuwam się z jego uścisku, jakbym wydostawała się z pułapki, nie uruchamiając mechanizmu. "Możemy wrócić do tego jutro."
Pozwala mi odejść. Ale jego spojrzenie śledzi mnie przez cały plac i czuję je między łopatkami przez całą drogę powrotną—ciężkie, pytające, niechętne przyjęciu łatwego wyjaśnienia, które mu podałam. Trzymam wyprostowane plecy, równy krok i nie oglądam się za siebie, bo odwrócenie się to drzwi, których nie mogę otworzyć.
Drzwi mojej sypialni zatrzaskują się i zsuwam się na podłogę, oparta plecami o drewno. Ręce nie przestają mi drżeć, a ciepło nie znika—rozlewa się, osiada nisko w podbrzuszu, wspina się do gardła, zamienia moją skórę w coś, co już do mnie nie należy.
Zwijam palce na zimnych deskach podłogi i liczę oddechy, czekając, aż sufit przestanie wirować, a moje ciało przypomni sobie, kogo ma słuchać. Zajmuje to czterdzieści minut—ostatnim razem zajęło piętnaście, a matematyka tej progresji to problem, na który nie jestem nawet w najmniejszym stopniu gotowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować